Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Ζούσαμε καλύτερα 50 χρόνια πριν;


Απίστευτα πραγματικά είναι τα στοιχεία που προκύπτουν από έρευνα που πραγματοποιήθηκε   με το ερώτημα αν το βιωτικό επίπεδο είναι καλύτερο τώρα ή 50 χρόνια πριν.

Την έρευνα (συμμετείχαν 43.000 πολίτες)   πραγματοποίησε το Think Tank Pew Research Center, σε 38 χώρες παγκοσμίως.

Κανονικά η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα θα έπρεπε να ήταν αυτονόητη.
50 χρόνια δεν είναι καθόλου λίγα, αντίθετα είναι πάρα, πάρα πολλά.
Αν σκεφτεί κανείς την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, τις απίστευτες κατακτήσεις και τα βήματα που έκανε ο άνθρωπος από τότε μπορεί να καταλάβει πολύ εύκολα ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμιά αμφιβολία στους ανθρώπους που ρωτήθηκαν για το πότε ήταν καλύτερα, τώρα ή τότε.
Κι όμως...
Σε όλες σχεδόν τις χώρες αν βγάλει κανείς έξω το Βιετναμ ή και την Ινδία, που έτσι κι αλλιώς αποτελούν κάπως ειδικές περιπτώσεις περίπου πρωτόγονης φτώχειας λίγες δεκαετίες πριν, στις υπόλοιπες χώρες τα ποσοστά που απαντούν πως 50 χρόνια πριν ζούσαμε καλύτερα είναι από μεγάλα έως τεράστια.
Για να πάμε γρήγορα στην Ελλάδα, το 53% απάντησε πως η ζωή το '60-'70 ήταν καλύτερη από τώρα!
Δηλαδή απάντησαν ότι ήταν καλύτερα την εποχή που πάρα πολλά σπίτια μόλις περνούσαν στην ηλεκτροδότηση, που δεν υπήρχε καν τηλέφωνο, που τα ψυγεία ήταν μόνο με πάγο που πουλούσαν πλανώδιοι, που ελάχιστες αστικές οικογένειες είχαν αυτοκίνητο, που τα φάρμακα ήταν σε επίπεδα άλλων εποχών, που οι γειτονιές δεν είχαν καν ασφαλτοστρωθεί, που το φαγητό ψηνόταν στο φούρνο της γειτονιάς γιατι σχεδόν καμιά λαική οικογένεια δεν είχε ηλεκτρ. κουζίνα κλπ κλπ κλπ.
Κι όμως 53% απάντησε πως τότε ζούσαμε καλύτερα... Γιατί άραγε;
Βέβαια πολλοί θα μπορούσαν να μιλήσουν για την απογοήτευση στην Ελλάδα της κρίσης.
Οταν όμως ανάλογα ποσοστά, απλά λίγο μικρότερα έχουμε σε πολλές χώρες και μάλιστα προηγμένες όπως η Ιταλία(50% καλύτερα 50 χρόνια πρίν έναντι 23% για το τώρα), η Γαλλία(46% έναντι 33%) και οι ΗΠΑ(41% έναντι 37%) τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καθόλου καλά εδώ στον υπέροχο και λαμπερό κόσμο του καπιταλισμού.
 Σε μια συζήτηση στο ΣΚΑΙ γύρω απο το θέμα αυτό, οι γνωστοί αναλυτές απάντησαν με ευκολία ότι οι άνθρωποι περνούν από φίλτρο το παρελθόν και το εξωραίζουν, ξεχνωντας τις δυσκολίες του τότε. Ετσι κατέληγαν στο συμπέρασμα που ήθελαν, δηλαδή ότι αυτοί που απάντησαν ότι 50 ολόκληρα χρόνια πριν η ζωή ήταν καλύτερη δεν ήξεραν τι τους γίνεται. Καποιος μαλιστα είπε ότι τον ρώτησε το παιδί του και όταν του εξήγησε ότι τότε δεν είχαμε έγχρωμη τηλεόραση και ιντερνετ τότε εκείνο γέλασε και είπε ότι τώρα φυσικά είναι καλύτερα. Αν ρωτούσε βέβαια το παιδί κάποιου που είναι άνεργος με κομένο το ρεύμα μάλλον δεν θα απαντούσε το ίδιο.

Εδώ όμως πρέπει να μπουν κάποια σοβαρά ερωτήματα.
1. Δεν είναι η έρευνα αυτή ένα πραγματικό χαστούκι στο ίδιο το λαμπερό σύστημα του καπιταλισμού, αφού δεν μπορεί παρά να είναι φρικτή αποτυχία για το ίδιο το σύστημα το να καλοβλέπει κανείς με νοσταλγία την εποχή του κάρου και του χωματόδρομου;
2. Τι είναι   αυτό που κάνει τόσους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη να δίνουν μια απάντηση τόσο πραγματικά αδιανόητη;

Η απάντηση στο πρώτο είναι αυτονόητη.
Όταν άνθρωποι από όλο τον κόσμο, από τις υπερπροηγμένες ΗΠΑ μέχρι την Ελλάδα, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη φτωχή Γκάνα, τον Λίβανο, την Ιορδανία, την Αργεντινή, τη Βραζιλία ή την Κένυα απαντούν με μεγάλα πλειοψηφικά ποσοστά ότι η ζωή ηταν καλύτερη 5 δεκαετίες πριν, όταν η ανθρωπότητα ήταν κυριολεκτικά σε άλλο στάδιο, σημαίνει ότι αυτά που κατακτήθηκαν συλλογικά από τον άνθρωπο όλα αυτά τα χρόνια, από την Ιατρική και την υψηλή τεχνολογια, μέχρι την πληθώρα καλών και φθηνών προιόντων ευρειας κατανάλωσης, προφανέστατα δεν ανήκουν σε όλους αλλά μόνο στους λίγους. Οι πολλοί έχουν πλέον ελεύθερη και ανεμπόδιστη πρόσβαση μόνο στα κακά και τις συμφορές, που με γενναιοδωρία προσφέρει το σύστημα.

Σημαίνει ακόμη ότι αυτός ο κόσμος των λίγων, δηλαδή του καπιταλισμού, δεν έχει τίποτα άλλο να προσφέρει και να υποσχεθεί για το μέλλον εκτός από φτώχεια και πολέμους.

Αν προσπαθούσαμε να απαντησουμε σύντομα το δεύτερο ερώτημα θα λέγαμε αυτό.
Πως είναι δυνατόν να αισθάνεται κάποιος καλά και να υπερψηφίζει έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει και που ολοφάνερα δεν είναι δικός του;
Όταν κοιτάζει γύρω του στο χώρο και στο χρόνο και βλέπει να έχουν χαθεί και να συνεχίζουν να χάνονται τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα όπως είναι το δικαίωμα στη δουλειά που είναι  η βάση των πάντων, και μαζί το δικαίωμα στην υγεία, στη μόρφωση και γιατί όχι στον ελεύθερο χρόνο, τον αθλητισμό, την ψυχαγωγία ;
Μπορεί βέβαια 50 χρόνια πριν να έλειπαν τα μύρια όσα από τον κόσμο και τη λαική οικογένεια. Υπήρχε όμως κάτι πολύ βασικό.
Η βάσιμη αισιοδοξία που γινόταν βεβαιότητα ότι τα πράγματα βάδιζαν προς το καλύτερο και τότε βέβαια η υπομονή στις δυσκολίες είχε νόημα. Τωρα υπάρχει η ακριβώς αντίθετη βεβαιότητα.
Και στην Ελλάδα αλλά και στις περισσότερες χώρες του κόσμου είναι ολοφάνερο ότι τα πράγματα βαδίζουν με σταθερό βήμα προς το χειρότερο. Και αυτό ακριβώς είναι που κόβει κυριολεκτικά τα πόδια των λαών που καλούνται να κάνουν υπομονή χωρίς να έχουν κάτι καλύτερο να περιμένουν. Ο λόγος βέβαια είναι ότι πρέπει να διασωθεί η οικονομία, δηλαδή οι επιχειρήσεις των ελάχιστων που αφού καταβρόχθισαν σαν καρχαρίες ότι παράχθηκε, τώρα ζητούν από το λαό να σώσει με τη φτώχεια του το δικό τους πλούτο και το αποτυχημένο μοντέλο τους.
Αυτό που αποδείχτηκε όλα αυτά τα χρόνια ήταν το ότι όταν ο ίδιος ο λαός δεν κρατάει τη ζωή του στα χέρια του, και τη βάση της ζωής που είναι η οικονομία την κατέχουν και την ορίζουν οι ελάχιστοι και τα ιδιωτικά συμφέροντα που βέβαια νοιάζονται για τον κόσμο και τους άλλους μόνο όσο αυτό είναι κερδοφόρο για τους ίδιους, τότε η εξέλιξη και η κίνηση της ανθρωποτητας προς τα μπρος και προς το καλύτερο αναστρέφεται με ευκολία όταν περνάμε σε εποχές μεγάλης κρίσης.

Το τι σημαίνει αυτό είναι μάλλον ολοφάνερο.
Οι λαοί, οι πολλοί δηλαδή έχουν ένα βασικό καθήκον αν θέλουμε να δούμε αυτη την πραγματικά αδιανόητη, απάνθρωπη, απαράδεκτη και αηδιαστική κατάσταση να αντιστρέφεται.
Οι πολλοί, οι από κάτω πρέπει να αμφισβητήσουν την εξουσία των λίγων, την εξουσία δηλαδή των μεγάλων επιχειρήσεων και τη λογική του ατομικού κέρδους που με επιστημονική πλέον ακρίβεια σπρώχνει τον κόσμο προς τα πίσω και το σκοτάδι, και τους ανθρώπους προς τη δυστυχία και τον πόλεμο.

ΥΓ. Είναι μάλλον φανερό ότι οι αναλυτές του συστήματος προσπαθούν να υποβιβάσουν και να λοιδωρήσουν την απάντηση που έδωσαν αυτοί που ρωτήθηκαν στην έρευνα. Λένε π.χ. ότι δεν είναι δυνατόν να δίνει κανείς σημασια σε απαντήσεις που έδωσαν άνθρωποι που δεν έζησαν εκείνη την εποχή. Ξεχνανε όμως ότι ο άνθρωπος είναι ένα όν που λειτουργεί συλλογικά, ή πιο απλά ρωτάει και μαθαίνει, διαβάζει μελετά, ενημερώνεται, σκέφτεται και αποφασίζει.
Η πραγματικότητα βέβαια δεν προσλαμβάνεται και δεν κατανοείται από τον άνθρωπο, μόνο με τις 5 αισθήσεις του ενός ατόμου.

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Πόλεμος ...στο μυαλό


“μια και οι πόλεμοι ξεκινούν από το μυαλό των ανθρώπων, εκεί ακριβώς στο μυαλό των ανθρώπων πρέπει να στηθούν και οι άμυνες για την ειρήνη"

Και τα μυαλά στα κάγκελα... κυριολεκτικά!

Κι όμως η πικρή αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιες ανοησίες εντυπωσιάζουν τους πολλούς αφού πάντα παρουσιάζονται με εντυπωσιακά περιτυλίγματα ωραίων κλιπ και βέβαια πάντα υπό την αιγίδα "σπουδαίων" οργανισμών τύπου ΟΗΕ, UNESCO, επιτροπών και επιτρόπων της ΕΕ κλπ.

Αυτή τη φορά το είδαμε σε ένα κλιπάκι που προπαγάνδιζε κάποια δήθεν εκαπιδευτική πρωτοβουλία για την ειρήνη.

Μόνο που ο πόλεμος δεν ξεκινάει βέβαια από το μυαλό όπως τίποτα άλλωστε δεν ξεκινάει από το μυαλό. 
Ξεκινάει από την τσέπη και μάλιστα τη μεγάλη και φουσκωμένη που δεν έχει άλλη επιλογή από το να θέλει με μανία να φουσκώσει κι άλλο κι όποιον πάρει ο χάρος.

Κι ας λένε οι διάφοροι "ειρηνιστές" τύπου OHE και ΟΥΝΕΣΚΟ ότι ο πόλεμος είναι αποτέλεσμα βίαιων συμπεριφορών που αν καταπολεμηθούν στο σχολείο από νωρίς τότε τα παιδιά θα γίνουν καλά και οι καπιταλιστές θα γίνουν αθώα περιστέρια και δεν θα έχουν διάθεση να στήνουν πολέμους για να αρπάξουν ο ένας τα κέρδη του άλλου μαζί με εκατομμύρια ζωές αθώων.

Όμως η αλήθεια είναι τελείως άλλη.

Ο πόλεμος δεν πολεμιέται καταγγέλοντας τη βία από όπου κι αν προέρχεται.
Πολεμιέται μόνο με πόλεμο εναντίον αυτών που θες δε θες πάντα είναι έτοιμοι να σου κλέψουν τη ζωή είτε με τον πόλεμο είτε με την γεμάτη βια "ειρήνη" τους.
Οι άμυνες για την ειρήνη στήνονται στους δρόμους την ώρα του οργανωμένου αγώνα για το μεροκάματο και τη ζωή.

Όσο γι αυτούς που μας θέλουν ειρηνικούς και γαλήνιους την ώρα του βιασμού τι να πεις... 
Ποιος λύκος θέλει πρόβατα που οπλοφορούν;

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Μάντρα, η Ζωή στο βούρκο φωνάζει βοήθεια


Ηταν μια πραγματική καταστροφή.
Η ίσως όχι... Δεν υπάρχει λέξη για να περιγράψει αυτό που έγινε.
Κι αν κανείς σκεφτεί ότι είμαστε στο 2017 κι όχι στον ανυπεράσπιστο τότε από την επιστήμη, την τεχνολογία και τις τόσες κατακτήσεις του ανθρώπου αρχαίο ή παλιό  κόσμο, τότε εκτός από όλα τα άλλα είναι μια πραγματική ντροπή, ένα αίσχος!

Μάνδρα Αττικής.
15 νεκροί και πάνω από 20 τραυματίες, με όλη την περιοχή λεηλατημένη από μια τρομερή πλημμύρα που έφερε μια δυνατή χειμωνιάτικη βροχή το 2017.
Ηταν μια φτωχή περιοχή, κι ας λένε πως ο θάνατος δεν ξεχωρίζει πλούσιους και φτωχούς.

Τι έφταιξε;
Αν θέλει κανείς να κρύψει την αλήθεια θα πει πως έφταιξε η "ανθρώπινη απερισκεψία"...

Αν θέλει να μπει στην ουσία θα βρει σίγουρα πως έφταιξε ακριβώς το αντίθετο!
Θα δει δηλαδή πως κάποιοι σκέφτηκαν πολύ σοβαρά, βάζοντας μπροστά όλα τα κριτήρια του κόσμου της αγοράς που ζούμε, και αποφάσισαν πως πάνω από όλα και φυσικά πάνω και από την ανθρώπινη ζωή είναι το κέρδος και το προσωπικό συμφέρον.

Αυτό ακριβώς άλλωστε είναι το κέντρο και το "κίνητρο" όπως λένε, αυτού του κόσμου του καπιταλισμού. Αυτό που "πάει τον κόσμο μπροστά" λένε οι οπαδοί του καπιταλισμού δεν μπορεί παρά να είναι το προσωπικό συμφέρον.

Ετσι μπαζώθηκαν ρέματα, έκλεισαν περάσματα, "πόροι" όπως λέγονται, έγιναν μικρά και μεγάλα έργα και εθνικές οδοί με μπούσουλα το συμφέρον των ατόμων, των εταιρειών, των οργανισμών που σκέφτηκαν τη λειτουργικότητα των τραπεζικών λογαριασμών, την άνοδο των κερδών κι όχι φυσικά την αξία της ανθρώπινης ζωής.
  Και κοντά τους έσπευσε το κράτος, οι δήμοι  και οι θεσμοί κι έφτιαξαν νόμους ( ή δεν εφτιαξαν ή δεν τήρησαν νόμους...), και πήραν αποφάσεις για να υπερασπίσουν τα κέρδη και να κάνουν πίσω στην υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής.

Δεκαπέντε νεκροί με μια δυνατή βροχή το 2017, σε μια εποχή που η επιστήμη μπορεί να προβλέψει και να λύσει τόσα και τόσα, κι όμως...

Ειδαμε τον καθηγητή κ.Παπανικολάου στις οθόνες να λέει πως εδώ και πολλά χρόνια μιλούσε για το κακό παράδειγμα της Μάντρας και καλούσε τους φοιτητές του να κάνουν εργασίες για την περιοχή! Έδειξε σχέδια, μελέτες, φωτογραφίες και χάρτες. Κι όμως κανείς δεν έδωσε σημασία.

Γιατί άραγε;

Μα γιατί απλά η ζωή σ'αυτό τον κόσμο, έναν κόσμο που θεωρεί ακόμη κι έναν γενικευμένο πόλεμο τρόπο επίλυσης μιας οικονομικής κρίσης, η ανθρώπινη ζωή έχει μόνο χρηστική και όχι πραγματική αξία. Αν είσαι στοιχείο που αποφέρει κέρδη φροντίζουν να ζεις. Αν όχι σε παίρνει το ποτάμι.

Βέβαια αυτό που δεν πρέπει να κρυφτεί είναι ότι οι περιοχές που πνίγηκαν δεν ήταν πλούσιες, ήταν φτωχογειτονιές.
Κι αυτό γιατί απλά οι πολύ πλούσιοι έχουν πάντα τον τρόπο να πιέζουν τα κράτη να προστατεύουν ό,τι είναι δικό τους σε βαρος των φτωχών.

Ετσι στην εποχή των μνημονίων και της κρίσης φαίνεται καθαρά, ότι τίποτα μα τίποτα δεν περισσεύει για τους φτωχούς.
Οι λεγόμενες προτεραιότητες δείχνουν   στην κατεύθυνση της σωτηρίας των ιδιωτικών  επιχειρήσεων και των ιδιοκτητών τους, αφού αυτοί είναι ο κορμός της οικονομίας, και καθόλου δεν δείχνουν προς τη σωτηρία της ζωής των πολλών..
Το αποτέλεσμα το είδαμε και χθες.

Ενώ όλοι γνωρίζουν τις ανάγκες για έργα αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά και άλλα, κανένα ποσό δεν μπορεί να ξοδευτεί γι αυτά αφού προέχουν οι ανάγκες της οικονομίας, δηλαδή οι ανάγκες των επιχειρήσεων των λίγων.

Ισως κάποιοι να πρόσεξαν ότι "το Ποτάμι", ένα κόμμα που δημιουργήθηκε σαφώς με τις πλάτες επιχειρηματιών, ζήτησε από την κυβέρνηση, να πάρει ένα μέρος από το "κοινωνικό μέρισμα", την ελεημοσύνη που θα δώσει το κράτος σε καποιους από   αυτούς που καταστρέφει, και να το δώσει στους πληγέντες!
Δηλαδή είπε (ή μάλλον του είπαν να πει) να μην διανοηθεί η κυβέρνηση να ξοδέψει χρήματα που προορίζονται για τις επιχειρήσεις, αλλά να πάρει και πάλι από τα θύματα.

Αυτός ειναι ο κόσμος του καπιταλισμού, που και πάλι θα πλαντάξει στο κλάμα και το συναίσθημα για τους ανθρώπους που έχασαν τα πάντα και αμέσως μετά θα συνεχίσει και πάλι με περίσκεψη και σοβαρότητα την προστασία των κερδών, πετώντας την ανθρώπινη ζωή στους βούρκους της Μάντρας.
Αν αυτό δεν το αλλάξουμε, αργά ή γρήγορα θα ζήσουμε νέες  πλημμύρες θανάτων και καταστροφών και γι αυτό ας μην υπάρχει καμιά μα καμιά αμφιβολία.

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Σκουπίδια...



Στον κάδο των σκουπιδιών κάτω απ' το σπίτι ένας άνθρωπος ψάχνει να γεμίσει το καρότσι του...
Από μακριά τον κοιτάζει η ανάπτυξη που έρχεται αλλά όχι γι αυτόν.
Η "χώρα" λίγο πιο κει ξεσκονίζει το φράκο της για να γιορτάσει την έξοδο από τα μνημόνια.
Μόνο που τα μνημόνια  αγόρασαν σπίτι εδώ  για να μείνουν, κι εδώ όπως κι αλλού.

Κάτω στα σκουπίδια ένας άνθρωπος ψάχνει να γεμίσει το καρότσι του.

Αυτό έχει γι αυτόν. Σκουπίδια...

ShareThis