Γενική Απεργία! -Για τη Ζωή

Γενική Απεργία!
Αλλη μια μέρα, άλλο ένα ΟΧΙ, λίγα μέτρα ακομη στο δρόμο, με τα πανω που ανεμίζουν, με τους  χιλιάδες για λίγες  ώρες σε ένα μεγάλο μαζί, με το φόβο που γίνεται θυμός  κι ελπίδα, και πίστη  κι αισιοδοξία.
Πάμε δρομο. Για την Πατησίων, για τη Σταδίου, για την Πανεπιστημίου, για τις πλατείες και τους δρόμους που περιμένουνε χρόνια. Για τα σκληρά τοπία της σιωπής, για τα χρόνια που διψάνε, για τα παιδιά που προσπαθούν να ξεχωρίσουνε σκιές μες την ομίχλη και δε βγάζουν άκρη, για τη Ζωή, για τη Ζωή...
Παμε δρόμο. Γι αυτά τα λίγα. Γι αυτά τα πολλά. Για το αύριο που θα ρωτάει το γιατί και πρέπει ναχει απαντήσεις.
Εχει σημασία και κάποιοι το ξέρουν καλά!
Σήκω!

"Η Ευρώπη χρωστά στην Ελλάδα"

τρομακτικό

«Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς καν να επισημαίνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που, εδώ και 2.500 χρόνια, έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ενα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της», υπογραμμίζουν σε κοινό άρθρο τους στη γαλλική εφημερίδα…

«Λε Φιγκαρό» οι καθηγητές Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Μετς Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς.
Οι καθηγητές εξηγούν στη συνέχεια σε τι έγκειται το χρέος αυτό: «Ευρώπη δεν είναι το όνομα μιας πριγκίπισσας της Φοινίκης; Οι ακαδημίες δεν έγιναν στη μνήμη του πρώτου μεγάλου θεσμού της γνώσης που ιδρύθηκε από τον Πλάτωνα στον κήπο του Ακάδημου, στην Αθήνα; Τα Ιδρύματα Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης δεν φέρουν το όνομα που δόθηκε από τον Αριστοτέλη στη σχολή του, το Λύκειο; Τα παιδιά μας δεν μαθαίνουν ακόμη και πάντα τη γεωμετρία από τα θεωρήματα του Θαλή και του Πυθαγόρα; Ο γιατρός δεν πρέπει να δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη; Τέχνη, λογοτεχνία, μυθολογία, τεχνικές κάθε είδους: ο κατάλογος αυτών που οφείλουμε στην Ελλάδα είναι μακρύς».
«Πρέπει συνεπώς να έχουμε χάσει το νόημα του πολιτισμού και κάθε ευγνωμοσύνης για να μιλάμε χωρίς μέτρο για το «ελληνικό χρέος»», υπογραμμίζουν οι Φορμέ και Στεφένς και συνεχίζουν θέτοντας το ερώτημα «πώς είναι δυνατόν ένα κράτος να μπορεί να απειλείται από τις τράπεζες, οι οποίες οφείλουν την ύπαρξή τους στο νομικό πλαίσιο που θέτουν τα κράτη». «Από τη στιγμή που οι τράπεζες απειλούν τη ζωή όλων, γίνονται εχθρός του λαού», επισημαίνουν, προσθέτοντας ότι «το κράτος έχει καθήκον να τις ξαναβάζει στη θέση τους». Διότι η δέσμευση που αναλαμβάνει το κράτος να εξασφαλίζει τη γαλήνη όλων είναι η σημαντικότερη και «όλες οι άλλες δεσμεύσεις του, έστω κι αν πρόκειται για ένα κολοσσιαίο χρέος, πρέπει να περνούν σε δεύτερη μοίρα».

Οι Φορμέ και Στεφένς υπογραμμίζουν πως «η κρίση αυτή είναι στην πραγματικότητα μια χωρίς προηγούμενο κρίση της πολιτικής των ευρωπαϊκών κρατών» καθώς «δεν τολμάμε πια να προκρίνουμε τον εαυτό μας έναντι των ιδιωτικών συμφερόντων». «Αυτό που απαιτεί από μας σήμερα η Ελλάδα», καταλήγουν, «είναι να τιμήσουμε το ανεξάντλητο χρέος μας προς αυτήν καθιστάμενοι αντάξιοι των θεσμών που μας κληροδότησε: η δράση που θα αναλάβουμε δεν μπορεί να είναι μόνον οικονομική

Χρηματιστήρια: Γιατί τόση χαρά;-"Το τίναγμα της ψόφιας γάτας;"

Για να πω την αλήθεια δεν κατάλαβα για ποιο λόγο πανηγύριζαν τα Χρηματιστήρια χθες. Επειδή θα δίνεται ρευστότητα σε δολάρια με λίγο πιο χαμηλό επιτόκιο; Ωραία, και μετά;
Εκτός αν κατι παραπάνω ξέρουν από μας που θα το μαθουμε στη συνέχεια.
Αλλιως ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει...και όσοι βρίσκονται πουλημενοι με ρευστότητα που δεν ξερουν τι να την κάνουν (ομόλογα, νομίσματα, μετοχές, προιόντα είναι όλα επικίνδυνα) κινούνται σπασμωδικά όπου τρεχουν οι short-long κινησεις των παραγώγων μην τυχόν και χάσουν κανένα γυρο κερδοσκοπίας.
Ειδικα με την Ιταλία των 2 τρις χρεους να κρεμεται από μια λεπτή κλωστή με τα επιτόκια της κοντα στο 8% δεν βλέπω γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά.
Καποιοι έλεγαν  οτι το χθεσινό εμοιαζε με  "τίναγμα της ψόφιας γάτας"(dead cat bounce). Δεν αποκλείεται.
Aυτό που φαίνεται είναι το πόση ανάγκη έχουν οι αγορές για θετικές ειδήσεις ακόμη και φτιαγμένες με το στανιό.

Γενική Απεργία!-Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά

Τα τελευταία νεα λένε οτι η συμμετοχή στην Απεργία θα είναι μεγάλη. Παρά τα συνεχόμενα άγρια χαράτσια που έρχονται τις τελευταίες μέρες,τα όλο και μεγαλύτερα εκβιαστικά οικονομικά προβλήματα, αλλά και την τρομοκρατία στον ιδ.τομέα που βάζουν σε δίλημμα πολλούς εργαζόμενους, η αίσθηση που βγαίνει από τους τοπους δουλειάς είναι οτι ακόμη κι όσοι δεν απεργήσουν, θα το κάνουν κάτω από καθεστώς φόβου ή εκβιασμού και πάντως με βαριά καρδιά. Οι εργαζόμενοι καταλαβαίνουν σιγά σιγά οτι ο αγωνας ειναι μακρύς και πρεπει αργά ή γρηγορα να ρισκάρουν και να συγκρουστούν
Το παραμύθι Παπαδήμου πρεπει να έχει λίγες σελίδες.
Ολοι στην Απεργία και το Συλλαλητήριο.
Ομόνοια ή Μουσείο.