Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Απεργία- Όλα μπορούν να αλλάξουν


Ας φανταστούμε την αυριανή απεργία.

Εστω ότι ο λαός ξαφνικά δίνει ένα απίστευτο τρομερά δυναμικό παρόν.
Οι τόποι δουλειάς νεκρώνουν κυριολεκτικά ενώ οι δρόμοι της Αθήνας πλημμυρίζουν από διαδηλωτές απεργούς που κάνουν τα πεζοδρόμια να τρίζουν!
Για πολλές ώρες η Αθήνα και οι άλλες μεγάλες πόλεις δονούνται και τραντάζονται κυριολεκτικά από την ορμή, το πάθος και την αποφασιστικότητα του λαού που φωνάζει "τέρμα, ως εδώ, παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και υπογράφουμε με τη δράση μας το μέλλον μας".

Άραγε δεν θα έχει κανένα αντίκτυπο κάτι τέτοιο;
Προφανώς και θα έχει.
 Ακόμη κι αυτοί που θα προσποιηθούν ότι δεν ιδρώνει το αυτί τους, θα ιδρώσουν μυστικά και θα αναγκαστούν να λάβουν υπ'όψη τους τη λαική οργή, ειδικά στο βαθμό που αυτή θα εκφράζεται μεσα από ένα επικίνδυνο για το σύστημα πλαίσιο αμφισβήτησης της παντοδυναμίας του και απειλής συνολικής ανατροπής του.

Μια τέτοια παρουσία του λαού θα σημαίνει πολύ απλά το εξής.
Ότι ο μέχρι τώρα συσχετισμός δυνάμεων αλλάζει και ανατρέπεται υπέρ της πλευράς εκείνης που αντιστέκεται και παλεύει αποφασιστικά για την ανατροπή των πολιτικών που ασκούνται μέχρι σήμερα.
Με πιο απλά λόγια, η πλευρά που τραβάει το σκοινί ισοπεδώνοντας κάθε λαικό δικαίωμα, τώρα θα φαινόταν  να βρίσκει ισχυρή αντίσταση από τον οργανωμένο λαό που αντιδρά και τραβάει προς την αντίθετη κατεύθυνση, με προοπτική να ξεκινήσει μια τεράστια αλυσίδα αντιδράσεων που θα δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στους σχεδιασμούς που θέλουν το λαό να βάζει διαρκώς πλάτη για να σωθεί η τσέπη των καπιταλιστών και η οικονομία τους.

Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό; Μα φυσικά με τη συμμετοχή του λαού,
Με τη συμμετοχή του καθενός από όλους όσους υποφέρουν που ρίχνοντας το δικό του μικρό βάρος στη δική μας πλευρά της ζυγαριάς θα συνέβαλλε στην αλλαγή αυτού του συσχετισμού δύναμης.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι όλα όσα ζούμε, όλη αυτή η βαρβαρότητα που πέφτει σαν καταιγίδα επάνω στο λαό, δεν είναι τίποτα παραπάνω από το αποτέλεσμα του συσχετισμού δύναμης καπιταλιστικής βαρβαρότητας/ λαικής αντίδρασης και βούλησης που υπάρχει, και που έγινε ακόμη πιο δυσμενής για το λαό, από τη στιγμή της εμφάνισης της "ελπίδας που έρχεται" και που είχε σαν αποτελεσμα την απόσυρση από το πεδίο της μάχης και την αδρανοποίηση σημαντικής μερίδας του λαού που πίστεψε στο παραμύθι της επίλυσης των προβλημάτων από την κυβέρνηση της "αριστεράς".

Έχουν νόημα λοιπόν οι αγώνες και πιο συγκεκριμένα η αυριανή Απεργια;
Γίνεται νομίζω ολοφάνερο πως κάθε ένας που θα προστεθεί αύριο στη μάχη της Απεργίας θα είναι κι ένα ακόμη λιθαράκι στη δική μας πλευρά της ζυγαριάς, ένας ακόμη δηλαδή που θα βάλει τη δική του δύναμη στην προσπάθεια να ανατραπεί αυτός ο αρνητικός για το λαό συσχετισμός δύναμης και να αλλάξει πορεία η εξέλιξη της κατάστασης.

Ας αναλάβει λοιπόν ο καθένας τη δική του ευθύνη χωρίς να κρύβεται πίσω από το αρνητικό "δε γίνεται τίποτα".
Αν και όταν ο λαός το αποφασίσει μαζικά όλα μπορουν να αλλάξουν και θα αλλάξουν!

Όλοι στη μάχη της Απεργίας!

Είν' ο παράδεισος μακριά γι' αυτούς που από μακριά κοιτάζουν

Για εκεινη τη μέρα που ο άγριος κόσμος έβγαλε άλλη μια φορά σεργιάνι το πραγματικό του πρόσωπο και κάποιες συνειδήσεις ράγισαν

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Hasta la victoria siempre, Comandante! - Αντίο Φιντέλ




Ο Φιντέλ διασχίζει την Κούβα τραβώντας για το Σαντιάγο, με χιλιάδες Κουβανούς σε κάθε γωνιά των δρόμων απ' όπου περνάει η στάχτη του να λένε αντίο με σφιγμένη καρδιά και χείλια δαγκωμένα.
Ο Φιντέλ τραβάει για την αιωνιότητα. Οι φίλοι, όσοι τον αγάπησαν, στέκονται στην άκρη, βγάζουν το καπέλο και τον αποχαιρετούν ταπεινά.
Τα σκυλιά σ'όλο τον κόσμο ουρλιάζουν.
Κάποιοι δεν πεθαίνουν, δεν χάνονται ποτέ. Όπως δεν χάθηκε ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Τσε, ο Ζαχαριάδης, ο Μπελογιάννης και τόσοι άλλοι.
Αυτοί που λάτρεψαν τη ζωή όπως και όσο μόνο ένας κομμουνιστής μπορεί.


Ένα μικρό σημείωμα του φίλου Π.Ζάχαρη σα μικρό δικό μας αντίο:



"Ο φτωχός Κουβανός που χορεύει ευτυχισμένος.. .Ο χαμογελαστός εργάτης που κάνει τσιγάρο στο διάλειμμα... Ο νεαρός γιατρός απ'την Αβάνα που σώζει εθελοντικά ανθρώπους όπου γης... Το μωρό που γεννιέται κι η μάνα του χαμογελά γιατί ξέρει πως θα ζήσει... Ο ολυμπιονίκης που δεν πλήρωσε ποτέ του για παπούτσια... Ο άνθρωπος που ζει σαν άνθρωπος... Ο εφιάλτης σας,ξεφτίλες... Χώρα μπουρδέλο,την κάνανε μοντέλο οι φτωχοί της με μπροστάρηδες μια χούφτα τρελούς. Τουλάχιστον ως προς αυτά τα στοιχειώδη,τα βασικά. Ένας λαός αποχαιρετά τον ηγέτη του,μια τάξη δακρύζει για τον τελευταίο ήρωα της. Βγάλτε το σκασμό κι αφήστε μας. Αφήστε μας να τον χαιρετήσουμε, να σκουπίσουμε τα μάτια μας και να ανασκουμπωθούμε."

Η τάξη αυτή πάντα θα βγάζει ήρωες.



Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Η σπατάλη, η απληστία και το οξυγόνο


"Το σπάταλο μοντέλο κατανάλωσης οδηγεί τον πλανήτη στα άκρα"

Ηταν ένας από τους τίτλους που έπεφταν στην πρωινή Σαββατιάτικη εκπομπή eco news που δήθεν ασχολείται με τα οικολογικά προβλήματα του πλανήτη.
Με περισσευούμενο πόνο για τον δύσμοιρο πλανήτη που κινδυνεύει από ...όλους(!) εμάς τους άμυαλους, παρουσιάζονται τα διάφορα οικολογικά προβλήματα, χωρίς βέβαια να συνδέονται με τον τρόπο ανάπτυξης της οικονομίας. Το "καλό του πλανήτη" άλλωστε δεν συμβαδίζει με το "καλό της οικονομίας" σ' αυτό τον άδικο ντουνιά.

Πριν από τη συγκεκριμένη εκπομπή ένα μπουκέτο "αναλυτών" εξηγούσε πόσο πρέπει να ματώσουμε ακόμη για να "αναπτυχθεί" η οικονομία, δηλαδή οι ισολογισμοί μεγάλων κρίσιμων για το σύστημα επιχειρήσεων. Με λίγα λόγια έψαχναν τα περιθώρια που υπάρχουν, ή μάλλον που δεν υπάρχουν, για να μειωθούν οι απαιτήσεις του εργαζόμενου και επομένως να εξατμιστεί το όποιο επίπεδο ζωής του έχει απομείνει, προκειμένου να ανθίσουν οι ισολογισμοί εταιρειών και ο κύκλος εργασιών τους. Σ' αυτή την εκπομπή με οικονομικό περιεχόμενο κανείς δε νοιαζόταν για τις συνέπειες στη ζωή των πολλών, παρα μόνο για τους αριθμούς που περιγράφουν την οικονομική κατάσταση των μεγάλων εταιρειών, όπως πχ την άύξηση της παραγωγής τους όπως φυσικά και την αύξηση της κατανάλωσης των παραγόμενων προϊόντων. Εκεί το κατά ποσο τα προιόντα αυτά είναι χρήσιμα στην κοινωνία δηλ. το κατα πόσο ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες του λαού ήταν αδιάφορο.
Στο επίπεδο  της οικονομίας ( της καπιταλιστικής δηλ. που κανεις από όλους αυτούς δεν αμφισβητεί), αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι βέβαια οι ανάγκες των επιχειρηματιών, η ανάγκη με λίγα λόγια να φουσκώνουν οι τσέπες και οι λογαριασμοί των μετόχων τους όποιες κι αν είναι οι συνέπειες για τον άνθρωπο και τον πλανήτη.
Φυσικά όταν τελείωσε η παραπάνω οικονομική εκπομπή αλλά και στη διάρκεια όλων των εκπομπών έπαιζαν διαφημίσεις που πρότειναν δελεαστικά διάφορα προιόντα, τα περισσότερα από τα οποία ως γνωστό δεν έχουν καμιά πραγματική χρησιμότητα για τον πολύ κόσμο.
Όμως στο συγκεκριμένο μοντέλο οικονομίας σημασία έχει να πουλάς. Οτιδήποτε μπορεί να πουληθεί και να καταναλωθεί, από άχρηστα ή χρήσιμα, βλαβερά ή μη τρόφιμα, μέχρι όπλα και ναρκωτικά, είναι βέβαια ιερό αφού αυξάνει τον κύκλο εργασιών σειράς επιχειρήσεων και προσφέρει στην άνοδο του ΑΕΠ.
Αν θυμηθεί κανείς τον τρόπο που διαφημίζονταν και προτείνονταν σε πάρα πολύ κόσμο προ κρίσης τα καταναλωτικά δάνεια για οτιδήποτε, θα συμπληρώσει ακόμη περισσότερο την εικόνα.

Το μοντέλο ανάπτυξης που βιώνουμε επομένως κανενα ενδιαφέρον δεν έχει, ούτε και θα μπορούσε να έχει, για τα οικολογικά προβλήματα που δημιουργεί. Είναι ένα μοντέλο που έτσι κι αλλιώς δεν έχει κέντρο του τις ανάγκες των ανθρώπων αλλά τις ανάγκες των επιχειρήσεων κι επομένως δεν μπορεί να απαλλαγεί από το χαρακτηριστικό που περιγράφεται ως απληστία, αφού αυτό ακριβώς είναι το ίδιο του το οξυγόνο.
Αν ο καπιταλισμός απαλλαγεί από την "απληστία" και τα "σπάταλα μοντέλα" του, τότε ουσιαστικά θα απαλλαγεί από το κίνητρό του και τελικά από τον ίδιο του τον εαυτό.
Μιλάμε με έναν τρόπο γι αυτό που λέει ο μαρξισμός, ότι δηλαδή ο κοινωνικός χαρακτήρας της παραγωγής -όπου εκατομμύρια εργαζόμενοι εμπλέκονται στην παραγωγή ενός και μόνο προιόντος, όπως π.χ. ένα μπουκάλι αναψυκτικού- έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση με το ότι μόνο ένας ή ελάχιστοι μέτοχοι κερδίζουν από την παραγωγή αυτού του προιόντος(ατομική ιδιοποίηση) και όχι αυτοί οι εκατομμύρια εργαζόμενοι που το παράγουν.

Τότε θα πεί κανείς προς τι όλες αυτές οι γεμάτες πόνο οικολογικές αναφορές, που μάλιστα έρχονται από πιστούς αυτού του συστήματος;
Όλα αυτά μας θυμίζουν τις ταινίες με τους μαφιόζους που αφού εκτελέσουν το θύμα τους μετά πηγαίνουν στην κηδεία και προσφέρουν λουλούδια στην οικογένεια του νεκρού.
Η διαφορά εδώ είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μαφιόζους και περιθωριακούς παράνομους αλλά με το ίδιο το σύστημα και τους νόμους του, με την ίδια τη βάση δηλαδή πάνω στην οποία στηρίζεται όλο το καπιταλιστικό οικοδόμημα.

 Ακολουθούν διαφημίσεις...

ShareThis