Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Το συλλογικό



Υπάρχουν στιγμές που καταλαβαίνει κανείς καλύτερα ότι δεν έχει νόημα το να ζεις για τον εαυτό σου σαν ένας άνθρωπος ξεχωρισμένος από τους άλλους. Κάποιοι αυτό το ξέρουν καλύτερα, αλλά όλοι οι "από κάτω", το μαθαίνουμε κάθε μέρα από την πραγματικότητα.

Χθες δυο φοιτητές, δυο παιδια μας και συντροφοί μας σύρθηκαν με χειροπέδες στα Δικαστήρια γιατί επιχείρησαν μαζί με μια ολόκληρη διαδήλωση την οποία προσπαθούσαν να προστατεύσουν να κατεβάσουν συμβολικά το άγαλμα του Τρούμαν, του προέδρου των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, των Ναπάλμ στο Γράμμο και το Βίτσι και της εισβολής στην Κορέα, ενώ στη συνέχεια συγκρούστηκαν και χτυπήθηκαν άγρια από τα ΜΑΤ.

Η αλήθεια είναι ότι δεν σύρθηκαν μόνο αυτοί στα Δικαστήρια , γιατι χθες δεν συγκρουστηκαν και δεν χτυπήθηκαν μόνο αυτοί. Ολοι μας χτυπηθήκαμε, όλοι εμείς κάναμε όσα έκαναν γιατι για όλους εμας τα έκαναν.
Όλοι μας βρεθήκαμε κατηγορούμενοι, ολοι εμείς και ο αγώνας που κάνουμε.

Χθές στην Ευελπίδων είδαμε το συλλογικό ολοζώντανο μπροστά στα μάτια μας.
Από τη στιγμή που πήγαμε εκεί, ως την ώρα που έφεραν τους δυο συντρόφους μας. Από τις στιγμές που φωνάζαμε συνθήματα μέχρι την ώρα που αφέθηκαν ελεύθεροι μέσα σε χειροκροτήματα, για να δικαστούν όμως ξανά στις 25 του μήνα το νοιώσαμε πως ηταν εκεί.

Το πήραμε και το βάλαμε μέσα μας. Μαζί με τα ακριβά και τα πολύτιμα μας το βάλαμε. Στην καρδιά και το μυαλό μας.
Κι όσο περνάει ο καιρός το σφυρί της πραγματικότητας θα το κτυπάει και θα το σπρώχνει πιο βαθιά.
Μέχρι το σημείο που να καταλαβαίνουμε πως όταν κινδυνεύει ένας από μας όλοι μας κινδυνεύουμε.
Και τότε να κάνουμε ό,τι γίνεται κι ό,τι δε γίνεται για να τον βγάλουμε από τον κίνδυνο. Όπως ο ένας τους όλους, έτσι κι οι όλοι τον έναν.

Συλλογικά.


Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Πυραυλική επίθεση στη Συρία από ΗΠΑ-Αγγλία-Γαλλία - Πιο κοντά σε γενικευμένη σύγκρουση


Επίθεση με πυραύλους από τρεις μεγάλες δυνάμεις δέχτηκε χθές η Συρία.
ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία, χωρίς να έχουν πριν την έγκριση κάποιου διεθνούς οργανισμού όπως ο ΟΗΕ, ή για να το πούμε πιο πραγματικά γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια το τι μπορεί να λεει η διεθνής κοινότητα και οι οργανισμοί της, έκαναν την επίθεση σε μια ανεξάρτητη χώρα δήθεν για να απαντήσουν στη χρήση χημικών που ανακάλυψαν πως έκανε ξαφνικα η κυβέρνηση Άσαντ "εναντίον του λαού της"!

Δε χρειάζεται να πούμε ότι η υποτιθέμενη χρήση χημικών δεν επιβεβαιώθηκε, ενώ είναι ενδεικτικό ότι οι πύραυλοι των τριών εκτοξεύτηκαν το πρωί του Σαββάτου όταν την ίδια μέρα έφταναν στη Δαμασκό οι ερευνητές του ΟΑΧΑ(διεθνής οργανισμός που ερευνά τη χρήση χημικών) για να δούν επί τόπου το άν έγινε πράγματι χρήση χημικών!

Η δολοφονική επίθεση αυτή εναντίον του λαού της Συρίας νομιμοποιεί στην πράξη επιθέσεις από μια ή περισσότερες χώρες εναντίον άλλων, χωρίς να χρειάζεται να τηρηθούν διαδικασίες που ακολουθούνταν παλιότερα, για να τηρούνται έστω τα προσχήματα και αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν "διεθνή νομιμότητα".
Θυμίζουμε τις "έρευνες" για χημικά που είχαν γίνει πριν την επίθεση στο Ιράκ που αν και το αποτέλεσμά τους ήταν από πριν αποφασισμένο, όπως αποδείχτηκε αργότερα, τουλάχιστον είχαν γίνει έστω προσχηματικά.
Αυτό που έγινε τώρα ήταν πρώτα η επίθεση με πυραύλους και κατόπιν η ενημέρωση οργανισμων και κρατών.

Έχει ενδιαφέρον βέβαια ότι καμία από τις χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ούτε και η Ελλάδα, δεν καταδίκασε ανοιχτά την επίθεση, ενώ ακόμη και η καταδίκη από Ρωσία και Κίνα ήταν μάλλον χλιαρή.
Να πούμε πως χθες δεν χτυπήθηκαν ρωσικές εγκαταστάσεις.

Το ζήτημα όμως είναι ότι αυτή η νέα γκακστερική πυραυλική επίθση φέρνει πιο κοντά μια πιο γενικευμένη σύγκρουση ισχυρών κρατών στην περιοχή με θύματα φυσικά πάντα τους λαούς της.
Είναι ενδεικτικό ότι στην επαρχία της Γούτα, όπου υπάγεται η πόλη Ντούμα που βρίσκεται βόρειοανατολικά της Δαμασκου(σαν προάστειό της σχεδόν), ο πληθυσμός το 2013 ήταν 2εκ. άνθρωποι ενώ τώρα έχουν απομείνει 400000!
Τόσο καλό έχουν κάνει στο λαό της Συρίας οι "προστάτες" του ιμπεριαλιστές.

Είναι καθαρό βέβαια ότι ο λαός της Συρίας, και όχι μόνο, έχει αηδιάσει με την εμπλοκή τόσων ξένων στρατών στη χώρα του που ισχυρίζονται ότι βρίσκονται εκεί για να τον στηρίξουν, ενώ τον δολοφονούν και τον ξεσπιτώνουν.

Στα μάτια όσων μπορούν να δουν καθαρά και χωρίς φόβο, οι επιθέσεις αυτές ξεσκεπάζουν το ρόλο χωρών όπως οι ΗΠΑ, Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανιας, Τουρκίας κλπ, αλλά και της Ρωσίας που βέβαια κάνουν όσα κάνουν για δικούς τους λόγους και δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.
Ευτυχώς παρά την φοβερή προπαγάνδα περί "δολοφόνου δικτάτορα Άσαντ", πολλοί σε όλο τον πλανήτη αναρωτιούνται τι δουλειά έχουν τα βομβαρδιστικά και οι στρατοί των ΗΠΑ και της παρέας τους στη Συρία για να αντιμετωπίσουν την κυβέρνηση της Συρίας, που ό,τι κι αν λέγεται, έχει τη στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.
 Όλοι ξέρουν επίσης ότι όλη αυτή η δολοφονική δράση των ξένων στρατών όχι μόνο δεν απομακρύνει αλλά συσπειρώνει το λαό της Συρίας γύρω από την κυβέρνηση και εναντίον των εισβολέων Αμερικανών, Ευρωπαίων ή Τούρκων που αρπάζουν κομμάτια από τη χώρα τους.

Μεγάλα συλλαλητήρια από το ΚΚΕ
Στην Ελλάδα με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, έγιναν αυτές τις 2 μέρες μεγάλες διαδηλώσεις και πορείες στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις στέλνοντας μήνυμα πως ο λαός δεν θα μείνει με σταυρωμένα χέρια και καλώντας και τους άλλους λαούς να αντιδράσουν.
Ειδικά στην Αθήνα είχαμε δυο πολύ μεγάλα συλλαλητήρια και πορείες στην Αμερικάνικη πρεσβεία την Παρασκευή και το Σάββατο.
Το ΚΚΕ κάλεσε το λαό σε ξεσηκωμό και εδειξε για άλλη μια φορά ότι θα συνεχίσει να τους χαλάει το γλυκό της σιωπηλής συναίνεσης και θα μπαίνει μπροστά στον αγώνα ενάντια στον πόλεμο και την καταστροφή.

Οι αντιδράσεις των άλλων κομμάτων ήταν ενδεικτικές του ρόλου τους.
Η ΝΔ είπε σχεδόν με ακρίβεια ό,τι είχε πει ο Ντ.Τράμπ καταδικάζοντας τη χρήση χημικών που δεν αποδείχτηκε και θεώρησε την επίθεση αναπόφευκτη και απαραίτητη για την αποτροπή ενεργειών όπως αυτή του Άσαντ!
Ο ΣΥΡΙΖΑ είπε μεν ότι τα όπλα δεν είναι λύση, όμως δεν είπε λέξη στην "ενημέρωση" που έγινε από το ΝΑΤΟ στην ανακοίνωση του οποίου λέγεται ότι και οι 29 χώρες στηρίζουν την επίθεση. Είναι βέβαια ψέμματα τα όσα είπε η κυβέρνηση ότι δεν συμμετείχε στην επίθεση, αφού είναι γνωστό ότι ειδικά η Κρήτη και οι εκεί εγκαταστάσεις των ΗΠΑ βρίσκονται σε πλήρη δραστηριότητα για να υποστηρίξουν τις πολεμικές ενέργειες εναντίον της Συρίας.
Οι αντιδράσεις των παλιών και νέων ΠΑΣΟΚ ήταν κυριολεκτικά "μ' άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε. Καμιά καταδίκη της γκακστερικής επίθεσης και ευχολόγια για διπλωματική λύση.
Ουσιαστικά όλα αυτά τα κόμματα που συμμετείχαν και στις τελευταίες κυβερνησεις, στο βαθμό που δεν θέλουν να δουν το ρόλο του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, των ΗΠΑ και των άλλων ιμπεριαλιστικών χωρών, και τους θεωρούν φίλους, συμμάχους και συνεργάτες, όσο κι αν θεωρητικά μιλούν γενικά εναντίον του πολέμου και υπερ της ειρήνης, στην πράξη ταυτίζονται παρά τις διαφορές που φαίνεται να έχουν.
Με τη στάση τους αυτή το μόνο που κάνουν είναι να μπλέκουν την Ελλάδα και το λαό της σε σοβαρές περιπέτειες, για να εξυπηρετήσουν συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης και επιχειρηματικότητας που εκφράζουν.
Η ΝΔ μίλησε χθες για "γαιοπολιτικό κεφάλαιο" το οποίο πρέπει να στοχεύσουμε! Δηλαδή αν ο πόλεμος φέρνει κέρδη τότε  θα πρέπει να είναι κανείς ευέλικτος. Τόσο φιλειρηνικοί είναι.
Ειναι βεβαια σωστό ότι στον πόλεμο υπάρχουν κέρδη. Για αυτό αλλωστε γίνονται οι πόλεμοι. Το ερώτημα όμως είναι κέρδη για ποιούς. Εννοείται πως οι λαοί δεν έχουν να κερδίσουν παρά μόνο φρίκη, θάνατο και καταστροφή.

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

Η Επανάσταση του 1821: Μια μαρξιστική προσέγγιση - Οι εμφύλιες συγκρούσεις



του Θανάση Παπαρήγα

Όπως είναι γνωστό, ο επαναστατικός πόλεμος του 1821 συνοδεύθηκε σε πολλές φάσεις του από εκτεταμένους και συχνά αιματηρούς εμφυλίους πολέμους. Οι πόλεμοι αυτοί αντανακλούσαν τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της ακόμη υπό διαμόρφωση νεοελληνικής κοινωνίας σε μια συγκεκριμένη της φάση αλλά και σε μια συγκεκριμένη της ιστορική στιγμή: Τη στιγμή της πορείας προς τη δημιουργία του εθνικού κράτους. Οπωσδήποτε βέβαια, οι αιτίες αυτές δεν ανάγονται στην «κατάρα της φυλής», όπως ισχυρίζεται η αστική ιστοριογραφία. Εμφύλιοι πόλεμοι εξάλλου εμφανίζονται σε όλες τις επαναστάσεις, διασπώντας το μπλοκ των επαναστατικών δυνάμεων.

Οι πόλεμοι αυτοί περιείχαν και ήταν φυσικό να περιέχουν τη σφραγίδα των γενικών συνθηκών της εποχής. Οι συνθήκες αυτές συγκεκριμένα ήταν:

1. Η διάλυση του φεουδαρχικού κράτους και η γενική (όσο και ασυγκράτητη) τάση προς την επικράτηση της αστικής κοινωνίας. Βέβαια, εδώ απαιτείται και μια «διευκρίνιση μέσα στη διευκρίνιση»: Στην ελληνική περίπτωση έχουμε να κάνουμε με τη διάλυση του ανατολικού – με την έννοια του συγκεντρωτικού φεουδαρχικού κράτους και η πορεία προς την επικράτηση της αστικής κοινωνίας γίνεται με ειδικό, τοπικό, «βαλκανικό» τρόπο. Ο τελευταίος έχει σαν πυρήνα του την προσπάθεια δημιουργίας χωριστού εθνικού κράτους σαν νέας μορφής αστικής κοινωνικής οργάνωσης της περιοχής.

2. Υπαρξη ισχυρών αναχρονιστικών υπολειμμάτων «ανατολικού» τύπου, σε μια ανήσυχη και αντιφατική συνύπαρξη και σύμπλευση με στοιχεία υπερσύγχρονα για την εποχή και όχι πάντα λιγότερο ισχυρά. Ενα παράδειγμα που έχει περάσει μάλλον απαρατήρητο: Σε μια απομακρυσμένη και ακριανή περιοχή, ως πριν μερικούς μήνες απλή επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εμφανίζεται το πιο εμπεριστατωμένο πολιτικό καθεστώς της τότε Ευρώπης.

3. Απαρχές της υποδεέστερης, εξαρτημένης θέσης του ελληνικού καπιταλισμού στο σύστημα των σχέσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κρατών.

Οι γενικές αυτές συνθήκες εμφανίζονταν συγκεκριμένα με όρους που βάρυναν πολύ στους εμφυλίους πολέμους. Τους όρους αυτούς μπορούμε να τους συνοψίσουμε (με μεγάλο, ασφαλώς, ποσοστό ανοχής) στα εξής σύνολα:

1. Χαμηλός βαθμός εθνικής ολοκλήρωσης. Το γεγονός ότι ο παράγων αυτός έπαιξε πολύ σοβαρό ρόλο στους εμφυλίους πολέμους φαίνεται πολύ καθαρά και μόνο από τις συγκρούσεις του τύπου «Ρουμελιώτες εναντίον Μωραϊτών». Εδώ, ωστόσο, πρέπει να πούμε ότι δεν πρόκειται για φαινόμενο επιφανειακό και ούτε καν μόνο ελληνικό. Αντίθετα, αποτελεί συστατικό στοιχείο του αστικού μετασχηματισμού,

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

Για τον ρόλο της Εκκλησίας -Σαν σήμερα ο αφορισμός της επανάστασης του '21

Όσο βαθαίνει η κρίση του συστήματος στην Ελλάδα και αλλού, μιλάμε για την οικονομία(δηλαδή αυτό που ονομάζουμε βάση), τόσο γίνεται φανερό ότι ζούμε σε εποχή οπισθοδρόμησης σε όλα τα επίπεδα και επομένως και σε όλο το φάσμα αυτού που ονομάζουμε εποικοδομημα.
Ο θεσμός της θρησκείας που σε διάφορες εποχές στο παρελθόν έχει αμφισβητηθεί πολύ σκληρά, τώρα επανέρχεται με ολοφάνερες επιθετικές διαθέσεις, απαιτώντας πλέον -και όχι απλά διεκδικώντας- το δικαίωμα της αποφασιστικής συμμετοχής της σε κρίσιμες αποφάσεις που αφορούν όλους τους τομεις, από την Παιδεία   μέχρι και την εξωτερική πολιτική. 
Καλό είναι όμως να μην ξεχνάμε τον ρόλο που έχει παίξει ο θεσμός και η κορυφή της εκκλησίας, σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές. 
Είναι ιστορικό δεδομένο βέβαια ότι η εκκλησία ξέκοψε εδώ και περισσότερο από 17 αιώνες από το λαό, από τη στιγμή που έγινε επίσημη θρησκεία της Ανατολικής Ρωμαικής Αυτοκρατορίας και έχασε το κοινωνικό  περιεχόμενο που είχε ως ιδεολογία των καταπιεσμένων μαζών που αντιστεκόντουσαν στο δουλοκτητικό Ρωμαικό κράτος.


Το παρακάτω απόσπασμα είναι από τον Ριζοσπάστη και τη στήλη  "Σαν σήμερα":

Το Πατριαρχείο, επιφορτισμένο από το οθωμανικό καθεστώς με το καθήκον του τοποτηρητή της ευταξίας στους υπ’ ευθύνη της πληθυσμούς και εχθρικό προς τα φιλελεύθερα - αστικά ιδεώδη που έφερε η Επανάσταση του 1821, επιστρατεύει το όπλο του αφορισμού (όπως είχε πράξει και στο παρελθόν στα Ορλωφικά, στις εξεγέρσεις του 1807, του 1808, κλπ.).

Στον αφορισμό του ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄χαρακτήριζε την Επανάσταση ως «αχαριστία […] συνοδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον της κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας», που«εμφαίνει και τρόπον αντίθεον»! Τους δε «ασεβείς πρωταίτιους», Μ. Σούτσο και Α. Υψηλάντη, τους καταδίκαζε ως «συμπράκτορες φιλελεύθερους», οι οποίοι, «επιχείρησαν έργον μιαρόν, θεοστεγές και ασύνετον» και καλούσε τους πιστούς «να τους μισήτε και να τους αποστρέφεσθε».

Το κείμενο διαβάστηκε από άμβωνος σε όλους τους χριστιανικούς πληθυσμούς, κάνοντας μεγάλη ζημιά στην υπόθεση του Αγώνα (ιδιαίτερα μεταξύ των αγροτικών πληθυσμών). Την ίδια στιγμή προκάλεσε την κατακραυγή σημαντικού μέρους των καταπιεζόμενων λαών, που μέσα τους έκαιγε η φλόγα της Επανάστασης.

Η στάση αυτή του Πατριαρχείου μόνο έκπληξη δεν αποτελεί, αφού και ως επίσημη θρησκεία του Βυζαντίου πάντα στεκόταν στο πλευρό της εξουσίας απέναντι σε οποιαδήποτε εξέγερση απειλούσε το Βυζαντινό κράτος (π.χ. η εξέγερση των Ζηλωτών στη Θεσσαλονίκη το 1342-1349 και η σφαγή που ακολούθησε).
Την ίδια στάση κράτησε και στη συνέχεια στη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, παίζοντας   ρόλο   τοποτηρητή. 

ShareThis