Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Για τη σοσιαλδημοκρατική μετάβαση από τον καπιταλισμό στον καπιταλισμό

Alain Badiou
Η Αριστερά: Προαγωγή τής συνένοχης ανικανότητας στο επίπεδο τής Ιδέας

(Sarkozy pire que prévu. Les autres : prévoir le pire, σελ. 67-83 [pdf])
Μετάφραση, πηγή: Waltendegewalt


Αυτό που αποκαλείται «αριστερά» είναι η σφίγγα τής κοινοβουλευτικής πολιτικής.


Με ποιο τρόπο το ναυάγιο τής κοινοβουλευτικής πολιτικής που εδράζεται στην έννοια τής «αριστεράς» μπόρεσε να επιβιώσει τής μονότονης υποκειμενικής καταστροφής που ανέκαθεν συνόδευε την άνοδό της στην εξουσία; Πώς γίνεται ένα τεράστιο ρεύμα ψηφοφόρων να της χορηγεί κάθε φορά άφεση αμαρτιών για τις αλλεπάλληλες και σοβαρότατες αθετήσεις των υποσχέσεών της, για την προσφορά διακεκριμένων υπηρεσιών και εκδουλεύσεων στην άκρα δεξιά, τον υποτιθέμενο «εχθρό» της, για την άνευ όρων συνθηκολόγησή της άμα τη διαπιστώσει μιας κάπως έντονης απροθυμίας εκ μέρους των αντιδραστικών αστών, για τον συνεχή ενδοτισμό της απέναντι στις υποτιθέμενες «αναπόδραστες αναγκαιότητες» τής φιλελεύθερης οικονομίας, για τη σθεναρή αποδοκιμασία και καταστολή κάθε μαζικής λαϊκής κινητοποίησης, για τις αλλεπάλληλες και συνεχιζόμενες αποκηρύξεις — στο όνομα μάλιστα τής «νεωτερικότητας» — τής ιδεολογίας που υποτίθεται ότι ενστερνίζεται και προωθεί, για την εγγενή της τάση προς κάθε είδους διαφθορά, για την πειθήνια συμμόρφωσή της στον τομέα τής εξωτερικής πολιτικής προς τις υποδείξεις τού κάθε φορά κυρίαρχου ιμπεριαλισμού, για την αναβίωση εκ μέρους της ξεπερασμένων και αντιδραστικών αντιλήψεων, για την ομολογημένη και ολοκληρωτική της αδυναμία μείωσης τής ανεργίας και ανάσχεσης τής αποβιομηχανοποίησης, για τα αναρίθμητα λεκτικά της ατοπήματα που αποπνέουν μεταποικιακό ρατσισμό και παράφορη ισλαμοφοβία, για τη δρομολόγηση τής διπλής μάστιγας τής χρηµατοοικονοµικής απελευθέρωσης και τής αντιπαλότητας τού κράτους τόσο προς τη λαϊκή νεολαία όσο και προς τους αλλοδαπούς εργάτες;

Αν εξαιρέσουμε την κατάργηση τής θανατικής ποινής που παντού στην Ευρώπη υιοθετήθηκε ήδη προ αιώνος από μουχλιασμένους χριστιανοδημοκράτες και μεταμελημένους «σοσιαλιστές», θα μπορούσε κανείς να αναφέρει ένα μόνο προοδευτικό μέτρο που η αριστερά δεσμεύτηκε να υλοποιήσει στο μέλλον, χωρίς να κάνει στροφή 180 μοιρών, τρέμοντας από φόβο και πικρά μετανιωμένη, όταν ήρθε η (σπάνια) στιγμή τής απόφασης;Πώς ανεχόμαστε να βλέπουμε σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, σε μια στιγμή αλλοφροσύνης, να εθνικοποιούν τις τράπεζες και να αποφασίζουν τη μαζική νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών και, αφού περάσουν κάποια τέρμινα και έρθουν στα συγκαλά τους, να δρομολογούν μια ατέλειωτη σειρά διωκτικών νόμων κατά των αλλοδαπών και να ιδιωτικοποιούν τα πάντα άρον-άρον; Και σαν να μην έφταναν αυτά, θα πρέπει, ανά πενταετία να σκύβουμε, μέσα στο εκλογικό παραβάν, με ευλάβεια το κεφάλι μπροστά σε τέτοιους ανθρώπους;

Το γιατί εκατομμύρια άνθρωποι συνεχίζουν να το κάνουν είναι το αίνιγμα που θέτει η σαρακιασμένη σφίγγα[1] τής «δημοκρατίας» μας. Ας μου επιτραπεί να της απαντήσω με τη σειρά μου στην ίδια μυθολογική γλώσσα, χρησιμοποιώντας την προσωπική μου εκδοχή τής περίφημης πλατωνικής αλληγορίας τού σπηλαίου, που παρουσίασα στο βιβλίο μου με τίτλο «Η Πολιτεία τού Πλάτωνα» και την οποία θα εμπλουτίσω στη συνέχεια για τις ανάγκες και τους σκοπούς τού παρόντος βιβλίου.


Ας κάνουμε την παραδοχή ότι ο κόσμος στον οποίο ανήκουμε μάς κρατάει έγκλειστους στη φυλακή των φαινομένων μιας αδυσώπητης αναγκαιότητας — που όμως στην πραγματικότητα δεν είναι και αυτή παρά ένα ακόμα φαινόμενο, μια ιδιαίτερη μεθόδευση ανάμεσα σε όλες τις άλλες — με άλλα λόγια, στη φυλακή τής καπιταλιστικής παραγωγής και τής ελεύθερης αγοράς, ως αναγκαστικό θέαμα και ως αναπόδραστο προορισμό μας. Για να μην πολυλογούμε, ας υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε πράγματι στη σπηλιά τού Πλάτωνα, στον τυραννικό κόσμο ενός κοινωνικού παιχνιδιού, που ενεργοποιείται και τίθεται σε κίνηση από την φαντασμαγορία των εμπορευμάτων πάνω στη βάση τής ιδιωτικής ιδιοκτησίας και τής συγκέντρωσης τού χρηματιστικού κεφαλαίου, σε έναν τόπο όπου μας απαγορεύεται να δούμε ότι κάθε τι που θεωρείται απαραβίαστο δεν είναι παρά απάτη και ότι η πολιτική αλήθεια προϋποθέτει την καταστροφή τής σαθρής αίγλης τού κόσμου όπου ζούμε, αφού όμως πρώτα θα έχουμε ορθώσει απέναντί του τη δύναμη μιας αληθινής Ιδέας όπως, για παράδειγμα, αυτής τού κομμουνισμού. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι τα πράγματα που συνιστούν τον κόσμο μας μπορούν να περιγραφούν ως εξής:
Ζούμε σε μια γιγάντεια κινηματογραφική αίθουσα. Μπροστά μας, η οθόνη να φτάνει μέχρι το ταβάνι και τοποθετημένη σε τέτοιο ύψος, ώστε όλα γύρω μας να είναι βυθισμένα στο σκοτάδι και να μην μπορούμε να δούμε τίποτε άλλο εκτός από την ίδια. Η αίθουσα είναι κατάμεστη. Οι θεατές, δεμένοι στις θέσεις του από την ώρα που γεννήθηκαν, με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη και το κεφάλι να το κρατάνε ακίνητο δύσκαμπτα ακουστικά που τους καλύπτουν τ’ αυτιά.


Πίσω από τις δεκάδες χιλιάδες των θεατών, καθηλωμένων στην πολυθρόνα τους, βρίσκεται,

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Ας πάρουμε θέση! Οχι στον πόλεμο



To πρωί της Παρασκευής 7/4 οι ΗΠΑ  έκαναν επίθεση με πυραύλους σε αεροπορική βάση στη Συρία, δήθεν για απάντηση στο χτύπημα με τα χημικά που εγινε πριν 2 μέρες στην επαρχία Ιντλίμπ και που φυσικα δεν μπορει να ξεκαθαριστει το ποιος και πως το έκανε μέσα σε 2 μέρες. 
Βέβαια με όποιο τροπο κι αν έγινε το φρικτό συμβάν με τα χημικά, πράγμα που θα γίνει γνωστό ίσως πολύ αργότερα και όπου το πιο πιθανό είναι ότι θα αποδειχθεί ότι δεν έγιναν τα πράγματα όπως λένε οι Αμερικανοευρωπαιοι ιμπεριαλιστές, δεν είναι δυνατόν να νομιμοποιείται η Αμερικάνικη επέμβαση- πυραυλική επέμβαση. 
Οι ΗΠΑ πλέον, με την κάλυψη των ευρωπαίων συμμάχων τους Γερμανίας Γαλλίας κ.α.  παίζουν ανοιχτά το ρόλο του παγκόσμιου μπάτσου που επεμβαίνει όπου θέλει, όποτε θέλει, με όποιον τρόπο κρίνει χωρίς να θεωρει κανείς ότι πρέπει να δώσει λογαριασμό σε κάποιον παγκοσμιο οργανισμό όπως πχ ο ΟΗΕ έστω για τα προσχήμτα.

Αν σκεφτεί κανείς την προηγούμενη περίπτωση του Ιρακ όπου επι μηνες και με εμπλοκή του ΟΗΕ έψαχναν για χημικά όπλα, για να βρουν πρόσχημα για την επίθεση που έγινε κ με συμμετοχή άλλων κρατών, βγαίνει ένα καθαρό συμπέρασμα. 
Σήμερα τα πράγματα είναι τόσο σκούρα για την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, που οι άρχουσες τάξεις, στην περιπτωση αυτη η αμερικάνικη μεγαλοαστική  ταξη που στηρίζει τον Τραμπ κ εκφράζεται από αυτόν, δεν τηρούν καν τα προσχήματα, και κάνουν ολοφάνερη τη διψα τους κ την ανάγκη τους για πόλεμο. 
Θυμιζω ότι την απίστευτη τρομοκρατική  ενεργεια των ΗΠΑ του Τραμπ, στηριζουν Γαλλία, Γερμανία, Ισραήλ κλπ. "εταίροι " δηλ κατα την κυβέρνηση μας. 
Μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε ότι με ανάλογο τρόπο θα φερθούν και άλλες χώρες όταν η κρίση στις οικονομίες τους φτάσει στο κόκκινο. 

Ο πόλεμος λοιπον, ο μεγάλος και γενικευμενος είναι μια ανάσα δίπλα μας. 

Εχουμε υποχρέωση επομένως να στηρίξουμε τη ζωή μας και το μελλον των παιδιών μας, να αντισταθούμε στον πόλεμο που φερνουν με φορα οι μεγάλες επιχειρήσεις για να λυσουν την κριση τους με το αίμα των λαών.

Λένε κάποιοι ότι κάτι τέτοιο είναι ανεφικτο αφού η κυβέρνηση του τοπου είναι "άχρηστη" ή "άθλια".

Aυτοί που κυβερνάνε όμως δεν ειναι καθόλου "άχρηστοι". Κάθε άλλο μάλιστα. Απλά όχι μόνο δεν είναι μαζί μας αλλά βρίσκονται απέναντί μας.
Τα συμφέροντα που τάχτηκαν να υπηρετήσουν(όσα φούμαρα κι αν πουλάνε στο λαό περι του αντιθέτου) τα εξυπηρετούν μια χαρα. Είναι δηλαδή χρησιμότατοι και οι πλέον κατάλληλοι για να περάσουν όλο το πρόγραμμα που απαιτούν οι έχοντες την εξουσία για να ανακάμψει η οικονομία τους. 
Αλλωστε η εξουσία, δηλ. οι πλουσιοι επιχειρηματίες δεν θα εμπιστευόντουσαν ποτέ  τη θεση αυτή σε άχρηστους.
 Στο θεμα μας μάλιστα,  ο υπουργός Άμυνας Καμμένος έχει συμφωνήσει στο να παρέχει το πολεμικό μας ναυτικό  διευκολύνσεις  σε Αμερικανικά και νατοικά πλοία. 
Αν τωρα σε κάποιο βομβαρδισμό από Αμερικανικά πλοία "τυχει" να βρισκονται μαζί και  ελληνικά που συνοδεύουν, όπως καταλαβαίνουμε μπλέκουμε κι εμείς. 

Γι αυτό θα πρέπει η Ελλάδα να αποκλείσει κάθε εμπλοκή σε επιχειρήσεις που κανουν Αμερικανοί και Νατοικοί στην περιοχή. Γι αυτό πρέπει ο λαός να είναι εχθρικός προς κάθε παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο όποιος κι αν είναι ο λόγος.

Καθε μέρα γίνεται όλο και πιο φανερό ότι ο λαός δεν πρέπει να μείνει αδιάφορος και με σταυρωμένα τα χέρια.
Ας μη στείλουμε με την αδιαφορία μας τα παιδιά μας σε πολεμικά μέτωπα, για να εξυπηρετηθούν βρώμικα παιχνίδια.


Μπορεί να γίνει όμως κάτι και πως;
Είναι δυνατόν λένε πολλοί να μείνουμε σαν χώρα έξω από κάθε οργανισμό όπως το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ; Πως μπορεί να γίνει αυτό σε μια μικρή και αδύναμη χώρα όπως η Ελλάδα;

Ο λαός όμως πρέπει να σκεφτεί διαφορετικά. Είναι υποχρεωμένος να σταματήσει να σκέφτεται με δειλία και ηττοπάθεια στο όνομα δήθεν του ρεαλισμού.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να δοκιμάσουμε και να νοιώσουμε τη δύναμή μας.
Ας οργανωθούμε, ας γραφτουμε στα σωματεια μας κι ας παλέψουμε. Πως μπορούμε να λέμε ότι ξερουμε τα όρια χωρις να μπουμε καν στη μαχη; 
Η δυναμη των λαών είναι τεράστια και χωρίς όρια όταν αυτοί αποφασίζουν να παλέψουν. Αυτό λεει η ιστορία. 
Αν ισχυε το αντίθετο θα είμασταν ακόμη στο δουλοκτητικό σύστημα ή τη φεουδαρχία. 
Αν δεχτουμε μοιρολατρικά τη σημερινη κατασταση θα καταλήξουμε σίγουρα σε καποιο παγκόσμιο πόλεμο να πολεμαμε ο ενας λαός τον άλλο για να λύσουν τα προβληματα τους οι τεράστιοι επιχειρηματικοί όμιλοι και να ανοίξουν οι δουλειες τους. 
Ο ένας δρόμος λοιπόν είναι ο ρόλος του δειλού παρατηρητή που περιμένει να συμβεί το μοιραίο επειδή δεν μπορεί δήθεν να κάνει αλλιώς.
Ο ρόλος δηλαδή που αν είχε επιλέξει ο λαός το 1940-1944 ούτε το έπος της Αλβανίας αλλά ούτε και οι χρυσές σελίδες της Εθνικής Αντίστασης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ θα είχαν γραφτεί.
Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος της οργάνωσης και του αγώνα για έναν άλλο κόσμο ανθρώπινο και ειρηνικό, όσο δύσκολο κι αν μοιάζει τώρα κάτι τέτοιο.
Ας σκεφτούμε κι ας πάρουμε θέση.

Ας μη χαρίσουμε τη ζωή και το μέλλον μας σε ξένα βρώμικα χέρια.
Ας γινουμε πρωταγωνιστές της ζωης μας και όχι αναλωσιμα θυματα.

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Δυστυχώς καπιταλισμός...

Ενας πατέρας κλαίει στο τηλέφωνο κάποιας εκπομπής.
Διαμαρτύρεται, φωνάζει, ρωτάει γιατί.
Ενας άνθρωπος 47 χρονών, ο γυιός του, με καρδιακό επεισόδιο πέθανε στο νοσοκομείο της Μυτιλήνης... Δεν υπήρχε γιατρός να τον δει, νοσηλευτικό προσωπικό να δώσει προσοχή σε μια κρίσιμη περίπτωση.
Οι γνωστές τραγικές αναλογίες γιατρών, νοσηλευτών/ ασθενείς που δεν έχουν σχέση με την εποχή της επιστήμης και της τεχνολογίας έκαναν το απαίσιο έργο τους.
Γιατί;
Πως μπορεί ενώ χιλιάδες γιατροί και νοσηλευτές είναι αδιόριστοι ή άνεργοι, άνθρωποι να πεθαίνουν στο νοσοκομείο επειδή δεν βρέθηκε κάποιος δίπλα τους;
Κι από την άλλη πως γίνεται τα ΜΜΕ, με αυτό το δήθεν ενδιαφέρον, αφού έκαναν όλα αυτά τα χρόνια τα πάντα για να επιβληθούν τα μνημόνια και μαζί οι απολύσεις προσωπικού από νοσοκομεία και αλλού, αφού έβαλαν το βρώμικο χέρι τους στη διάλυση του όποιου κοινωνικού κράτους υπήρχε, τώρα "δακρύζουν" υποκριτικά μαζί με τους ραγισμένους από θλίψη συγγενεις όσων χάνονται στο βωμό της "βιωσιμότητας των επιχειρήσεων";

Ας μη σκεφτει κανείς την αμέλεια ή τα λάθη.
Δεν πρόκειται απλά για κάτι τέτοιο.
Την ίδια στιγμή που άνθρωποι χάνονται αβοήθητοι, κάποιοι γλεντάνε τα αμύθητα πλούτη τους ζητώντας από το κράτος κι άλλο ζεστό χρήμα για κίνητρο, κι άλλες περικοπές μισθών και δικαιωμάτων, για να επενδύσουν και να κάνουν κι άλλα κέρδη.
Γι αυτούς υπάρχουν πάντα χρήματα.
Αυτοί δεν είναι απλά αδικητές, άδικοι που μπορεί να διορθωθούν.
Είναι εξουσιαστές κι αυτό "θεραπεύεται" μόνο αν τους πάρεις την εξουσία.

Μην μπερδεύεσαι. Δεν έχει άλλο όνομα.
Καπιταλισμός λέγεται.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Σκλαβιά ή ανατροπή;

Διαβάζουμε στο sofokleous.gr

"Αισιόδοξες εκτιμήσεις για την κατάσταση και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίες διατυπώνονται στην έκθεση του Διοικητή της ΤτΕ, που παρουσιάστηκε στη Γενική Συνέλευση των μετόχων της. Παράλληλα όμως, επισημαίνεται ότι η δυναμική ανάκαμψης φαλκιδεύεται από τις καθυστερήσεις στο κλείσιμο της αξιολόγησης και στην ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Ο Γ. Στουρνάρας προειδοποιεί επίσης για τους κινδύνους που δημιουργούν η παράταση της αβεβαιότητας και η ανακύκλωση σεναρίων για Grexit.

Η Τράπεζα της Ελλάδος εκτιμά ότι «αν οι εταίροι, οι Θεσμοί και η ελληνική κυβέρνηση επιδείξουν ευελιξία και ρεαλισμό, είναι εφικτό να υπάρξει ουσιαστική πρόοδος στο αμέσως προσεχές διάστημα. Αν όμως οι διαπραγματεύσεις παραταθούν χωρίς προοπτική ταχείας επίτευξης συμφωνίας, η χώρα θα εισέλθει σε ένα νέο κύκλο αβεβαιότητας, επιδείνωσης των σχέσεων με τους εταίρους-δανειστές και εγκλωβισμού της οικονομίας σε στασιμότητα»"


Αυτό που συμβαίνει και που ακούμε τον τελευταίο καιρό είναι ακριβώς αυτό που λέγεται πιο πάνω από τον κ.Στουρνάρα.
Η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα "ανησυχεί" και ζητάει γρήγορο κλείσιμο της αξιολόγησης και "ταχεία επίτευξη συμφωνίας" που είναι εφικτή αν οι δυο πλευρές δείξουν "ευελιξία και ρεαλισμό". 
Μόνο που για άλλη μια φορά πίσω από τις "θετικές" αυτές λέξεις και εκφράσεις κρύβεται ακόμα ένας Γολγοθάς για το λαό. 

Είναι καθαρό βέβαια ότι αυτό που προτείνει ο κ. Στουρνάρας είναι να κάνουν λίγο πίσω οι 2 πλευρές και να τα βρουν στα κρίσιμα που όπως λένε οι θεσμοί είναι μεταξύ άλλων το αφορόλογητο όριο, που θέλουν να πάει κάτω κι από τις 5000 ετήσια αν είναι δυνατόν, και η ακόμη μεγαλύτερη περικοπή των δαπανών στο ασφαλιστικό δηλ. κόψιμο συντάξεων, όπως άλλωστε λέγεται πια ανοιχτά.

Όμως το αν θα τα βρουν οι "εταίροι" και το ελληνικό κράτος "για το καλό της οικονομίας", στις 6000 ή τις 6500 ετήσια για το αφορολόγητο ή στο αν θα περικοπούν 15% ή 18% οι συντάξεις που ήδη έχουν πληρώσει οι εργαζόμενοι και ήδη έχουν σφαγιασθεί, δεν σημαίνει ότι αυτό έχει κάτι καλό για το λαό που θα δεχτεί άλλη μια λαίλαπα μέτρων για "το καλό της οικονομίας"...

Το πολυπόθητο κλείσιμο της αξιολόγησης είναι πραγματικά ποθητό μόνο για τους μεγαλοεπιχειρηματίες φίλους του κ.Στουρνάρα, ενώ κανένα χαμόγελο και καμιά αισιοδοξία δεν θα φέρει στον φτωχό λαό που θα δει τη ζωή του να λεηλατείται κι άλλο.

Ο λαός ξέρει καλά ότι και αυτή τη φορά αυτός είναι που καλείται να πληρώσει τα σπασμένα για να είναι αισιόδοξος ο κ.Στουρνάρας και η τάξη του για τις προοπτικές της Ελληνικής οικονομίας.

Με απλά λόγια για να ξαναγυρίσει το χαμόγελο στα αγχωμένα χείλη των ζάμπλουτων επιχειρηματιών θα πρέπει να σκύψουμε κι άλλο το κεφάλι, να δεχτούμε να δούμε την ήδη τσακισμένη ζωή μας να λιγοστεύει κι άλλο, να γδάρουμε κι άλλο τις άδειες τσέπες μας για να βρούμε χρήμα που θα γίνει κίνητρο για επενδύσεις για τις επιχειρήσεις.

Γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο λοιπόν ότι "το καλό της οικονομίας" δεν είναι το καλό όλων. 
Είναι ολοφάνερα το καλό των λίγων πλουσίων που κατέχουν τα εργαλεία παραγωγής, δηλ. κρατούν στα χέρια τους την οικονομία και επομένως και την εξουσία, σε βάρος των πολλών, των εξουσιαζόμενων, των εργαζόμενων και του λαού που πρέπει να θυσιάσει τα πάντα για την περίφημη "δυναμική ανάπτυξης", δηλαδή για την ανάκαμψη των κερδών των μεγάλων ομίλων που στον κόσμο του καπιταλισμού δεν πρέπει να βρίσκεται σε αμφιβολία.

Το πασίγνωστο "ο θάνατός σου η ζωή μου" εκφράζει απόλυτα αυτό που ζητούν από το λαό οι "εταίροι" και ο εκπρόσωπος του ελληνικού καπιταλισμού πρόεδρος της ΤτΕ κ. Στουρνάρας.

Από τα όσα ακούμε και βιώνουμε τα τελευταία χρόνια είναι επίσης καθαρό, και δεν το κρύβει κανείς, ότι τα όσα συμφωνούνται έχουν μόνιμο και όχι προσωρινό χαρακτήρα και υπάρχει η απαίτηση από την ΕΕ να διατηρηθούν (και να επεκταθούν προς το χειρότερο) πάση θυσία!

Το κρίσιμο ερώτημα λοιπόν τίθεται ξανά και ξανά.
Θέλουμε "ισχυροποίηση της οικονομίας";
Και αν ναι ποιάς οικονομίας και για ποιον;
Με λίγα λόγια θέλουμε να χαρίσουμε τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας για να ανακάμψουν οι τεράστιες επιχειρήσεις;
Ή μήπως πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε αυτό που λέει το ΚΚΕ, ότι δηλαδή πρέπει να παλέψουμε για μια δικιά μας οικονομία, δηλαδή μια οικονομία μακριά από τη λογική του ιδιωτικού επιχειρηματικού κέρδους, μια οικονομία όπου τα μέσα παραγωγής(π.χ. οι μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές, η ενέργεια κλπ.) θα ανήκουν στο λαό και όχι σε ιδιώτες;

Δύσκολο θα πει κανείς.

Συνφωνούμε απόλυτα.
Όμως ας σκεφτούμε ότι αυτό που μας ζητούν είναι εντελώς αδύνατο!
Αυτό που απαιτούν από το λαό δεν λέγεται καν ζωή.
Λέγεται σκλαβιά του 21ου αιώνα και τίποτα λιγότερο από αυτό!

Θα δεχτούμε λοιπον να γίνουμε σκλάβοι ή θα τους ανατρέψουμε; 

ShareThis