Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Κι όμως, όλα είναι ακόμα εδώ!

‎"Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε,
είμαστε λάθος σ΄ένα κεφάλαιο του λάθος λήματος,
ο σάπιος κόσμος εκεί που σαπιζε ξανατονώθηκε,
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος"


Κι όμως οι εξεγέρσεις μας δεν είναι καθόλου εκτός του κλίματος.
Κι όμως, ο κόσμος περισσότερο από ποτέ παρακολουθεί τις εξελλίξεις με αγωνία και περιμένει.
Κι ομως ειναι η πρώτη φορά που η δυσαρέσκεια είναι τόσο καθαρή (αλλά και τόσο άναυδη).
Κι όμως πρώτη φορά ίσως στην ιστορία ο κοσμος είναι έτοιμος να απορρίψει τον παλιό σάπιο κόσμο και να δεχτεί η τουλάχιστον να συζητήσει ανοιχτά τον καινούργιο.Αρκει κάποιος με κάποιον τρόπο να του δείξει το δρόμο.

Παρ όλα αυτά η εικόνα της χθεσινής Πανευρωπαικής Κινητοποίησης ήταν τόσο απογοητευτική πού έλεγε εντελώς διαφορετικά πράγματα, όσο είχε βέβαια έστω και την παραμικρή ανάσα για να αρθρώσει μια λέξη.Τι συμβαίνει λοιπόν;
Για μένα είναι καθαρό.
Κανείς δεν έχει πια εμπισοσύνη -έστω και ελάχιστη- στις ηγεσίες ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, σε βαθμό που να ντρέπεται ίσως να κατέβει στο δρόμο μαζι με βροντοφωνάζοντες στημένους εργατοπατερες που μόνο ρόλο έχουν να περάσουν το μήνυμα πως τίποτα δεν γίνεται.
Οπως επίσης καθαρή είναι και η αμηχανία εκείνου του κοματιού της αριστεράς που συμμετέχει στις συγκεντρώσεις της ΑΔΕΔΥ, μετά τις απίστευτες εξελίξεις στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ.
Ειναι ολοφάνερο οτι η ανάγκη για έκφραση της λαικής δυσαρέσκειας, πρέπει εδώ και τώρα, με νέους και από τα κάτω δημοκρατικούς τρόπους να  δοκιμάσει άλλες μορφές συνδικαλιστικής εκπροσώπησης. Η κρίση ειναι μπροστά μας, το σύστημα σαπίζει όλο και περισσότερο και είναι έτοιμο να πηδήξει στον γκρεμό προσπαθώντας όμως να τραβήξει μαζί και ολόκληρη τη ζωή μας.
Η χθεσινή εικόνα ήταν άλλη μια μεγάλη απογοήτευση. Όμως η απογοήτευση είναι μια πολυτέλεια που δεν έχουμε, τουλάχιστον ολοι όσοι αγγιζόμαστε απο την κρίση με τρόπο που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Ολα πρέπει να αλλαξουν και θα αλλάξουν.
Η ζωή δεν παραβλέπει, δεν δειλιάζει, δεν κάνει πίσω.
Οχι τώρα τουλάχιστον, όχι στο σημείο μηδέν.Κάποιος είπε πως οι μεγάλες νίκες είναι φτιαγμένες απο χιλιάδες μικρες ήττες! Και έτσι είναι.
Ας το δούμε λοιπόν καθαρά και με όλο μας το κουράγιο.Τίποτα δεν έχει χαθεί.
Ο δρόμος είναι μπροστά μας και περιμένει.

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Πανευρωπαική κινητοποίηση 29 Σεπτέμβρη

Ο ρόλος της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ είναι γνωστός και δεδομενος.
Λειτουργούν πάντα σαν βαλβίδες εκτόνωσης της λαικής οργής και σέρνονται πίσω από τις κινητοποιήσεις όταν δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.
Όμως μια πανευρωπαική κινητοποίηση δεν είναι κάτι που συμβαίνει καθε μέρα, ούτε κάτι που δεν έχει ιδιαίτερο νόημα ειδικά στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον που ζούμε.
Ας μη λειψει κανείς λοιπόν.
Τουλάχιστον από αυτούς που υποψιάζονται σε ποιόν Καιάδα σπρώχνεται η ζωή μας


 ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 6 ΜΜ  ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ

Eμείς οι άχρηστοι

Yπάρχουν άχρηστοι Δημόσιοι Υπάλληλοι;
Μα φυσικά!
Οχι εκεί, κοιτάξτε από την άλλη μεριά.
Εκεί, στις αίθουσες των υπουργικών συμβουλίων, οι άχρηστοι κάθονται πάντα στις πιο αναπαυτικές καρέκλες.
Κοιτάξτε στα γραφεία των χιλιάδων συμβούλων με τους μισθούς των δεκάδων χιλιάδων ευρώ για έναν καφέ κι ένα ποτό κάθε... όποτε κάτσει.
Κοιτάξτε στις σκοτεινές γωνιές, εκεί που φορτώνουν τα καράβια με το βρώμικο χθές   και το σπρώχνουν πέρα ως μή γενόμενο.
Κι υστερα ονειρεύονται πως θα μας πουλήσουν αέρα κοπανιστο, πράσινη ανάπτυξη και φρέσκο φεγγαράκι με το κιλό...
Κοιτάξτε από την αλλη μεριά, μέσα στα Λίαρ τζετ που πηγαινοέρχονται μεταφέροντας μάνατζερς και ντήλερς που πουλάνε τη γή μας, τη θάλασσά μας, τα σπίτια μας, τη ζωή μας, την ελευθερία μας λές κι έιναι δικά τους.
Εκεί βρίσκονται οι "άχρηστοι".
Αν και χρησιμότατοι βέβαια, αλλά όχι σε μάς...

Συγνώμη... τι δουλειά είπατε πως κάνετε;Υπουργός; Μάλιστα.
Από ότι βλέπω αποδίδει καλά!
Και σε τι ακριβώς έχει χρησιμεύσει αυτή η δουλειά και πληρώνει τόσο καλά;
Στην πατρίδα είπατε;
Και αν επιτρέπεται, ποια ακριβώς είναι η πατρίδα σας;

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Ευχαριστώ.... τους φίλους συμblogers

    "Κι όσο κρατάνε τα παπούτσια μας τα αλήτικα...."
  • Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου όλα τα μπλογκς και τους blogers που χωρίς καν να τους το ζητήσω έκαναν αναρτησεις για τις βραδιές στο ΟΞΥΓΟΝΟ LIVE δίνοντας και βοήθεια και κουράγιο, αλλά πιο πολύ δείχνοντας  αγάπη  και συντροφικότητα.Αυτά ειδικά τα έχουμε ανάγκη πιο πολύ από κάθε τι άλλο.

"Η ζωή είν΄ωραία"

Μου φαίνεται σαν ναναι χθες μα πάνε τόσα χρόνια....
"Φυσηξε έρωτας βοριάς....κι όλα τ΄αλλάζω και ζεμπέκικο χορεύω..."

Πιο πολύ ευχαριστώ το στοχασμός-πολιτική, το Σιβυλλα, το Ζητείται ελπίς, το Καφενείο, τον Ακτιβιστή,  το Λημέρι, το Άνεμος,το busy bee, το Ανατολικά της Εδέμ  κ.α. και  ολους όσους όσους ήταν εκεί.Με έκαναν στα αλήθεια ευτυχισμένο.
Τους υπόλοπους τους περιμένω την 2η βραδια στις 2/10

Πόρτα από Συρία...

H Συρία αναγνώρισε την ΠΓΔΜ με το όνομα "Δημοκρατία της Μακεδονίας"!
Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης με τα γνωστά ανοίγματα προς το Ισραήλ, αποδίδει καρπούς...
Μια από τις πολύ φιλικές μας χώρες, μας γυρίζει την πλάτη ...
Τα καλυτερα έρχονται.
Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται.

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Ρίξτε τους στον Καιάδα

Kαφενείο

Γράφει ο Αλέξανδρος Πιστοφίδης


«Ο λαός έχασε την εμπιστοσύνη της Κυβέρνησης! Μήπως θα ήταν σωστότερο, η κυβέρνηση να αναγκάσει σε παραίτηση το Λαό και να επιλέξει έναν άλλο»;
                                             Μπ. Μπρεχτ

Εψαξα μάταια να βρω ιστορικά προηγούμενα υποτιμητικών και περιφρονητικών δηλώσεων πολιτικών, ακόμη και δικτατόρων, για τον λαό. Οπου κι αν έψαχνα, έπεφτα πάντοτε μόνο πάνω στον κο Κανένα, που δεν θέλω να αναφέρω ούτε καν το όνομά του. Το ότι «ένας στους τρεις Δημοσίους υπαλλήλους είναι άχρηστος και πως δεν χρειαζόμαστε πάνω από 200 000 χιλιάδες», όταν σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat και του ΟΟΣΑ, το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων στη χώρα μας είναι κάτω του μέσου όρου της ΕΕ, δείχνει την επιπολαιότητα του ανθρώπου. Το ότι μόνο οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων δημόσιας παιδείας είναι σχεδόν 200 000 χιλιάδες και υπάρχουν ήδη ελλείψεις, δείχνει την άγνοια και την αδιαφορία αυτού του ανθρώπου για τα προβλήματα της δημόσιας παιδείας, δημόσια υγείας, κ.λ.π. κι αυτό είναι φυσιολογικό για έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί μόνο ιδιωτικά σχολεία και.............
νοσοκομεία για τον ίδιο και τα παιδιά του. Δεν είναι όμως φυσιολογικό για έναν πολιτικό και μάλιστα αντιπρόεδρο κυβέρνησης.
Ποια είναι αλήθεια τα κίνητρά του για τις κατά καιρούς προκλητικές δηλώσεις για εμάς, την «πλέμπα», πέρα από την προσπάθεια να μας πείσει να πιστέψουμε πως εμείς οι ίδιοι, μόνο εμείς οι ίδιοι, ο λαός είμαστε η αιτία της αθλιότητάς μας; Είναι αυτές οι απόψεις μόνο η δική του γνώμη, η γνώμη ενός εκκεντρικού με μανιοκαταθλιπτικό αυτοκτονικό ιδεασμό, ή είναι η γνώμη πολλών άλλων συναδέλφων του; Είμαι σίγουρος, πως όταν μετά από τέτοιες δηλώσεις κατά του λαού, που για εκείνον είναι «πλέμπα», θα μπαίνει θριαμβευτικά στο «Καφενείο της Βουλής», θα δέχεται συγχαρητήρια από πολλούς συναδέλφους του και άλλων κομμάτων, που «τόλμησε και είπε επιτέλους δημόσια τι νιώθει γι αυτήν την ευτελή και διεφθαρμένη ακαθαρσία της ελληνικής γης που λέγεται ελληνικός λαός».
Πριν κάποιες ημέρες, ο κος Χατζηδάκης είπε πως «υπάρχει ο κίνδυνος ο πολιτικός να ερωτευτεί τον εαυτό του»! Δεν υπάρχει απλώς ο κίνδυνος. Ολοι σχεδόν οι πολιτικοί μετά από δυο θητείες και άνω, είναι ήδη ερωτευμένοι με τον εαυτό τους. Ξεκομμένοι εντελώς από τη φυσιολογική ζωή ενός κανονικού ανθρώπου, είναι και συμπεριφέρονται όπως οι τρόφιμοι ενός Ιδρύματος.
Προσπάθησα να βρω δηλώσεις του Χίτλερ και του Μουσολίνι, που να χαρακτήρισαν μερίδα επαγγελματικής ομάδας του λαού τους άχρηστη και δεν βρήκα τίποτα. Οι άνθρωποι είχαν την ευφυϊα να γνωρίζουν πως αν χαρακτηρίσεις έναν στους τρεις δημοσίους υπαλλήλους άχρηστο, τότε αυτό θα ισχύει για όλες τι επαγγελματικές ομάδες και φυσικά για τους ίδιους τους πολιτικούς και εν τέλει για όλον το λαό, εκτός και αν οι πολιτικοί πιστεύουν ότι είναι από άλλο πλανήτη ή ακόμα χειρότερα, από άλλο ευγενές είδος ανθρώπων.
Δεν απαιτούνται ιδιαίτερες γνώσεις λογικής για να κατανοήσει κάποιος ότι, όταν χαρακτηρίζεις κάτι άχρηστο, νομιμοποιείσαι να το πετάξεις στα σκουπίδια. Δεν απαιτούνται ιδιαίτερες γνώσεις κοινωνικής ψυχολογίας για να κατανοήσει κάποιος ότι, όταν χαρακτηρίζεις κάποιες κοινωνικές ομάδες ανθρώπων άχρηστες τις πετάς δίχως ενοχές στον καιάδα. Όταν οι ναζί χαρακτήριζαν επικίνδυνα έντομα (Ungeziefer), τους εβραίους και τους Τσιγγάνους, τους εξόντωναν δίχως ενοχές γιατί πίστευαν ότι, όχι μόνο δεν διέπρατταν κάτι κακό, αλλά απεναντίας διέπρατταν κάτι χρήσιμο για το ανθρώπινο γένος και τη γερμανική κοινωνία.
Οι περιφρονητικές και απαξιωτικές δηλώσεις του κου Κανένα για τον ελληνικό λαό, δεν είναι τυχαίες ούτε αποτέλεσμα του κυκλοθυμικού χαρακτήρα του. Αν ήταν τυχαίες και όχι μέρος ενός ολόκληρου σχεδίου, οι δημοσιογράφοι θα τις καταδίκαζαν και δεν θα τις υιοθετούσαν όπως είδαμε σε πολλά σχόλια «επωνύμων» δημοσιογράφων. Οι κύριοι αυτοί, έχουν υιοθετήσει προ πολλού τις απόψεις του Μαρκησίου Ντε Σαντ, που έγραφε: «Το θηρίο που λέγεται λαός, χρειάζεται σιδερένια καθοδήγηση. θα χαθείτε αμέσως εάν το αφήσετε να συνειδητοποιήσει τη δύναμή του…..οι υπήκοοι δεν χρειάζονται καμία άλλη αρετή πέρα από την υπακοή και την καρτερία. Πνεύμα, ταλέντα και επιστήμες, ανήκουν στην πλευρά των κυβερνώντων…..Το μόνο φάρμακο για να αποφευχθούν τα δεινά της αναρχίας, είναι να σφίγγει όσο μπορεί κανείς την αλυσίδα, να εκδίδει αυστηρούς νόμους, να αποφεύγει τη διαφώτιση του λαού και πάνω απ’ όλα να αντιστέκεται στην ελευθερία του τύπου…..».
Ο πιστός χοιροβοσκός του Οδυσσέα, ο Εύμαιος, δούλος ο ίδιος, πίστευε πως «όταν είσαι δούλος, οι θεοί σου στερούν μέρος των αρετών σου». Το ίδιο πίστευαν όλοι σχεδόν οι δούλοι στην αρχαία Ελλάδα. Τηρουμένων των αναλογιών, μετά από τρεις χιλιάδες χρόνια, κάτι παρόμοιο επιδιώκουν και οι εξουσιάζοντες και κυβερνώντες σήμερα και βάζουν μπροστά τον κο Κανένα.
Υπάρχουν ήδη αρκετοί σύγχρονοι Εύμαιοι.
Από εμάς θα εξαρτηθεί αν θα γίνουμε όλοι σαν τον Εύμαιο.
Από εμάς, τον υγιώς σκεπτόμενο λαό θα εξαρτηθεί αν επιθυμούμε τη δική μας ανθρώπινη υπόσταση ή δεν την επιθυμούμε.
Από εμάς θα εξαρτηθεί αν επιθυμούμε να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας, τον αυτοσεβασμό μας και την αυτοεκτίμησή μας.
Από εμάς και μόνο από εμάς, τον λαό, θα εξαρτηθεί αν επιθυμούμε να ξανακερδίσουμε τη ζωή μας και εκείνη των παιδιών μας, διατηρώντας το μεγαλείο και την αλήθεια του πεπρωμένου του λαού μας, ο ένας δίπλα στον άλλο με έναν ανοιχτό και ανδροπρεπή τρόπο, σαν οντότητες με υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση.
Οι εκλογές που έρχονται, είναι μια μοναδική ευκαιρία να δείξουμε πόσο σεβόμαστε τον εαυτό μας και την ιστορία μας. Ας ρίξουμε όλους τους παλαιοκομματικούς πολιτικούς του κατεστημένου και της οικογενειοκρατίας στον Καιάδα της πολιτικής ανυποληψίας, πριν μας σύρουν αλυσοδεμένους στα Τάρταρα.

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

"Προτιμώ μια στάλα αίμα από ένα ποτήρι μελάνι" Γ. Σεφέρης

ανατολικά της Εδέμ

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971, πεθαίνει ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης. Ο ποιητής που μέσα στους στίχους του κρύβονται 2500 χρόνια ιστορίας και μνήμης της Ελλάδας. Η κηδεία του έγινε αφορμή για μια βουβή διαδήλωση από πλήθος κόσμου, διαδήλωση εναντίον της Χούντας η οποία του αφαίρεσε τον τίτλο του πρέσβη επί τιμή καθώς και το διπλωματικό διαβατήριο που κατείχε. Είχε προηγηθεί το διάγγελμα- καταδίκη της τυραννίας του ποιητή στο BBC (με το οποίο συνεργαζόταν), στις 28 μαρτίου 1969 και ακολούθησε το τελευταίο ποίημα που έγραψε «Επί ασπαλάθων», το οποίο δημοσιεύθηκε στο Βήμα της εποχής, 3 μέρες μετά το θάνατό του (23-8-1971).

Ο Σεφέρης μέσα από τα έργα του, μέσα από σύμβολα και υπαινιγμούς προσπαθεί να φωτίσει την συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Παραδόσεις αρχαίες, νεότερες, μνήμες που έχουν περάσει στο συλλογικό ασυνείδητο ενός ολόκληρου λαού, γλώσσα ζωντανή, λαϊκή, που αυτός ένας αστός, ένας κοσμοπολίτης δεν αρνήθηκε, δε σνόμπαρε, την ανέβασε ψηλά, την έφτασε μέχρι εκεί που τις άξιζε: στη Στοκχόλμη, για την απονομή ενός Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963. Στις μέρες του, μας γνώρισε το σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό, μέσα από τις μεταφράσεις και τις επιρροές που δέχτηκε και ταυτόχρονα έφερε την ελληνική γραφή σε τόπους ξένους κάνοντάς την αναγνωρίσιμη και περιζήτητη.

Είναι αυτός που έσκυψε πάνω στο Μακρυγιάννη και το Θεόφιλο προσπαθώντας να μας τους γνωρίσει, να μας κάνει να τους αγαπήσουμε. Γιατί ο λαϊκός πολιτισμός, οι παραδόσεις μας, είναι κομμάτι της ψυχής μας, της σάρκας μας.

Και τι περίεργο, αυτός ένας άνθρωπος που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο εξωτερικό (εξαιτίας της δουλειάς του πατέρα του και της δικής του ως διπλωμάτης), αγωνιούσε για το παρόν και το μέλλον της χώρας του περισσότερο ίσως από τους μόνιμους κατοίκους της.

Στις ζοφερές μέρες που διανύουμε, που απαξιώνεται και καταδιώκεται κάθε τι εθνικό ως εθνικιστικό, καθετί λαϊκό ως λαϊκίστικο, ή ακόμα χειρότερα με το νεολογισμό; «εθνολαϊκίστικο», ας θυμηθούμε τα λόγια του ποιητή από μια ομιλία του στις 16 Απριλίου του 1964, στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης: «...είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι;»

Καταφεύγω συχνά στην ποίησή του όταν θέλω να ερμηνεύσω τα τωρινά και τα μελλούμενα, ειδικά όταν οι μέρες μοιάζουν αδιέξοδες και γκρίζες.

«Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί
ετούτη η χάρη.
Γιατί καί τό τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές
πού σιγά-σιγά βουλιάζει
και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ πού φαγώθηκε
από τά μαλάματα το πρόσωπό της
κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η
ψυχή μας αύριο κάνει πανιά
»
***************************************************************
«Ο τόπος μας είναι κλειστός,

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Κλειδωμένες πόρτες

Βγήκε λοιπόν το πόρισμα για την Marfin.Και βέβαια καμια σχέση δεν έχει με την προπαγανδιστικη ανακοίνωση που είχε βγάλει τότε η τράπεζα και τις δηλώσεις του Βγενόπουλου που χλέυαζε όσους μιλούσαν για κλειδωμένες πόρτες και ευθύνες της τράπεζας.
Τότε αργά και ύπουλα έιχε επιχειρηθεί να περάσει η ευθυνη στους διαδηλωτές και σε κανέναν άλλο.
Τώρα όμως έρχεται αυτή η κλειδωμένη πόρτα και το χαμένο τηλεχειριστήριο και ξαναφουντώνει τις υποψίες ....
Κι αυτό το πρόστιμο των 50000 ευρώ για παραλείψεις;
Αστεία η μάλλον τραγικα πράγματα.
Για να δούμε τι θα πει τώρα η ανεξάρτητη δικαιοσύνη.
Πόσο θα αποτιμήσει τις 4 ζωές;

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Κατάληψη στο ΟΞΥΓΟΝΟ!!



"Ραγίζουνε οι δρόμοι απόψε από θυμό,
Φωνές τρελά πουλιά γυρεύουν ουρανό..."

Κατάληψη στο ΟΞΥΓΟΝΟ κάνει ο Γιώργος Σαρρής - για χρόνια τραγουδιστής των Ζιγκ Ζαγκ- στις 25/9 και 2/10 και ξεκινάει από εκεί την καινούργια του πορεία. Με το volume στο τέρμα γυρίζει τον κόσμο ανάποδα, καλεί φίλους και "εχθρούς" και παρουσιάζει στις δύο βραδιές τα καινούργια του τραγούδια από το CD " Η ζωή ειν ωραία " που μόλις κυκλοφόρησε.
Μαζί με τη μπάντα του ανάβει τα φώτα με μελωδίες και στιχους από όλη τη γκάμα του καλού ελληνικού τραγουδιού από το ρόκ μέχρι το ρεμπέτικο και το λαικό! Το έντεχνο μπερδεμένο με ροκ μπαλάντες, ο Τσιτσάνης κι ο Άκης Πάνου μαζί με το Μικρούτσικο και τον Σαββόπουλο, ο Θεοδωράκης με τον Άσιμο και τον Σιδηρόπουλο θα δώσουν ρεύμα στα δύο τρελά βράδια
μαζί με ότι άλλο έρθει στο μυαλό εκείνη την ώρα στις συλλεκτικές αυτές παραστάσεις στο ΟΞΥΓΟΝΟ LIVE.


Μαζί του στη σκηνη ο παλιός του σύντροφος στους Ζιγκ Ζαγκ Δημήτρης Ζμπέκος αλλά και πολλοί φίλοι καλλιτέχνες από την εικασάχρονη και βάλε πορεία του.

Στην ηλεκτρική κιθάρα θα είναι ο Κίμωνας Πολάτος, στο μπάσο ο Πόλυς Πελέλης, στα πληκτρα η Ευαγγελία Μαυριδου, στα τύμπανα ο Γιώργος Τσάφας και στο μπουζούκι και το ούτι ο Νίκος Πασαλίδης.

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Η Ευρώπη στο πόδι- 2τρις η τρύπα στα ταμεία!!


Γέμισαν οι δρόμοι της Ευρώπης με ανεπρόκοπους, τεμπέληδες και καλομαθημένους,άσωτους εργαζόμενους που παλεύουν για πράγματα ανέφικτα και βλαβερά για την "παγκόσμια οικονομία", όπως η προστασία των συντάξεων και των μισθών από την έφοδο του καπιταλισμού των αγορών επί τη ευκαιρία της κρίσης!
Στη Γαλλία μετά τα μεγάλα συλλαλητήρια πριν λίγες μέρες οι εργαζόμενοι είναι ξανά στο πόδι, αλλά και στην Πολωνία, την Τσεχία και βέβαια στην Ελλαδα και αλλού.
Το αφαλιστικό σύστημα πανευρωπαικά έχει λέει τρυπα 2 τρις ευρώ!!!2 τρις ευρώ;;;;;Μα τι συμβαίνει;Που πήγαν τα λεφτά από τις πληρωμένες εισφορές των εργαζομένων;
Μήπως τα κατάπιαν τα μοντέρνα απελευθερωμένα χρηματοοικονομικά προιόντα που κέρδιζαν βραβεία Νόμπελ;Από αυτά που κάνουν μαγικά εξαφανίζοντας και κρατικά (δηλαδή δικά μας) χρήματα για να τα εμφανίσουν σε ιδ.λογαριασμούς σε μέρη ξωτικά;
Βέβαια αυτό δεν θα το ακούσουμε στα δελτία.
Ηδη σε κάποιο κανάλι έβγαλαν απόφαση!Κάποιος στη Γαλλία λεει (έτσι είπαν -ούτε το όνομά του δηλαδή) είπε ότι οι εισφορές είναι πολύ λιγότερες από τα χρήματα που απαιτούνται για τις συνταξεις.Αρα, ήταν το άμεσο συμπέρασμα, ή πρέπει να πληρώνουμε περισσότερα, ή πρεπει να παίρνουμε μικρές συντάξεις!
Ε, αφού το είπε κάποιος....

Για το χρέος:Τόμας Τζέφερσον-Πρόεδρος ΗΠΑ

«Δεν ανήκω σ' εκείνους που φοβούνται το λαό.Αυτός και όχι οι πλούσιοι αποτελούν την εγγύηση μας για διαρκή ελευθερία. Και για να προστατεύσουμε την ανεξαρτησία του δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε στους κυβερνώντες να μας φορτώσουν με διαρκές χρέος... Αν βρεθούμε σε κατάσταση τέτοιου χρέους ώστε να αναγκαστούμε να φορολογηθούμε για ό,τι τρώμε και πίνουμε, για τα αναγκαία και τις ανέσεις μας, για τις εργασίες και τις διασκεδάσεις μας... όπως συμβαίνει με το λαό της Αγγλίας, τότε και ο λαός μας θα χρειαστεί να δουλεύει 16 ώρες από τις 24 και να δίνει ό,τι κερδίζει από τις 15 ώρες στην κυβέρνηση για τα χρέη της και τις καθημερινές δαπάνες της... Τότε όμως δεν θα έχουμε χρόνο για να σκεφτούμε και κανένα μέσο για να εγκαλέσουμε αυτούς που μας κυβερνάνε άσχημα. Δεν θα έχουμε καμιά άλλη επιλογή από το να εκ-μιοθώνουμε τους εαυτούς μας οε εκείνους που το μόνο που θέλουν είναι να μας κρατάνε δεμένους... έως ότου ο κύριος όγκος της κοινωνίας καταλήξει να είναι ένα απλό αυτόματο μιζέριας δίχως καμιά άλλη αίσθηση εκτός από το να αμαρτάνει και να υποφέρει»

Τελικά η ιστορία κάνει κύκλους.....

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Κατανόηση...


...
"Λένε στον κοινό πολίτη να “κατανοήσει” ότι είναι εντελώς αδύνατο να κλείσει η τρύπα της κοινωνικής ασφάλισης, αλλά πρέπει να κλείσει, ανυπολόγιστα, η τρύπα των δισεκατομμύριων των τραπεζών; Πρέπει, στα σοβαρά, να αποδεχθούμε ότι κανείς πλέον δεν μπορεί να φαντασθεί την εθνικοποίηση μιας επιχείρησης, που βρίσκεται σε δεινή κατάσταση λόγω του ανταγωνισμού, μιας επιχείρησης, στην οποίαν εργάζονται χιλιάδες εργάτες, αλλά ότι είναι προφανές πώς αυτό πρέπει να γίνει για μια τράπεζα, που ξέμεινε λόγω κερδοσκοπίας;"
(Alain Badiou : "Τίνος πραγματικού το θέαμα είναι αυτή η κρίση;")

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

Βαρεμάρα

Kυριακή μεσημέρι και ζέστη καλοκαιρινή.
Με το άγχος για τις παραστάσεις στο ΟΞΥΓΟΝΟ να ανεβαίνει σιγά- σιγά.Τηλέφωνα, συνεννοήσεις, ξαφνικές αλλαγές, λόγια τραγουδιων, ακόρντα μελωδίες και πάει λέγοντας.Το χειρότερό μου...
Ανοίγω τηλεοραση για εκτονωση.Ο Σαμαράς σε συνένετευξη τύπου.Χειρότερα δε γίνεται.
Κολλάω και τον ακούω για λίγο.
Ειναι ρηχός, ψεύτικος, κάνει ανεξηγητες χειρονομίες και μορφασμούς, χαμογελάει "αθώα" στα αστειάκια, λεει επιχειρήματα χιλιοειπωμένα, κοινότυπα και βαρετά. Αν ήμουνα δεξιός θα ειχα χοντρό πρόβλημα..
Τώρα έχω μεγαλύτερο ...
Ειναι τόσο χάλια που μάλλον κάποια στιγμή θα γίνει κι αυτός πρωθυπουργός.

Aπό το "εδώ και τώρα"

Στάθης Κουβελάκης: Ρήξη με την ΕΕ

Οι τράπεζες νίκησαν τα κράτη

Το "παραμύθι" του παππού Πρωταγόρα Ένα "παραμύθι" 2.400 χρόνων

To IQ των διάσημων δεν είναι τόσο όσο νομίζετε...

Π.Γεννηματάς:Πρέπει να σταματήσει αυτό το "πείραμα"

"Οι δανειστές μας θα χάσουν τα λεφτά τους ότι και να κάνουν"

Πολύ ενδιαφέροντα πράγματα ειπώθηκαν από τον επίτιμο αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων Παναγιώτη Γεννηματά σε Κυριακάτικη πρωινή εκπομπή.Φυσικά είναι φανερό ότι ο κ.Γεννηματάς δεν είναι εκφραστής των συμφερόντων του λαού, αλλά απλά ένας άνθρωπος του συστήματος που όμως βλέπει και τονίζει τα αδιέξοδα της φορομπηχτικής πολιτικής που ακολουθείται.
"Γίνεται ένα πείραμα στου κασίδη το κεφάλι επειδή δεν υπάρχει στιβαρή κυβέρνηση να πει στην Τρόικα πως δεν μπορεί να ανταποκριθεί η Ελλάδα στα οικονομοτεχνικά μοντέλα που έχουν στα χαρτιά εκείνοι.Η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να ανταποκριθεί και να αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο που αντιδρούν άλλες ευρωπαικές οικονομίες.Η κάθε χώρα έχει συγκεκριμένες δυνατότητες φοροδοτικότητας.Δεν γίνεται τα ποσοστά αυτής της φοροδοτικότητας να αλλάξουν σε μια νύχτα προς τα πάνω επειδή έτσι νομίζουν κάποιοι.
Δεν γίνεται σε μια νύχτα να διορθωθούν λάθη και εγκληματικές πρακτικές δεκαετιών η αιώνων."
Και επανέλαβε την άποψή του (σίγουρα κάτι παραπάνω από εμάς τους απλούς τηλεθεατές γνωρίζει) ότι η Ελλάδα έχει χρεοκοπησει και όλα αυτά που συμβαίνουν είναι στα πλαίσια αυτής της εξέλιξης. "Ολοι αυτοί που λένε ότι δεν θα χρειαστεί αναδιαρθρωση του χρέους στην Ελλάδα απλά εκφράζουν τον ευσεβή τους πόθο να μην χάσουν οι δανειστές κεφάλαια.Όμως οι δανειστές θα χάσουν στην Ελλάδα κεφάλαια γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς."
Στη συνέχεια μπήκε στην κουβέντα ο Διονύσης Χιόνης - Καθηγητής Οικονομικών Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου- αντιδρώντας και λέγοντας:
"Η χρεοκοπία είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση.Τι θα κάνουμε αν μείνουμε εκτός αγορών για 5 χρονια;Μόνο η εκτέλεση του προυπολογισμού απαιτεί 82 δις."
Βέβαια μου κάνει εντύπωση πως λέει τέτοια πραγματα καθαρά εκφοβιστικά ο κ.καθηγητής γνωρίζοντας φυσικά ότι ο προυπολογισμός θα μπορούσε να εκτελεσθεί μια χαρά αν δεν χρειαζόταν να πηγαίνουν τόσα κεφάλαια στην εξυπηρέτηση του χρέους.Ειναι γνωστό ότι το τεράστιο κομμάτι του δανεισμού πηγαίνει σε πληρωμές για την ίδια την εξυπηρέτηση αυτού του χρέους και όχι φυσικά σε μισθούς, συντάξεις όπως ψέματα λέγεται από την κυβέρνηση και τους προπαγανδιστές της γραμμής Τρόικα-ΔΝΤ, ούτε σε δημόσιες επενδύσεις που όλο και περικόπτονται με τραγικές συνέπειες για το μέλλον.(Σχεδόν 90% του δανεισμού πηγαίνει στην εξυπηρέτηση του χρέους!)

Είναι σίγουρα γνωστό σε όλους τους έστω και λίγο ειδικούς, ότι αν δεν είχαμε σαν κύριο καθήκον την αποπληρωμή αυτού του χρέους -για το οποίο δεν ευθυνόμαστε όλοι εμείς οι άσωτοι όπως λέγεται για εντυπωσιασμό- η Ελληνική οικονομία θα εξυπηρετούσε μια χαρά τις ανάγκες της ακόμα και σε αυτά τα χάλια που την κατάντησε η Παγκοσμιοποίηση και οι κυβερνήσεις των 2 μεγάλων κομμάτων.
Ειναι ακόμη άξιο απορίας πως δεν ξέρει ο κ.καθηγητής ότι όταν μια οικονομία μπεί σε βαθιά ύφεση νεκρώνοντας ουσιαστικές λειτουργίες, δύσκολα και μετά από πολλά χρόνια επανέρχεται.

Ομως ο κ.Γεννηματάς ξαναπήρε το λόγο λέγοντας.
"Η Ελλάδα χρεοκόπησε άλλες δύο φορές στην ιστορία (1893 και 1932) και φυσικα αμέσως μετά την χρεοκοπία και τις 2 φορές βοηθήθηκε από τις αγορές.Ποιό είναι το πρόβλημα;Έτσι κι αλλιώς θα μείνουμε έξω από τις αγορές τουλάχιστον 5 χρόνια, μπορεί και παραπάνω. Σταματήστε επιτελους να τυφλώνετε τον κόσμο!"

Δεν μένουν και πολλά για να πω εγώ όταν ένας εκπρόσωπος του καπιταλισμού όπως ο επίτιμος αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων είναι τόσο ξεκάθαρος.
Το μόνο που θέλω να πώ με πολύ λίγα λόγια είναι αυτό.
Ειναι όλο και πιο φανερό πως ακόμα κι αν δεν ήταν επώδυνη για το λαό αυτη η πολιτική, ακόμη κι αν δεν είχε τετοιο τρομερό κοινωνικό και ανθρώπινο κόστος, πάλι θα ηταν μια καταστροφική και λάθος πολιτική που στεγνώνει την αγορά και επομένως και τα έσοδα και δεν μπορεί παρά να οδηγεί σε πεντακάθαρο αδιέξοδο. Αυτό δε που προβληματίζει είναι ότι είναι βέβαιο ότι και η κυβέρνηση το ξέρει και το βλέπει.
Γιατί λοιπόν επιμένει;

Υπάρχει όμως κι άλλο ένα πολύ κρίσιμο ζήτημα.
Σε περίπτωση αναδιάρθρωσης του χρέους, ποιός θα κάνει τις διαπραγματεύσεις για λογαριασμό του Ελληνικού λαού;
Αυτη η κυβέρνηση που δεν έχει τολμήσει -ή δεν θέλησε- να αρθρώσει ούτε ένα όχι;
Θα ήταν σίγουρα τραγικό!
Ειναι βέβαιο πως πρέπει εδώ και τώρα να παλέψουμε για μια λαική εκπροσώπηση και μια κυβέρνηση που να μπορεί κατω από την πίεση και του λαικού κινήματος να ανταποκριθεί σε μια τόσο κρίσιμη για το λαό περίσταση.

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Μάνος και μνήμες


Μιά συγκλονιστική αφήγηση από τον Στέργιο και η ιστορία ενός τραγουδιου ("Ο δρόμος")

Αριστερά και πολιτική

Του Στέργιου


Τον Μ. Λοΐζο δε τον πολυήξερα προδικτατορικά. Δεν τραγουδιόταν και πολύ στα σοκάκια των Σερρών. Κάποια σκόρπια τραγούδια που άκουγα σαν «Λαμπράκης» δεν μου έλεγαν πολλά, ήταν η παντοκρατορία του Μίκη.


Όμως στη εξορία, όταν μας μετέφεραν, το 1968, από το Λακκί στον Ωροπό, εμάς τους νέους για να μας… «ανασκολοπίσουν» ιδεολογικά και πολιτικά, κάναμε χορωδία και αρχίσαμε δειλά – δειλά τα απογευματοβράδια να τραγουδάμε μεταξύ άλλων και τραγούδια Μάνου. Εκεί τον έμαθα…

Απ’ έξω ο κόσμος άρχισε να περνά και να στέκεται να ακούει κάτι απίστευτο για το μαύρο σκοτάδι της δικτατορίας!

Το νέο μεταδόθηκε σαν αστραπή και εμείς ξέραμε ότι έξω πολλά αυτιά περίμεναν να «ακούσουν». Ήταν Αύγουστος και πολλοί επέλεγαν τον Ωροπό τάχα για το μπάνιο, λίγο πιο πέρα από τη φυλακή.


Είχαμε κατορθώσει και περάσαμε ένα ακορντεόν! Άρχισε να το παίζει στα φοβερά χέρια του ο Κούλης Υψηλάντης. Γέμισε ο Ωροπός τραγούδι! Γέμισε με μηνύματα. Τα τραγούδια του Μάνου, ο δρόμος, το ακορντεόν, τα νέγρικα κ.α. σε πρώτη φάση. Δεν ξέρω πως εισάγαμε τις περτιτούρες τους στο στρατόπεδο αφού, κάποια απο αυτά, ακόμη δεν είχαν κυκλοφορήσει έξω.


Η δικτατορία αγρίεψε. Πήγαινε για μαλλί και θα έβγαινε κουρεμένη! Διέταξε τη διοίκηση να σκληρύνει απότομα και να επιβάλει την ολοκληρωτική υποταγή μας σε κανόνες αναμορφωτηρίου.


Εμείς δυναμώναμε τα τραγούδια και την αντίσταση. Το ακορντεόν κατασχέθηκε. Στο μεταξύ μάθαμε καλά τα τραγούδια του Μάνου και τα τραγουδούσαμε δυνατά πια, όσες απειλές και αν εκτόξευαν.


Έτυχε να συμπέσει τότε η απόπειρα του Παναγούλη. Μπήκαν με τα όπλα στο στρατόπεδο και απαίτησαν άμεσα δήλωση υποταγής και αποδοχή κανόνων αναμορφωτηρίου!

Τους κοροϊδέψαμε χλευαστικά!






Η λόγχη εφ’ όπλου!


Αντιπαραταχθήκαμε στην αυλή με στρατιώτες και αστυνομικούς. Δυο σειρές εμείς, τρεις σειρές αυτοί. Στεκόμασταν απέναντί τους αγέρωχοι, ακίνητοι και ευθυτενείς.

Κάποιος από μας τους προκάλεσε τότε ξαφνικά: «βαρέστε ρε»!!! Τους χλεύαζε!


Απίστευτη πρόκληση σε κρίσιμη στιγμή! Αντιπαράθεση και σιωπή λίγο πριν την έκρηξη. Ένα τσακ μπορεί να σήμαινε και ένα μπαμ. Ο αξιωματικός μας είχε δώσει διορία υποταγής, διαφορετικά θα διατάξει πυρ! Τώρα λάβαινε κατάμουτρα πρόκληση.


Δεν μπορείς να υπολογίσεις πόσος χρόνος περνάει σε τέτοιες στιγμές. Κάτι σαν αιώνες νομίζω. Όλη η ζωή μας ξαφνικά πέρασε από μπροστά μας. Όμως ήμασταν ακόμα εκεί, όρθιοι.



Είχε προηγηθεί πριν λίγους μήνες η «Επίθεση του ΤΕΤ», η μεγάλη επίθεση των Βιετ-Κόγκ στο Βιετνάμ με την έναρξη του 1968, που κουρέλιασε τους αμερικανούς και τους δωσίλογους πράκτορές τους.

Μια φωτογραφία, μας γέμιζε θάρρος, να πεθάνουμε παρά να προσκυνήσουμε.


Το αδιέξοδο έσπασε ο Διοικητής, ένας έμπειρος και απίθανος τύπος, που κάτι είπε και διέταξε τους στρατιώτες να αποσυρθούν και δήθεν αυτός είχε τρόπο να μας υποτάξει.

Έφυγαν. Αρχίσαμε να τραγουδάμε το "Ακορντεόν" και το "Δρόμο" προκλητικά. Ήταν η δική μας νίκη! Από τότε το τραγούδι αυτό μου θυμίζει μόνο το δρόμο με τη μάντρα στα πλάγια της φυλακής. Το σιγοτραγουδώ, όχι χωρίς δάκρυα, κάθε που περνάω από κει…


Άρχισαν να καλούν την «ηγεσία» μας έναν - έναν τάχα για διαπραγμάτευση και συμβιβασμό. Εισέπρατταν άρνηση με ελαφρό μειδίαμα. Μας έβαζαν έναν - έναν στο κρατητήριο απομόνωσης. Από τον τρίτο και μετά παίρναμε και μια… κουβέρτα για να γελοιοποιήσουμε το διοικητή, δείχνοντας ότι ξέρουμε το "κόλπο".

Αλλά, «όλοι ήμασταν ηγέτες εκεί»!


Άρχισε να απελπίζεται ο διοικητής. Στο τέλος απλά θα μας μετέφερε όλους από τους θαλάμους στο κρατητήριο, το οποίο δεν μας χωρούσε. Πλήρες αδιέξοδο και εδώ.

Μας άφησε. Τότε τους πήραμε φαλάγγι. Αρχίσαμε τα τραγούδια και να λέμε διάφορα υπονοούμενα – συνθήματα για να ακούν οι απέξω. Οικογένειες, γνωστοί και άγνωστοι απέξω.


Η χούντα σε πλήρες αδιέξοδο, με τους νέους που νόμισε οτι ήταν εύκολη λεία για να τους αλλαξοπιστήσει.


Σε λίγες μέρες μεταγωγή στη Γιούρα. Δεν μας άντεξαν! Μέσα στο αρματαγωγό της μεταγωγής γινόταν της «Ανάστασης»! Επτά ώρες επαναστατικά, αντάρτικα και αγωνιστικά τραγούδια. Μέσα και τα τραγούδια του Μάνου. Οι φρουροί δεν πίστευαν στα μάτια τους.

Έτσι μπήκε και δεν βγήκε ποτέ ο Μάνος από τη καρδιά μου.

Έτσι δένει το τραγούδι με τους αγώνες

Μνήμες που και σήμερα φέρνουν δάκρυα συγκίνησης αλλά και διδάσκουν.


Προπαντός διδάσκουν ότι, «Τίποτα δεν πάει χαμένο»!

Υ.Γ.(Γιώργου Σαρρή) Διαβάζοντας την τρομερή διηγηση του Στέργιου κόλλησα στις χρονολογίες. Ο Δρόμος του Μάνου κυκλοφόρησε το 1974, δηλαδή πολύ αργότερα και έτσι το μυαλό μου πήγε στο λάθος , στο ότι ίσως κάπου κάτι μπερδεύτηκε στο μυαλό του μετά από τόσα χρόνια.Τον πήρα τηλέφωνο και τον ρώτησα πως μπορεί να τραγουδουσαν ένα τραγούδι που κυκλοφόρησε χρόνια μετά."Δεν ξέρω" μου είπε "πως έφτασαν τα τραγούδια μέχρι τη φυλακή, αλλά έτσι είναι"
Ετσι σκαλίζοντας τα παλιά να τι βρήκα.Από διήγηση του Λ.Παπαδόπουλου:
"Το 1964 βρίσκει τον Λοίζο να τραγουδά σε μια ιδιότυπη μπουάτ του Κολωνακίου, τη Στοά, μαζί με τον Σαββόπουλο και την Φαραντούρη. Είναι η εποχή που όπως έλεγε ο Λοίζος θα πάει στη "Στοά" ένα κορίτσι, η Κωστούλα Μητροπούλου, και θα του δώσει τους στίχους δύο τραγουδιών, που θα σημαδέψουν ανεξίτηλα τη καριέρα του. Τα τραγούδια αυτά είναι ο "Δρόμος" και ο "Σρατιώτης" που μαζί με το "Ακορντεόν" θα επιβάλουν τον Μάνο...."κλπ.
Ακόμα βρήκα οτι η πρώτη εκτέλεση του "Δρόμου" είναι από την Σούλα Μπιρμπίλη το 1965 σε ύφος νέου κύματος και μετά από 9 χρόνια (1974) από τον Λοΐζο στη γνωστή εκτέλεση.
Ετσι λοιπόν φαίνεται πως τα τραγούδια που είχαν παιχθεί σε κάποιες μπουάτ πέρασαν στόμα με στόμα στον Ωρωπό το 1968 επιβεβαιώνοντας συγκλονιστικά την ιστορια που διηγειται ο Στέργιος.
(Η Σ.Μπιρμπίλη ήταν τραγουδίστρια του νέου κύματος και έιχε κερδίσει το Α' βραβείο στο φεστιβάλ Θεσ/κης με το τραγούδι του Νότη Μαυρουδή "Ηταν μεγάλη νύχτα".)

KΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ!!



"Ραγίζουνε οι δρόμοι απόψε από θυμό,
Φωνές τρελά πουλιά γυρεύουν ουρανό..."

Κατάληψη στο ΟΞΥΓΟΝΟ κάνει ο Γιώργος Σαρρής - για χρόνια τραγουδιστής των Ζιγκ Ζαγκ- στις 25/9 και 2/10 και ξεκινάει από εκεί την καινούργια του πορεία. Με το volume στο τέρμα γυρίζει τον κόσμο ανάποδα, καλεί φίλους και "εχθρούς" και παρουσιάζει στις δύο βραδιές τα καινούργια του τραγούδια από το CD " Η ζωή ειν ωραία " που μόλις κυκλοφόρησε.
Μαζί με τη μπάντα του ανάβει τα φώτα με μελωδίες και στιχους από όλη τη γκάμα του καλού ελληνικού τραγουδιού από το ρόκ μέχρι το ρεμπέτικο και το λαικό! Το έντεχνο μπερδεμένο με ροκ μπαλάντες, ο Τσιτσάνης κι ο Άκης Πάνου μαζί με το Μικρούτσικο και τον Σαββόπουλο, ο Θεοδωράκης με τον Άσιμο και τον Σιδηρόπουλο θα δώσουν ρεύμα στα δύο τρελά βράδια
μαζί με ότι άλλο έρθει στο μυαλό εκείνη την ώρα στις συλλεκτικές αυτές παραστάσεις στο ΟΞΥΓΟΝΟ LIVE.


Μαζί του στη σκηνη ο παλιός του σύντροφος στους Ζιγκ Ζαγκ Δημήτρης Ζμπέκος αλλά και πολλοί φίλοι καλλιτέχνες από την εικασάχρονη και βάλε πορεία του.

Στην ηλεκτρική κιθάρα θα είναι ο Κίμωνας Πολάτος, στο μπάσο ο Πόλυς Πελέλης, στα πληκτρα η Ευαγγελία Μαυριδου, στα τύμπανα ο Γιώργος Τσάφας και στο μπουζούκι και το ούτι ο Νίκος Πασαλίδης.




(Το ΟΞΥΓΟΝΟ LIVE βρίσκεται ΕΔΩ(χάρτης) στην Κορυζή (πάροδος Βούρβαχη) -ανάμεσα στη Συγγρού και την Καλλιρόης κοντά στους Στύλους Ολυμπίου Διός)

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Μάνος Λοίζος - Πόσο μας λείπει (17 Σεπτεμβρίου 1982)

Ο Μάνος Λοίζος δεν χωράει σε αναλύσεις και μεγαλόσχημες παρουσιάσεις.Μονο στα τραγούδια ίσως, αυτά τα βαθιά σαν ωκεανούς, αυτά τα έναστρα σαν σύμπαντα μακρινά κι όμως τόσο πλάι μας...
Ένα ωραίο στιγμιότυπο μόνο που μου ήρθε στο μυαλό.
Έπαιζαν ταβλι λέει μαζί με το Νίκο Καρούζο, αυτο τον άλλο τεράστιο και τρομερό ποιητή
("Τραγουδώ τους πεσμένους προπάτορες. Είμαι των άστρων ο σκύλος. Με τα μάτια κοιτάζω ψηλά, με τα χέρια γιορτάζω τη λάσπη").Κι επάνω στο καλαμπουρι και τις ζαριές ο Καρούζος όση ώρα έπαιζαν, έβαζε να ακούει το "Αχ χελιδόνι μου".Και μόλις τελείωνε σηκωνόταν κι έβαζε τη βελόνα από την αρχή.Να ΄ναι παρεα ακόμα οι δυό τους άραγε, να παιζουν τάβλι με τ΄αστέρια....



Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Είναι απλά ένα όνειρο

Τροφή για τη σκέψη


"To die? to sleep!
Perchance to dream? Ay, there is the rub"
"Το να πεθάνεις; να κοιμηθείς!
Κατά τύχη να ονειρευτείς; Α, εκεί είναι η δυσκολία"
-Hamlet

"Περίεργο που δεν το είχες υποπτευθεί χρόνια πριν - αιώνες, πριν! - επειδή υπήρξες, χωρίς σύντροφο, διαμέσου όλων των αιωνιοτήτων. Περίεργο, πραγματικά, που δεν είχες υποπτευθεί ότι το σύμπαν σου και ό,τι αυτό περιέχει ήταν μόνο όνειρα, οράματα, φαντασία! Περίεργο, επειδή είναι τόσο ειλικρινή και υστερικά παλαβά - όπως όλα τα όνειρα: ένας Θεός που μπορεί να φτιάξει καλά παιδιά το ίδιο εύκολα με τα κακά, και όμως προτίμησε να φτιάξει από τα κακά· που μπορούσε να φτιάξει κάθε ένα από αυτά ευτυχισμένο, και όμως ποτέ δεν έφτιαξε ούτε ένα ευτυχισμένο· που τα έφτιαξε να δοξάζουν την πικρή ζωή τους, όμως την έκανε μικρή· που έδωσε στους αγγέλους αιώνια ευτυχία χωρίς να την κερδίσουν, όμως ζήτησε από τα άλλα παιδιά του να την κερδίσουν· που έδωσε στους αγγέλους του ζωές χωρίς πόνο, όμως καταράστηκε τα άλλα παιδιά του σε δυστυχίες και αρρώστιες του μυαλού και του σώματος· που μιλά για δικαιοσύνη και ανακάλυψε την κόλαση - μιλά για οίκτο και ανακάλυψε την κόλαση - μιλά Χρυσούς Κανόνες, και συγχώρεση πολλαπλασιασμένη εβδομήντα φορές εφτά, και ανακάλυψε την κόλαση· που μιλά ηθική στους άλλους ανθρώπους και δεν έχει ο ίδιος· που συνοφρυώνεται στα εγκλήματα, όμως τα κάνει ο ίδιος όλα· που έφτιαξε τον άνθρωπο χωρίς πρόσκληση, και μετά προσπαθεί να μετακινήσει την υπευθυνότητα για τις πράξεις του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο, αντί να την θέσει έντιμα εκεί που ανήκει, πάνω στον εαυτό του· και τέλος, με θεϊκή αμβλύνοια, καλεί αυτόν τον φτωχό, εκμεταλλευόμενο σκλάβο να τον προσκυνήσει!...

Καταλαβαίνεις, τώρα, ότι αυτά τα πράγματα είναι όλα απίθανα εκτός από ένα όνειρο. Καταλαβαίνεις ότι είναι καθαρές και παιδικές παραφροσύνες, οι γελοίες δημιουργίες μιας φαντασίας που δεν έχει συνείδηση των εκτρωμάτων της - με λίγα λόγια, ότι είναι ένα όνειρο και εσύ ο δημιουργός του. Τα σημάδια ότι πρόκειται για όνειρο είναι όλα παρόντα· έπρεπε να τα είχες αναγνωρίσει νωρίτερα.

Είναι αλήθεια αυτά που σου αποκάλυψα· δεν υπάρχει θεός, ούτε σύμπαν, ούτε ανθρώπινη φυλή, ούτε γήινη ζωή, ούτε παράδεισος, ούτε κόλαση. Όλα είναι ένα όνειρο - ένα αλλόκοτο και ανόητο όνειρο. Τίποτα δεν υπάρχει εκτός από εσένα. Και εσύ δεν είσαι παρά μία σκέψη - μια περιπλανώμενη σκέψη, μια άχρηστη σκέψη, μια σκέψη χωρίς σπίτι, μια άθλια περιπλάνηση μέσα σε άδειες αιωνιότητες!"

Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το τέλος του μυθιστορήματος ο Μυστηριώδης Ξένος που εκδόθηκε μετά το θάνατο του Μ. Τουαίην και αποτελεί μία από τις 2-3 διαφορετικές εκδοχές που βρέθηκαν ανάμεσα στα χειρόγραφα του. Επειδή δεν θέλω να αδικηθεί από κάποιον πιθανόν βιαστικό αναγνώστη, αλλά και επειδή αποτελεί μέρος μόνο όλης της ιστορίας, οφείλω να διευκρινίσω ότι ο Μ. Τουαίην δεν ήταν άθεος. Ήταν φανατικός άθρησκος και πολέμιος του Χριστιανισμού όπως έχει επικρατήσει σαν θρησκεία σήμερα. Σαν άνθρωπος που τον χαρακτήριζε το χιούμορ είχε δηλώσει ότι αν ο Χριστός ερχόταν σήμερα στη γη θα ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από Χριστιανός!


Νομίζω ότι αυτό που θέλει να πει είναι: Είμαστε ένα όνειρο μέσα σε ένα όνειρο· το όνειρο μας. Ονειρέψου άλλα όνειρα, καλύτερα! Σκέψου άλλες σκέψεις καλύτερες!



Σιγαρέττα SANTE!- Ενα αίνιγμα

Και μια και σήμερα μιλάμε για τσιγάρα και καπνούς...
Ποιά είναι η γυναίκα στη θρυλική φωτογραφία του πακέτου SANTE;


Η απάντηση εδώ (καλό!!)
Κιτρίνισα τελέίως...Μάλλον επειδή παίζει η ΑΕΚ το βράδυ.

Μέτρα κατά της τρομοκρατίας-Πάει το πλαφόν


Τέλος στο πλαφόν και η βενζίνη πάνω από 1,50 στην Αθήνα.
Στα ύψη και οι τιμές στις μολότωφ.
Κάτι ακούω για τεκμήριο...



Y.Γ.Ψάχνοντας για φωτογραφία για το ποστάκι είδα πως και στην αναζήτηση με λατινικά στοιχεια οι συντριπτικά περισσότερες φωτο είναι από ελληνικά site!Kαλά μόνο εδώ πετάνε μολότωφ;

Συγκρίσεις...











Χωρίς λόγια...

Kαπνός... το κάπνισμα!


Άκουσα πως ο δήμαρχος της Ν.Υόρκης θα απαγορέψει το κάπνισμα ακόμα και στα πάρκα και τις παραλίες της πόλης κι άρχισα να το ξανασκέφτομαι.Παρότι δεν καπνίζω λέω να το αρχίσω σιγά-σιγά.
Δεν μπορεί, για να το απαγορεύουν έτσι άγρια κάτι καλό θα κάνει...
Στο μυαλό, στην ψυχή, ποιός ξέρει...
Πάντως να νοιάζονται για την υγεια μας στην πιο βρώμικη πόλη της Αμερικής(αλλά και την πιο ωραία) αποκλείεται.

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Μαριναλέντα-Χαρά Θεου


Τόσο όμορφο που δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις.Μιλάμε για αυτο που παρουσίασε ο δήμαρχος της Μαριναλέντα το πρωί στο ΜΕGA.Ενα κομμουνιστικό, αυτοδιαχειριζόμενο χωριό 2700 κατοίκων κάπου στην Ανδαλουσία της Ισπανίας.Με μηδενική ανεργία, αγροτικό συνεταιρισμό, δημοσιες επενδύσεις που δημιουργούν διαρκώς νέες θέσεις δουλειάς, σπίτι για όλους με νοίκι 15 ευρώ(!), καλό σχολείο, δημοτικό γυμναστήριο, πισίνα και πολύ γλέντι με φεστιβάλ που μαζεύουν κόσμο από καθε γωνιά της Ισπανίας και κυρίως ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ παντού με γενικές συνελεύσεις που παύουν ανα πάσα στιγμή όποιον δεν ανταποκρίνεται.Φυσικά όλοι έχουν τον ίδιο μισθό -περίπου 1200 ευρώ- για δουλειά 6,5 ωρών!
Ε, τώρα εμείς που θέλουμε το κάτι παραπάνω που πλουσιοπάροχα παρέχει ο καπιταλισμός, ας ζήσουμε με μισθούς 700 η 600 ευρώ, με ανεργία, αβεβαιότητα, άγχος, μιζέρια πραγματική, αλλά με όνειρο ότι κάποια μέρα θα δωσει ο Θεός και θα γίνουμε πλούσιοι σαν πιο άξιοι που είμαστε από τους διπλανούς.Και μια που είπα Θεο, στη Μαριναλέντα δεν υπάρχει ούτε παπάς, ούτε αστυνομικός!Υπάρχουν όμως όμορφες γυναίκες, αλλά και καλό φαγητό και ποτό όπως κι εδώ και παντού στη Μεσόγειο είπε ο Δήμαρχος.

Αν βρω το βιντεο της εκπομπής θα το ανεβάσω.Ο Δήμαρχος και όλα όσα είδα ήταν χαρα Θεού.

Mέχρι τότε ΄δεστε κι αυτό από Kirkh70

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τα αυτιά


"Τα νέα που μάς έφερε ήταν όλα μια ψευτιά
κι ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας
Γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά
κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας"

Άγγελος εξάγγελος-Δ. Σαββόπουλος

Ενα από αυτά τα ωραία που φαίνονται σε όλους λογικά, που ρίχνουν μια σταλίτσα φως στο σκοτάδι, που χαιδεύουν όμορφα ταλαιπωρημένα αυτιά και μυαλά, αλλά απέχουν μίλια από την αλήθεια, είπε προχθες ο Πρωθυπουργός.
«Αν η Ελλάδα πατάξει την φοροδιαφυγή δεν θα έχει ανάγκη νέων δανείων και θα επιταχυνθεί η πορεία εξόδου της από την κρίση»

Βέβαια δεν υπάρχει μέσα στο λαό κανείς που να μην θέλει να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή.Μόνο που από την άλλη μερια η φοροδιαφυγή θεσμοθετείται επίσημα για τις μεγάλες επιχειρήσεις μέσω "μέτρων ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας και των επενδύσεων" μετά από διαρκείς εκβιασμούς, αλλά ας το αφήσουμε αυτό...

Μια μόνο ερώτηση έχω για να μην το πολυμπερδεύουμε.

Αφου είναι έτσι, ολοι αυτοί που έχουν χτυπήσει τη φοροδιαφυγή -όσο μπορεί να χτυπηθεί-, δηλαδή ΗΠΑ, Γερμανία, Αγγλία, Ιαπωνία κλπ., γιατί δανείζονται και θα συνεχίσουν να δανείζονται μέχρι εκεί που δεν παίρνει.Γιατί αύξησαν το Δημόσιο Χρέος τους σε όρια χωρίς προηγούμενο;Μήπως γιατί έτσι λειτουργεί η φούσκα του Χρεους; Μήπως γιατί όλοι αποφάσισαν να περάσουν τη ζημιά της κρίσης στους κρατικούς προυπολογισμούς;Μήπως κάτι δεν πάει καλά με όλα αυτά τα "ολοφάνερα";
Τον τσάκωσα αδιάβαστο λέτε; Δεν το ήξερε και το ανακαλύπτω εγώ;

Μα αυτό είναι που με τρώει πιο πολύ.Το ότι λένε ψέμματα εν γνώσει τους, προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο.Πως παλεύουν με νύχια και με δόντια να κρύψουν ότι η κρίση αυτή είναι Παγκόσμια και όχι ελληνική.Πως είναι κρίση του καπιταλισμού από αυτές που κάποια στιγμή θα τον οδηγήσουν στην έξοδο της Ιστορίας. Πως κάνουν ότι μπορούν για να σώσουν το σύστημα που τους τρέφει προσπαθώντας να μας σπρώξουν όλο και βαθύτερα στην κρίση,μέχρι το σημείο από όπου δεν θα υπάρχει επιστροφή.

Στέλιος Καζαντζίδης... υπηρέτης του λαϊκού τραγουδιού

TVXS

Ο Στέλιος Καζαντζίδης υπήρξε ένας πραγματικός, ανόθευτος λαϊκός ερμηνευτής. Τραγουδήθηκε όσο λίγοι και εξέφρασε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων για τους οποίους η επιβίωση δεν ήταν αυτονόητη. Οικονομικά και κοινωνικά αποκλεισμένοι, πρόσφυγες, εργάτες βρήκαν νόημα στους στίχους και τη μουσική του, χωρίς το κοινό του να σταματά σε αυτούς. Το κοινό του ήταν ολόκληρη η Ελλάδα. Ο Στέλιος Καζαντζίδης έφυγε σαν σήμερα, 14 Σεπτεμβρίου του 2001, σε ηλικία 70 ετών, έπειτα από πολύχρονη μάχη με την επάρατη νόσο.

Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1931 στη Νέα Ιωνία. Η μητέρα του ήταν πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία. Πρώτη του δασκάλα στη μουσική η γιαγιά του από την οποία, όπως ο ίδιος υποστήριζε πήρε την τεχνική και στην οποία απέδιδε το «κλάμα» που αβίαστα έβγαινε στη φωνή του. Αργότερα τον ανέλαβε ο μεγάλος δάσκαλος, Στέλιος Χρυσίνης.

Η πρώτη του δουλειά ήταν σ' ένα εργοστάσιο στη Νέα Ιωνία. Εκεί πήρε και την πρώτη του κιθάρα. Δώρο από το αφεντικό του που εκτίμησε τη φωνή του. Αρχικά ήταν αυτοδίδακτος αφού προσπαθούσε μόνος του να μάθει μουσική στην κιθάρα του. Τον ανακάλυψε ένας περαστικός στο σαλόνι του και έτσι έπιασε την πρώτη του δουλειά σα μουσικός σε μια ταβέρνα.

Το 1950 εμφανίστηκε για πρώτη φορά επαγγελματικά στην Κηφισιά. Δύο χρόνια αργότερα έκανε και την πρώτη ηχογράφησή του στην Columbia, με το τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα «Για μπάνιο πας». Ο δίσκος δεν πούλησε. Ο Χρυσίνης όμως είδε μέσα στο Στέλιο Καζαντζίδη. Του πρότεινε να αφήσει τα ρεμπέτικα και ανα ασχοληθεί με το λαϊκό τραγούδι. Η επιτυχία δεν άργησε. Ήρθε με το δεύτερο τραγούδι, «Οι βαλίτσες» του Γιάννη Παπαϊωάννου, το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία.

Στη συνέχεια τραγούδησε Τσιτσάνη, Μητσάκη και Ζαμπέτα προσαρμόζοντας πάντα ο ίδιος τα τραγούδια στη φωνή του. Από κει και πέρα ξεκίνησε μια επιτυχής πορεία, με εμφανίσεις σε γνωστά λαϊκά κέντρα της εποχής.

Ακολουθούν η γνωριμία, αρραβώνας και συνεργασία με την Καίτη Γκρέυ ως το καλοκαίρι του 1957. Σουξέ της εποχής, το «Απόψε φίλα με» του Μανώλη Χιώτη, ένα ντουέτο του Στέλιου Καζαντζίδη με την Καίτη Γκρέυ. Μετά από αυτό χώρισαν.

Το 1958 τραγουδά τη «Μαντουμπάλα», που ξεπερνά σε πωλήσεις, το 1958, το «Γαρίφαλο στο αυτί». Ενενήντα έξι χιλιάδες δίσκοι πωλήθηκαν μέσα σε ένα χρόνο. Για δέκα ολόκληρα χρόνια η «Μαντουμπάλα» μένει στο νούμερο ένα, ώσπου κάνει την εμφάνισή της, η «Ζιγκουάλα».

Μετά το χωρισμό του με τη Γκρέυ μένει μόνος για κάποιο καιρό ώσπου στη Θεσσαλονίκη γνωρίζει τη Μαρινέλλα. Μαζί έκαναν μεγάλες επιτυχίες με κορυφαίους συνθέτες (Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Χιώτης, Καλδάρας, Παπαγιαννοπούλου, Βίρβος, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Λεοντής, Ξαρχάκος, Λοΐζος, Μαρκόπουλος κ.ά.) και εμφανίστηκαν στα μεγαλύτερα λαϊκά κέντρα.

Παντρεύονται το Μάιο του 1966 για να χωρίσουν και να μείνουν φίλοι λίγα χρόνια αργότερα. Έπειτα από χρόνια γνώρισε και παντρεύτηκε την κυρα-Βάσω, το «θησαυρό» του.

To 1965 κι ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του ο Στέλιος Καζαντζίδης αποφασίζει να εγκαταλείψει τα νυχτερινά κέντρα. Μάλιστα δεν κυκλοφορεί δίσκο για διάστημα 12 χρόνων. Επιστρέφει στη δισκογραφία το 1987. Από τότε τραγουδά μόνο στο στούντιο. Η επιτυχία όμως συνεχίζει ακάθεκτη. Συνεργάζεται με τους Τάκη Σούκο, Λευτέρη Χαψιάδη, Θανάση Πολυκανδριώτη, Θοδωρή Καμπουρίδη, Μάκη Ερημίτη, Αντώνη Βαρδή, Σώτια Τσώτου και άλλους άξιους δημιουργούς. Τα τραγούδια του, όπως το «Υπάρχω», αφήνουν εποχή. Το κύκνειο άσμα του ήταν ο δίσκος «Έρχονται χρόνια δύσκολα».

Αξιολογώντας το αναλυτικό σου πρόγραμμα

ανατολικά της εδέμ

Φίλη δασκάλα, φίλε δάσκαλε, και νηπιαγωγέ,

Θα’ ρθουν πάλι να κρίνουν, να αξιολογήσουν , να αναλύσουν το έργο σου.

Εκπαιδευτικοί αναλυτές, οικογενειακοί αναλυτές, κοινωνικοί αναλυτές, πολιτικοί αναλυτές, ψυχαναλυτές.

Όλοι αυτοί μαζί, αναλύοντας την προσφορά σου πάνω στο «αναλυτικό πρόγραμμα» του σχολείου σου, το οικογενειακό πρόγραμμα, το πολιτικό- εκπαιδευτικό πρόγραμμα, το προσωπικό, ανθρώπινο πρόγραμμά σου…,οπωσδήποτε θα είχαν να παρουσιάσουν τελικά ένα «πρόγραμμα εκτός…προγράμματος».

Ένα αναλυτικό ψυχογράφημα για μια προσωπικότητα εκτός ανταγωνισμού, κάτι το τελείως ξεχωριστό, μοναδικό, που μόνο αυτή η επαγγελματική και κοινωνική τάξη έχει να επιδείξει…

Πρόκειται για τη «δασκαλική τάξη» που μπαίνει στη σχολική τάξη, που επικοινωνεί με την οικογενειακή τάξη, που εξαρτάται από την πολιτική τάξη.

Μια "σχολική τάξη" που σου ζητάει ηρεμία, ευφορία, διάθεση, κατάρτιση, καλές προθέσεις, καλά επιφωνήματα, χαμηλούς τόνους, μονοτονικά συστήματα, ψυχική ανάταση, σωματική διάπλαση, περιβαλλοντική αγωγή, διαπολιτισμική εκπαίδευση, λιγότερη ρύπανση…

Μια «οικογενειακή τάξη» που σε θέλει γνώστη της κάθε οικογενειακής αταξίας, αλλά με εμπιστοσύνη και εχεμύθεια, που τακτικά θα σε φέρνει σε επαφή με τα ολοφάνερα παιδικά , ψυχολογικά προβλήματα… Κι εσύ ενώ λύνεις κλάσματα, απαλύνεις ψυχικά κλάματα και πολλά άλλα τραύματα…

Και η «πολιτική τάξη» που πειραματίζεται, με μια παιδεία που παίζει με το μέλλον των παιδιών, τον τετελεσμένο μέλλοντα των εκπαιδευτικών, τον αόριστο χρόνο των γονιών…


Μπαίνοντας και βγαίνοντας σ’ όλες αυτές τις τάξεις, εσύ, προειδοποιείς χτυπώντας πάντα το καμπανάκι, αλλά οι αμαρτίες είναι πολλές…


Έτσι η μόνη «κάθαρση» και δική σου ηθική αμοιβή, θα είναι πάντα εκείνα τα φωτεινά μάτια των παιδιών της τάξης σου, που σε τονίζουν, σε φωτίζουν και σου δίνουν δύναμη να συνεχίσεις το «αναλυτικό σου πρόγραμμα»…

Κι είναι τόσα αυτά τα μάτια!

Τα νυσταγμένα μάτια του Αρμάν που σε παρακολουθούν χωρίς να σε καταλαβαίνουν. «Τι έχεις Αρμάν;» «Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ κυρία. Η αστυνομία είχε έρθει στο σπίτι και έψαχνε το μπαμπά μου, γιατί δεν έχει χαρτιά. Είχαμε κλείσει τα φώτα και δεν ανοίγαμε. Ο μπαμπάς πήδηξε από το παράθυρο. Φοβηθήκαμε πολύ», σου λέει σιγανά να μην ακούσουν οι άλλοι.

Τα μαυρισμένα μάτια της Δέσποινας που σε κοιτάζουν ικετευτικά. «Πάλι με έδειρε η μαμά μου». Και εσύ ψάχνεις με αγωνία να ανακαλύψεις καινούργια σημάδια, στο πρόσωπο και στα χέρια, σημάδια μητρικά, απ’ αυτά που δεν αφήνουν τα χάδια, αλλά τα χτυπήματα. Την παίρνεις στην αγκαλιά σου καθώς σκέφτεσαι πόσο μάταια είναι όλα και οι επισκέψεις σου σε εισαγγελείς, κοινωνικούς λειτουργούς, ιατροδικαστές «Άστο κοπελιά», σου ‘παν στο τέλος, «μόνο που θα φθείρεσαι. Η χειρότερη οικογένεια είναι προτιμότερη απ’ το καλύτερο ίδρυμα. Πού να το πάμε το παιδί; Να το χωρίσουμε απ’ τα αδέρφια του, να το πάμε στην Αθήνα, αφού εδώ δεν υπάρχει ξενώνας. Μην το ψάχνεις. Δώσε του εσύ όσο μπορείς στοργή και αγάπη που του λείπει, να σε βλέπει ο Θεός, ψυχικό θα κάνεις». Όχι δεν κάνεις ψυχικό, σκέφτεσαι όπως τη χαϊδεύεις και της σκουπίζεις τα ματάκια. Το χρέος σου κάνεις σαν άνθρωπος.

Κι είναι κι εκείνο το αφηρημένο βλέμμα του Μιχάλη καθώς σου κλίνει τον αόριστο του «φεύγω»: «έφυγα, έφυγες, έφυγε, ο μπαμπάς μου έφυγε κύριε».«Δε σου ζήτησα πρόταση, Μιχάλη, μόνο να μου κλίνεις το ρήμα». «Όχι, κύριε, ο μπαμπάς μου στ’ αλήθεια έφυγε απ’ το σπίτι, με μια κυρία και μας άφησε. Και η μαμά μου είναι έγκυος….» Ανοίγεις τα χέρια σου να τον αγκαλιάσεις, να του δώσεις ένα στιγμιαίο υποκατάστατο πατρικής στοργής και ασφάλειας, αλλά σκέφτεσαι ότι δεν είναι πολιτικώς ορθή χειρονομία. Η σωματική επαφή απαγορεύεται ανάμεσα σε δάσκαλο και μαθητή σε Ευρώπη και Αμερική, οι καιροί είναι πονηροί. Πόσοι άνθρωποι βρήκαν το μπελά τους, τόσα ακούγονται καθημερινά. Κι εσύ αφήνεις τα χέρια σου να πέσουν, ίδιες τσακισμένες φτερούγες και συνεχίζεις το μάθημα.

Τα λυπημένα μάτια της Μαρίας που έμεινε πάλι μέσα το διάλειμμα. «Δε θα βγεις έξω Μαρία;» (λες και δεν ξέρεις την απάντηση). Δεν έχω κολατσιό κυρία, σου απαντά σιγανά. Κι εσύ ανοίγοντας το πορτοφόλι σου, της λες ανέμελα: «Σήμερα κερνάω εγώ, Μαρία». «Πάλι κυρία; Τι γιορτάζετε σήμερα;» «Πέρασε η κόρη μου το μάθημα που έδινε στο Πανεπιστήμιο και είμαι χαρούμενη». Η Μαρία παίρνει το κέρμα. «Ευχαριστώ, κυρία». Κι εσύ προλαβαίνεις να δεις ένα βλέμμα ανάμεικτο με ευγνωμοσύνη και ντροπή, καθώς χάνεται.

Κι είναι κι εκείνα τα γεμάτα αγάπη μάτια του Γιάννη κάθε φορά που τον έπαιρνες αγκαλιά να τον ανεβάσεις μέχρι την τάξη, γιατί το σχολείο σου δε διέθετε ράμπα, ούτε ασανσέρ, το τσακισμένο κορμάκι σφιγμένο ασφυκτικά σε ορθοπεδικό κηδεμόνα και στηριγμένο σε ειδικές πατερίτσες μήπως καταφέρει να σταθεί στοιχειωδώς όρθιο, το τσακισμένο κορμάκι του Γιάννη, σουβενίρ για πάντα από τον αλκοολικό πατέρα του. Τον έπαιρνες αγκαλιά και στις εκδρομές, τον ανέβαζες στις σκάλες, στα λεωφορεία, χωρίς να βαρυγκομίσεις. Κι όταν η μητέρα του την πρώτη φορά σου είπε δειλά: « ο Γιάννης αύριο δε θα έρθει στην εκδρομή», της το ξεκαθάρισες ορθά κοφτά: «Δεν το διαπραγματεύομαι Το παιδί θα συμμετάσχει στο πρόγραμμα, όπως όλα». «Σε κουράζω κυρία;», σου ‘λεγε με παράπονο, κάποιες φορές όπως τον κρατούσες αγκαλιά. «Όχι, Γιαννάκη, αφού είσαι ελαφρύς σα φτερό. Είσαι πιο ελαφρύς από τον ανιψιό μου που πηγαίνει νηπιαγωγείο.» Κανείς δεν έμαθε ποτέ πως πήγες δυό φορές στα Επείγοντα του Νοσοκομείου με οξεία οσφυαλγία..

Πώς να τα ξεχάσεις αυτά τα βλέμματα;

Καλή σχολική χρονιά φίλοι μου!

Χέρια

ενα λιβάδι στην ομίχλη που ονειρεύεται

Χέρια

Αυτό τʼ αριστερό σου χέρι
κάνει πράγματα ασύλληπτα
Ανοίγει ντουλάπια
μυστικά
Βρίσκει πράγματα
αιώνες πια χαμένα

Στις καλές στιγμές
χαϊδεύει κάθε φίλου
τρυφερά το μάγουλο
Στις κακές
απωθεί εχθρούς
με κινήσεις πανικού
κι άναρχης ανταρσίας

Πράγματα
ακίνδυνα-επικίνδυνα
πιάνει, πετάει, σπάζει, ξεσχίζει
μετακινεί, μασάει, λατρεύει…

Ηλιοφώτιστα βράδυα
σκαρφαλώνει χαράδρες
Φεγγαρόφωτα πρωινά
ανεμίζει σημαίες-
που κανείς δε θα δει …

Μαζεύει τιράντες
από παντελόνια
θλιμμένων παιδιών
με μάγουλα ρουφηγμένα
Ταΐζει
πεινασμένα
του δρόμου σκυλιά
μʼ αγάπη
στο στόμα

Και σαν αποκάμει
στο τέλος της πλούσιας μέρας
διεκδικεί το δικό μου
χέρι …

Χρηστίνα Γεωργιάδου

Μη μου πεις πως θα ψηφίσεις ΔΝΤ!


Oι εκλογές που έρχονται είναι οι πιο άδειες σε νόημα που έχουν γίνει ποτέ.Η πολυπλοκότητα των δήμων περιφερειών, οι υποψηφιότητες που έχουν ανακοινωθει και γενικά το όλο σκηνικό θα δώσει σε όλους όλες τις αφορμές, έιτε για να΄πουν ότι νίκησαν η τουλάχιστον οτι δεν έχασαν "κάτω από τις συνθήκες"
Χωρίς να το παίζω ειδήμονας στη χάραξη πολιτικών γραμμών, θα έλεγα ότι ίσως να ήταν μια κατάλληλη στιγμή και ευκαιρία για μια πρόταση μαζικής αποχής από την πλευρά των δυνάμεων της αριστεράς (εννοείται με ηγέτιδα δύναμη το ΚΚΕ για να έχει το εγχείρημα κάποιο νόημα), έτσι ώστε και να φανεί η λαική δυσαρέσκεια αλλά και να κεφαλαιοποιηθεί προς τα αριστερά η διαμαρτυρία.Φαντασθείτε για παράδειγμα ένα ποσοστό αποχής 70% και πέστε μου αν έχει νόημα ή όχι.Δε νομίζω ότι θα χανόταν τίποτα τρομερό, ειδικά όταν εχει κανείς στο μυαλό του καθολικές ανατροπές που όπως είναι τα πράγματα δεν θα ξεκινήσουν απο τους αγώνες στους δήμους και τις περιφέρειες.Μάλλον έχουμε ξεμακρύνει λίγο από την εποχή που οι αριστερές-προοδευτικες δυνάμεις σάρωναν τους δήμους.(Δυστυχώς για πολλούς και διάφορους λόγους ο χάρτης πάει για γαλαζοπρασινος όσο κι αν αυτό φαίνεται παράλογο πολιτικά.)

Επειδή όμως ζήτημα αποχής δε φαίνεται να μπορεί να τεθεί, μπαίνει ένα μόνο ζήτημα.
Τι θα ψηφίσει ο κόσμος;Εμείς δηλαδή, οι φίλοι μας, οι γείτονες, οι συγγενείς, οι φίλοι που επηρρεάζουμε.
Θα τους αφησουμε χαλαρούς έρμαια της πλύσης εγκεφάλου των καναλιων ή θα πιέσουμε όσο γίνεται προς την άλλη πλευρά;Γιατί δεν μπορω να πιστέψω ότι όλοι αυτοί που βρίζουν σήμερα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για όλη αυτή τη μιζέρια και τη δυστυχία που μας φορτωσαν, θα πάνε να ψηφίσουν τους εκπροσώπους τους δίνοντας τροφή στους τίτλους της επόμενης μέρας για στήριξη του λαού στην εξωφρενική και απάνθρωπη πολιτική του μνημονίου.
Ειναι τρελό να βρίσκονται στην ίδια πλευρά οι τραπεζίτες που συγχαίρουν τον πρωθυπουργό και το ΠΑΣΟΚ, με το λαό που αυτοί οι ίδιοι θα του κατάσχουν αύριο το σπίτι και την ίδια του τη ζωή.Ας μην είμαστε τοοοοοσο αφελείς για να μην πω τόσο ηλίθιοι.
Τουλάχιστον ένα ΟΧΙ στα τρία κόμματα του μνημονίου θα έστελνε ένα κάποιο μήνυμα.Θα έδινε έναν αέρα αισιοδοξίας, ένα φώς ότι υπάρχει αντίσταση στο μνημόνιο.Ακόμη κι αυτοί που ποτέ δεν κατέβηκαν στα συλλαλητήρια μπορούν να πουν εστω μια λέξη, έστω ψιθυριστά.
Υπάρχουν άνθρωποι τριγύρω που πονάνε ήδη από τις μαχαιριές αυτής της πολιτικής και που δεν πρόκειται να μείνουν με σταυρωμένα χέρια ότι κι αν λένε οι εκλογές και οι σιωπηλές πλειοψηφίες.Όταν σε κτυπάνε άγρια σηκώνεις τα χέρια και πολεμάς, αμύνεσαι, κτυπάς κι εσύ.
Ακόμη κι αν δεν ήρθε η σειρά μας, ας το δούμε αυτό.Ας κοιτάξουμε γύρω αλλά και μπροστά στο αύριο που έρχεται κυλώντας σα λιωμένο σίδερο.
Πριν η έννοια της πλειοψηφίας -μιας πλειοψηφίας που κάνει πως δε βλέπει τι τρέχει δίπλα της αλλά και μεσα στο ίδιο της το σπίτι- χασει και την δύναμή της και τη σημασία της.

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

Παιχνίδια πολέμου-Το πραγματικό δράμα της 11ης Σεπτεμβρίου



Πέρασε κι αυτή η 11η Σεπτεμβρίου ίδια ολόιδια με όλες τις προηγούμενες.Αφιερώματα με τα άπειρα βίντεο από το τραγικό γεγονός, προσωπικές ιστορίες, μαρτυρίες Ελλήνων που το έζησαν και βέβαια ταινίες με όλους τους σχετικούς ηρωισμούς των Αμερικανών, άλλοτε βάσιμων και άλλοτε μαιμού, κατα τη συνήθεια των μέσων και όσων πρεσβευει η κατά Χόλλυγουντ "ενημέρωση".
Και βέβαια ποιός μπορεί να αμφισβητήσει την τραγικότητα εκείνης της μέρας που όλοι παρακολουθήσαμε παγωμένοι μπροστά στις οθόνες.
Για τις μέρες που ακολούθησαν όμως δεν άκουσα τίποτα.
Γιατί καλή η επέτειος "της μέρας που άλλαξε ο κόσμος", αλλά υπήρξαν και άλλες μέρες πονηρές στη συνέχεια.Γι αυτές καμμιά κουβέντα...
Αραγε η επέτειος ή τέλος πάντων η μέρα μνήμης για τους νεκρούς των πολέμων που ακολούθησαν πότε να είναι;Κι ήταν πολλοί, πάρα πολλοί οι νεκροί.
Μόνο στο Ιράκ, από την πλευρά των Αμερικανών σχεδόν 4500 στρατιώτες!Κι από την άλλη μεριά πραγματικό ποτάμι από αίμα.Γιατί πως αλλιώς να μιλήσεις για τους 600,000 νεκρούς (έρευνα του Lancet), από τους οποίους 106,000 με 150,000 άμαχος πληθυσμός.Και για τους 3,9 εκατομμύρια πρόσφυγες που γυρίζουν εδώ κι εκεί στον πλανήτη ψάχνοντας πατρίδα... τι να πείς;Αν ρίξουμε μια ματια γύρω πόσοι από αυτούς άραγε να κοιμούνται στα δικά μας πάρκα την ώρα που εμείς τους βρίζουμε μη μπορωντας να δούμε τον αληθινό φταίχτη;
Και στο Αφγανιστάν;Ας το αφήσω καλύτερα.Ποιός θέλει να διαβάζει νεκρολογίες;
Και στο φόντο 2 χώρες ερείπια με 2 λαούς χαμένους σε ένα χαος ανεξηγητο.
Ποιό να ήταν τελικά το πραγματικό δράμα της 11ης Σεπτεμβρίου;
Kαι ποιοί οι ήρωές του;

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Ματιές...

από το εδώ και τώρα


Ζητούμενο η ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Αποτέλεσμα η ΥΦΕΣΗ


Freddie Mercury: Δεν θα γίνω ένας ροκ σταρ, αλλά ένας θρύλος


ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΤΟΥ 1898, ΟΤΑΝ Η ΧΩΡΑ ΕΙΧΕ ΗΤΤΗΘΕΙ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ


Ο μηχανισμός της στημένης οικονομικής κρίσης του 1929 στη σύγχρονη εφαρμογή του


Ονειροπόλοι επαναστάτες που έκαναν την ουτοπία, πραγματικότητα


Αντόνιο Βιβάλντι: Φθινόπωρο

Θεσμοί και σεβασμοί



Αυτοί οι θεσμοί...
μόνο σεβασμό ξέρουν να ζητάνε
Λιώματα ακόμα από τη χτεσινή κραιπάλη
γυρνώντας σπίτι μες τη βροχή
σέρνουνε τα κουρέλια της ξεφτίλας τους τραυλίζοντας
"σεβασμό έ...."
κι ύστερα πέφτουνε στις λάσπες και κυλιούνται

Κι αυτός ο καιρός ο ανιστόρητος
γυμνός μ΄ένα τρύπιο σώβρακο ο τρελός
ανεβαίνει τρεκλίζοντας
την ανηφόρα του Οκτωβρίου
και κυνηγάει τη σακαράκα του χειμώνα
παλευοντας με το στανιό,
έτσι να κάνει να σαλτάρει απάνω
και να πάει πιο πέρα
Και σκάει στα γέλια ουρλιάζοντας
κάτι λέξεις κι ένοιες παλιωμένες και παράταιρες
Δημοκρατία...ελευθερίααα...έρωτας...ζωήηηη
Και να τα γέλια και τα σάλια από το στόμα του να τρέχουνε

Και μεις εδώ οι τρόφιμοι του τίποτα
την τρεμουλιάρα αγωνία μας χαιδεύουμε
και περιμένουμε απ΄τη θλίψη ανθοφορία!
Αντί να τηνε σπρώξουμε στην άκρη
και να τους πάρουμε επί τόπου με τις πέτρες.

Βαθιά που πονάει και ματώνει η αλήθεια ρε γαμώ το

*o πίνακας είναι του P.Sukosd

Παπουτσώματα και κυνηγητά


Υπήρξε πράγματι χτές αμέσως μετά τα γνωστά περιστατικά της Θεσσαλονίκης, μια χιουμοριστική αναρτησούλα στο μπλογκ που σχολίαζε τον παπουτσωμένο πρωθυπουργό και τα αστερια των παραθύρων που έτρεχαν να γλυτώσουν από τους εξοργισμένους διαδηλωτές.Τα δυό γεγονότα με έκαναν και γέλασα και αυθόρμητα τα σχολίασα.Οταν είδα όμως τη στημμενη κάμερα του ΒΒC πίσω από τον τύπο που πετούσε το παπούτσι με τ΄αριστερό κοιτώντας το φακό, το αστειάκι έχασε την ουσία του κι έτσι το κατέβασα.Ομολογώ ότι μες την καχυποψία που με έχει πιάσει μέχρι deal και χαρτζιλίκια από το πλούσιο BBC σκέφτηκα, εκτός από την προβολή την προσωπική που θα διεκδικούσε και θα εισέπρατε ο πιθανόν αγνός διαδηλωτής.
Η σημειολογία όμως και των 2 γεγονότων παραμενει και σίγουρα έχει και τις μεταφράσεις της, και την αξία της και ίσως και τη συνέχειά της.

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

"Μα επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσατε"- Κ.Τριπολίτης

Οσο το διαβάζω τόσο πιο επίκαιρο μου φαίνεται!Από τις στιγμές που ο ποιητής χωρίς να το ξέρει απλά μαντέυει το μέλλον.

ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσατε
στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ' ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος

Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα
όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε
τώρα εισπράττουμε απ' την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα

Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο

Κώστας Τριπολίτης

Φρικαλεότητες...

cynical


-Τι σου 'ρχεται στο νου, τώρα δα που σου λέω ότι ο πρωθυπουργός μας, στα πλαίσια του κοινωνικού κράτους που ονειρεύεται να συστήσει, αποφάσισε τα σπίτια μας για φέτος να μείνουν δίχως ζέστη;

- Τον Τσαουσέσκου!

- Άλλον;

- Τον Σαντάμ!

- Άλλον, Άλλον;

-Τον Κιμ Γιόνγκ-Ιλ! Δεν ξέρω, υπάρχουν κι άλλοι;

- Ούτε εγώ θυμάμαι. Για στάσου όμως, δεν ήτανε δυο χρόνια πριν, μες το καταχείμωνο, τότε που η Ρωσία είχε κλείσει τις στρόφιγγες του φυσικού αερίου προς την Ουκρανία, και η Αμερική θορυβημένη από το γεγονός είχε απευθύνει έκκληση και στις δυο πλευρές να τα βρούνε μεταξύ τους, αναλογιζόμενες τις ανθρωπιστικές επιπτώσεις της διακοπής τροφοδοσίας;

-Έτσι ήταν. Θυμάμαι τότε, πως όλη η Ευρώπη είχε κλάσει μέντες και πως τα κανάλια ούρλιαζαν νυχθημερόν για το ατόπημα.

-Θα θυμάσαι φυσικά τι τέλος είχαν οι δυο πρώτοι.

-Πώς δε θυμάμαι. Αλλά μη συνεχίζεις άλλο. Ήδη ανακατώνομαι…

Ο «χάρτης» των συγκεντρώσεων στις 11/9/2010


κλικ στον τίτλο (ακτιβιστής)

Όλα τα βλέμματα στη Θεσσαλονίκη


Όλα τα βλέμματα στη Θεσσαλονίκη σήμερα.Συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας απο όλους παντου!
Πορεία έκαναν οι ένστολοι(!) χτές, οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ, συμβασιούχοι πυροσβέστες, εκπαιδευτικοί, απολυμένοι διαφόρων κλάδων... μεχρι συγκέντρωση τυφλών είχαμε.Και σήμερα το απόγευμα τα μεγάλα συλλαλητήρια από ΠΑΜΕ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ που έχουν βεβαια χαρακτήρα πανελλαδικό.
Φαίνεται πως ο λαός έχει μια μικρή "αδυναμία κατανόησης των μέτρων σωτηριας"
Με τόσο μάθημα- πλύση εγκεφάλου και πάλι δεν καταλαβαίνουμε;
Τόσο ανεπίδεκτοι, σκράπες εντελώς;
Λευκή κόλα ο λαός στις εξετάσεις του ΔΝΤ...

Η πυρκαγιά του Σαν Φρανσίσκο


Kόλαση στα προάστια του Σαν Φρανσίσκο.Μια απίστευτης έκτασης καταστροφή συμβαίνει λίγο πιο πέρα από το αεροδρόμιο της πόλης από εκρηξη των αγωγών φυσικού αερίου.
Η εικόνα μόνο με βομβαρδισμένο τοπίο συγκρίνεται με 45 πολυκατοικίες καμένες -οι 38 ολοσχερώς- μια λίστα νεκρών που συμληρώνεται μέρα με τη μέρα και μια έκταση 60 στρεμάτων μεσα στις φλόγες.Το βλέπεις και δεν το πιστεύεις τι καταστροφή μπορεί να προκληθεί από μια έκρηξη αγωγών μεταφοράς ενέργειας που προφανώς δεν θα έπρεπε να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για την ασφάλειά τους.
Μήνες αργότερα βέβαια θα μάθουμε για πλημμελείς συντηρήσεις, λάθη στον έλεγχο διαρροών,
άστοχα υλικά που όμως ευστοχησαν να καταστρέψουν ένα ολόκληρο προάστιο.
Να σημειωθεί ότι η εταιρεία του φυσικού αερίου στην περιοχή έκανε τον τελευταίο καιρό ελέγχους, -που σημαίνει ότι σίγουρα κάτι δεν πήγαινε καλά-, ενώ η διαρροή ήταν αισθητή από όλους.Κι αυτά στις ΗΠΑ που είναι υποτίθεται ένα άριστα οργανωμένο κράτος Το σκέφτεσαι κι ανατριχιάζεις για το πόσο πιθανά είναι κάποια πράγματα, ειδικά μέσα σε συνθήκες κρίσης Λες πάλι το κέρδος και οι ισολογισμοί...
Ποιός ξέρει αν θα το μάθουν ποτε.Τι κόσμος...

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Θεσσαλονίκη-Η πόλη κρατάει την ανάσα της

Τις εβδομάδες που ανεβαίναμε παλιά για να παίξουμε στη Θεσσαλονίκη δεν μου άρεσε να μένω σε ξενοδοχεία.Ειχα βρεί ένα σπίτι στην Καλαμαριά που μου άρεσε τρομερά και νοίκιαζα εκεί για όσο καιρό χρειαζότανε.Ήταν σχετικά κοντά στη θάλασσα ενώ η πρόσβαση στο κέντρο ήταν εύκολη αφού ήμουνα δυό βήματα από τις κεντρικές λεωφόρους αλλά και από το δρόμο του Αεροδρομίου που έμπαινε στην πόλη.Οταν όμως τύχαινε να παίζουμε σε μέρες Έκθεσης η κατάσταση ήταν σκέτη κόλαση.Ειδικά 2-3 μέρες.Εκείνες που ερχοταν να μιλήσει ο Πρωθυπουργός η ο Αρχηγός της Αντιπολίτευσης.Χιλιάδες μεταφερόμενοι αλλά και ντόπιοι οπαδοί έκαναν μεγαλιώδεις φιέστες υποδοχής στους Θεούς της πολιτικής ζωής μπλοκάροντας τα πάντα.Αντε καμιά φορά και κάποια διαμαρτυρία, αλλά τίποτα σπουδαίο.Το πρόβλημα ήταν οι φιέστες.Ενθουσιασμός, σημαίες, κονβόι αυτοκινητων, συνθήματα προς τους σωτήρες, χαμός μεγάλος και δε συμμαζευεται.Και τώρα;
Ακριβώς το αντίθετο.Καμιά ενθουσιώδης υποδοχή ...ποιός να τολμήσει φιέστες, μην τρελαθούμε!Και βέβαια χιλιάδες διαδηλωτές να περιμένουν στις γωνίες τους Απόστολους του ΔΝΤ με πλακάτ και πανό.Αυριανοί απολυμένοι του ΟΣΕ, της ΔΕΗ αλλά και του ιδιωτικού τομέα ήδη παρκαρισμένοι στην ανεργία να προσπαθούν να περισώσουν ότι έμεινε.
Η κυβέρνηση να κυκλοφορεί σύσωμη με πουλμανάκι και να κάνει υπουργικό συμβούλιο για πρώτη φορα στη συμπρωτεύουσα σε γραφική Αποθήκη!Τι άλλο τους έμεινε άλλωστε εκτός από τα επικοινωνιακά κόλπα και τους 4000 αστυνομικούς(!!!) για να τους φυλάνε.Κι ο κόσμος να περιμένει τα καινούργια παραμύθια....Μπλα-μπλα ανάπτυξη, μπλα-μπλα-μπλα ανταγωνιστικότητα, θα νικήσουμε, όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε κι εσείς θα πεινάσετε.
Η πόλη κρατάει την ανάσα της ενώ το πρωί φεύγουν οι τελευταίοι διαδηλωτές από όλη την Ελλάδα για πάνω.Η σαιζόν της διαμαρτυρίας- η πιο καυτή των τελευταίων η όλων των χρόνων-εγκαινιάζεται το Σάββατο στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.Αντε καλή μας τύχη και προσοχή παιδιά...το νού μας έ!

ShareThis