Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

7 χρόνια από το συλλαλητήριο και την προβοκάτσια στις 5 Μαη


Πριν 7 χρόνια σαν σήμερα έγινε το μεγαλύτερο συλλαλητήριο στα χρόνια της κρίσης.
Ηταν 5 Μαη 2010. 

Το συλλαλητήριο εκείνη τη μέρα ήταν η κορύφωση προηγούμενων τεράστιων συλλαλητήριων  που ερχόντουσαν σαν κύματα το ένα μετά το άλλο.
Ποτάμια λαού ξεκινούσαν από την Ομόνοια με το ΠΑΜΕ, από το Πολυτεχνείο όπου γινόταν η συγκέντρωση άλλων συνδικαλιστικων οργανώσεων και αριστερών κομμάτων( ΣΥΡΙΖΑ, Μ-Λ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ) αλλά και από το πεδίο του Άρεως όπου γινόταν η συγκέντρωση ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που ήταν από τις ελάχιστες φορές που ήταν μαζική. 
Όταν ξεκίνησε η πορεία όλο το κέντρο ήταν μπλοκαρισμένο. Ξεχειλισμένη η Σταδίου και η Παν/μίου από το ΠΑΜΕ, η Πατησίων και η 3ης Σεπτεμβρίου από τις άλλες οργανωσεις που περίμεναν για να μπουν στη Σταδίου για το Σύνταγμα!
Λίγο μετά και η Ακαδημίας ήταν κι αυτή πλημμυρισμένη με μπλοκ διαδηλωτών που προσπαθούσαν να πορευτούν προς τη Βουλή!

Είναι φανερό πως εκείνη τη μέρα το σύστημα είχε ανάγκη από νεκρούς για να τρομοκρατήσει το λαό.

Σε μια άγρια δολοφονική προβοκάτσια που έγινε στη διάρκεια της πορείας 3 άνθρωποι δολοφονήθηκαν σε πυρκαγιά που ξέσπασε σε υποκατάστημα της ΜΑΡΦΙΝ στη Σταδίου λίγο πριν το Σύνταγμα. 
Ηταν εργαζόμενοι στην τράπεζα ΜΑΡΦΙΝ που υποχρεώθηκαν να παραμείνουν μέσα στο κτήριο, ενω όλα τα άλλα γύρω κ όλες οι επιχειρήσεις είχαν κλείσει! 
Ηταν η Παρασκευή Ζούλια (35 ετών), η Αγγελική Παπαθανασοπούλου (32 ετών και έγκυος) και ο Επαμεινώνδας Τσακάλης (36 ετών).

 Εχει ενδιαφερον και η πρόταση της εισαγγελέως στη δικη των υπευθυνων της ΜΑΡΦΙΝ όπου λέει: "...οι κατηγορούμενοι (στελέχη της ΜΑΡΦΙΝ) μπορούσαν να προβλέψουν και να αποτρέψουν το αποτέλεσμα, αλλά εκείνοι δεν έλαβαν κανένα μέτρο πυροπροστασίας ή εκκένωσης του κτιρίου".
Η εισαγγελέας μάλιστα τόνισε ότι οι κατηγορούμενοι "ακόμη και την ύστατη στιγμή δεν εκκένωσαν το κατάστημα το οποίο ήταν γυμνό και απροστάτευτο. Έπρεπε να εκκενωθεί, όπως εκκενώθηκαν άλλες τράπεζες στην περιοχή εκείνη την ημέρα"." (οι πληροφορίες από το ΑΠΕ)




Σε ανακοίνωσή του, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημείωνε: «Οι μηχανισμοί του συστήματος και όλοι οι υποστηρικτές της άγριας επίθεσης της πλουτοκρατίας κατά του λαού τρόμαξαν από τις μεγαλειώδεις απεργιακές συγκεντρώσεις και τις πορείες του ΠΑΜΕ που μαζί με την ΠΑΣΥ, την ΠΑΣΕΒΕ, το ΜΑΣ, γυναικείες και άλλες οργανώσεις συντάραξαν την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά, την Πάτρα και όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Τρόμαξαν, γι' αυτό έβαλαν εμπρός το μηχανισμό της προβοκάτσιας με στόχο να ανακόψουν τη λαϊκή αντεπίθεση.

Η πυρπόληση της τράπεζας στη Σταδίου με τρεις νεκρούς και των κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας είναι έγκλημα με στόχο την τρομοκράτηση του λαού, τη συκοφάντηση του αγώνα για την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων, της αντιλαϊκής πολιτικής. Αυτές οι ενέργειες είναι χρήσιμες σε αυτούς που επιχειρούν με το ψέμα και τη συκοφαντία να υποτάξουν το λαό. (...) Οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις και πορείες του ΠΑΜΕ έδειξαν ότι το οργανωμένο, περιφρουρημένο λαϊκό κίνημα μπορεί να εκφράσει και να μετατρέψει σε πολιτική ταξική δύναμη τη λαϊκή αγανάκτηση και να αποκρούσει τα σχέδια προβοκάτσιας, εκφοβισμού του λαού, από όπου και αν προέρχονται»

Εχει σημασία να θυμίσουμε την προβοκατόρικη επίθεση Καρατζαφέρη στο ΚΚΕ που το κατηγορούσε ότι καλούσε το λαό που ήταν στο δρόμο να εισβαλει στη Βουλή και να την κάψει!
Όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια το γνωστό σύνθημα "να καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή", είχε προέλευση χρυσαυγίτικη και αποδοχή σε όλα τα μπλοκ από συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μέχρι την άλλη πλευρά ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Αναρχικούς, αριστεριστες κλπ και το μόνο που "πρόσφερε" ήταν η εκτόνωση του θυμού. Από την άλλη η υπηρεσία του στο σύστημα που έψαχνε τρόπους για να συκοφαντήσει το κίνημα που φούντωνε ήταν ανεκτίμητη.

Θυμάμαι τον φοβερό ενθουσιασμό όλων κάπου κοντά στη 1.30μμ για το απίστευτο σε όγκο συλλαλητήριο και αμέσως τη φρίκη και την απογοήτευση όταν μαθαμε για νεκρους λίγο πιο πέρα στη ΜΑΡΦΙΝ.
Ειχαμε μεινει να κοιταζουμε από μακριά, κάπου μέσα στη Φιλελλήνων με τα ΜΑΤ να οργώνουν το κέντρο, τον μαυρο καπνό με τόση λύπη και αηδία γι αυτούς που το σχεδίασαν κ το έκαναν

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Ιβάν Σαββίδης για Α.Τσίπρα: Τέτοιον πρόεδρο θέλω!


Διάβασα κάπου ότι ο Ιβαν Σαββίδης πάει τρελά τον Αλέξη Τσίπρα.

Για την ακρίβεια γράφει το Πρωτο Θέμα:
"Τον παραλληλίζει με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, λέγοντας πως ακούγοντας τον Τσίπρα την Παρασκευή, ήταν έτοιμος να τον χειροκροτήσει και πως αυτός, ένα τέτοιο πρόεδρο θέλει."! 

Είναι βέβαια κάτι που δε γίνεται να μην το χαρεί κανείς.
Αυτά είναι λες . 
Οι απλοί άνθρωποι της δουλειάς στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ για να παει μπροστά ο τόπος...

Για να βοηθήσουμε λίγο την κατανόηση του πράγματος θα πούμε ότι ο κ. Ιβαν Σαββίδης είναι ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ και μεγαλοεπιχειρηματίας που εκτός των άλλων δραστηριοτήτων του δηλώνει ότι "...θα αποκτήσει σύντομα ένα από τα κεντρικά τηλεοπτικά κανάλια της χώρας και δηλώνει ενδιαφέρον τόσο για τον Πήγασο όσο και για τον ΔΟΛ που βρίσκονται σε διαδικασία εύρεσης στρατηγικού επενδυτή."

Φαντάζομαι ότι ο πολυπράγμων Ιβάν Σαββίδης θα είναι από εκείνους που σήμερα ανακουφίζονται με την είδηση του κλειδώματος της συμφωνίας για το 4ο μνημόνιο που φέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ. 
"Να κρατηθείτε από τον Τσίπρα." τονίζει! " Είναι προϋπόθεση επιτυχίας του μέλλοντος".

Το μέλλον ποιών να εννοεί άραγε;

Αλλά τι ρωτάω... ο Ιβάν είναι ανοιχτόμυαλος άνθρωπος. Δεν κάνει ταξικούς διαχωρισμούς.
Ποιος λαός σου λέει; Δεν υπάρχει τέτοι πράγμα.
Αυτά είναι παλιά, ξύλινα.
Τώρα θα μιλάμε για την κοινωνία. Όπως ο Αλ. Τσίπρας.
Όλοι μαζί λοιπόν! Πλούσιοι και φτωχοί!

Για να πάει μπροστά ο τόπος...

ΥΓ: Εχει ενδιαφέρον το τι άλλο είπε στη συνέντευξη που έδωσε ο Ιβαν Σαββίδης. 
Οταν τον ρώτησαν π.χ. για το θέμα της διαγραφης χρεών 38εκ. της ΣΕΚΑΠ, που τώρα ανηκει σ' αυτόν είπε: "δεν πρέπει κάποιοι να με κοιτάνε απλά ως Ιβάν Σαββίδη. Θα πρέπει να με αντιμετωπίζουν εκτός των άλλων κι ως έναν ξένο επενδυτή ο οποίος για άλφα ή βήτα λόγους πήρε την απόφαση να επενδύσει στην Ελλάδα..." και ξεκαθάρισε:"Ως επιχειρηματίας θεωρώ πως τώρα είναι πάρα πολύ καλή στιγμή για να επενδύσει κανείς στην Ελλάδα"
Ποιο σκάνδαλο ΣΕΚΑΠ λοιπόν;
Ο άνθρωπος ως ξένος επενδυτής, συμφώνησε να πάρει μια εταιρεία χωρίς χρέη όπως κάνει κάθε λογικός επενδυτής.
Πάντως δεν μπορεί να μη χαίρεσαι όταν λεει λίγο μετά:
"Προσωπικά, ως επιχειρηματίας αλλά κι ως άνθρωπος, μέσα στο DNA μου είμαι Έλληνας στην πιο καθαρή μορφή...Όλοι μας σε αυτήν τη γωνιά του πλανήτη είμαστε συναισθηματικοί, αλλά οι Έλληνες της διασποράς, οι Έλληνες του εξωτερικού είναι πιο συναισθηματικοί. Και ιδιαίτερα είναι συναισθηματικοί με τη μητέρα πατρίδα."

Αυτά είναι!
Όλα για το συναίσθημα!
Για την μητέρα πατρίδα ρε γαμώ το!

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Για τη σοσιαλδημοκρατική μετάβαση από τον καπιταλισμό στον καπιταλισμό

Alain Badiou
Η Αριστερά: Προαγωγή τής συνένοχης ανικανότητας στο επίπεδο τής Ιδέας

(Sarkozy pire que prévu. Les autres : prévoir le pire, σελ. 67-83 [pdf])
Μετάφραση, πηγή: Waltendegewalt


Αυτό που αποκαλείται «αριστερά» είναι η σφίγγα τής κοινοβουλευτικής πολιτικής.


Με ποιο τρόπο το ναυάγιο τής κοινοβουλευτικής πολιτικής που εδράζεται στην έννοια τής «αριστεράς» μπόρεσε να επιβιώσει τής μονότονης υποκειμενικής καταστροφής που ανέκαθεν συνόδευε την άνοδό της στην εξουσία; Πώς γίνεται ένα τεράστιο ρεύμα ψηφοφόρων να της χορηγεί κάθε φορά άφεση αμαρτιών για τις αλλεπάλληλες και σοβαρότατες αθετήσεις των υποσχέσεών της, για την προσφορά διακεκριμένων υπηρεσιών και εκδουλεύσεων στην άκρα δεξιά, τον υποτιθέμενο «εχθρό» της, για την άνευ όρων συνθηκολόγησή της άμα τη διαπιστώσει μιας κάπως έντονης απροθυμίας εκ μέρους των αντιδραστικών αστών, για τον συνεχή ενδοτισμό της απέναντι στις υποτιθέμενες «αναπόδραστες αναγκαιότητες» τής φιλελεύθερης οικονομίας, για τη σθεναρή αποδοκιμασία και καταστολή κάθε μαζικής λαϊκής κινητοποίησης, για τις αλλεπάλληλες και συνεχιζόμενες αποκηρύξεις — στο όνομα μάλιστα τής «νεωτερικότητας» — τής ιδεολογίας που υποτίθεται ότι ενστερνίζεται και προωθεί, για την εγγενή της τάση προς κάθε είδους διαφθορά, για την πειθήνια συμμόρφωσή της στον τομέα τής εξωτερικής πολιτικής προς τις υποδείξεις τού κάθε φορά κυρίαρχου ιμπεριαλισμού, για την αναβίωση εκ μέρους της ξεπερασμένων και αντιδραστικών αντιλήψεων, για την ομολογημένη και ολοκληρωτική της αδυναμία μείωσης τής ανεργίας και ανάσχεσης τής αποβιομηχανοποίησης, για τα αναρίθμητα λεκτικά της ατοπήματα που αποπνέουν μεταποικιακό ρατσισμό και παράφορη ισλαμοφοβία, για τη δρομολόγηση τής διπλής μάστιγας τής χρηµατοοικονοµικής απελευθέρωσης και τής αντιπαλότητας τού κράτους τόσο προς τη λαϊκή νεολαία όσο και προς τους αλλοδαπούς εργάτες;

Αν εξαιρέσουμε την κατάργηση τής θανατικής ποινής που παντού στην Ευρώπη υιοθετήθηκε ήδη προ αιώνος από μουχλιασμένους χριστιανοδημοκράτες και μεταμελημένους «σοσιαλιστές», θα μπορούσε κανείς να αναφέρει ένα μόνο προοδευτικό μέτρο που η αριστερά δεσμεύτηκε να υλοποιήσει στο μέλλον, χωρίς να κάνει στροφή 180 μοιρών, τρέμοντας από φόβο και πικρά μετανιωμένη, όταν ήρθε η (σπάνια) στιγμή τής απόφασης;Πώς ανεχόμαστε να βλέπουμε σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, σε μια στιγμή αλλοφροσύνης, να εθνικοποιούν τις τράπεζες και να αποφασίζουν τη μαζική νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών και, αφού περάσουν κάποια τέρμινα και έρθουν στα συγκαλά τους, να δρομολογούν μια ατέλειωτη σειρά διωκτικών νόμων κατά των αλλοδαπών και να ιδιωτικοποιούν τα πάντα άρον-άρον; Και σαν να μην έφταναν αυτά, θα πρέπει, ανά πενταετία να σκύβουμε, μέσα στο εκλογικό παραβάν, με ευλάβεια το κεφάλι μπροστά σε τέτοιους ανθρώπους;

Το γιατί εκατομμύρια άνθρωποι συνεχίζουν να το κάνουν είναι το αίνιγμα που θέτει η σαρακιασμένη σφίγγα[1] τής «δημοκρατίας» μας. Ας μου επιτραπεί να της απαντήσω με τη σειρά μου στην ίδια μυθολογική γλώσσα, χρησιμοποιώντας την προσωπική μου εκδοχή τής περίφημης πλατωνικής αλληγορίας τού σπηλαίου, που παρουσίασα στο βιβλίο μου με τίτλο «Η Πολιτεία τού Πλάτωνα» και την οποία θα εμπλουτίσω στη συνέχεια για τις ανάγκες και τους σκοπούς τού παρόντος βιβλίου.


Ας κάνουμε την παραδοχή ότι ο κόσμος στον οποίο ανήκουμε μάς κρατάει έγκλειστους στη φυλακή των φαινομένων μιας αδυσώπητης αναγκαιότητας — που όμως στην πραγματικότητα δεν είναι και αυτή παρά ένα ακόμα φαινόμενο, μια ιδιαίτερη μεθόδευση ανάμεσα σε όλες τις άλλες — με άλλα λόγια, στη φυλακή τής καπιταλιστικής παραγωγής και τής ελεύθερης αγοράς, ως αναγκαστικό θέαμα και ως αναπόδραστο προορισμό μας. Για να μην πολυλογούμε, ας υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε πράγματι στη σπηλιά τού Πλάτωνα, στον τυραννικό κόσμο ενός κοινωνικού παιχνιδιού, που ενεργοποιείται και τίθεται σε κίνηση από την φαντασμαγορία των εμπορευμάτων πάνω στη βάση τής ιδιωτικής ιδιοκτησίας και τής συγκέντρωσης τού χρηματιστικού κεφαλαίου, σε έναν τόπο όπου μας απαγορεύεται να δούμε ότι κάθε τι που θεωρείται απαραβίαστο δεν είναι παρά απάτη και ότι η πολιτική αλήθεια προϋποθέτει την καταστροφή τής σαθρής αίγλης τού κόσμου όπου ζούμε, αφού όμως πρώτα θα έχουμε ορθώσει απέναντί του τη δύναμη μιας αληθινής Ιδέας όπως, για παράδειγμα, αυτής τού κομμουνισμού. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι τα πράγματα που συνιστούν τον κόσμο μας μπορούν να περιγραφούν ως εξής:
Ζούμε σε μια γιγάντεια κινηματογραφική αίθουσα. Μπροστά μας, η οθόνη να φτάνει μέχρι το ταβάνι και τοποθετημένη σε τέτοιο ύψος, ώστε όλα γύρω μας να είναι βυθισμένα στο σκοτάδι και να μην μπορούμε να δούμε τίποτε άλλο εκτός από την ίδια. Η αίθουσα είναι κατάμεστη. Οι θεατές, δεμένοι στις θέσεις του από την ώρα που γεννήθηκαν, με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη και το κεφάλι να το κρατάνε ακίνητο δύσκαμπτα ακουστικά που τους καλύπτουν τ’ αυτιά.


Πίσω από τις δεκάδες χιλιάδες των θεατών, καθηλωμένων στην πολυθρόνα τους, βρίσκεται,

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Ας πάρουμε θέση! Οχι στον πόλεμο



To πρωί της Παρασκευής 7/4 οι ΗΠΑ  έκαναν επίθεση με πυραύλους σε αεροπορική βάση στη Συρία, δήθεν για απάντηση στο χτύπημα με τα χημικά που εγινε πριν 2 μέρες στην επαρχία Ιντλίμπ και που φυσικα δεν μπορει να ξεκαθαριστει το ποιος και πως το έκανε μέσα σε 2 μέρες. 
Βέβαια με όποιο τροπο κι αν έγινε το φρικτό συμβάν με τα χημικά, πράγμα που θα γίνει γνωστό ίσως πολύ αργότερα και όπου το πιο πιθανό είναι ότι θα αποδειχθεί ότι δεν έγιναν τα πράγματα όπως λένε οι Αμερικανοευρωπαιοι ιμπεριαλιστές, δεν είναι δυνατόν να νομιμοποιείται η Αμερικάνικη επέμβαση- πυραυλική επέμβαση. 
Οι ΗΠΑ πλέον, με την κάλυψη των ευρωπαίων συμμάχων τους Γερμανίας Γαλλίας κ.α.  παίζουν ανοιχτά το ρόλο του παγκόσμιου μπάτσου που επεμβαίνει όπου θέλει, όποτε θέλει, με όποιον τρόπο κρίνει χωρίς να θεωρει κανείς ότι πρέπει να δώσει λογαριασμό σε κάποιον παγκοσμιο οργανισμό όπως πχ ο ΟΗΕ έστω για τα προσχήμτα.

Αν σκεφτεί κανείς την προηγούμενη περίπτωση του Ιρακ όπου επι μηνες και με εμπλοκή του ΟΗΕ έψαχναν για χημικά όπλα, για να βρουν πρόσχημα για την επίθεση που έγινε κ με συμμετοχή άλλων κρατών, βγαίνει ένα καθαρό συμπέρασμα. 
Σήμερα τα πράγματα είναι τόσο σκούρα για την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, που οι άρχουσες τάξεις, στην περιπτωση αυτη η αμερικάνικη μεγαλοαστική  ταξη που στηρίζει τον Τραμπ κ εκφράζεται από αυτόν, δεν τηρούν καν τα προσχήματα, και κάνουν ολοφάνερη τη διψα τους κ την ανάγκη τους για πόλεμο. 
Θυμιζω ότι την απίστευτη τρομοκρατική  ενεργεια των ΗΠΑ του Τραμπ, στηριζουν Γαλλία, Γερμανία, Ισραήλ κλπ. "εταίροι " δηλ κατα την κυβέρνηση μας. 
Μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε ότι με ανάλογο τρόπο θα φερθούν και άλλες χώρες όταν η κρίση στις οικονομίες τους φτάσει στο κόκκινο. 

Ο πόλεμος λοιπον, ο μεγάλος και γενικευμενος είναι μια ανάσα δίπλα μας. 

Εχουμε υποχρέωση επομένως να στηρίξουμε τη ζωή μας και το μελλον των παιδιών μας, να αντισταθούμε στον πόλεμο που φερνουν με φορα οι μεγάλες επιχειρήσεις για να λυσουν την κριση τους με το αίμα των λαών.

Λένε κάποιοι ότι κάτι τέτοιο είναι ανεφικτο αφού η κυβέρνηση του τοπου είναι "άχρηστη" ή "άθλια".

Aυτοί που κυβερνάνε όμως δεν ειναι καθόλου "άχρηστοι". Κάθε άλλο μάλιστα. Απλά όχι μόνο δεν είναι μαζί μας αλλά βρίσκονται απέναντί μας.
Τα συμφέροντα που τάχτηκαν να υπηρετήσουν(όσα φούμαρα κι αν πουλάνε στο λαό περι του αντιθέτου) τα εξυπηρετούν μια χαρα. Είναι δηλαδή χρησιμότατοι και οι πλέον κατάλληλοι για να περάσουν όλο το πρόγραμμα που απαιτούν οι έχοντες την εξουσία για να ανακάμψει η οικονομία τους. 
Αλλωστε η εξουσία, δηλ. οι πλουσιοι επιχειρηματίες δεν θα εμπιστευόντουσαν ποτέ  τη θεση αυτή σε άχρηστους.
 Στο θεμα μας μάλιστα,  ο υπουργός Άμυνας Καμμένος έχει συμφωνήσει στο να παρέχει το πολεμικό μας ναυτικό  διευκολύνσεις  σε Αμερικανικά και νατοικά πλοία. 
Αν τωρα σε κάποιο βομβαρδισμό από Αμερικανικά πλοία "τυχει" να βρισκονται μαζί και  ελληνικά που συνοδεύουν, όπως καταλαβαίνουμε μπλέκουμε κι εμείς. 

Γι αυτό θα πρέπει η Ελλάδα να αποκλείσει κάθε εμπλοκή σε επιχειρήσεις που κανουν Αμερικανοί και Νατοικοί στην περιοχή. Γι αυτό πρέπει ο λαός να είναι εχθρικός προς κάθε παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο όποιος κι αν είναι ο λόγος.

Καθε μέρα γίνεται όλο και πιο φανερό ότι ο λαός δεν πρέπει να μείνει αδιάφορος και με σταυρωμένα τα χέρια.
Ας μη στείλουμε με την αδιαφορία μας τα παιδιά μας σε πολεμικά μέτωπα, για να εξυπηρετηθούν βρώμικα παιχνίδια.


Μπορεί να γίνει όμως κάτι και πως;
Είναι δυνατόν λένε πολλοί να μείνουμε σαν χώρα έξω από κάθε οργανισμό όπως το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ; Πως μπορεί να γίνει αυτό σε μια μικρή και αδύναμη χώρα όπως η Ελλάδα;

Ο λαός όμως πρέπει να σκεφτεί διαφορετικά. Είναι υποχρεωμένος να σταματήσει να σκέφτεται με δειλία και ηττοπάθεια στο όνομα δήθεν του ρεαλισμού.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να δοκιμάσουμε και να νοιώσουμε τη δύναμή μας.
Ας οργανωθούμε, ας γραφτουμε στα σωματεια μας κι ας παλέψουμε. Πως μπορούμε να λέμε ότι ξερουμε τα όρια χωρις να μπουμε καν στη μαχη; 
Η δυναμη των λαών είναι τεράστια και χωρίς όρια όταν αυτοί αποφασίζουν να παλέψουν. Αυτό λεει η ιστορία. 
Αν ισχυε το αντίθετο θα είμασταν ακόμη στο δουλοκτητικό σύστημα ή τη φεουδαρχία. 
Αν δεχτουμε μοιρολατρικά τη σημερινη κατασταση θα καταλήξουμε σίγουρα σε καποιο παγκόσμιο πόλεμο να πολεμαμε ο ενας λαός τον άλλο για να λύσουν τα προβληματα τους οι τεράστιοι επιχειρηματικοί όμιλοι και να ανοίξουν οι δουλειες τους. 
Ο ένας δρόμος λοιπόν είναι ο ρόλος του δειλού παρατηρητή που περιμένει να συμβεί το μοιραίο επειδή δεν μπορεί δήθεν να κάνει αλλιώς.
Ο ρόλος δηλαδή που αν είχε επιλέξει ο λαός το 1940-1944 ούτε το έπος της Αλβανίας αλλά ούτε και οι χρυσές σελίδες της Εθνικής Αντίστασης του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ θα είχαν γραφτεί.
Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος της οργάνωσης και του αγώνα για έναν άλλο κόσμο ανθρώπινο και ειρηνικό, όσο δύσκολο κι αν μοιάζει τώρα κάτι τέτοιο.
Ας σκεφτούμε κι ας πάρουμε θέση.

Ας μη χαρίσουμε τη ζωή και το μέλλον μας σε ξένα βρώμικα χέρια.
Ας γινουμε πρωταγωνιστές της ζωης μας και όχι αναλωσιμα θυματα.

ShareThis