Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Κρίση χρέους είπατε;


Διαβάζουμε σήμερα στην Καθημερινή(αλλά και σε όλο τον τύπο):
"Εκθεση ΔΝΤ: Mη βιώσιμο το χρέος, επιτάχυνση μεταρρυθμίσεων, μείωση συντάξεων και φορολογίας"
Aνάλογους τίτλους με περισσότερες πληροφορίες γύρω από τα μέτρα που ζητά το ΔΝΤ να ληφθούν, βρίσκουμε αλλού σε άρθρα άλλων εφημερίδων και σάιτ.
Σε αυτά αναφέρεται ότι το ΔΝΤ θεωρεί μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος και ζητά ελάφρυνση του χρέους, αλλά και λήψη νεων μέτρων σε βάρος φυσικά των εργαζόμενων(συντάξεις, αφορολόγητο κλπ.)

Η γνώμη μας είναι ότι και μόνο αυτά τα ολίγα επαρκούν για να δείξουν πόσο λάθος και επώδυνη για το λαό, και πόσο βολική για τους αντιπάλους του, ήταν η θεώρηση της κρίσης που περνάει η χώρα ως "κρίσης χρέους" όπως υποστηρίζουν οι πολλοί, και όχι ως "κρίσης υπερσυσσώρευσης" όπως λέει το ΚΚΕ. 

Ψιλά γράμματα θα πεί ίσως κάποιος. Δεν είναι έτσι όμως.
Και δεν είναι έτσι για τον απλό λόγο ότι η πλευρά της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ, αλλά και άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών που υπάρχουν για λογαριασμό των μεγάλων μονοπωλίων, όπως και η πλευρά των μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων που κατέχουν την εξουσία στην Ελλάδα, βολεύεται μια χαρά πίσω από την προσπάθεια επίλυσης της "κρίσης χρέους" και βέβαια συντάσσεται με τους παραπάνω οργανισμούς όπως το ΔΝΤ, στην αναζήτηση μέτρων που φυσικά θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι. 
Όσο κι αν γνωρίζουν τα προβλήματα που δημιουργούν οι γνωστές αντιφάσεις όπως π.χ. μείωση μισθού= μείωση αγοραστικής δύναμης, δεν παύουν να θεωρούν ότι αυτό που πρέπει να σωθεί πρώτα και κύρια είναι τα κέρδη και η βιωσιμότητα των επιχειρήσεων, ό,τι κι αν στοιχίσει αυτό στο οικογενειακό εισόδημα και στο τσάκισμα της ζωής μιας εργατικής οικογένειας.
Η επίλυση μιας "κρίσης χρέους", με την εξουσία στα χέρια των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, φυσικά μπορεί να επιχειρηθεί και να γίνει εντός συστήματος και να την πληρώσει ο λαός. Κάτι ανάλογο δεν μπορεί να γίνει στην πραγματικότητα με την επίλυση μια κρίσης υπερσυσσώρευσης, αφού φυσικά καπιταλισμός, στη σύγχρονη εποχή των μονοπωλίων και των αγορών, που δεν έχει στόχο την όλο και μεγαλύτερη κερδοφορία με κάθε μέσο, απλά δεν υπάρχει.
Φυσικά εντελώς διαφορετική θα ήταν η συζήτηση αν στο στόχαστρο δεν βρισκόταν το χρέος, που είναι αποτέλεσμα και όχι αιτία της κρίσης, αλλά  τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων στον καιρό της αναπτυξης , που τώρα φυσικά δυσκολεύονται να βρουν "ικανοποιητικές" επενδύσεις και λιμνάζουν σε διάφορους λογαριασμούς απαιτώντας διαρκώς νέα μέτρα ως κίνητρα(κρίση υπερσυσσώρευσης).

Όταν μάλιστα οι οπαδοί της "κρίσης χρέους" βρίσκονται σε διάφορες αριστερές ομάδες και κόμματα, και πυροβολούν όλοι μαζί από κοινού την άποψη των κομμουνιστών που αποκαλύπτει τον ένοχο που δεν είναι άλλος από τον ταξικό αντίπαλο και την "οικονομιά της αγοράς", τότε για άλλη μια φορά βλέπουμε πόσο εύκολα συναντιούνται αυτοί, δεξιοί, κεντρώοι ή "αριστεροί", που δεν έχουν σα στόχο την ανατροπή αυτού του συστήματος αλλά τη σωτηρία του.

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

ΚΚΕ: Επικίνδυνη εξέλιξη η παραβίαση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τουρκικά πολεμικά σκάφη

Φωτογραφία που δημοσίευσε το τουρκικό Γενικό Επιτελείο Στρατού που δείχνουν τον στρατηγό Χουλουσί Ακάρ κοντά στα Ίμια



Σε ανακοίνωσή του, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, για την παραβίαση των ελληνικών χωρικών υδάτων από τουρκικά πολεμικά σκάφη, αναφέρει:

«Το ΚΚΕ καταγγέλλει την παραβίαση των ελληνικών χωρικών υδάτων, στην περιοχή των Ιμίων, από τουρκικά πολεμικά σκάφη με την παρουσία των επικεφαλής των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, που έλαβε χώρα την Κυριακή 29 Γενάρη.

Η ενέργεια αυτή - 21 χρόνια από την κρίση των Ιμίων, – αποτελεί μια επικίνδυνη εξέλιξη που προστίθεται στις διαδοχικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης, που καθορίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα, τις απειλές που εκτοξεύτηκαν πρόσφατα από την Άγκυρα, μετά την απόφαση του Αρείου Πάγου να μην εκδοθούν οι 8 Τούρκοι αξιωματικοί, που ζήτησαν προστασία - άσυλο στη χώρα μας.

Οι κυβερνητικές προσπάθειες, να περάσει κλίμα εφησυχασμού, δεν αντιστοιχούν στη σοβαρότητα της κατάστασης, που διαμορφώνουν οι τουρκικές επιδιώξεις για γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων της Τουρκίας και της Ελλάδας, για τη γεωστρατηγική αναβάθμιση στην περιοχή, σε συνδυασμό με την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στη Μέση Ανατολή, τη Βόρειο Αφρική, την Ανατολική Μεσόγειο.

Στην πράξη αποδεικνύεται ότι οι θέσεις, που παρουσιάζουν ως εγγυητές την ΕΕ και το ΝΑΤΟ ή μιλούν για «Ευρωπαϊκά» ή και «ΝΑΤΟικά» σύνορα στο Αιγαίο, είναι επικίνδυνες και δεν έχουν καμία σχέση με την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Η ΝΑΤΟική παρουσία στο Αιγαίο όχι μόνο δεν εμποδίζει, αλλά αποθρασύνει την τουρκική επιθετικότητα.

Οι εξελίξεις επιβάλλουν ουσιαστική λαϊκή ενημέρωση και ετοιμότητα, ενίσχυση της πάλης για την απεμπλοκή της χώρας μας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, δυνάμωμα της κοινής πάλης Ελλήνων και Τούρκων εργαζομένων ενάντια στις αστικές τάξεις και την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντά τους».

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Ένας άγριος παγωμένος κόσμος

Εικόνες από άλλες εποχές, από χρόνια που η εξέλιξη του ανθρώπου βρισκόταν σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο έφερε ο τελευταίος χιονιάς.
Μια Αριάδνη, έτσι ονομάστηκε το τελευταίο κύμα της παγωνιάς που ήρθε από το βορρά, που από τη μια σκέπασε με χιόνια ολόκληρη σχεδόν την τσακισμένη  χώρα, κι από την άλλη ξεσκέπασε έναν ολόκληρο κόσμο που προσποιείται ακόμη πως είναι κόσμος ανθρώπων.
Τραγικές εικόνες με ανθρώπους που ζούν σε σκηνές μεσα στον φοβερό αυτό χειμωνα, άνθρωποι που σώθηκαν από τους βομβαρδισμούς των διάφορων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών σε Συρία, Ιράκ κλπ. και ήρθαν στην Ελλάδα να πεθάνουν από το κρύο.
Ποιος θέλει άραγε να φανταστεί τον εαυτό του σε τέτοια θέση; Ποιος αντέχει να δεχτεί πως το μόνο πράγμα που μπορεί να προσφέρει ένα ευρωπαικό κράτος, με τα περίφημα "κεκτημένα" τους, σε αυτούς τους ανθρώπους είναι μια παγωμένη σκηνή και λίγες κουβέρτες και σε μερικές περιπτώσεις ούτε καν αυτό; Ποιος μπορεί να δεχτεί ότι στην πολιτισμένη Γαλλία το κράτος αρπάζει τις κουβέρτες από άστεγους μετανάστες-πρόσφυγες(!) για να καθαρίσει το τοπίο στο Παρίσι;
Πως να πιστέψει κανεις ότι όλοι αυτοί που δημιούργησαν τα κύματα προσφύγων στήνοντας έναν φοβερό πόλεμο στη Συρία, τώρα σφυρίζουν αδιάφορα στήνοντας μάλιστα σκηνικά εθνικιστικής υστερίας ρίχνοντας το βάρος και την ευθύνη στα ίδια τα θύματα;
Τι κόσμος είναι αλήθεια αυτός ο κόσμος της ελεύθερης αγοράς; Ποια είναι η ελευθερία που χαρίζει στους ανθρώπους του λαού στα διάφορα σημεία του πλανήτη;

Γυρνάμε όμως στα δικά μας. Η Ελλάδα  σκεπάστηκε ξαφνικά με χιόνια. Και την ίδια στιγμή οι οθόνες γέμισαν με λευκά τοπία που αν κανείς κοιτάξει από κοντά θα βρεί απίστευτη θλίψη, πόνο και προβλήματα.

Το χιόνι σκέπασε τα πιο απίθανα σημεία όπως π.χ. νησιά σαν τη Σκόπελο, την Αλόνησο ή τη Λέσβο κλείνοντας δρόμους και παγώνοντας υποδομές. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι αφού τα προβλήματα αυτά βρίσκουν πολύ δύσκολα λύση σε περιοχές συνηθισμένες στα χιόνια, θα βρούν λύση, αν βρούν, πολύ πιο δύσκολα στα νησιά που χτυπήθηκαν απροσδόκητα από το χιονιά.

Ακόμη είδαμε να κλείνουν κεντρικές αρτηρίες και εθνικές οδοί, όπως ο εθνικός δρόμος Κορίνθου-Πάτρας, είδαμε να καταρρέουν υποδομές, όπως πυλώνες της ΔΕΗ, να παγώνουν νοσοκομεία, να σπάνε σωλήνες μεταφοράς νερού κλπ. και τα προβλήματα αυτά να φαίνονται σήμερα αξεπέραστα...



Μόνο που σήμερα βρισκόμαστε στο 2017 και κάτι τέτοια θα έπρεπε να λύνονται χωρίς την παραμικρή δυσκολία, αφού δεν είμαστε στην εποχή του κάρου και του χωματόδρομου.
Όμως πόσοι μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;
Πόσοι μπορούν να ξεπεράσουν το άθλιο δήθεν ενδιαφέρον των  καλοπληρωμένων τηλεπαρουσιαστών που δεν πήραν ταχα είδηση ότι αυτό το κράτος γκρεμίζει λίγο λίγο, σύμφωνα με τις επιθυμίες τους και τις οδηγίες των αφεντικών τους, την πλευρά του εκείνη και τις υποδομές που χρειάζονται για να φροντίσουν το λαό και τους ανθρώπους στα δύσκολα, για να δοθεί κι άλλο χρήμα στις επιχειρήσεις που βρίσκονται σε κρίση;

Πόσοι σκέφτονται ότι την ίδια στιγμή που άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην παγωμένη απελπισία τους, τρισεκατομύρια ευρώ και δολάρια είναι παρκαρισμένα και αδρανή σε αφορολόγητους λογαριασμούς κροίσων επιχειρηματιών περιμένοντας να τους δώσουν κι άλλα προνόμια, κι άλλα κίνητρα, δηλαδή κι άλλη δυστυχία ξεπαγιασμένων ανθρώπων για να επενδυθούν κερδοφόρα και να καταστρέψουν κι άλλο τη ζωή μας;

 Πόσοι μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν πως όλος αυτός ο πλούτος που βρίσκεται σε ελάχιστα χέρια, είναι πλούτος που όλοι εμείς οι εργαζόμενοι έχουμε δημιουργήσει με τη δουλειά μας και όχι μόνο δεν τον απολαμβάνουμε, αλλά τώρα τον βλέπουμε να στρέφεται και εναντίον μας ως πόλεμος, ως βια όλων των ειδών ή ως επιχειρηματικός εκβιασμός;

Πόσοι μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν πως θα ήταν αυτός ο κόσμος αν όλος αυτός ο τεράστιος πλούτος που παράγουν οι άνθρωποι γινόταν ευτυχία γι αυτούς που τον παράγουν, γινόταν θέρμανση για τους παγωμένους, νοσοκομεία και θεραπείες για τους άρρωστους, ζεστά σπίτια για όλους, σχολεία και υπέροχα χιονισμένα πάρκα με την πιο σύγχρονη έννοια για τα παιδιά;
Πως θα ήταν τα πράγματα αν όλος αυτός ο πλούτος, που τώρα γίνεται μηχανή στα χέρια ενός απάνθρωπου, ξεπερασμένου και αδύναμου να δώσει λύσεις συστήματος για να μας εξοντώνει, γινόταν δρόμος για ένα καλύτερο και πιο ανθρώπινο αύριο;
Δεν αξίζει αλήθεια να παλέψουν όλοι αυτοί που υποφέρουν μαζί γι αυτό;

Και στην τελική,  τι έχει να μας προσφέρει ακόμη αυτός ο τραγικός και απαίσιος καπιταλιστικός κόσμος εκτός από την παγωμένη δυστυχία του;
Πόσο εφικτό είναι να δεχόμαστε να "ζήσουμε" τη μία και μοναδική ζωή μας σ'αυτό τον κόσμο που άλλοι τον δουλεύουν και μόνο κάποιοι ελάχιστοι τον χαίρονται;

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Απεργία- Όλα μπορούν να αλλάξουν


Ας φανταστούμε την αυριανή απεργία.

Εστω ότι ο λαός ξαφνικά δίνει ένα απίστευτο τρομερά δυναμικό παρόν.
Οι τόποι δουλειάς νεκρώνουν κυριολεκτικά ενώ οι δρόμοι της Αθήνας πλημμυρίζουν από διαδηλωτές απεργούς που κάνουν τα πεζοδρόμια να τρίζουν!
Για πολλές ώρες η Αθήνα και οι άλλες μεγάλες πόλεις δονούνται και τραντάζονται κυριολεκτικά από την ορμή, το πάθος και την αποφασιστικότητα του λαού που φωνάζει "τέρμα, ως εδώ, παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και υπογράφουμε με τη δράση μας το μέλλον μας".

Άραγε δεν θα έχει κανένα αντίκτυπο κάτι τέτοιο;
Προφανώς και θα έχει.
 Ακόμη κι αυτοί που θα προσποιηθούν ότι δεν ιδρώνει το αυτί τους, θα ιδρώσουν μυστικά και θα αναγκαστούν να λάβουν υπ'όψη τους τη λαική οργή, ειδικά στο βαθμό που αυτή θα εκφράζεται μεσα από ένα επικίνδυνο για το σύστημα πλαίσιο αμφισβήτησης της παντοδυναμίας του και απειλής συνολικής ανατροπής του.

Μια τέτοια παρουσία του λαού θα σημαίνει πολύ απλά το εξής.
Ότι ο μέχρι τώρα συσχετισμός δυνάμεων αλλάζει και ανατρέπεται υπέρ της πλευράς εκείνης που αντιστέκεται και παλεύει αποφασιστικά για την ανατροπή των πολιτικών που ασκούνται μέχρι σήμερα.
Με πιο απλά λόγια, η πλευρά που τραβάει το σκοινί ισοπεδώνοντας κάθε λαικό δικαίωμα, τώρα θα φαινόταν  να βρίσκει ισχυρή αντίσταση από τον οργανωμένο λαό που αντιδρά και τραβάει προς την αντίθετη κατεύθυνση, με προοπτική να ξεκινήσει μια τεράστια αλυσίδα αντιδράσεων που θα δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στους σχεδιασμούς που θέλουν το λαό να βάζει διαρκώς πλάτη για να σωθεί η τσέπη των καπιταλιστών και η οικονομία τους.

Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό; Μα φυσικά με τη συμμετοχή του λαού,
Με τη συμμετοχή του καθενός από όλους όσους υποφέρουν που ρίχνοντας το δικό του μικρό βάρος στη δική μας πλευρά της ζυγαριάς θα συνέβαλλε στην αλλαγή αυτού του συσχετισμού δύναμης.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι όλα όσα ζούμε, όλη αυτή η βαρβαρότητα που πέφτει σαν καταιγίδα επάνω στο λαό, δεν είναι τίποτα παραπάνω από το αποτέλεσμα του συσχετισμού δύναμης καπιταλιστικής βαρβαρότητας/ λαικής αντίδρασης και βούλησης που υπάρχει, και που έγινε ακόμη πιο δυσμενής για το λαό, από τη στιγμή της εμφάνισης της "ελπίδας που έρχεται" και που είχε σαν αποτελεσμα την απόσυρση από το πεδίο της μάχης και την αδρανοποίηση σημαντικής μερίδας του λαού που πίστεψε στο παραμύθι της επίλυσης των προβλημάτων από την κυβέρνηση της "αριστεράς".

Έχουν νόημα λοιπόν οι αγώνες και πιο συγκεκριμένα η αυριανή Απεργια;
Γίνεται νομίζω ολοφάνερο πως κάθε ένας που θα προστεθεί αύριο στη μάχη της Απεργίας θα είναι κι ένα ακόμη λιθαράκι στη δική μας πλευρά της ζυγαριάς, ένας ακόμη δηλαδή που θα βάλει τη δική του δύναμη στην προσπάθεια να ανατραπεί αυτός ο αρνητικός για το λαό συσχετισμός δύναμης και να αλλάξει πορεία η εξέλιξη της κατάστασης.

Ας αναλάβει λοιπόν ο καθένας τη δική του ευθύνη χωρίς να κρύβεται πίσω από το αρνητικό "δε γίνεται τίποτα".
Αν και όταν ο λαός το αποφασίσει μαζικά όλα μπορουν να αλλάξουν και θα αλλάξουν!

Όλοι στη μάχη της Απεργίας!

ShareThis