Τρίτη, 24 Ιουλίου 2018

Μετρητοίς ή επί πιστώσει ανθρώπινης ζωής




Kάποια Δευτέρα απόγευμα στο κέντρο του καλοκαιριού, η φρίκη χωρίς καν να χτυπήσει άνοιξε και μπήκε.
 Δεν είναι λίγες οι φορές που το κάνει.
Όμως τέτοια καταστροφή δεν έχει ξαναγίνει μεσα στο καλοκαίρι από όσο μπορώ να θυμηθώ.
Πάνω από 50 νεκροί από τις πυρκαγιές δεν έχουν υπάρξει ποτέ στην Ελλάδα.

Ισως να είναι πια κοινοτυπία να πούμε πως ο κόσμος αυτός δολοφονεί.
Όμως πως να δεχτείς ότι το 2018 με τόσα μέσα διαθέσιμα για τον Άνθρωπο(όπως θα έπρεπε να είναι αλλα δεν), μια πυρκαγιά μαίνεται για τόσες ώρες και τίποτα δεν μπορεί να τη σταματήσει μεχρι να τελειώσει με θάνατο τη δουλειά της.

Εκεί στις παραλίες της Αττικής το καλοκαίρι μια γιγάντια πόλη απλώνει τη σκιά της για να γλυτώσει από τις ζέστες ακουμπώντας τα πόδια της στη θάλασσα.
Κι είναι όπως μια τεράστια, γιγάντια πολυκατοικία που ξαφνικά δε μένει ούτε δωματιο άδειο.
 Κι όμως ενώ οι τοίχοι της είναι από πεύκο, ενώ οι πόρτες είναι από χαρτί κι οι άνθρωποι είναι φορτωμένοι ο ένας πάνω στον άλλο και με τσιγάρα αναμμένα κι αναπτήρες στα χέρια, την ώρα που πιάνει ο αέρας δεν υπάρχει ούτε σκάλα κινδύνου ούτε πυροσβστήρες, ούτε σχέδιο εκκένωσης, ούτε διαθέσιμο προσωπικό που ίσως μπορεί να κάνει κάτι  όταν έρθει το κακό.
Και δεν υπάρχουν όλα αυτά όχι από αμέλεια ή αβλεψία όπως θα πούν κάποιοι αύριο, αλλά γιατί σ αυτό τον κόσμο, όπως όλα τα άλλα δικαιώματα, και το δικαίωμα της προστασίας της Ανθρώπινης ζωής πουλιέται κι αγοράζεται μετρητοίς ή επι πιστώσει, έχει κόστος και αποφέρει κέρδη ή ζημίες σε κάποιους.
Κι έτσι όλοι οι ιθύνοντες γνωρίζουν ότι η πυρκαγια θα 'ρθεί καποια στιγμή, αλλά με τσιγκουνιά που περισσεύει, αφήνουνε στη μοίρα του τον άνθρωπο, κάνουν απλά ένα σταυρό και πάνε παρακάτω φροντίζοντας το κύριο που είναι το "καλό της οικονομίας του τόπου" και ο "περιορισμός κάθε περιττής σπατάλης".


Ο Κόσμος αυτός λοιπόν ο Άκοσμος δολοφονεί με απίστετη κοσμιότητα και ευκολία.
Και όταν έρθει η στιγμη της συμφοράς απλά δηλώνει "συγκλονισμένος για την απίστευτη αυτή καταστροφή".
Το χειμωνα δήλωσε συγκλονισμένος για τις πλημμύρες της Μάνδρας, το καλοκαίρι για τις πυρκαγιές στις παραλίες της Αττικής


Ολοι αυτοί οι ευγενείς συγκλονισμένοι, όπως οι απρόσωποι εκπρόσωποι της ΕΕ, ο κ. Μακρόν κ.α. είναι οι ίδιοι που απαιτούν περικοπές στις Δημόσιες δαπάνες, στερώντας μας την αντιπυρική και αντιπλημμυρικη προστασία, ενώ οι εδώ κυβερνήσεις χαμογελούν, δίνουν τα χέρια και  δέχονται τα πάντα.

Και μοιάζουν έτσι όπως οι μαφιόζοι που αφού σκοτώσουν πρώτα αδίστακτα, πηγαίνουν ύστερα με τα μαύρα τους γυαλιά στην κηδεία και εκφράζουν την απέραντη θλίψη τους.

Ακούσαμε πως η κυβέρνηση  κήρυξε  τριήμερο εθνικό πένθος.
Σε δυό τρεις μέρες, δυο τρεις μήνες το πολύ, όλα θα έχουν ξεχαστεί και μόνο όσοι έχασαν ανθρώπους ή χαθήκαν θα έχουν πάνω τους σημάδι από την τρομερή αυτή καταστροφη.
Κι αυτός ο κόσμος που αγοράζει και πουλάει τοις μετρητοίς ή επί πιστώσει ανθρώπινων ζωών θα συνεχίσει να δολοφονεί μέχρι κάποιοι οργανωμένα να τον σταματήσουν.

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Μαθήματα ζωής

Αυτό το "Οι αγορές θα μάθουν στους Ιταλούς να ψηφίζουν" του Γερμανού αξιωματούχου της ΕΕ κ.Εττινγκερ είναι αυτό που λένε "όλα τα λεφτά".

Όποιος υπαινιχθεί οτιδήποτε για εκβιασμούς κλπ δεν θα ξέρει τι λέει...
ΕΕ σημαίνει Δημοκρατία!
Αγορές σημαίνει Δικαιοσύνη!
Τέλος.

(που να ψήφιζαν και τίποτα άλλο...)

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Σκέψεις για άλλη μια επίθεση τραμπούκων

Για την επίθεση στον δήμαρχο Θεσ/νίκης κ. Μπουτάρη θα μπορούσαμε να πούμε πολλά.

Θα πούμε όμως λίγα και έξω από υποκριτικά ηθοπλαστικά πλαίσια αφού δεν ψάχνουμε να βρούμε τρόπο να συμφωνήσουμε "όλοι". δηλαδή "όλοι οι καλοί"...

Tόσα χρόνια κάποιοι κρύβουν την αλήθεια και ψάχνοντας δήθεν το τι φταίει δείχνουν διαρκώς άτομα .
 Ετσι κατα τα ΜΜΕ και αυτους που τωρα φρικαρουν υποκριτικά, υπεύθυνοι είναι οι "άχρηστοι","οι κλέφτες", "τα λαμόγια", "οι ανίκανοι", κλπ κλπ. δηλ κάποια άτομα. 
Για τη μηχανη που προκαλεί το προβλημα κουβεντα... 
Στο πως πρέπει να αντιδράσουμε προτεινουν επίσης ατομικες συμπεριφορές, αφού βέβαια το συλλογικό αποκλείεται ως επικίνδυνο αν ξεφύγει από τη χειραγώγησή τους. Ετσι φτάνουμε σε επιθεσεις σε άτομα από άτομα. 

Όμως αυτό που φταίει δεν είναι τα άτομα που αν αλλάξουν κι έρθουν άλλα άτομα όλα θα πανε καλύτερα, αλλά οι πολιτικές που είναι περα από άτομα. 
Όσο συνεχίζεται η λογική των "κακών πολιτικών" σε αντίθεση με τους "καλούς και τίμιους" θα εχουμε διαρκώς τέτοια. 
Ας το σκεφτουμε αυτό. 

Ο κόσμος δεν ειναι χωρισμένος σε μάγκες και μη μάγκες. 
Αυτή η λόγική είναι που οδηγεί στον ρατσισμό και στον φασισμό

Ο κόσμος δεν  είναι χωρισμενος σε "πολύ Έλληνες" και "λίγο Έλληνες". 
Αλλιως ειναι χωρισμένος ο κοσμος κι αυτη ειναι η αιτια. 
Ο κόσμος είναι χωρισμένος σε πλούσιους και φτωχούς και οι λίγοι πλούσιοι που έχουν την εξουσία μπλοκάρουν  την εξέλιξη και δεν την αφήνουν να τρέξει προς τα μπρος για να μην χάσουν τον πλούτο και την εξουσία τους.
Χειραγωγούν με όποιον τρόπο μπορούν τις μάζες και τις στρέφουν στις πιο άθλιες λογικές με σκοπό το ατομικό κέρδος. 
Αλλά και σ'αυτό ακόμη η ευθύνη δεν είναι ατομική, αλλά είναι ευθύνη της μηχανής που κινεί την οικονομία που είναι η οικονομία των λίγων επιχειρηματιών και του ατομικού τους κέρδους. Αυτό είναι που πρέπει να αμφισβητηθεί.
Όσο "υποτάσσεται" κανείς στην ανάγκη της ύπαρξης αυτής της οικονομίας και την αναγνωρίζει ως μοναδική λύση, τόσο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δέχεται και τις λογικές της. 

Το πιο γελοίο εν τω μεταξυ θα είναι ότι στο τέλος θα καταδικαστεί "η βία από όπου κι αν προέρχεται" για να έχουν και το κεφάλι τους πιο ήσυχο "οι από πάνω". 

Αυτό που έγινε στη Θεσ/νίκη ήταν άθλιο και χωρίς νόημα και όλοι ξερουν απο ποιους εγινε. 

Όσο για όλους τους υπερβολικά έλληνες που είναι πιο έλληνες από τους άλλους ας δουν επιτέλους ποιος κρύβεται πίσω τους και ποιους βολεύει αυτός ο ρατσισμός.

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι ειλικρινά αν υπάρχουν ακόμη σκεπτόμενοι άνθρωποι που να θεωρούν ότι θα μπορούσε ίσως και το ΚΚΕ να βρίσκεται στην συγκυβέρνηση ως "μοχλός πίεσης" όπως λένε.
Να κάθεται δηλαδή στο ίδιο τραπέζι με τους γνωστούς υπουργούς στο υπουργικό συμβούλιο και να συζητά εκτός των άλλων και με τους δύο Καμένους.
Να προβάλει αντιρρήσεις στους διάφορους νόμους αλλά να τους ψηφίζει στη Βουλή για να μην πέσει η κυβέρνηση και χαθεί το κελεπούρι για το λαό.
Να φωτογραφίζεται σε ακριτικά νησιά με φασίστες, επειδή έτσι "έτυχε" και να μην τρέχει τίποτα.
Να συζητά στις ομάδες εργασίας της κυβέρνησης το πως θα επιτευχθεί η ανάπτυξη με προσέλκυση επενδυτών, δηλαδή εκμεταλλευτών,  στους οποίους θα δοθούν "κίνητρα", αφού τι να κάνουμε, αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος "ανάπτυξης" της οικονομίας στον καπιταλισμό.
Αναρωτιέμαι ακόμη πόσο ολοφάνερο είναι στα μάτια των σκεπτόμενων  ότι π.χ. ο Δ.Καμένος(και σίγουρα και πολλοί άλλοι) συζητά αυτή τη σιγμή με διάφορους "ύποπτους κύκλους", από εκείνους που επεξεργάζονται διακυβερνήσεις και μίγματα πολιτικών.
Ακόμη πιο πολύ αν σκέπτονται ότι αυτοί οι κύκλοι δεν είναι π.χ. αδικημένοι εργαζόμενοι, συνταξιούχοι ή φτωχοί αγρότες, αλλά οπωσδήποτε μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που πασχίζουν να κερδίσουν κάτι εις βάρος ανταγωνιστών τους και φυσικά στην πλάτη του λαού.
Αναρωτιέμαι δηλαδή αν βλέπουν οι σκεπτόμενοι πως στην οικονομία της αγοράς, οι κυβερνήσεις και αυτοί που τις αποτελούν, δεν συζητούν με το λαό, αφού απλά δεν δουλεύουν για αυτόν και για τη δική του οικονομία. Συζητούν με εκείνους που αποτελούν αυτή την οικονομία της αγοράς. Στο λαό απλά ανακοινώνουν αυτά που συζήτησαν και αποφάσισαν "για το καλό της πατρίδας".

 Με απλά λόγια αναρωτιέμαι γιατί αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους βαθιά σκεπτόμενους, αρνούνται να δουν το προφανές και το ταξικό του πράγματος.
Οτι δηλαδή στον καπιταλισμό  και σε κάθε εκμεταλλευτική κοινωνία, στον κόσμο που χωρίζεται σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους δεν μπορεί να υπάρχει κοινό καλό και "καλό της πατρίδας".
Το καλό ταυτίζεται πάντα με το συμφέρον των από πάνω, γιατί απλά αν το καλό ήταν καλό για "όλους" και επομένως και για τους πολλούς, τους από κάτω, τότε θα ήταν αναγκαστικά κακό για τους λίγους, τους "από πάνω" που θα έπρεπε τότε να αρνηθούν τα πλούτη και την εξουσία τους, πράγμα φυσικά παράλογο σε εναν κόσμο άγριου ανταγωνισμού.
Βέβαια πολλοί πιστεύουν στη θεία φώτιση και στο φως που ξαφνικά θα φωτίσει τις σκοτεινές ψυχές και όλα θα αλλάξουν σαν από θαύμα.
Ευτυχώς κάποιοι άλλοι δεν πιστεύουν σε τέτοια.
Πιστεύουν μόνο στον αγώνα που δεν εχει τέλος.
Πιστεύουν μόνο στο ασταμάτητο ποτάμι της ζωής, στο ποτάμι των ανθρώπων που παλεύει να κινηθεί προς τα μπρός και που μέσα από χίλιες δυσκολίες πάντα βρίσκει τον τρόπο να σπρώξει τον κόσμο και να τον βγάλει από τον όποιο βούρκο.
Δεν πρέπει λοιπόν κανείς να αποφασίσει με ποια πλευρά θα πάει;;

Αναρωτιέμαι λοιπόν τελικά, αν βλέπουν κάποιοι οτι δεν γίνεται να είσαι και με το βούρκο που βαλτώνει τα πάντα και με αυτό το ποτάμι της ζωής, με τα καθαρά νερά που  διαλύουν τη σαπίλα, την  πετάνε στην άκρη και τρέχουν σαν ένα προς το μέλλον.

ShareThis