Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2018

"Ηρθαμαν μονάχες μας"



Αραγε τι θα είχε γίνει χωρίς την συμμετοχή των γυναικών στους αγώνες και την ιστορία; Ποια θα ήταν η εξέλιξη αν "κοιτούσαν τη δουλειά τους" παίζοντας το ρόλο που τους είχε ορίσει ο κόσμος της εκμετάλλευσης;
Τι θα είχε συμβεί στο μέτωπο της Αλβανίας;
Τι θα ήταν το ΕΑΜ, η ΕΠΟΝ, ο ΔΣ χωρίς αυτές;

'- Ποιος σας έφερε εδώ; - Ηρθαμαν μονάχες μας. - Ποιος σας έστειλε; - Είπαμαν, ήρθαμε μονάχες μας. - Τι θα πει μονάχες; Πώς συνεννοήθηκαν οι γυναίκες του Λιόπρασου και της Παληοσαμαρίνας, της Συκιάς και της Σκλάταινας; Ποιος σας οργάνωσε; Αυτό θέλουμε να μας πείτε, ακούγεται βροντερή η φωνή του Γερμανού διοικητή.''
Αγνωστη παραμένει για τους πολλούς η συμβολή των γυναικών στην επαρχία και ιδιαίτερα στα χωριά για τη ματαίωση της επιστράτευσης, το 1944. Σαν λύκαινες ορμούσαν να προστατεύσουν τα σπλάχνα τους, απέναντι στις απαιτήσεις των κατακτητών αποφασισμένες να φτάσουν στα άκρα.
"...Ξημερώματα της 11 του Μάρτη.1944 Στην πλατεία του χωριού Ζούλιανη, έξω από τα Τρίκαλα, είναι συγκεντρωμένες 700 γυναίκες, μαχητικές και καλά κατατοπισμένες, που κατάγονται απ' τα χωριά όλης της περιφέρειας. Συγκροτούνται σε δεκαρχίες, με μια υπεύθυνη επικεφαλής της κάθε δεκαρχίας, μια σειρά άλλα γυναικεία στελέχη είναι προορισμένα να οδηγήσουν αυτή τη μάζα των γυναικών στις τοπικές και γερμανικές αρχές της πόλης, ενώ 24 άλλες γυναίκες αποτελούν την επιτροπή που θα μιλήσει με τις αρχές. Ολες ντυμένες με τις τοπικές στολές, τα καραγκούνικα, μπαίνουμε στην πόλη από διάφορα σημεία και κατευθυνόμαστε στη Νομαρχία.
...Πάνω στο μεγάλο τραπέζι, το στρωμένο με πράσινο τραπεζομάντιλο, μια επιτροπή γράφει τα ονόματα των γυναικών και των χωριών που κατάγονται, ενώ ο Γερμανός διοικητής κάνει ανακρίσεις.
- Ποιος σας έφερε εδώ; - Ηρθαμαν μονάχες μας. - Ποιος σας έστειλε; - Είπαμαν, ήρθαμε μονάχες μας. - Τι θα πει μονάχες; Πώς συνεννοήθηκαν οι γυναίκες του Λιόπρασου και της Παληοσαμαρίνας, της Συκιάς και της Σκλάταινας; Ποιος σας οργάνωσε; Αυτό θέλουμε να μας πείτε, ακούγεται βροντερή η φωνή του Γερμανού διοικητή.
- Κανένας δε μας οργάνωσε. Ηρθαμαν όλες μαζί, γιατί ταίριασαν τα μυαλά μας!
- Γιατί ήρθατε εδώ;
- Για να σας πούμε να φύγετε απ' τον τόπο μας. Να πάτε στα σπίτια σας, όπως είμαστε κι εμείς στα δικά μας.
Ο Γερμανός διοικητής αποτείνεται σε μια γριά: - Γιατί ήρθες εδώ γιαγιά; - Να σ' πω παιδιάκι μ' να πας στη μανούλα σ! ...ούλα τα χουριά γιουμάτα αντάρτες με τφέκια... Είπαν θα σας σκοτώσουν... Γρήγουρα να φύγιτι...
...Μετά τις ανακρίσεις, οι 24 γυναίκες της επιτροπής οδηγούνται στη γερμανική διοίκηση, ενώ ένα μεγάλο αριθμό, κοντά 250, μας οδηγούν στις φυλακές της πόλης. Οι υπόλοιπες απελευθερώνονται από έλλειψη χώρου. Μια αποπνιχτική μούχλα και μια αλλόκοτη κρυάδα διαπερνά το σώμα μας, μόλις πατήσαμε στο κρύο τσιμέντο της φυλακής... Από μια τρύπα του μεσότοιχου, που 'ναι φτιαγμένη επίτηδες για τέτοιον σκοπό, άρχισαν να βάζουν νερό που ανέβαινε σιγά σιγά στα πόδια μας.
- Θα μας πνίξουν! Ακούγεται τρομαγμένη μια γυναικεία φωνή.
- Ας μας πνίξουν... είπαν οι άλλες. Δεν είμαστε μονάχα εμείς!
- Ορθιες μέσα στο κρύο νερό, στο σκοτάδι, νιώθουμε τις αναπνοές μας σαν να 'ναι μια κι ακούμε τους χτύπους της καρδιάς μας σα να 'ναι χτύπος ένας...
- Οχ! Πονώ φριχτά. Το στήθος μου πέτρωσε... ακούγεται γυναικείο κλάμα.
- Σου είπα να μην έρθεις αφού είχες μωρό, της λέει κάποια από μας.
- Τι λες; Πώς δε θα 'ρχόμουνα; Μόνο εγώ έχω μωρό;
Η νύχτα που πέρασε, μας φάνηκε αιώνας, ώσπου να ξημερώσει και να δούμε η μια της άλλης το χλομό πρόσωπο.
- Κουράγιο συναγωνίστριες, ακούγονται παιδικές φωνές απ' το φεγγίτη... Να μη μαρτυρήσετε τίποτε. Εμείς τους σπάσαμε και τα τζάμια... Μας χτύπησαν κιόλας πολύ. Ομως, τίποτα δε μαρτυρήσαμε...
Τ' αετόπουλα της πόλης είχαν έρθει κρυφά να μας επισκεφθούν. Από τον ανοιχτό φεγγίτη, μας έριξαν ψωμί φρέσκο, αυγά, τυρί, κρέας...
Στη φυλακή φέρνουν τώρα τις 24 γυναίκες της επιτροπής, μ' επικεφαλής τη Μαρία Κ. απ' το χωριό Κριτσίνη, αφού προηγούμενα πήραν ανακρίσεις από την κάθε μία χωριστά. Κατά το μεσημέρι, μας βγάζουν στην αυλή και ξαναπαίρνουν ανακρίσεις οι Γερμανοί. Πάλι οι ίδιες απαντήσεις.
- Να πάτε του λόγου σας στα σπίτια σας και να μην έρχεστε και μας παίρνετε το σόδημα.
- Να φύγετε, κύριε Γερμανέ και συμπάθαμε, που δε σε ξέρω πώς σε λένε...
Πάλι μέσα στο μουχλιασμένο μπουντρούμι... Τα νερά πάνω απ' τα γόνατά μας.
- Κακόχρονο να 'χεις, που 'χεις κάτι χέρια σαν τσιγαρόχαρτο, μου λέει μια, πλησιάζοντάς με. Και μου βάφει τα χέρια με τη λουλακένια βαφή, που διαλύονταν απ' τη μουσκεμένη μάλλινη ποδιά της... και μου μουτζουρώνει το πρόσωπο με μαυρίλα απ' τον τοίχο για να μην τύχει και με γνωρίσει κανένας. Εκεί στις ανακρίσεις, οι τριεψιλίτες, κάνοντας διάφορες παραπειστικές ερωτήσεις, φώναξαν τ' όνομά μου.
- Δεν την ξέρουμε, είπαν εκείνες.
- Δε λεν καμιά μας έτσι, πρόσθεσαν άλλες.
Η δεύτερη νύχτα ήταν πιο φριχτή. Τη δεύτερη μέρα είναι πιο χλομά τα πρόσωπά μας και τα μάτια μας βαθούλωσαν πιο πολύ... όμως καμιά δεν παραπονιέται.
...Κάτω απ' την αποφασιστική πάλη όλου του λαού της περιφέρειας για τη δική μας απελευθέρωση, μας άφησαν πια οι Γερμανοί. Οταν βγήκαμε απ' την πόλη και πήραμε ξανά το δρόμο για τη Ζούλιανη, είδαμε, με έκπληξή μας, πως είμαστε διπλάσιες σε αριθμό. Μια σειρά γυναίκες και άντρες της πόλης ήρθαν μαζί μας. Λαός απ' όλη την περιφέρεια, μας περίμενε με χαρά και συγκίνηση στο χωριό Ζούλιανη. Βούιζε η ατμόσφαιρα απ' τα τραγούδια της αντίστασης".
Απ το βιβλίο της Βάγιας Παπακόγκου "Ανιχνευτές της ιστορίας "
''Η Βαγια γεννημένη στο χωριό Παχτούρι Τρικάλων, με αδέλφια οχτώ κορίτσια και ένα αγόρι, κόρη παπά και δασκάλου, έγινε και η ίδια δασκάλα. Εργάστηκε σε σχολεία του Νομού Τρικάλων και ο πόλεμος τη βρήκε να φοιτά στη μετεκπαίδευση δασκάλων του Πανεπιστημίου. Στην Κατοχή , στο σπίτι της γίνεται "στέκι" των πρώτων ΕΑΜικών οργανώσεων και των πρώτων ΕΛΑΣιτών του βουνού Κόζιακα. Στην πρώτη Περιφερειακή Συνδιάσκεψη Τρικάλων του ΚΚΕ, στην Τύρνα, το Μάρτη του 1943, εκλέγεται μέλος της ΠΕ και σύντομα μπαίνει στο Γραφείο και στη Γραμματεία. Μετά την Απελευθέρωση, συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο. Με το Θ Ψήφισμα (Σοφούλη) απολύεται από τη θέση της σαν εκπαιδευτικός και διώχνεται από το Πανεπιστήμιο. Βγαίνει στο βουνό και κατατάσσεται στις γραμμές του ΔΣΕ. Τοποθετείται στο επιτελείο της Α Μεραρχίας Θεσσαλίας σαν βοηθός πολιτικού επιτρόπου και σε συνέχεια γίνεται υπολοχαγός πολιτικός επίτροπος.
Πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ενωση σπουδάζει και αποκτά τρία πτυχία: Μαρξιστικής Λενινιστικής Φιλοσοφίας, Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας, Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, το 1966, πήρε και το πτυχίο Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Παράλληλα και με άλλες μελέτες, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιστορία του χωριού της, την καταγωγή, τις λαϊκές παραδόσεις, την κοινωνική ζωή και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες των κατοίκων του. Το 1990 εκδόθηκε το βιβλίο της "Ο Παχτουριώτικος Σύλλογος του 1920 και η ιστορία του".

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Τα καλύτερα έρχονται.



Ριπές φθινοπώρου από χθές το βράδυ σε όλη την Ελλάδα ενώ σήμερα  πολλά μποφώρ βοριά σαρώνουν από το πρωί το Σεπτέμβρη.
Αναθυμιάσεις χειμώνα στα βόρεια όπου σε πολλά μέρη όπως στη Φλώρινα άναψαν τα τζάκια!

Το πετρέλαιο λένε θα χτυπήσει φοβερό ρεκόρ, ίσως και 1.25/λ στην έναρξη της πώλησης για το χειμώνα! Αυτά κι αν είναι νέα.
Εν τω μεταξύ μαθαίνουμε ότι η ΔΕΗ στέλνει χιλιάδες ραβασάκια με απειλές διακοπής ρεύματος και καλεί φτωχούς καταναλωτές να κάνουν τα δέοντα. Τι να κάνει κι αυτή, ιδιωτική επιχείρηση είναι και μάλιστα εισηγμένη στο χρηματιστήριο. Πρέπει να φροντίσει το τομάρι της κατασπαράζοντας ανθρώπινες ζωές. Όπως και να το κάνουμε ζούμε στη "δικαιοσύνη" των αγορών...

Σε κάποιο σχολείο σήμερα ξεκόλλησε μια στέγη, από αυτές που έτσι κι αλλιώς δεν έπρεπε να υπάρχουν ούτε σε σχολείο ούτε πουθενά το 2018, κι έπεσε...
Πριν 2-3 μέρες έπεσε σε ένα άλλο σχολείο ο ανεμιστήρας οροφής μαζί με ένα κομμάτι από το ταβάνι! Οι δήμοι, που στον καιρό των μνημονίων μετατράπηκαν σε επιχειρήσεις που πρέπει να φροντίζουν τον ισολογισμό τους πάνω από κεφάλια παιδιών, συγκρούονται με τις κρατικές υπηρεσίες για το ποιος έχει την ευθύνη και ποιος πρέπει να βάλει τα λεφτά. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ζούμε σε έναν υπέροχο κόσμο.

Επίσης άκουσα ότι τελικά οι συντάξεις μπορεί να μην κοπούν ή και να κοπούν, θα δούμε, εξαρτάται τι θα πουν οι εταίροι και οι θεσμοί της ΕΕ...

Είναι νομίζω σαφές ότι βγαίνουμε από τα μνημόνια.
Τα καλύτερα έρχονται.

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2018

Μετρητοίς ή επί πιστώσει ανθρώπινης ζωής




Kάποια Δευτέρα απόγευμα στο κέντρο του καλοκαιριού, η φρίκη χωρίς καν να χτυπήσει άνοιξε και μπήκε.
 Δεν είναι λίγες οι φορές που το κάνει.
Όμως τέτοια καταστροφή δεν έχει ξαναγίνει μεσα στο καλοκαίρι από όσο μπορώ να θυμηθώ.
Πάνω από 50 νεκροί από τις πυρκαγιές δεν έχουν υπάρξει ποτέ στην Ελλάδα.

Ισως να είναι πια κοινοτυπία να πούμε πως ο κόσμος αυτός δολοφονεί.
Όμως πως να δεχτείς ότι το 2018 με τόσα μέσα διαθέσιμα για τον Άνθρωπο(όπως θα έπρεπε να είναι αλλα δεν), μια πυρκαγιά μαίνεται για τόσες ώρες και τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει μεχρι να τελειώσει με θάνατο τη δουλειά της.

Εκεί στις παραλίες της Αττικής το καλοκαίρι μια γιγάντια πόλη απλώνει τη σκιά της για να γλυτώσει από τις ζέστες ακουμπώντας τα πόδια της στη θάλασσα.
Κι είναι όπως μια τεράστια, γιγάντια πολυκατοικία που ξαφνικά δε μένει ούτε δωματιο άδειο.
 Κι όμως ενώ οι τοίχοι της είναι από πεύκο, ενώ οι πόρτες είναι από χαρτί κι οι άνθρωποι είναι φορτωμένοι ο ένας πάνω στον άλλο και με τσιγάρα αναμμένα κι αναπτήρες στα χέρια, την ώρα που πιάνει ο αέρας δεν υπάρχει ούτε σκάλα κινδύνου ούτε πυροσβστήρες, ούτε σχέδιο εκκένωσης, ούτε διαθέσιμο προσωπικό που ίσως μπορεί να κάνει κάτι  όταν έρθει το κακό.
Και δεν υπάρχουν όλα αυτά όχι από αμέλεια ή αβλεψία όπως θα πούν κάποιοι αύριο, αλλά γιατί σ αυτό τον κόσμο, όπως όλα τα άλλα δικαιώματα, και το δικαίωμα της προστασίας της Ανθρώπινης ζωής πουλιέται κι αγοράζεται μετρητοίς ή επι πιστώσει, έχει κόστος και αποφέρει κέρδη ή ζημίες σε κάποιους.
Κι έτσι όλοι οι ιθύνοντες γνωρίζουν ότι η πυρκαγια θα 'ρθεί καποια στιγμή, αλλά με τσιγκουνιά που περισσεύει, αφήνουνε στη μοίρα του τον άνθρωπο, κάνουν απλά ένα σταυρό και πάνε παρακάτω φροντίζοντας το κύριο που είναι το "καλό της οικονομίας του τόπου" και ο "περιορισμός κάθε περιττής σπατάλης".


Ο Κόσμος αυτός λοιπόν ο Άκοσμος δολοφονεί με απίστετη κοσμιότητα και ευκολία.
Και όταν έρθει η στιγμη της συμφοράς απλά δηλώνει "συγκλονισμένος για την απίστευτη αυτή καταστροφή".
Το χειμωνα δήλωσε συγκλονισμένος για τις πλημμύρες της Μάνδρας, το καλοκαίρι για τις πυρκαγιές στις παραλίες της Αττικής


Ολοι αυτοί οι ευγενείς συγκλονισμένοι, όπως οι απρόσωποι εκπρόσωποι της ΕΕ, ο κ. Μακρόν κ.α. είναι οι ίδιοι που απαιτούν περικοπές στις Δημόσιες δαπάνες, στερώντας μας την αντιπυρική και αντιπλημμυρικη προστασία, ενώ οι εδώ κυβερνήσεις χαμογελούν, δίνουν τα χέρια και  δέχονται τα πάντα.

Και μοιάζουν έτσι όπως οι μαφιόζοι που αφού σκοτώσουν πρώτα αδίστακτα, πηγαίνουν ύστερα με τα μαύρα τους γυαλιά στην κηδεία και εκφράζουν την απέραντη θλίψη τους.

Ακούσαμε πως η κυβέρνηση  κήρυξε  τριήμερο εθνικό πένθος.
Σε δυό τρεις μέρες, δυο τρεις μήνες το πολύ, όλα θα έχουν ξεχαστεί και μόνο όσοι έχασαν ανθρώπους ή χαθήκαν θα έχουν πάνω τους σημάδι από την τρομερή αυτή καταστροφη.
Κι αυτός ο κόσμος που αγοράζει και πουλάει τοις μετρητοίς ή επί πιστώσει ανθρώπινων ζωών θα συνεχίσει να δολοφονεί μέχρι κάποιοι οργανωμένα να τον σταματήσουν.

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Μαθήματα ζωής

Αυτό το "Οι αγορές θα μάθουν στους Ιταλούς να ψηφίζουν" του Γερμανού αξιωματούχου της ΕΕ κ.Εττινγκερ είναι αυτό που λένε "όλα τα λεφτά".

Όποιος υπαινιχθεί οτιδήποτε για εκβιασμούς κλπ δεν θα ξέρει τι λέει...
ΕΕ σημαίνει Δημοκρατία!
Αγορές σημαίνει Δικαιοσύνη!
Τέλος.

(που να ψήφιζαν και τίποτα άλλο...)

ShareThis