Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Ένας άγριος παγωμένος κόσμος

Εικόνες από άλλες εποχές, από χρόνια που η εξέλιξη του ανθρώπου βρισκόταν σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο έφερε ο τελευταίος χιονιάς.
Μια Αριάδνη, έτσι ονομάστηκε το τελευταίο κύμα της παγωνιάς που ήρθε από το βορρά, που από τη μια σκέπασε με χιόνια ολόκληρη σχεδόν την τσακισμένη  χώρα, κι από την άλλη ξεσκέπασε έναν ολόκληρο κόσμο που προσποιείται ακόμη πως είναι κόσμος ανθρώπων.
Τραγικές εικόνες με ανθρώπους που ζούν σε σκηνές μεσα στον φοβερό αυτό χειμωνα, άνθρωποι που σώθηκαν από τους βομβαρδισμούς των διάφορων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών σε Συρία, Ιράκ κλπ. και ήρθαν στην Ελλάδα να πεθάνουν από το κρύο.
Ποιος θέλει άραγε να φανταστεί τον εαυτό του σε τέτοια θέση; Ποιος αντέχει να δεχτεί πως το μόνο πράγμα που μπορεί να προσφέρει ένα ευρωπαικό κράτος, με τα περίφημα "κεκτημένα" τους, σε αυτούς τους ανθρώπους είναι μια παγωμένη σκηνή και λίγες κουβέρτες και σε μερικές περιπτώσεις ούτε καν αυτό; Ποιος μπορεί να δεχτεί ότι στην πολιτισμένη Γαλλία το κράτος αρπάζει τις κουβέρτες από άστεγους μετανάστες-πρόσφυγες(!) για να καθαρίσει το τοπίο στο Παρίσι;
Πως να πιστέψει κανεις ότι όλοι αυτοί που δημιούργησαν τα κύματα προσφύγων στήνοντας έναν φοβερό πόλεμο στη Συρία, τώρα σφυρίζουν αδιάφορα στήνοντας μάλιστα σκηνικά εθνικιστικής υστερίας ρίχνοντας το βάρος και την ευθύνη στα ίδια τα θύματα;
Τι κόσμος είναι αλήθεια αυτός ο κόσμος της ελεύθερης αγοράς; Ποια είναι η ελευθερία που χαρίζει στους ανθρώπους του λαού στα διάφορα σημεία του πλανήτη;

Γυρνάμε όμως στα δικά μας. Η Ελλάδα  σκεπάστηκε ξαφνικά με χιόνια. Και την ίδια στιγμή οι οθόνες γέμισαν με λευκά τοπία που αν κανείς κοιτάξει από κοντά θα βρεί απίστευτη θλίψη, πόνο και προβλήματα.

Το χιόνι σκέπασε τα πιο απίθανα σημεία όπως π.χ. νησιά σαν τη Σκόπελο, την Αλόνησο ή τη Λέσβο κλείνοντας δρόμους και παγώνοντας υποδομές. Μπορεί να φανταστεί κανείς ότι αφού τα προβλήματα αυτά βρίσκουν πολύ δύσκολα λύση σε περιοχές συνηθισμένες στα χιόνια, θα βρούν λύση, αν βρούν, πολύ πιο δύσκολα στα νησιά που χτυπήθηκαν απροσδόκητα από το χιονιά.

Ακόμη είδαμε να κλείνουν κεντρικές αρτηρίες και εθνικές οδοί, όπως ο εθνικός δρόμος Κορίνθου-Πάτρας, είδαμε να καταρρέουν υποδομές, όπως πυλώνες της ΔΕΗ, να παγώνουν νοσοκομεία, να σπάνε σωλήνες μεταφοράς νερού κλπ. και τα προβλήματα αυτά να φαίνονται σήμερα αξεπέραστα...



Μόνο που σήμερα βρισκόμαστε στο 2017 και κάτι τέτοια θα έπρεπε να λύνονται χωρίς την παραμικρή δυσκολία, αφού δεν είμαστε στην εποχή του κάρου και του χωματόδρομου.
Όμως πόσοι μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;
Πόσοι μπορούν να ξεπεράσουν το άθλιο δήθεν ενδιαφέρον των  καλοπληρωμένων τηλεπαρουσιαστών που δεν πήραν ταχα είδηση ότι αυτό το κράτος γκρεμίζει λίγο λίγο, σύμφωνα με τις επιθυμίες τους και τις οδηγίες των αφεντικών τους, την πλευρά του εκείνη και τις υποδομές που χρειάζονται για να φροντίσουν το λαό και τους ανθρώπους στα δύσκολα, για να δοθεί κι άλλο χρήμα στις επιχειρήσεις που βρίσκονται σε κρίση;

Πόσοι σκέφτονται ότι την ίδια στιγμή που άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην παγωμένη απελπισία τους, τρισεκατομύρια ευρώ και δολάρια είναι παρκαρισμένα και αδρανή σε αφορολόγητους λογαριασμούς κροίσων επιχειρηματιών περιμένοντας να τους δώσουν κι άλλα προνόμια, κι άλλα κίνητρα, δηλαδή κι άλλη δυστυχία ξεπαγιασμένων ανθρώπων για να επενδυθούν κερδοφόρα και να καταστρέψουν κι άλλο τη ζωή μας;

 Πόσοι μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν πως όλος αυτός ο πλούτος που βρίσκεται σε ελάχιστα χέρια, είναι πλούτος που όλοι εμείς οι εργαζόμενοι έχουμε δημιουργήσει με τη δουλειά μας και όχι μόνο δεν τον απολαμβάνουμε, αλλά τώρα τον βλέπουμε να στρέφεται και εναντίον μας ως πόλεμος, ως βια όλων των ειδών ή ως επιχειρηματικός εκβιασμός;

Πόσοι μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν πως θα ήταν αυτός ο κόσμος αν όλος αυτός ο τεράστιος πλούτος που παράγουν οι άνθρωποι γινόταν ευτυχία γι αυτούς που τον παράγουν, γινόταν θέρμανση για τους παγωμένους, νοσοκομεία και θεραπείες για τους άρρωστους, ζεστά σπίτια για όλους, σχολεία και υπέροχα χιονισμένα πάρκα με την πιο σύγχρονη έννοια για τα παιδιά;
Πως θα ήταν τα πράγματα αν όλος αυτός ο πλούτος, που τώρα γίνεται μηχανή στα χέρια ενός απάνθρωπου, ξεπερασμένου και αδύναμου να δώσει λύσεις συστήματος για να μας εξοντώνει, γινόταν δρόμος για ένα καλύτερο και πιο ανθρώπινο αύριο;
Δεν αξίζει αλήθεια να παλέψουν όλοι αυτοί που υποφέρουν μαζί γι αυτό;

Και στην τελική,  τι έχει να μας προσφέρει ακόμη αυτός ο τραγικός και απαίσιος καπιταλιστικός κόσμος εκτός από την παγωμένη δυστυχία του;
Πόσο εφικτό είναι να δεχόμαστε να "ζήσουμε" τη μία και μοναδική ζωή μας σ'αυτό τον κόσμο που άλλοι τον δουλεύουν και μόνο κάποιοι ελάχιστοι τον χαίρονται;

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Απεργία- Όλα μπορούν να αλλάξουν


Ας φανταστούμε την αυριανή απεργία.

Εστω ότι ο λαός ξαφνικά δίνει ένα απίστευτο τρομερά δυναμικό παρόν.
Οι τόποι δουλειάς νεκρώνουν κυριολεκτικά ενώ οι δρόμοι της Αθήνας πλημμυρίζουν από διαδηλωτές απεργούς που κάνουν τα πεζοδρόμια να τρίζουν!
Για πολλές ώρες η Αθήνα και οι άλλες μεγάλες πόλεις δονούνται και τραντάζονται κυριολεκτικά από την ορμή, το πάθος και την αποφασιστικότητα του λαού που φωνάζει "τέρμα, ως εδώ, παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και υπογράφουμε με τη δράση μας το μέλλον μας".

Άραγε δεν θα έχει κανένα αντίκτυπο κάτι τέτοιο;
Προφανώς και θα έχει.
 Ακόμη κι αυτοί που θα προσποιηθούν ότι δεν ιδρώνει το αυτί τους, θα ιδρώσουν μυστικά και θα αναγκαστούν να λάβουν υπ'όψη τους τη λαική οργή, ειδικά στο βαθμό που αυτή θα εκφράζεται μεσα από ένα επικίνδυνο για το σύστημα πλαίσιο αμφισβήτησης της παντοδυναμίας του και απειλής συνολικής ανατροπής του.

Μια τέτοια παρουσία του λαού θα σημαίνει πολύ απλά το εξής.
Ότι ο μέχρι τώρα συσχετισμός δυνάμεων αλλάζει και ανατρέπεται υπέρ της πλευράς εκείνης που αντιστέκεται και παλεύει αποφασιστικά για την ανατροπή των πολιτικών που ασκούνται μέχρι σήμερα.
Με πιο απλά λόγια, η πλευρά που τραβάει το σκοινί ισοπεδώνοντας κάθε λαικό δικαίωμα, τώρα θα φαινόταν  να βρίσκει ισχυρή αντίσταση από τον οργανωμένο λαό που αντιδρά και τραβάει προς την αντίθετη κατεύθυνση, με προοπτική να ξεκινήσει μια τεράστια αλυσίδα αντιδράσεων που θα δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στους σχεδιασμούς που θέλουν το λαό να βάζει διαρκώς πλάτη για να σωθεί η τσέπη των καπιταλιστών και η οικονομία τους.

Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό; Μα φυσικά με τη συμμετοχή του λαού,
Με τη συμμετοχή του καθενός από όλους όσους υποφέρουν που ρίχνοντας το δικό του μικρό βάρος στη δική μας πλευρά της ζυγαριάς θα συνέβαλλε στην αλλαγή αυτού του συσχετισμού δύναμης.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι όλα όσα ζούμε, όλη αυτή η βαρβαρότητα που πέφτει σαν καταιγίδα επάνω στο λαό, δεν είναι τίποτα παραπάνω από το αποτέλεσμα του συσχετισμού δύναμης καπιταλιστικής βαρβαρότητας/ λαικής αντίδρασης και βούλησης που υπάρχει, και που έγινε ακόμη πιο δυσμενής για το λαό, από τη στιγμή της εμφάνισης της "ελπίδας που έρχεται" και που είχε σαν αποτελεσμα την απόσυρση από το πεδίο της μάχης και την αδρανοποίηση σημαντικής μερίδας του λαού που πίστεψε στο παραμύθι της επίλυσης των προβλημάτων από την κυβέρνηση της "αριστεράς".

Έχουν νόημα λοιπόν οι αγώνες και πιο συγκεκριμένα η αυριανή Απεργια;
Γίνεται νομίζω ολοφάνερο πως κάθε ένας που θα προστεθεί αύριο στη μάχη της Απεργίας θα είναι κι ένα ακόμη λιθαράκι στη δική μας πλευρά της ζυγαριάς, ένας ακόμη δηλαδή που θα βάλει τη δική του δύναμη στην προσπάθεια να ανατραπεί αυτός ο αρνητικός για το λαό συσχετισμός δύναμης και να αλλάξει πορεία η εξέλιξη της κατάστασης.

Ας αναλάβει λοιπόν ο καθένας τη δική του ευθύνη χωρίς να κρύβεται πίσω από το αρνητικό "δε γίνεται τίποτα".
Αν και όταν ο λαός το αποφασίσει μαζικά όλα μπορουν να αλλάξουν και θα αλλάξουν!

Όλοι στη μάχη της Απεργίας!

Είν' ο παράδεισος μακριά γι' αυτούς που από μακριά κοιτάζουν

Για εκεινη τη μέρα που ο άγριος κόσμος έβγαλε άλλη μια φορά σεργιάνι το πραγματικό του πρόσωπο και κάποιες συνειδήσεις ράγισαν

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Hasta la victoria siempre, Comandante! - Αντίο Φιντέλ




Ο Φιντέλ διασχίζει την Κούβα τραβώντας για το Σαντιάγο, με χιλιάδες Κουβανούς σε κάθε γωνιά των δρόμων απ' όπου περνάει η στάχτη του να λένε αντίο με σφιγμένη καρδιά και χείλια δαγκωμένα.
Ο Φιντέλ τραβάει για την αιωνιότητα. Οι φίλοι, όσοι τον αγάπησαν, στέκονται στην άκρη, βγάζουν το καπέλο και τον αποχαιρετούν ταπεινά.
Τα σκυλιά σ'όλο τον κόσμο ουρλιάζουν.
Κάποιοι δεν πεθαίνουν, δεν χάνονται ποτέ. Όπως δεν χάθηκε ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Τσε, ο Ζαχαριάδης, ο Μπελογιάννης και τόσοι άλλοι.
Αυτοί που λάτρεψαν τη ζωή όπως και όσο μόνο ένας κομμουνιστής μπορεί.


Ένα μικρό σημείωμα του φίλου Π.Ζάχαρη σα μικρό δικό μας αντίο:



"Ο φτωχός Κουβανός που χορεύει ευτυχισμένος.. .Ο χαμογελαστός εργάτης που κάνει τσιγάρο στο διάλειμμα... Ο νεαρός γιατρός απ'την Αβάνα που σώζει εθελοντικά ανθρώπους όπου γης... Το μωρό που γεννιέται κι η μάνα του χαμογελά γιατί ξέρει πως θα ζήσει... Ο ολυμπιονίκης που δεν πλήρωσε ποτέ του για παπούτσια... Ο άνθρωπος που ζει σαν άνθρωπος... Ο εφιάλτης σας,ξεφτίλες... Χώρα μπουρδέλο,την κάνανε μοντέλο οι φτωχοί της με μπροστάρηδες μια χούφτα τρελούς. Τουλάχιστον ως προς αυτά τα στοιχειώδη,τα βασικά. Ένας λαός αποχαιρετά τον ηγέτη του,μια τάξη δακρύζει για τον τελευταίο ήρωα της. Βγάλτε το σκασμό κι αφήστε μας. Αφήστε μας να τον χαιρετήσουμε, να σκουπίσουμε τα μάτια μας και να ανασκουμπωθούμε."

Η τάξη αυτή πάντα θα βγάζει ήρωες.



ShareThis