Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

ΚΚΕ: Επικίνδυνη εξέλιξη η παραβίαση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τουρκικά πολεμικά σκάφη

Φωτογραφία που δημοσίευσε το τουρκικό Γενικό Επιτελείο Στρατού που δείχνουν τον στρατηγό Χουλουσί Ακάρ κοντά στα Ίμια



Σε ανακοίνωσή του, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, για την παραβίαση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τουρκικά πολεμικά σκάφη, αναφέρει:

«Το ΚΚΕ καταγγέλλει την παραβίαση των ελληνικών χωρικών υδάτων, στην περιοχή των Ιμίων, από τουρκικά πολεμικά σκάφη με την παρουσία των επικεφαλής των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, που έλαβε χώρα την Κυριακή 29 Γενάρη.

Η ενέργεια αυτή - 21 χρόνια από την κρίση των Ιμίων, – αποτελεί μια επικίνδυνη εξέλιξη που προστίθεται στις διαδοχικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης, που καθορίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα, τις απειλές που εκτοξεύτηκαν πρόσφατα από την Άγκυρα, μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου να μην εκδοθούν οι 8 Τούρκοι αξιωματικοί, που ζήτησαν προστασία - άσυλο στη χώρα μας.

Οι κυβερνητικές προσπάθειες, να περάσει κλίμα εφησυχασμού, δεν αντιστοιχούν στη σοβαρότητα της κατάστασης, που διαμορφώνουν οι τουρκικές επιδιώξεις για γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων της Τουρκίας και της Ελλάδας, για τη γεωστρατηγική αναβάθμιση στην περιοχή, σε συνδυασμό με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στη Μέση Ανατολή, τη Βόρειο Αφρική, την Ανατολική Μεσόγειο.

Στην πράξη αποδεικνύεται ότι οι θέσεις, που παρουσιάζουν ως εγγυητές την ΕΕ και το ΝΑΤΟ ή μιλούν για «Ευρωπαϊκά» ή και «ΝΑΤΟικά» σύνορα στο Αιγαίο, είναι επικίνδυνες και δεν έχουν καμία σχέση με την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Η ΝΑΤΟική παρουσία στο Αιγαίο όχι μόνο δεν εμποδίζει, αλλά αποθρασύνει την τουρκική επιθετικότητα.

Οι εξελίξεις επιβάλλουν ουσιαστική λαϊκή ενημέρωση και ετοιμότητα, ενίσχυση της πάλης για την απεμπλοκή της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, δυνάμωμα της κοινής πάλης Ελλήνων και Τούρκων εργαζομένων ενάντια στις αστικές τάξεις και την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντά τους».

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Ένας άγριος παγωμένος κόσμος

Εικόνες από άλλες εποχές, από χρόνια που η εξέλιξη του ανθρώπου βρισκόταν σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο έφερε ο τελευταίος χιονιάς.
Μια Αριάδνη, έτσι ονομάστηκε το τελευταίο κύμα της παγωνιάς που ήρθε από το βορρά, που από τη μια σκέπασε με χιόνια ολόκληρη σχεδόν την τσακισμένη  χώρα, κι από την άλλη ξεσκέπασε έναν ολόκληρο κόσμο που προσποιείται ακόμη πως είναι κόσμος ανθρώπων.
Τραγικές εικόνες με ανθρώπους που ζούν σε σκηνές μεσα στον φοβερό αυτό χειμωνα, άνθρωποι που σώθηκαν από τους βομβαρδισμούς των διάφορων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών σε Συρία, Ιράκ κλπ. και ήρθαν στην Ελλάδα να πεθάνουν από το κρύο.
Ποιος θέλει άραγε να φανταστεί τον εαυτό του σε τέτοια θέση; Ποιος αντέχει να δεχτεί πως το μόνο πράγμα που μπορεί να προσφέρει ένα ευρωπαικό κράτος, με τα περίφημα "κεκτημένα" τους, σε αυτούς τους ανθρώπους είναι μια παγωμένη σκηνή και λίγες κουβέρτες και σε μερικές περιπτώσεις ούτε καν αυτό; Ποιος μπορεί να δεχτεί ότι στην πολιτισμένη Γαλλία το κράτος αρπάζει τις κουβέρτες από άστεγους μετανάστες-πρόσφυγες(!) για να καθαρίσει το τοπίο στο Παρίσι;
Πως να πιστέψει κανεις ότι όλοι αυτοί που δημιούργησαν τα κύματα προσφύγων στήνοντας έναν φοβερό πόλεμο στη Συρία, τώρα σφυρίζουν αδιάφορα στήνοντας μάλιστα σκηνικά εθνικιστικής υστερίας ρίχνοντας το βάρος και την ευθύνη στα ίδια τα θύματα;
Τι κόσμος είναι αλήθεια αυτός ο κόσμος της ελεύθερης αγοράς; Ποια είναι η ελευθερία που χαρίζει στους ανθρώπους του λαού στα διάφορα σημεία του πλανήτη;

Γυρνάμε όμως στα δικά μας. Η Ελλάδα  σκεπάστηκε ξαφνικά με χιόνια. Και την ίδια στιγμή οι οθόνες γέμισαν με λευκά τοπία που αν κανείς κοιτάξει από κοντά θα βρεί απίστευτη θλίψη, πόνο και προβλήματα.

Το χιόνι σκέπασε τα πιο απίθανα σημεία όπως π.χ. νησιά σαν τη Σκόπελο, την Αλόνησο ή τη Λέσβο κλείνοντας δρόμους και παγώνοντας υποδομές. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι αφού τα προβλήματα αυτά βρίσκουν πολύ δύσκολα λύση σε περιοχές συνηθισμένες στα χιόνια, θα βρούν λύση, αν βρούν, πολύ πιο δύσκολα στα νησιά που χτυπήθηκαν απροσδόκητα από το χιονιά.

Ακόμη είδαμε να κλείνουν κεντρικές αρτηρίες και εθνικές οδοί, όπως ο εθνικός δρόμος Κορίνθου-Πάτρας, είδαμε να καταρρέουν υποδομές, όπως πυλώνες της ΔΕΗ, να παγώνουν νοσοκομεία, να σπάνε σωλήνες μεταφοράς νερού κλπ. και τα προβλήματα αυτά να φαίνονται σήμερα αξεπέραστα...



Μόνο που σήμερα βρισκόμαστε στο 2017 και κάτι τέτοια θα έπρεπε να λύνονται χωρίς την παραμικρή δυσκολία, αφού δεν είμαστε στην εποχή του κάρου και του χωματόδρομου.
Όμως πόσοι μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;
Πόσοι μπορούν να ξεπεράσουν το άθλιο δήθεν ενδιαφέρον των  καλοπληρωμένων τηλεπαρουσιαστών που δεν πήραν ταχα είδηση ότι αυτό το κράτος γκρεμίζει λίγο λίγο, σύμφωνα με τις επιθυμίες τους και τις οδηγίες των αφεντικών τους, την πλευρά του εκείνη και τις υποδομές που χρειάζονται για να φροντίσουν το λαό και τους ανθρώπους στα δύσκολα, για να δοθεί κι άλλο χρήμα στις επιχειρήσεις που βρίσκονται σε κρίση;

Πόσοι σκέφτονται ότι την ίδια στιγμή που άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην παγωμένη απελπισία τους, τρισεκατομύρια ευρώ και δολάρια είναι παρκαρισμένα και αδρανή σε αφορολόγητους λογαριασμούς κροίσων επιχειρηματιών περιμένοντας να τους δώσουν κι άλλα προνόμια, κι άλλα κίνητρα, δηλαδή κι άλλη δυστυχία ξεπαγιασμένων ανθρώπων για να επενδυθούν κερδοφόρα και να καταστρέψουν κι άλλο τη ζωή μας;

 Πόσοι μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν πως όλος αυτός ο πλούτος που βρίσκεται σε ελάχιστα χέρια, είναι πλούτος που όλοι εμείς οι εργαζόμενοι έχουμε δημιουργήσει με τη δουλειά μας και όχι μόνο δεν τον απολαμβάνουμε, αλλά τώρα τον βλέπουμε να στρέφεται και εναντίον μας ως πόλεμος, ως βια όλων των ειδών ή ως επιχειρηματικός εκβιασμός;

Πόσοι μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν πως θα ήταν αυτός ο κόσμος αν όλος αυτός ο τεράστιος πλούτος που παράγουν οι άνθρωποι γινόταν ευτυχία γι αυτούς που τον παράγουν, γινόταν θέρμανση για τους παγωμένους, νοσοκομεία και θεραπείες για τους άρρωστους, ζεστά σπίτια για όλους, σχολεία και υπέροχα χιονισμένα πάρκα με την πιο σύγχρονη έννοια για τα παιδιά;
Πως θα ήταν τα πράγματα αν όλος αυτός ο πλούτος, που τώρα γίνεται μηχανή στα χέρια ενός απάνθρωπου, ξεπερασμένου και αδύναμου να δώσει λύσεις συστήματος για να μας εξοντώνει, γινόταν δρόμος για ένα καλύτερο και πιο ανθρώπινο αύριο;
Δεν αξίζει αλήθεια να παλέψουν όλοι αυτοί που υποφέρουν μαζί γι αυτό;

Και στην τελική,  τι έχει να μας προσφέρει ακόμη αυτός ο τραγικός και απαίσιος καπιταλιστικός κόσμος εκτός από την παγωμένη δυστυχία του;
Πόσο εφικτό είναι να δεχόμαστε να "ζήσουμε" τη μία και μοναδική ζωή μας σ'αυτό τον κόσμο που άλλοι τον δουλεύουν και μόνο κάποιοι ελάχιστοι τον χαίρονται;

ShareThis