Αισιοδοξία για το PSI;- Άλλα λένε οι αγορές

 Αγριος τζόγος με διακύβευμα τη ζωή μας

Βαρεθήκαμε να ακούμε τις 2-3 τελευταίες μέρες πόσο αισιόδοξο είναι το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης για την έκβαση του PSI. Ειναι όμως δυνατόν μετά από όσα έχουν ειπωθεί και συμβεί να πιστέψει κανείς τον κ. Βενιζέλο; Η απάντηση είναι προφανής...
Για να μπορέσουμε να πλησιάσουμε λοιπόν το τί συμβαίνει ρίξαμε μια ματιά στις αγορές που μπορεί να είναι ό,τι είναι αλλά ψέματα δεν μπορούν να πουν. Αυτή είναι η ταπεινή μου γνώμη μετα από πάνω από 15 χρόνια που παρακολουθώ τις αγορές.
Το ενδιαφέρον εκεί επικεντρώνεται σε 2 σημεία. Το ένα είναι τα συμβόλαια ομολόγων και το 2ο τα συμβόλαια CDS's. Την ίδια στιγμή βέβαια οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις και οι εκβιασμοί δίνουν και παίρνουν επηρρεάζοντας αγορές και πωλήσεις.
Απ' ότι λενε οι γνωρίζοντες τα ελληνικά ομόλογα τις τελευταίες μέρες πωλούνται σε μια τιμή γύρω στα 25c στο ευρώ δηλ. στο 25% περίπου της τιμης έκδοσης. Κάτι τέτοιο ειναι περίεργο βεβαια αν δεχτούμε την υπεραισιοδοξία Βενιζέλου. Δεν βγάζει νόημα να μην υπάρχει αγοραστικό ενδιαφέρον σε αυτη την τιμή από τη στιγμη που θα μπορεί κάποιος αμέσως να τα ανταλλάξει τα ομόλογα αυτά σε καλύτερη τιμη του 57% με το PSI. Mε δεδομένο μάλιστα οτι θα υπάρχουν και άλλοι που λογικά ενδιαφέρονται να αγοράσουν όχι για να  συμμετέχουν στην ανταλλαγή αλλά για να επωφεληθούν από τα CDS's αν ενεργοποιηθούν τοτε το συμπέρασμα είναι ότι υπάρχουν  πωλητές ακόμη και τόσο χαμηλά. Αρα τα πράγματα δεν είναι όσο αισιόδοξα λέγεται.
Στα CDS's τωρα. Χθες είχαμε πραγματική αναστάτωση στην αγορά ελληνικών CDS's με τις τιμές να πηγαίνουν από τις 17000 πάνω από τις 20000μ.β. και πάλι πίσω για να κλείσουν τελικά πάνω από τις 21000 μονάδες βάσης! Μην ξεχνάμε την απόφαση της Πέμπτης της ISDA(μεγαλοκάτοχοι παραγώγων) που έλεγε πως δεν υπάρχει πιστωτικό γεγονός στην ανταλλαγή Ελλ.ομολόγων και ότι δεν θα ενεργοποιηθούν τα CDS's.
Απ ότι φαίνεται κανεις δεν τους πίστεψε! Αν λαμβανόταν υπ' όψη η απόφαση αυτή(που πολλοί την περίμεναν με αγωνία) θα έπρεπε η τιμη των CDS's(ασφαλίστρων σε περίπτωση χρεοκοπίας) να γκρεμιστει κυριολεκτικά αφου ουσιαστικά έλεγε ότι αυτοί που αγόρασαν υπερακριβά τελευταίοι δεν έχουν λόγο να τα έχουν στην κατοχή τους γιατί δεν θα πληρωθούν. Αντι γι αυτό όμως είχαμε τη χθεσινή έκρηξη όπου κάποιοι τοποθετώντας χρήματα "δήλωναν" έμπρακτα την πίστη τους οτι θα πληρωθούν, οτι δηλαδη θα έχουμε πιστωτικό γεγονός και ενεργοποίηση των CDS's!
Δεν ξερω -και δεν ξερω αν υπάρχουν κάποιοι που να μπορούν να ξέρουν- τι θα συμβεί. Στο χυδαίο κόσμο των αγορών ισχύει αυτό που λένε "κάνε με προφητη να σε κάνω πλούσιο" ενω είναι σίγουρο ότι αυτό που εξελίσσεται και πάλι είναι ένας άγριος τζόγος με διακύβευμα τη ζωή μας.
Παντως η αισιοδοξία του ΥΠΟΙΚ κοντράρει άσχημα με τη λογική. Σημερα το πρωί μάλιστα κάποια οικονομικά site μιλάνε ήδη για παραταση στην προθεσμία για την συμμετοχή στην ανταλλαγή για μερικές μέρες ακόμη μέχρι την επόμενη Τεταρτη. Οσο για το κόστος που θα εχει η ενεργοποίηση των CDS's είναι επίσης άγνωστο. Κάποιοι που προσπάθησαν να κάνουν μια ανάλογη εκτίμηση στην περίπτωση Lehman -και μιλάμε για το Αμερικάνικο υπουργείο οικονομικών το 2008, απέτυχαν παταγωδώς με τα γνωστα επακόλουθα.
Κυριακή κοντη γιορτή λέει ο λαός. Σε λίγες μέρες θα μαθουμε άλλη μια αλήθεια που πάντως δεν είναι αυτή που μας λένε τα "αισιόδοξα" ΜΜΕ και ο ΥΠΟΙΚ κ.Βενιζέλος.

Συλληψη-προειδοποίηση του Γ.Σιφωνιού χθες βράδυ

Μάθαμε πρωί πρωί οτι συνέλαβαν χθες τον πρόεδρο του σωματείου των ηρωικών χαλυβουργών Γ,Σιφωνιό. Η σύλληψη έγινε καθαρά για τρομοκρατία με βάση ένταλμα που είχε εκδοθεί λίγες μερες πριν για παρατυπίες δήθεν στη λήψη αποφάσεων των συνελεύσεων του σωματείου.
Αφέθηκε ελύθερος αργότερα χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες.
Δεν ξερουμε ακόμα ΄λεπτομερειες αλλά είναι καθαρό το τι σημαίνουν όλα αυτά.
Η "δημοκρατία" των βιομηχάνων και των τραπεζιτών είναι στο δρόμο της ολοκλήρωσης.
Συννεφιάζει άγρια έξω  κι ακούγονται βήματα.
Σε λίγο όλοι θα καταλάβουν οτι αυτη η κρίση δεν είναι έργο στην τηλεόραση ουτε αφορμή για κουβέντα στα στέκια. Οσο για τους αγώνες βλέπουμε σιγά-σιγά οτι δεν ειναι εκδρομη Τα πράγματα σκληραίνουν.  Θέλουμε δε θέλουμε, αργά ή γρήγορα θα πάρουμε θέση. Και δεν θα είμαστε κρυμμένοι πίσω από το παραβάν αλλά πρόσωπο με πρόσωπο με τους ανθρώπους, με το αύριο, με τα παιδιά μας.
Αλληλεγγύη, αλληλεγγύη, αλληλεγγύη

Συμβιβασμένη και αμίλητη τέχνη δεν υπάρχει

Πέρασαν 2 χρόνια από το 1ο μνημόνιο. Δυο ολόκληρα χρονια που οι απλοί άνθρωποι που πηραν είδηση τι παίζεται βγήκαν στο δρόμο. Κι από τοτε έγιναν τόσα και τόσα. Τεράστιες διαδηλώσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν λέγοντας μεγαλα ή μικρότερα ΟΧΙ, και συγκρούστηκαν με το σύστημα που τους σκότωνε . Δεκάδες χιλιάδες απο αυτούς  πάτησαν το πόδι τους στα πεζοδρόμια και φώναξαν συνθήματα για πρώτη φορά. Χιλιάδες άρθρα, έρευνες, μελέτες, οικονομικές αναλύσεις, ποιητικά λογοτεχνικα κείμενα που "είδαν", σκέφτηκαν και μίλησαν με όλους τους τρόπους. Οποιος ενδιαφερόταν να δεί είδε.
Κι όμως υπήρχαν κάποιοι κι ακόμη υπάρχουν που δεν έκαναν το βήμα. Που δε δήλωσαν παρόντες πουθενα. Που το μόνο που βρήκαν να κάνουν ή να πουν και να "δηλώσουν" ήταν η συμπόνοια, η θλίψη, ο οίκτος τους και τίποτα άλλο. Και ποιοι ήταν αυτοί; Οι καλλιτέχνες...
Φυσικα δε μιλάω για όλους. Υπήρξαν πολλοι που γρήγορα κινητοποιήθηκαν και συμμετείχαν και στις διαδηλώσεις και σε διάφορες πρωτοβουλίες που έγιναν. Κάποιους τους συνάντησα και στο δρόμο σε κρίσιμες μέρες ακόμη και με πρόχειρες μάσκες για τα δακρυγόνα. Οι πολλοί όμως έμειναν απ' έξω και δεν υπάρχει κανενας λόγος πια να μη μιλάω γι αυτό. Κι έμειναν απ' έξω όχι γιατί δεν ένοιωσαν τι συμβαίνει. Αλοίμονο, τι καλλιτέχνες θα ήταν αν δεν μπορούσαν έστω και λίγο να ταυτιστούν;
Εμειναν απ'έξω από υπολογισμό, από ανησυχία ή φόβο μήπως αυτό επηρρεάσει τη "δουλειά", τις δημόσιες σχέσεις, τη σχέση με την τηλεόραση και τα ΜΜΕ, με τους φίλους πολιτικούς- που τωρα ήταν στην κυβέρνηση- που απόκτησαν τόσα χρόνια στη μικρή Ελλάδα όπου όλοι μια παρεα είμαστε. Που όμως αυτοί οι "φίλοι πολιτικοί" και οι συνεργάτες τους στα μέσα είχαν πάρει την απόφαση να πουνε ψέματα, να κρύψουν αλήθειες, να επιτεθούν στο λαό, να τον βάλουν στη γωνία και να τον ενοχοποιήσουν, και τελικά να τον ισοπεδώσουν με ένα τρόπο που κανείς δε φανταζόταν, διαλύοντας και το κορμί και την ψυχή και το πνεύμα του.
Κι όμως η μεγάλη μάζα των καλλιτεχνών δε μίλησε. Η κι αν μίλησε ψέλισε απλά γενικολογίες και απόφυγε να παρει καθαρή θέση. Οι διάσημοι, και επομένως "τακτοποιημένοι" ή πλούσιοι καλλιτεχνες, στην τεράστια πλειοψηφία τους σωπαίνουν ακόμη. Παρα την ιδιοφυία, την ευαισθησία, το ενστικτο και την κριτική ικανότητα με τα οποία σίγουρα είναι προικισμένοι.
Και ξεχνάνε σε ποιον χρωστάνε την υπέροχη πραγματικά ζωή τους. Ξεχνάνε σε ποιόν πρώτα από όλους χρωστάνε...Ουδεις αχαριστότερος του ευεργετηθέντος.
Μερικοί από αυτούς μπορεί να νομίζουν οτι δε χρωστάνε σε κανένα, παρα μόνο στην ιδιοφυία τους, στο ταλέντο και την επίμονη δουλειά τους. Ξεχνανε όμως από που έπαιρναν το ρευμα, την ενέργεια που άνοιγε τελικά τις πόρτες της μαγείας η και της τύχης.
Ας το σκεφτούν πιο καλά. Χωρίς τον κόσμο ο καλλιτέχνης δεν είναι τίποτα, κι ας λεει. Ο καλλιτέχνης δεν είναι όσο μοναχικός δηλώνει. Ειναι ακριβώς το αντίθετο. Αν του στερήσεις το κοινό πεθαίνει, μαραίνεται, σβήνει. Ας το ομολογήσει. Αυτα που κάνει δεν τα κάνει για τον εαυτό του αλλά τα απευθύνει με αγωνία κάπου. Μιλάει για να ακουστεί. Για την ακρίβεια μπορεί και ναναι αυτό ο αερας που αναπνέει. Οπως το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με το κοινό. Τους απλούς ανθρώπους που διάλεξαν να ανασαίνουν τέχνη κι όχι  τηλεόραση και σαπίλα.
Δεν κάνω επίθεση σε κανένα, δεν παριστάνω το δάσκαλο, τον επαναστάτη ή τον έξυπνο κι ας το πουν καποιοι. Αγωνία έχω που ξεχειλίζει από παντού και που δεν μπορω να την κρύψω.

Τωρα ο λαός έχει ανάγκη όσο ποτε τους καλλιτέχνες και την τέχνη. Οχι για να ξεχαστεί για λίγο. Αλλά για να ξαναβρεί τη ψυχή του  το τετράφυλλο δάκρυ, για να βρεί τον εαυτό του  τον άφοβο, τον ασυμβίβαστο, τον εαυτό που είχε μεσα -και μιλάω για το έργο τους- Καζαντζάκη, Βάρναλη, Ρίτσο, Λειβαδίτη, Καρούζο, Ελύτη, Αναγνωστάκη, Σεφερη, Θεοδωράκη, Χατζηδάκη, τους μεγάλους ζωγράφους, αλλά και τόσους άλλους, τόσα άλλα και πάνω από όλα την ελευθερία και τον άνθρωπο.Τον άνθρωπο που νοιάζεται για το διπλανό και για το αύριο, τον άνθρωπο που αντιστέκεται και παλεύει.
Η τέχνη είναι ο "λόγος", είναι η αλήθεια χωρίς μεταμφίεση, η ομορφιά, η ισορροπία κάποτε ακόμη και πάνω από το κενό και το χαος, η ελευθερία!                                                             
Και βεβαια συμβιβασμένη και αμίλητη τέχνη δεν υπάρχει.
Απλά δεν υπάρχει, ό,τι κι αν λένε...
Ο απλός λαός το ξέρει, το νοιώθει και γι αυτό περιμένει.
Περιμένει έξω εκεί...στα Πάθη 

"ΜΕ ΤΟ ΛΥΧΝΟ του άστρου * στους ουρανούς εβγήκα

Στο αγιάζι των λειμώνων * στη μόνη ακτή του κόσμου

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!

Λυπημένες μυρσίνες * ασημωμένες ύπνο

Μου ράντισαν την όψη * Φυσώ και μόνος πάω

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!

Οδηγέ των ακτίνων * και των κοιτώνων Μάγε

Αγύρτη που γνωρίζεις * το μέλλον μίλησέ μου

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!

Τα κορίτσια μου πένθος * για τους αιώνες έχουν

Τ' αγόρια μου τουφέκια * κρατούν και δεν κατέχουν

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!

Εκατόγχειρες νύχτες * μες στο στερέωμα όλο

Τα σπλάχνα μου αναδεύουν * Αυτός ο πόνος καίει

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!

Με το λύχνο του άστρου * στους ουρανούς γυρίζω

Στο αγιάζι των λειμώνων * στη μόνη ακτή του κόσμου

Που να βρω τη ψυχή μου * το τετράφυλλο δάκρυ!"

Εκκρεμή

Θ' αλλάξει άραγε ο κόσμος Κεμάλ;
Θα ξεχάσουν την ήττα  οι νικημένοι;
Κι η μεγαλοψυχία του ανθρώπου
θα περάσει ξανά την αυλόπορτα
της παλιάς γειτονιάς;
Θα τολμήσει να πεί
έστω μια καλημέρα;

Αθόρυβοι κύκλοι
Ανεπανόρθωτα παγωμένα χαμόγελα
κι οι ξεχασμένες μέρες
φυλάνε ακόμα βαρδια από μόνες τους
στην ίδια τους τη λησμονιά
Κι ας αιωρείται εκκρεμής
Πανω απ' του απείρου τη χαράδρα

Άνοιξε λίγο την πόρτα
Μια σπρωξιά στη φοβιτσιάρα
θλίψη, τόλμα
λίγο αέρα, λίγο αέρα
μια στάλα αντιπυρετικό
στην παιδική αφέλεια τόλμα
κι άστην να κάνει καμιά τρέλα
Που ξέρεις...
.             .             .γιώργος σαρρής.              .               .