Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Απεργία- Όλα μπορούν να αλλάξουν


Ας φανταστούμε την αυριανή απεργία.

Εστω ότι ο λαός ξαφνικά δίνει ένα απίστευτο τρομερά δυναμικό παρόν.
Οι τόποι δουλειάς νεκρώνουν κυριολεκτικά ενώ οι δρόμοι της Αθήνας πλημμυρίζουν από διαδηλωτές απεργούς που κάνουν τα πεζοδρόμια να τρίζουν!
Για πολλές ώρες η Αθήνα και οι άλλες μεγάλες πόλεις δονούνται και τραντάζονται κυριολεκτικά από την ορμή, το πάθος και την αποφασιστικότητα του λαού που φωνάζει "τέρμα, ως εδώ, παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και υπογράφουμε με τη δράση μας το μέλλον μας".

Άραγε δεν θα έχει κανένα αντίκτυπο κάτι τέτοιο;
Προφανώς και θα έχει.
 Ακόμη κι αυτοί που θα προσποιηθούν ότι δεν ιδρώνει το αυτί τους, θα ιδρώσουν μυστικά και θα αναγκαστούν να λάβουν υπ'όψη τους τη λαική οργή, ειδικά στο βαθμό που αυτή θα εκφράζεται μεσα από ένα επικίνδυνο για το σύστημα πλαίσιο αμφισβήτησης της παντοδυναμίας του και απειλής συνολικής ανατροπής του.

Μια τέτοια παρουσία του λαού θα σημαίνει πολύ απλά το εξής.
Ότι ο μέχρι τώρα συσχετισμός δυνάμεων αλλάζει και ανατρέπεται υπέρ της πλευράς εκείνης που αντιστέκεται και παλεύει αποφασιστικά για την ανατροπή των πολιτικών που ασκούνται μέχρι σήμερα.
Με πιο απλά λόγια, η πλευρά που τραβάει το σκοινί ισοπεδώνοντας κάθε λαικό δικαίωμα, τώρα θα φαινόταν  να βρίσκει ισχυρή αντίσταση από τον οργανωμένο λαό που αντιδρά και τραβάει προς την αντίθετη κατεύθυνση, με προοπτική να ξεκινήσει μια τεράστια αλυσίδα αντιδράσεων που θα δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα στους σχεδιασμούς που θέλουν το λαό να βάζει διαρκώς πλάτη για να σωθεί η τσέπη των καπιταλιστών και η οικονομία τους.

Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό; Μα φυσικά με τη συμμετοχή του λαού,
Με τη συμμετοχή του καθενός από όλους όσους υποφέρουν που ρίχνοντας το δικό του μικρό βάρος στη δική μας πλευρά της ζυγαριάς θα συνέβαλλε στην αλλαγή αυτού του συσχετισμού δύναμης.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι όλα όσα ζούμε, όλη αυτή η βαρβαρότητα που πέφτει σαν καταιγίδα επάνω στο λαό, δεν είναι τίποτα παραπάνω από το αποτέλεσμα του συσχετισμού δύναμης καπιταλιστικής βαρβαρότητας/ λαικής αντίδρασης και βούλησης που υπάρχει, και που έγινε ακόμη πιο δυσμενής για το λαό, από τη στιγμή της εμφάνισης της "ελπίδας που έρχεται" και που είχε σαν αποτελεσμα την απόσυρση από το πεδίο της μάχης και την αδρανοποίηση σημαντικής μερίδας του λαού που πίστεψε στο παραμύθι της επίλυσης των προβλημάτων από την κυβέρνηση της "αριστεράς".

Έχουν νόημα λοιπόν οι αγώνες και πιο συγκεκριμένα η αυριανή Απεργια;
Γίνεται νομίζω ολοφάνερο πως κάθε ένας που θα προστεθεί αύριο στη μάχη της Απεργίας θα είναι κι ένα ακόμη λιθαράκι στη δική μας πλευρά της ζυγαριάς, ένας ακόμη δηλαδή που θα βάλει τη δική του δύναμη στην προσπάθεια να ανατραπεί αυτός ο αρνητικός για το λαό συσχετισμός δύναμης και να αλλάξει πορεία η εξέλιξη της κατάστασης.

Ας αναλάβει λοιπόν ο καθένας τη δική του ευθύνη χωρίς να κρύβεται πίσω από το αρνητικό "δε γίνεται τίποτα".
Αν και όταν ο λαός το αποφασίσει μαζικά όλα μπορουν να αλλάξουν και θα αλλάξουν!

Όλοι στη μάχη της Απεργίας!

Είν' ο παράδεισος μακριά γι' αυτούς που από μακριά κοιτάζουν

Για εκεινη τη μέρα που ο άγριος κόσμος έβγαλε άλλη μια φορά σεργιάνι το πραγματικό του πρόσωπο και κάποιες συνειδήσεις ράγισαν

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Hasta la victoria siempre, Comandante! - Αντίο Φιντέλ




Ο Φιντέλ διασχίζει την Κούβα τραβώντας για το Σαντιάγο, με χιλιάδες Κουβανούς σε κάθε γωνιά των δρόμων απ' όπου περνάει η στάχτη του να λένε αντίο με σφιγμένη καρδιά και χείλια δαγκωμένα.
Ο Φιντέλ τραβάει για την αιωνιότητα. Οι φίλοι, όσοι τον αγάπησαν, στέκονται στην άκρη, βγάζουν το καπέλο και τον αποχαιρετούν ταπεινά.
Τα σκυλιά σ'όλο τον κόσμο ουρλιάζουν.
Κάποιοι δεν πεθαίνουν, δεν χάνονται ποτέ. Όπως δεν χάθηκε ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Τσε, ο Ζαχαριάδης, ο Μπελογιάννης και τόσοι άλλοι.
Αυτοί που λάτρεψαν τη ζωή όπως και όσο μόνο ένας κομμουνιστής μπορεί.


Ένα μικρό σημείωμα του φίλου Π.Ζάχαρη σα μικρό δικό μας αντίο:



"Ο φτωχός Κουβανός που χορεύει ευτυχισμένος.. .Ο χαμογελαστός εργάτης που κάνει τσιγάρο στο διάλειμμα... Ο νεαρός γιατρός απ'την Αβάνα που σώζει εθελοντικά ανθρώπους όπου γης... Το μωρό που γεννιέται κι η μάνα του χαμογελά γιατί ξέρει πως θα ζήσει... Ο ολυμπιονίκης που δεν πλήρωσε ποτέ του για παπούτσια... Ο άνθρωπος που ζει σαν άνθρωπος... Ο εφιάλτης σας,ξεφτίλες... Χώρα μπουρδέλο,την κάνανε μοντέλο οι φτωχοί της με μπροστάρηδες μια χούφτα τρελούς. Τουλάχιστον ως προς αυτά τα στοιχειώδη,τα βασικά. Ένας λαός αποχαιρετά τον ηγέτη του,μια τάξη δακρύζει για τον τελευταίο ήρωα της. Βγάλτε το σκασμό κι αφήστε μας. Αφήστε μας να τον χαιρετήσουμε, να σκουπίσουμε τα μάτια μας και να ανασκουμπωθούμε."

Η τάξη αυτή πάντα θα βγάζει ήρωες.



Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Η σπατάλη, η απληστία και το οξυγόνο


"Το σπάταλο μοντέλο κατανάλωσης οδηγεί τον πλανήτη στα άκρα"

Ηταν ένας από τους τίτλους που έπεφταν στην πρωινή Σαββατιάτικη εκπομπή eco news που δήθεν ασχολείται με τα οικολογικά προβλήματα του πλανήτη.
Με περισσευούμενο πόνο για τον δύσμοιρο πλανήτη που κινδυνεύει από ...όλους(!) εμάς τους άμυαλους, παρουσιάζονται τα διάφορα οικολογικά προβλήματα, χωρίς βέβαια να συνδέονται με τον τρόπο ανάπτυξης της οικονομίας. Το "καλό του πλανήτη" άλλωστε δεν συμβαδίζει με το "καλό της οικονομίας" σ' αυτό τον άδικο ντουνιά.

Πριν από τη συγκεκριμένη εκπομπή ένα μπουκέτο "αναλυτών" εξηγούσε πόσο πρέπει να ματώσουμε ακόμη για να "αναπτυχθεί" η οικονομία, δηλαδή οι ισολογισμοί μεγάλων κρίσιμων για το σύστημα επιχειρήσεων. Με λίγα λόγια έψαχναν τα περιθώρια που υπάρχουν, ή μάλλον που δεν υπάρχουν, για να μειωθούν οι απαιτήσεις του εργαζόμενου και επομένως να εξατμιστεί το όποιο επίπεδο ζωής του έχει απομείνει, προκειμένου να ανθίσουν οι ισολογισμοί εταιρειών και ο κύκλος εργασιών τους. Σ' αυτή την εκπομπή με οικονομικό περιεχόμενο κανείς δε νοιαζόταν για τις συνέπειες στη ζωή των πολλών, παρα μόνο για τους αριθμούς που περιγράφουν την οικονομική κατάσταση των μεγάλων εταιρειών, όπως πχ την άύξηση της παραγωγής τους όπως φυσικά και την αύξηση της κατανάλωσης των παραγόμενων προϊόντων. Εκεί το κατά ποσο τα προιόντα αυτά είναι χρήσιμα στην κοινωνία δηλ. το κατα πόσο ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες του λαού ήταν αδιάφορο.
Στο επίπεδο  της οικονομίας ( της καπιταλιστικής δηλ. που κανεις από όλους αυτούς δεν αμφισβητεί), αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι βέβαια οι ανάγκες των επιχειρηματιών, η ανάγκη με λίγα λόγια να φουσκώνουν οι τσέπες και οι λογαριασμοί των μετόχων τους όποιες κι αν είναι οι συνέπειες για τον άνθρωπο και τον πλανήτη.
Φυσικά όταν τελείωσε η παραπάνω οικονομική εκπομπή αλλά και στη διάρκεια όλων των εκπομπών έπαιζαν διαφημίσεις που πρότειναν δελεαστικά διάφορα προιόντα, τα περισσότερα από τα οποία ως γνωστό δεν έχουν καμιά πραγματική χρησιμότητα για τον πολύ κόσμο.
Όμως στο συγκεκριμένο μοντέλο οικονομίας σημασία έχει να πουλάς. Οτιδήποτε μπορεί να πουληθεί και να καταναλωθεί, από άχρηστα ή χρήσιμα, βλαβερά ή μη τρόφιμα, μέχρι όπλα και ναρκωτικά, είναι βέβαια ιερό αφού αυξάνει τον κύκλο εργασιών σειράς επιχειρήσεων και προσφέρει στην άνοδο του ΑΕΠ.
Αν θυμηθεί κανείς τον τρόπο που διαφημίζονταν και προτείνονταν σε πάρα πολύ κόσμο προ κρίσης τα καταναλωτικά δάνεια για οτιδήποτε, θα συμπληρώσει ακόμη περισσότερο την εικόνα.

Το μοντέλο ανάπτυξης που βιώνουμε επομένως κανενα ενδιαφέρον δεν έχει, ούτε και θα μπορούσε να έχει, για τα οικολογικά προβλήματα που δημιουργεί. Είναι ένα μοντέλο που έτσι κι αλλιώς δεν έχει κέντρο του τις ανάγκες των ανθρώπων αλλά τις ανάγκες των επιχειρήσεων κι επομένως δεν μπορεί να απαλλαγεί από το χαρακτηριστικό που περιγράφεται ως απληστία, αφού αυτό ακριβώς είναι το ίδιο του το οξυγόνο.
Αν ο καπιταλισμός απαλλαγεί από την "απληστία" και τα "σπάταλα μοντέλα" του, τότε ουσιαστικά θα απαλλαγεί από το κίνητρό του και τελικά από τον ίδιο του τον εαυτό.
Μιλάμε με έναν τρόπο γι αυτό που λέει ο μαρξισμός, ότι δηλαδή ο κοινωνικός χαρακτήρας της παραγωγής -όπου εκατομμύρια εργαζόμενοι εμπλέκονται στην παραγωγή ενός και μόνο προιόντος, όπως π.χ. ένα μπουκάλι αναψυκτικού- έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση με το ότι μόνο ένας ή ελάχιστοι μέτοχοι κερδίζουν από την παραγωγή αυτού του προιόντος(ατομική ιδιοποίηση) και όχι αυτοί οι εκατομμύρια εργαζόμενοι που το παράγουν.

Τότε θα πεί κανείς προς τι όλες αυτές οι γεμάτες πόνο οικολογικές αναφορές, που μάλιστα έρχονται από πιστούς αυτού του συστήματος;
Όλα αυτά μας θυμίζουν τις ταινίες με τους μαφιόζους που αφού εκτελέσουν το θύμα τους μετά πηγαίνουν στην κηδεία και προσφέρουν λουλούδια στην οικογένεια του νεκρού.
Η διαφορά εδώ είναι ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μαφιόζους και περιθωριακούς παράνομους αλλά με το ίδιο το σύστημα και τους νόμους του, με την ίδια τη βάση δηλαδή πάνω στην οποία στηρίζεται όλο το καπιταλιστικό οικοδόμημα.

 Ακολουθούν διαφημίσεις...

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Σκέψου καλά! -Σκέψου για σένα

Μετά από μήνες πλύσης εγκεφάλου από τα ιδιωτικά κανάλια, γύρω από το θεμα του "δίκιου" τους και των αδειών των καναλιών, η ξεφτιλισμένη προπαγάνδα συνεχίζεται.
Λες και ενδιαφέρει στ'αλήθεια κανέναν από αυτούς που βλέπουν να γκρεμίζεται η ζωή τους, το αν θα πάρει άδεια το ένα ή το άλλο κανάλι, το αν θα έχουν άδεια να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, λιγότερα ή περισσότερα κανάλια-ιδιωτικές επιχειρήσεις, το αν θα μας κάνουν σουρωτήρι το μυαλό αυτοί οι εκείνοι οι ζάμπλουτοι επιχειρηματίες.
Λες και υπάρχει περίπτωση να γίνει έστω και λίγο καλύτερη η ζωή μας αν εξελιχθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το σήριαλ της αδειοδότησης.

Και μόνο η συμπεριφορά των ιδιωτικών καναλιών στο μεγάλο συλλαλητήριο που οργάνωσε το ΠΑΜΕ τη Δευτέρα δείχνει πολλά. Δεν έδειξαν παρά λίγα δευτερόλεπτα εικόνων από τις δεκάδες χιλιάδες που πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας και όλης της Ελλάδας λίγο πριν το τέλος των δελτίων, ενώ αφιέρωναν πεντάλεπτα σε ασήμαντες "ειδήσεις" γύρω από το τι είπε ο Τράμπ ή ξαναζεσταμένα σήριαλ άλλων εποχών όπως η υπόθεση του μικρού Μπεν που αποτελεί μόνιμο εμπόρευμα για πούληση εδώ και χρόνια.
Αυτή την κινητοποίηση του λαού φοβούνται, αυτήν κρύβουν με κάθε τρόπο!

Κατά τα άλλα μας καλούν να σκεφτούμε.
Τι;
Μα τι άλλο; το δίκιο των καναλαρχών, δηλαδή αυτών που με λύσσα πολέμησαν και συνεχίζουν να πολεμούν ενάντια στο λαό όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων, αυτών που τρομοκρατούσαν με κάθε τρόπο σε κάθε ευκαιρία, αυτών που έσπερναν το "δε γίνεται τίποτα", αυτών που καλούσαν σε υποταγή το λαό που τολμούσε να παλέψει.

Για το δικό μας δίκιο όμως; Νοιάζονται καθόλου; Μας καλούν να σκεφτούμε αυτά που μας καίνε πραγματικά; Φυσικά όχι...

Τον πρώτο λόγο στα "Σκέψου..." είχε βέβαια το MEGA.
Με διάφορα "έξυπνα" επιχειρήματα μας έλεγε να σκεφτούμε πόσο δίκιο έχουν τα κανάλια και οι καναλάρχες.

Σκέφτομαι λοιπόν τι θα γινόταν αν...

Αν όλοι αυτοί ήταν δυνατόν να είναι ανεξάρτητη ενημέρωση, λέμε τώρα, αν όλοι αυτοί νοιαζόντουσαν για τα βάσανα του κόσμου, του εργαζόμενου λαού που λιώνει κάτω από την πρέσσα της "ανάκαμψης της οικονομίας", που όλο έρχεται και ποτέ δε φτάνει, αφού ποτέ τα κέρδη δε φτάνουν και δεν είναι αρκετά για τους επιχειρηματίες.

Τι θα γινόταν άραγε αν κάθε 15' βλέπαμε διαφορετικά "σκέψου".
Αν διαβάζαμε κάθε λίγο στις οθόνες:

-"Πόσοι απολύθηκαν φέτος για να μπορούν οι επιχειρηματίες να φουσκώνουν τις τσέπες τους:" ΣΚΕΨΟΥ!

-"Δεχεσαι να κλείνει το LEDRA και να πετιούνται άνθρωποι στο δρόμο, ενώ ο επιχειρηματίας συνεχιζει να βγάζει δις από όλες τις επιχειρήσεις του σαν να μην τρέχει τίποτα; Γιατί; ΣΚΕΨΟΥ!"

-Πόσο δίκαιος κόσμος είναι αυτός που σου αφαιρεί ακόμα και δικαίωμα να δουλεύεις; Μπορεί να υπάρχει ζωή για σένα χωρίς δουλειά; Κανένας απολυμένος! Επίδομα ανεργίας για όλους! Πως αλλιώς θα ζήσεις; ΣΚΕΨΟΥ!"

-"Ακόμη κι αν δεχτούμε πως οι επιχειρήσεις δυσκολεύονται να κάνουν κέρδη αυτά τα χρόνια, τι έγιναν τα εκατοντάδες εκατομμύρια  και δις που εβγαλαν τόσα χρόνια; Σε ποιούς λογαριασμούς τα έχουν παρκάρει και τώρα σου ζητάνε να πληρώσεις εσύ, εσύ που δεν έχεις τίποτα το λογαριασμό; ΣΚΕΨΟΥ!"

-"Εχεις σκεφτεί τι σημαίνει το να συμφωνούν οι 'ειδικοί' ότι πρέπει να δοθούν κίνητρα στις επιχειρήσεις; Μήπως ότι πρέπει να σου κοπεί κι άλλο ο μισθός; ότι πρέπει να δοθεί το δικαίωμα στις επιχειρήσεις να σε απολύουν όποτε θέλουν; μήπως ότι εσύ δεν θα έχεις κανένα δικαίωμα στην ασφάλιση, στην παιδεία, στην υγεία, στη δουλειά, στη ζωή; ΣΚΕΨΟΥ!"

-"Πως θα ήταν ενας κόσμος όπου σημασία θα είχε πρώτα από όλα η δική σου ζωή και οι δικές σου ανάγκες και όχι τα κέρδη των πλουσίων και των επιχειρήσεών τους; Μήπως έφτασε η ώρα να παλέψεις για να τους ανατρέψεις; ΣΚΕΨΟΥ!"

"Γιατι μετά από τόσες κυβερνήσεις πάντα ασκείται η ίδια πολιτική με μέτρα εναντίον σου και υπέρ των πλουσίων και των επιχειρήσεών τους; Μήπως γιατί απλά αυτοί έχουν την εξουσία και όχι οι κυβερνήσεις που γίνονται αμέσως υπάλληλοί τους; ΣΚΕΨΟΥ!"

"Πάλεψε για τη δική σου ζωή, για τη δική σου εξουσία κι όχι για να ζουν αυτοί σα βασιλιάδες κι εσύ σα ζητιάνος! Ανάτρεψέ τους! Μπορείς! Πίστεψε στη δύναμή σου και γράψου στο σωματείο σου. ΣΚΕΨΟΥ!"

Βέβαια όλα αυτά μόνο με άλλη εξουσία θα μπορούσαν να γίνουν.

Όμως έχει αξία να σκεφτούμε τι επίδραση έχουν όλα αυτά στη συνείδησή του λαού.
Τι συνείδηση θα χτιζόταν αν άλλος είχε τον πρώτο λόγο;
Θα εξακολουθούσε ο λαός να μην πιστεύει στον εαυτό του ;

Εχει αξία να σκεφτούμε τι ρόλο παίζουν πραγματικά τα κανάλια όταν βρίσκονται στα χέρια επιχειρηματιών που φυσικά είναι αντίπαλοι και λυσασμένοι εχθροί του λαού;
Πόση σημασία πρέπει να τους δίνουμε λοιπόν;

Μήπως πρέπει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό να αμφισβητούμε κάθε πονηρή λέξη τους;

Μήπως πρέπει κάθε ώρα να ονειρευόμαστε και να παλεύουμε για έναν άλλο δικό μας κόσμο;

Σκέψου!

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Η ελευθερία να αηδιάζεις

Στον κόσμο του καπιταλισμού, στην οικονομία της αγοράς, όλα είναι εμπορεύματα.
Από τα απλά αντικείμενα και προϊόντα μέχρι αυτά "που δεν είναι πράγματα" όλα πουλιούνται κι αγοράζονται.

Η χαρά, η λύπη, η δυστυχία, η προσωπική ζωή, τα καθημερινά δράματα, οι νίκες στους Ολυμπιακούς, τα τρομερά δυστυχήματα σαν αυτό της Αιγινας, οι εξυπνάδες, οι αθλιότητες, τα αστεία που λέει κανείς, το κουτσομπολιό, τα καμώματα του καιρού, το γέλιο και το κλάμα για ό,τι ζούμε, όλα παίρνουν τη θεση τους στους πάγκους των πωλητών και ψάχνουν τιμή και πελάτες.

Ετσι μάθαμε ανάμεσα σε άλλα, τα προσωπικά δράματα των θυμάτων στη Νίκαια της Γαλλίας, προσωπικες ιστορίες Ολυμπιονικών που δε μας χρειάζονται σε τίποτα, το πόσο καλά περνάνε οι πλούσιοι στα ακριβά νησιά, το τι εγινε στα γενέθλια της Μαντόνα, και αυτές τις μέρες τα "σπαρακτικά λόγια" των συγγενων των θυμάτων της Αίγινας.

Όλα  έπαιξαν στους τίτλους των δελτίων, άλλα με καλύτερο και άλλα με άθλιο περιτύλιγμα.

Δε μπορώ να καταλάβω τι σκατά αρέσει από αυτό τον κόσμο αυτού του τρισάθλιου παζαριού, στους φτωχούς και στριμωγμένους που περιέργως παραμένουν οπαδοί του καπιταλισμού.
Η ελευθερία να αηδιάζεις;

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Δικαίωμα;

 Τι είναι δικαίωμα;

Τι σημαίνει;

Νοι'αζεται κανείς;

Υπάρχει τέτοια λέξη, τέτοια έννοια;
Θέλουμε να υπάρχει;

Καπιταλισμός.
Ένας κόσμος άγριος, γυμνός από ανθρωπιά, κυνικός μέχρι το μεδούλι.

Σ' αυτόν τον κόσμο έχουμε ένα και μόνο δικαίωμα.

Το δικαίωμα να αγοράζουμε τα "δικαιώματά" μας.

Το δικαίωμα να κινείσαι, να μορφώνεσαι, να είσαι υγιής, να αναπνέεις καθαρό αέρα, να διασκεδάζεις, να ζείς πωλείται σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς.

Όποιος έχει  αγοράζει.

Οι άλλοι στον Kαιάδα.


Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Σκέψου αταξικά, παράδωσε τα όπλα στον εχθρό σου



Σε έναν πόλεμο είναι βέβαια εντελώς ηλίθιο να δέχεσαι να δυναμώσει ο εχθρός σου για να μπορέσει να σε εξοντώσει ολοκληρωτικά. Αυτός είναι και ο λόγος που ο ταξικός εχθρός, την ώρα που  βομβαρδίζει, τα δικά μας σπίτια και τη δική μας ζωή, μας λέει πως δεν υπάρχει πόλεμος, αλλά ψεκασμός με βόμβες για το καλό  όλων μας...


"Σκέψου αταξικά, παράδωσε τα όπλα σου"

Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο κύριος στόχος της προπαγάνδας του συστήματος.
Ιδιαίτερα μέσα στις συνθήκες της τεράστιας κρίσης που περνάει  ο καπιταλισμός, αυτή η προσπάθεια να θολώσουν τα νερά  αποκτάει ακόμα μεγαλύτερη σημασία.

Ο στόχος αυτός τέθηκε βέβαια εδώ και δεκαετίες, έγινε όμως εφικτός ιδιαίτερα μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού.
Τότε ο καπιταλισμός τα έδωσε όλα.
Μίλησε με όλους τους τρόπους που είχε, χρησιμοποίησε όλα τα όπλα που είχαν στη διάθεσή τους οι ιδεολογικοί του μηχανισμοί για να πείσει τους εργαζόμενους, τους καταπιεσμένους και εξουσιαζόμενους, τους από κάτω δηλαδή, πως πλέον  είχε έρθει "το τέλος της ιστορίας", πως ο ταξικός πολεμος έλαβε τέλος, πως ο κόσμος ήταν δήθεν επιτέλους ένα, πως ο καπιταλισμός επικράτησε τελειωτικά και από εκεί και μετά αποτελούσε την μία και μοναδικη αδιαμφισβήτητη επιλογή που υπήρχε!
Άλλος κόσμος πέρα από τον καπιταλισμό δεν μπορεί να υπάρξει είπαν!
Επομένως το μόνο που έμενε ήταν "να τα βρούμε", να συνεννοηθούν οι ταξικοί αντίπαλοι δηλαδή και να δώσουν τέλος σε μια "διαμάχη" που δεν είχε πια νόημα.

Η πραγματικότητα δείχνει πως το πέτυχαν σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Εκτός από τον κόσμο εκείνο που ακούει τις φωνές των μαρξιστών λενινιστών,όσων απέμειναν αμετακίνητοι και αλύγιστοι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη στις δύσκολες συνθήκες που ακολούθησαν, και εδώ στην Ελλάδα τη φωνή του ΚΚΕ, οι υπόλοιποι αποφάσισαν να βάλουν νερό στο κρασί τους, να ακούσουν τις σειρήνες του συστήματος και να βυθιστούν στην πλάνη της ταξικής συνεννόησης.

Το αποτέλεσμα βέβαια δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την αποδυνάμωση των αγώνων των εργαζόμενων που σιγά σιγά άρχισαν να χάνουν τη στόχευσή τους.
Ο στόχος σταμάτησε να είναι τις περισσότερες φορές το κτύπημα του ταξικού αντιπάλου, του εχθρού δηλαδή σε έναν πόλεμο που φυσικά συνεχιζόταν και που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει έξω από τη θέληση μας. Ο στόχος πλέον ήταν "η καλυτέρευση της ζωής όλων", πλουσίων και φτωχών, που δήθεν όλοι μαζί θα προσπαθούσαν να χτίσουν έναν καλύτερο κόσμο...
Τις συνέπειες αυτής της θολούρας που 'εφερε την αποδυνάμωση του λαικού κινήματος τις ζούμε με τον πιο σκληρό τρόπο σήμερα.

Ο ταξικός πόλεμος βέβαια ξαναλέμε ότι συμβαίνει αντικειμενικά πέρα από τη θέληση του οποιουδήποτε. Και μάλιστα όποια κι αν είναι η αντίσταση και η συμμετοχή από την πλευρά των από κάτω, των εξουσιαζόμενων, η πλευρά των εξουσιαστών δεν σταματάει στιγμή να σχεδιάζει και να πραγματοποιεί τα πλήγματά της εναντίον μας.
Αυτη είναι μια μεγάλη αλήθεια, με τεράστιες φυσικά συνέπειες, που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να κρύψουν οι μηχανισμοί του συστήματος και οι άνθρωποί τους.

Αν οι από κάτω, καταλάβαιναν ότι αυτό που συμβαίνει γύρω τους και στη ζωή τους, δεν είναι παρά  ένας φρικτός πόλεμος των κατόχων της εξουσίας εναντίον τους, που προσπαθεί να ισοπεδώσει κάθε αντίσταση, να γκρεμίσει κάθε δικαίωμα, για να σωθεί το ίδιο το σύστημα που βρίσκεται σε κρίση, θα έκαναν εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Και αυτό γιατί φυσικά, αν κατανοούσαν ότι βρίσκονται αντικειμενικά σε πόλεμο με τους ταξικούς τους εχθρούς, τους καπιταλιστές, τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων δηλαδή, δεν θα έκαναν ούτε ένα βήμα πίσω από τα δικά τους χαρακώματα. Δεν θα παραχωρούσαν τίποτα από τα δικά τους δικαιώματα και όπλα, τίποτα που να αποδυναμώνει τη δική τους θέση και θα  δυναμωνει τον αντίπαλό τους.
Αν δεν περνούσε η πλάνη της ταξικής συνεννόησης, φυσικά δεν θα δεχόντουσαν να δώσουν στον εχθρό τους δικα τους όπλα, όπως για παράδειγμα το δικαίωμα στην απεργία αλλά και τα ίδια τα σωματεία τους όσο απέχουν από αυτά, για να τους χτυπήσει ο εχθρός πιο αποτελεσματικά.

Σε έναν πόλεμο είναι βέβαια εντελώς ηλίθιο να δέχεσαι να δυναμώσει ο εχθρός σου για να μπορέσει να σε εξοντώσει ολοκληρωτικά. Αυτός είναι και ο λόγος που ο ταξικός εχθρός, την ώρα που  βομβαρδίζει, τα δικά μας σπίτια και τη δική μας ζωή, μας λέει πως δεν υπάρχει πόλεμος, αλλά ψεκασμός με βόμβες για το καλό  όλων μας...

Κάθε φορά λοιπόν που εμείς οι εργαζόμενοι ακούμε να μας ζητάνε να βάλουμε πλάτη για να δυναμώσουν οι επιχειρήσεις και η οικονομία(τους) παραδίνοντας δικά μας δικαιώματα, πρέπει να σκεφτόμαστε αυτό ακριβώς. 
Να σκεφτόμαστε ότι μας ζητούν να παραδώσουμε τα όπλα μας στον ταξικό εχθρό, βάζοντας το χέρι μας και συναινώντας στην ίδια την εκτέλεσή μας.

Ως εδώ λοιπόν!
Ώρα αντιστροφής και σοβαρής σκέψης.
Ο κόσμος αυτός είναι ταξικός θέλουμε δεν θέλουμε, και επομένως ούτε ήταν ούτε μπορεί να είναι ένα. Εκεί έξω οι αντίπαλοί μας έχουν βγάλει όλα τους τα όπλα και μας χτυπάνε αλύπητα γκρεμίζοντας κάθε μέρα άλλο ένα κομμάτι της ζωής μας,

Στον πόλεμο αυτό ας απαντήσουμε με πόλεμο.
Οργανωνόμαστε στα σωματεία μας  και παλεύουμε για τη δική μας νίκη, για τη δική μας τάξη και όχι για το ανύπαρκτο γενικό "κοινωνικό συμφέρον"
. Οργανωνόμαστε και παλεύουμε να απαντήσουμε στον πόλεμο που μας κήρυξαν βάζοντας σαν στόχο εκτός από τη νίκη στις καθημερινές μάχες για το ψωμί και το γκρέμισμα του εχθρού και της εξουσίας του συνολικά.
Μόνον έτσι ο αγώνας θα έχει αποτέλεσμα.
Οργανώνουμε την τάξη μας και χτυπάμε τον ίδιο τον εχθρό μαζί με τους πολιτικούς του εκπροσώπους που δεν είναι άλλοι από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

Όταν οριστικά ένας κόσμος απαλλαγεί από τη θολούρα και την πλάνη του "καλού όλων" και του κοινωνικού ιστού που δήθεν δεν πρέπει να διαρραγεί, ενώ ξεσκίζεται κυριολεκτικά από αυτούς που το λένε, τότε τα πράγματα θα αρχίσουν να αλλάζουν.
Οι πόλεμοι κερδίζονται με μάχες και συγκρούσεις σκληρές στα πεδία των μαχών της ταξικής πάλης και όχι με συζητήσεις στην έδρα του εχθρού και κάτω από τους όρους που βαζουν οι ισχυροί.

Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα λοιπόν κι ας κοιτάξουμε τον εχθρό κατάματα και χωρίς φόβο.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Ο οργανωμένος λαός ήταν είναι και θα είναι μια ανίκητη υπερδύναμη όταν αποφασίζει να πολεμήσει!

Ας πολεμήσουμε λοιπόν πετώντας τα ψέματα και τις πλάνες στα σκουπίδια.
Ούτε βημα πίσω!

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016

Ματαιότητες και αλήθειες

Kατά κύματα εξαπολύονται τον τελευταίο καιρό από την κυβέρνηση της "πρώτης φοράς αριστερά" οι φοροεπιδρομές και οι λεηλασίες εισοδημάτων φτωχών λαικών στρωμάτων με στόχο τη σωτηρία της καπιταλιστικής οικονομίας.

Αντίστοιχα μειώνεται η φορολόγηση μεγάλων επιχειρήσεων έτσι ώστε να γίνουν "ανταγωνιστικές" όπως τις θέλει η οικονομία του καπιταλισμού και η τσέπη των μετόχων και ιδιοκτητών τους. Π.χ. με άλλη μια ξαφνική τροπολογία βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ "ρυθμίστηκε" η φοροαπαλλαγή μεγάλων επιχειρήσεων από το φόρο του φυσικού αερίου.
Γιά την ακρίβεια και για να θυμόμαστε και να μαθαίνουμε πως γίνονται σωστά αυτές οι δουλειές θα πούμε πως αιφνιδιαστικά κατατέθηκε και πέρασε από την Βουλή τροπολογία με την οποία απαλλάσσει τις βιομηχανίες από τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στο φυσικό αέριο!
Η τροπολογία κατατέθηκε στημενα από το πουθενά σε νομοσχέδιο που αφορούσε τις διακρατικές σχέσεις με τη Ν.Ζηλανδία!

Ευαισθησία λοιπόν από την "φιλολαική" κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για τις ανάγκες των καημένων των βιομηχάνων από τη μια, και απόλυτη αναισθησία από την άλλη σε ότι αφορά τις ανάγκες επιβίωσης των φτωχών εργαζόμενων.

Την ίδια στιγμή φουντώνουν οι συζητήσεις για το τι άλλο πρέπει να γίνει για τη σωτηρία δήθεν της οικονομίας "μας".
Τι συζητούν; Μα τι άλλο. Μεταξύ άλλων και μειώσεις στους μισθούς Δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Από τη μια έχουμε την έκθεση του ΔΝΤ που λέει ότι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα είναι υψηλός(!) και από την άλλη πολλοί συζητούν ως λύση την περικοπή μισθών στο Δημόσιο.
Ας πάρουμε όμως το δεύτερο.
Ας υπολογίσουμε το "όφελος" από ενδεχόμενη περικοπή 100 ευρώ(μιλάμε δηλ. για πολύ μεγάλο ποσό) από όλους τους 500000 δημ. υπαλλήλους, πράγμα που έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατον να συμβεί έτσι απλά.
Τι θα έμενε στο Ταμείο από την συγκεκριμένη περικοπή;
100x500000x12= 600 εκ. ευρώ
Το "όφελος" βέβαια είναι πολύ μικρότερο αν υπολογίσει κανείς και τη μείωση που θα προκύψει και για τους φόρους που θα εισπράτονται, πόσο μάλλον από τη μείωση της αγοραστικής δυναμης, αλλά ας το αφήσουμε αυτό για την ώρα.

Τη στιγμή που μια μεγάλη περικοπή θα προκαλεί σοκ στη ζωή 100άδων χιλιάδων εργαζομένων αλλά και στην οικονομία, με "όφελος" κάπου κοντά στο μισό δις, μια και μόνο επιχείρηση όπως ο Μαρινόπουλος βαράει κανόνι 1,8δις και τραβάει κατά το δάσος.

Αν δούμε και τα 88δις που έχουν αφήσει χρεοπροικα άλλοι επιχειρηματίες, που αναρτήθηκαν για μόστρα αλλά δεν πρόκειται να εισπραχθούν από τις χρεοκοπημένες επιχειρήσεις, μπορούμε και αξίζει να δούμε κάποια πράγμτα.
Πρώτον πόσο άνθρακες είναι ο θησαυρός που προκύπτει από τις σχεδιαζόμενες περικοπές,
Δεύτερο που πηγαίνουν οι θυσίες που κάνει ο λαός αφού οι ανάγκες σωτηρίας μιας και μόνο επιχείρησης ξεπερνάνε κατά πολύ ακόμη και μια ολόκληρη υποθετική δέσμη σκληρών μέτρων,
Τρίτο να φανταστούμε τι θα ακολουθήσει αφού όπως φαίνεται η μαύρη τρύπα της καπιταλιστικής κρίσης όχι μόνο δεν κλείνει με τίποτα αλλά όλο και μεγαλώνει,
Τέταρτο και σπουδαιότερο να σκεφτούμε πως ο λόγος των θυσιών δεν είναι   να λυθούν σήμερα τωρινά προβλήματα της οικονομίας, αλλά για να ρυθμιστούν μελλοντικές προσδοκίες και απαιτήσεις των μονοπωλίων που θα επιβιώσουν μετά το τέλος και αυτού του γύρου κρίσης.


Αυτό που έχει πραγματικά αξία είναι να σκεφτούν οι εργαζόμενοι:

Για ποιον και για τι θυσιάζουν το τώρα και το μέλλον τους;
Πόσο πρόοδος είναι να γυρίζουν δεκαετίες πίσω οι ανάγκες τους;
Πόσο "νέο" και σύγχρονο, πόσο υγιές και ασφαλές είναι να κυκλοφορούν π.χ. με παλιά μεταχειρισμένα αυτοκίνητα στα οποία δεν μπορούν να αλλάξουν ούτε τα φθαρμένα λάστιχα;
Ποσο μπροστά μας πάει αυτός ο σάπιος κόσμος του καπιταλισμού;
Πόσα βήματα κάνει προς τη δημοκρατία ένα σύστημα που δε δίνει δεκάρα για τις ανάγκες και τη ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας γιατί ούτε μπορεί ούτε θέλει να καλύψει αυτές τις ανάγκες;

Πόσο εφικτό είναι το να ζήσουν σε έναν τέτοιο "ρεαλιστικό" και "εφικτό" κόσμο που τους ζητάει κάθε μέρα την κεφαλή τους επί πίνακι;

Αξίζουν άραγε έστω και μια δεκάρα οι θυσίες που κάνει ο λαός αφού τον οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε ένα μέλλον πολύ χειρότερο από το ήδη άθλιο σήμερα, 
αλλά και στην αποδυνάμωση της δικής του θεσης για να ισχυροποιηθεί σε βάρος του η θέση των εξουσιαστών-ταξικών του αντιπάλων;

Μήπως πρέπει να σκεφτεί πολύ σοβαρά την ανατροπή αυτής της σάπιας εξουσίας και να αμφισβητήσει ισχυρά σήμερα και στην πράξη τους εξουσιαστές-βασανιστές του;

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Μην το ξεχάσεις που πάνε αυτά που σου άρπαξαν


Στη μια μεριά της οθόνης βλέπω την είδηση για το σοκ των συνταξιούχων.
Ανθρωποι που δούλεψαν και πλήρωσαν τις εισφορές τους και τώρα δε μπορούν να ζήσουν.
Αυτοί που τους έλεγαν ότι όχι μόνο δεν θα μειωθούν οι συντάξεις τους αλλά σε κα΄ποιους θα αυξηθούν κιόλας!
Τέτοιοι ξεφτιλισμένοι ψεύτες ήταν που τους καθησύχαζαν για να κάτσουν στο σπίτι και να μη βγουν στο δρόμο με την κατάθεση του  ασφαλιστικού.

Τωρα πήγαν να πληρωθούν τα λίγα κατοστάρικα που παίρνουν και τσοντάρουν μ'αυτά(αν είναι δυνατόν...) και στα παιδιά τους, και τα βρήκαν ακόμη λιγότερα. Άλλοι εκατό άλλοι παραπάνω, αλλοι λιγότερο. Τι σημασία έχει στην εποχή που κι ένα δεκάρικο είναι κρίσιμο αφού σε όλους τους φτωχούς κάτι λείπει, από πολλά μέχρι λίγα, για να πληρωθούν οι λογαριασμοί.

Και να μη νομίσει κανείς ότι το ζήτημα είναι θεωρητικό ή ότι κάπου το διάβασα.
Το είδα γύρω μου. Το ένοιωσα μες στο σπίτι.
 Στον πατέρα μου, στον κυρ Πέτρο, στον κυρ Γιάννη απέναντι, σε όλους. Τι θλίψη...άλλη μια.


Στην άλλη μεριά της οθόνης η είδηση για το κλείσιμο του Μαρινόπουλου.
Ο ζάμπλουτος Μαρινόπουλος με τις τόσες επιχειρήσεις και τα 100άδες εκατομύρια στους εδώ κι εκεί νόμιμους λογαριασμούς του, βάζει την αλυσίδα σουπερ μάρκετ στον πτωχευτικό κώδικα.

Χρωστάει πολλά λένε, πάνω από 1,5 δις(!) και δεν έχει να πληρώσει. Οχι αυτός, η επιχείρησή του! Απειλεί να την κλείσει με 13000 εργαζόμενους και 3000 εταιρείες που τους χρωστάει επίσης πολλά, κάπου κοντά στο 1δις λένε, και απειλούνται άμεσα από κλείσιμο αν χρεοκοπήσει ο Μαρινόπουλος.

Στην οικονομία αυτό λέγεται too big to fail!
Δηλαδή, ή με σώζετε και ρυθμίζετε τα χρέη μου(με χαριστικές ρυθμίσεις και περικοπές) ή χρεοκοπώ και βουλιάζω όλη την οικονομία.

Είναι απίστευτο πραγματικά αλλά νόμιμο και συνηθισμένο να χρεοκοπεί μια τεράστια επιχείρηση ενός ομίλου, όπως έγινε και με το Ledra, και ο ίδιος ο επιχειρηματίας να μη χρωστάει αυτός και να συνεχίζει ακάθεκτος την υγιή επιχειρηματική του δράση με τις άλλες του επιχειρήσεις, σαν να μην τρέχει τίποτα!

Καπιταλισμός λέγεται, με τα απλά, ακριβη αλλά ξύλινα και αντιπαθητικά λόγια των κομμουνιστώνε.
Μην τον πειράζετε, δώστε του το αίμα σας, τη ζωή των παιδιών σας για να βγει από το τέλμα και τη σαπίλα του και να συνεχίσει να καταστρέφει ζωές.

Όμως το μάτι ξαναγυρίζει στους συνταξιούχους στα ΑΤΜ που μες την απελπισία με το κεφάλι στα χέρια σκέφτονται πως θα βρουν να πληρώσουν λογαριασμούς ή φάρμακα, ή εκείνο το κατοστάρικο από τη ρύθμιση του λογαριασμού του παιδιού τους.
Που πηγαν τα 50άρικα και κατοστάρικα που τους άρπαξαν ξαφνικά;
Μα που αλλού;
Στο Μαρινόπουλο, στον Παρασκευαίδη του Ledra που πήδηξαν νόμιμα στο δε χρωστάω-σας εχω γραμένους-ειμαι εξουσία και δε γουστάρω να πληρώνω, και απαιτούν να τους χαρίσουν τα χρέη την ώρα που πίνουν σαμπάνια και γελάνε χυδαία σε κάποιο εξωτικό νησί.

Απ' ευθείας εκεί πήγαν καημένε πατέρα, καημένε γείτονα.

Εκεί που πήγε κι ο τόσος κλεμμένος ιδρώτας σου όλα τα χρόνια της δουλειάς.

Αυτούς παλεύεις να σώσεις... αυτούς και την εξουσία τους.
Αυτούς που έπρεπε χωρίς σταματημό, χωρίς συμβιβασμό να πολεμάς κάθε μέρα που περνάει μέχρι να τους νικήσεις και να πάρεις ανάσα σε έναν άλλο δικό σου κι όμορφο κόσμο.
Σώζεις αυτούς και τη θηλιά που φτιάχνουν για να σε κρεμάσουν όταν δε βρούν άλλο τρόπο να σωθούν.

Καπιταλισμός λέγεται, μην το ξεχάσεις



ΥΓ: "Ο αγώνας κατά της φοροδιαφυγής συνεχίζεται" άκουσα από τον κ.Αλεξιάδη.
Αλήθεια;
Πως συνεχίζεται;
Με το κυνηγητό των φτωχών και τελειωμένων ελεύθερων επαγγελματιών με τα μπλοκάκια μην τυχόν και ξεφύγει κανα 50άρι, ενώ την ίδια ώρα Μαρινόπουλοι και Παρασκευαίδηδες γλεντάνε τα 100άδες μύρια που θα τους χαρίσουν για να μείνουν καρφωμένοι στη σάρκα μας και να συνεχίσουν να μας ρουφάνε το αίμα;

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Θέλετε να μιλήσουμε για τον Σοσιαλισμό;



ΑΠΟ ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ


Γράφει ο Νίκος Μόττας* //


Την τελευταία 25ετία, μετά τη νίκη των αντεπαναστατικών δυνάμεων στην ΕΣΣΔ και την ανατολική Ευρώπη, στο δημόσιο πολιτικό διάλογο κυριαρχεί ο αξιωματικός λόγος του τέλους «των ιδεολογιών και της ιστορίας». Πρόκειται για τον αξιωματικό εκείνο λόγο- τον τόσο βολικό για την κυρίαρχη αστική τάξη- που λέει σε γενικές γραμμές τα εξής: 1) ο σοσιαλισμός απέτυχε ανεπιστρεπτί, 2) ο καπιταλισμός είναι ο τελικός νικητής στη διαδοχή των κοινωνικο-οικονομικών μετασχηματισμών της Ιστορίας, 3) οποιαδήποτε κουβέντα για μια άλλη κοινωνία, με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής σε μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, είναι «εκτός πραγματικότητας» ή αποτελεί «ουτοπική φαντασίωση».


Συστατικό στοιχείο του παραπάνω αξιωματικού λόγου είναι ο αντικομμουνισμός, η προσπάθεια δαιμονοποίησης και κατασυκοφάντησης της Σοβιετικής Ένωσης και γενικότερα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα. Ένα φάντασμα πλανάται πάνω απ’ τα κεφάλια σοσιαλδημοκρατών, νεοφιλελεύθερων, ναζί και λοιπών αστικών δυνάμεων κάθε φορά που έρχονται αντιμέτωποι στο δημόσιο διάλογο με κομμουνιστές. Είναι το φάντασμα της «Σοβιετίας»– του «ανελεύθερου», «σταλινικού», «αιμοσταγούς»,

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Brexit, ώρα για σοβαρές σκέψεις

Μέχρι πριν από λίγες ώρες ελάχιστοι περίμεναν την επικράτηση του Brexit στο χθεσινό δημοψήφισμα στην Μ.Βρετανια.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιοι ήταν αυτοί οι ελάχιστοι, το τελικό αποτέλεσμα όμως ήταν διαφορετικό.
Το 52% των Βρετανών ψηφοφόρων αποφάσισαν έξοδο από την ΕΕ.

Έτσι μια μεγάλη συζήτηση ξεκινάει γύρω από το μέλλον της ΕΕ ή της "Ευρώπης" όπως λένε κάποιοι θολά βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι συμφέροντα τεράστιων μονοπωλίων, λαών, χωρών και των οικονομιών τους και μεγάλων ιμπεριαλιστικών μηχανισμών.

Επειδή είμαστε πράγματι σε "αχαρτογράφητα νερά" όπως λένε πολλοί από το πρωί σήμερα μετά το αποτέλεσμα, καλό είναι να είναι κανείς πολύ προσεκτικός στην ανάλυση που κάνει.

Για παράδειγμα τα "αριστερά" χαμόγελα για το brexit μόνο προχειρότητα δείχνουν για να μην πούμε τίποτα χειρότερο.
Ετσι κι αλλιώς αν κάτι μπορεί να ειπωθεί χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση και σκέψη είναι αυτό:
Για τους λαούς, τίποτα το καλό δεν μπορεί να έρθει από μόνο του ή από σπόντα, χωρίς αγώνα και σύγκρουση με τους καταπιεστές του, με συγκεκριμένη και καθαρή στόχευση.

Αυτό που θα επιχειρήσουμε εμείς εδώ θα είναι να βάλουμε στον πίνακα και στο τραπέζι της συζήτησης όλα τα δεδομένα με σκοπό να βοηθήσουμε το ξετύλιγμα του κουβαριού που αυτή τη στιγμή μοιάζει απίστευτα μπλεγμένο.

Πρώτα από όλα πρέπει να βάλουμε το συγκεκριμένο γεγονός μέσα στο πλαίσιο όπου συμβαίνει Ποιο είναι αυτό;
Μα η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και οι συνέπειές της στις οικονομίες των καπιταλιστικών κρατών. Αν κάτι έχει γίνει απόλυτα φανερό όσο περνάει ο καιρός-και φως δεν φαίνεται πουθενά- είναι η ένταση των ανταγωνισμών σε παγκόσμιο επίπεδο. Η κάθε κυβέρνηση και το κάθε καπιταλιστικό κράτος δεν μπορεί παρά να ενδιαφέρεται πρώτα απ'όλα για τα συμφέροντα των δικών του επιχειρήσεων. Η εσωτερική σύγκρουση συμφερόντων που όλο και εντείνεται είναι ένας παράγοντας που πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά.
Που οδηγεί όμως αυτή η όξυνση των ανταγωνισμών στο τέρμα του δρόμου;
Στην παγκόσμια ειρήνη και ευτυχία ή στο αντίθετό της;

Δεύτερο στοιχείο είναι το ποιος προκάλεσε αυτό το δημοψήφισμα.
Αυτός που το έβαλε στο τραπέζι ήταν το Συντηρητικό κόμμα και ο Ντ. Κάμερον που όπως ακούμε το έκανε λόγω πιέσεων που δεχόταν μεσα στο κόμμα του. Να θυμηθούμε πως οι μισοί περίπου από τους βουλευτές του(151 από τους 333) μετά τις τελευταίες εκλογές εμφανιζόντουσαν ως υποστηρικτές του brexit. Ακούμε ακόμη ότι το έκανε πιστεύοντας ότι το bremain θα επικρατούσε συντριπτικά. Είναι έτσι όμως;
Είναι μάλλον πιο σοβαρό να σκεφτούμε, πως ο Ντ. Κάμερον, παίρνοντας υπ'όψη τα τεράστια συμφέροντα που εξυπηρετεί, δεν θα έβαζε τη Μ.Βρετανία σε τέτοια συζήτηση και περιπέτεια χωρίς να υπάρχουν κάποιοι πολύ σοβαροί λόγοι. Αυτοί οι "σοβαροί λόγοι"(ή σοβαρά και μεγάλα συμφέροντα εντός και εκτός Μ.Βρετανίας) ήταν που πίεσαν τον Κάμερον και τους βουλευτές του να προχωρήσουν στο δημοψήφισμα.

Ένα τρίτο στοιχείο είναι το ποιοι πανηγυρίζουν αμέσως μετά το αποτέλεσμα υπερ του brexit. Είναι οι ακροδεξιοί και οι εθνικιστές σε πολλές χώρες της Ευρώπης, όπως επίσης και ο Ντ.Τραμπ που έτρεξε στη Σκωτία δηλώνοντας:"Πήραν τη χώρα τους πίσω. Ερχεται και η σειρά μας. Τέρμα τα παιχνίδια". Προφανώς δε μιλούσε για λογαριασμό του λαού.
Αντίστοιχα στην Ελλάδα το κόμμα που έτρεξε αμέσως να ζητωκραυγάσει για τη νίκη του Brexit ηταν η δολοφονική, φασιστική Χρυσή Αυγή.

Η άνοδος του εθνικισμού βέβαια που παίρνει αέρα από το brexit, δεν μπορεί να θεωρείται θετικό γεγονός από όσους "αριστερούς" βιάζονται να χαμογελάσουν.



Ένα άλλο πολύ σοβαρό στοιχείο τώρα είναι το τι προκαλεί άμεσα αυτή η εξέλιξη στο επίπεδο της οικονομίας και των αγορών.(Δεν θα αναφερθούμε εδώ σε προβλέψεις μείωσης ΑΕΠ χωρών, προσαρμογές φορολογίας κλπ.)
Έχουμε λοιπόν πτώση για τη λίρα  και άνοδο για το δολάριο. Το ευρώ δεν έχει λόγους να χαίρεται με τη συζήτηση για δημοψηφίσματα και σε άλλες χώρες φουντώνει.
Κερδισμένος λοιπόν εδώ είναι το δολάριο. Από την άλλη αυτό δεν μπορεί παρά να έχει συνέπειες στις Αμερικανικές εξαγωγές. Το άλλο ισχυρό νόμισμα που επηρεάζεται είναι το ελβετικό φράγκο και η ελβετική οικονομία που δεν θέλει άνοδο του ελβετικού φράγκου.
Αναστάτωση έχουμε από το πρωί και στις αγορές ομολόγων με πρώτους να ανησυχούν να είναι τα ιταλικά κρατικά ομόλογα που τρέχουν στα ψηλα τους. Να μην ξεχνάμε ότι η ιταλική οικονομία κρέμεται από πολύ λεπτές κλωστές που επιβαρύνονται από το άνοιγμα των spreads σε σχέση με τα Γερμανικά ομόλογα.
Κάτι ανάλογο έχουμε και με τα ισπανικά ομόλογα.
Είναι άξιο προσοχής το γεγονός ότι τη μεγαλύτερη πτώση δεν την συναντάμε στην αγορά της Αγγλίας αλλά στις αγορές Ισπανίας, Ιταλίας και Ελλάδας!

Μια άλλη σκέψη είναι πως αφού ΕΕ και Μ.Βρετανία στριμώχνονται ευνοούνται οι ανταγωνιστές τους, Ρωσία και Κίνα.
Όμως η πτώση της τιμής του πετρελαίου που έχουμε στις αγορές δεν ευνοεί τη Ρωσική οικονομία.

Αυτό που σίγουρα πρέπει να σκεφτεί κανείς, είναι το ότι είναι πιθανό να μπούμε σε μια νεα σοβαρή χρηματιστηριακή κρίση, μετά από εκείνη του 2008 με την περίπτωση Λήμαν Μπράδερς, που θα πλήξει ή δυσκολέψει πάρα πολύ την επιδιωκόμενη καπιταλιστική ανάπτυξη, που έτσι κι αλλιώς εμφανίζεται πολύ αναιμική, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η πρώτη και άμεση συνέπεια του αποτελέσματος υπερ brexit, ήταν η παραίτηση Κάμερον που ως υποστηρικτής της παραμονής δεν θα μπορούσε να είναι αυτός που θα δρομολογήσει τις επόμενες εξελίξεις
Ποιος θα είναι ο διάδοχός του όμως;
Ο δεξιός εθνικιστής Ν.Φάραντζ, που η γλώσσα του έχει στοιχεία "σοσιαλιστικά" θυμίζοντας τους εθνικοσοσιαλιστές του '20-'30 σε Ιταλία και Γερμανία, ή ο πρώην δήμαρχος του Λονδίνου Μπ.Τζόνσον;
Δεν μπορούμε να μην σημειώσουμε, ότι παρά το θρίαμβο του brexit είδαμε κόσμο να αποδοκιμάζει τον Τζόνσον έξω από το σπίτι του στο Λονδίνο.

Παρ' ότι δεν είμαστε έτοιμοι  να αναλύσουμε το τι ήταν αυτό που έκανε τους Βρετανούς να ψηφίσουν όπως ψήφισαν, αφού σίγουρα υπήρξαν μια σειρά από λεπτομέρειες και φανερές ή κρυφές αιτίες που έπαιξαν ρόλο, θα πούμε με λίγα λόγια τα εξής.
Το πρώτο και κύριο ήταν η δυσαρέσκεια των λαικών στρωμάτων για το επίπεδο της ζωής τους που κατρακυλούσε όλο και πιο χαμηλά. Αυτό κατάφερε να εκμεταλλευτεί η πλευρά του brexit και να φορτώσει όλα τα αρνητικά στην ΕΕ, κρύβοντας το σκληρό πρόσωπο του Αγγλικού Ιμπεριαλισμού-μονοπωλιακού καπιταλισμού που και εκτός ΕΕ θα συνεχίσει να τσακίζει τον λαό, αν αυτός δε βρεί τους τρόπους να αμυνθεί και να αντεπιτεθεί.

Πριν κλείσουμε θα πούμε πως η συζήτηση για την έξοδο και άλλων χωρών θα φουντώσει στη συνέχεια σε χώρες όπως η Ολλανδία, η Γαλλία της κ.Λεπέν και αλλού.
Επίσης το αποτέλεσμα αυτό σίγουρα θα επηρεάσει και τις εκλογές της Κυριακής στην Ισπανία δημιουργώντας πρόβλημα στους υποστηρικτές της ΕΕ.

Αυτό όμως δεν σημαίνει αυτόματα και κάτι καλό για τους λαούς.
Οι λαοί πρέπει να βρουν τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στους δικούς τους πόθους και ανάγκες και στα άδεια λόγια των διαφόρων εθνικιστών. Ο κόσμος που ονειρεύονται οι εργαζόμενοι δεν μπορεί να είναι ένας κόσμος εκμετάλλευσης σαν αυτόν της δήθεν "άλλης Ευρώπης" όπου η σφαγή θα συνεχιστεί με άλλο πρόσωπο, αφού αυτοί που θα πληρώσουν το λογαριασμό είναι πάντα οι από κάτω, οι εξουσιαζόμενοι  και όχι οι εξουσιαστές.

Όπως και να έχει δεν μπορούμε να προβλέψουμε το τι θα γίνει στο άμεσο μέλλον.
Αυτό που πρέπει να πούμε όμως είναι ότι δεν συμφωνούμε με πρόχειρες αναλύσεις του τύπου "ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου για την ΕΕ", "Ανοιξε το κουτί της Πανδώρας" κλπ.
Ας έχουμε υπ'όψη μας ότι η ΕΕ με τη μορφή που έχει τώρα δεν είναι η μοναδική επιλογή για το σύστημα. Και τα τελευταία χρόνια έχουμε ακούσει ιδέες για μικρότερη και αποτελεσματικότερη ΕΕ, όπως επίσης και άλλες μορφές ιμπεριαλιστικών μηχανισμών που σίγουρα βρίσκονται στο τραπέζι εδώ και καιρό.

Οι λαοί με τη σειρά τους πρέπει να σκεφτούν ότι πρέπει να σταματήσουν να βάζουν τα δικά τους συμφέροντα κάτω από τη σημαίες συμφερόντων των ταξικών τους αντιπάλων.
Να ΄παρακολουθήσουν προσεκτικά τις εξελίξεις που σίγουρα θα επηρεάσουν τις ζωές τους, παλεύοντας όμως για έναν άλλο πραγματικά δίκαιο δικό τους κόσμο.

ΥΓ: Αυτό που μας παίρνει τα αυτιά από την πρώτη στιγμή της επικράτησης του Βrexit είναι η συζήτηση "για μια άλλη Ευρώπη" που θα ξαναγυρίσει στις διακηρύξεις της ίδρυσής της.
Δεν υπάρχει πιο άθλια προπαγάνδα σωτηρίας αυτών που τσακίζουν τη ζωή και τα δικαιώματα των λαών. Η ΕΕ δεν δημιουργήθηκε για το καλό όλων κι ακόμη περισσότερο δεν ιδρύθηκε για το καλό της δημοκρατίας. Δημιουργήθηκε για να εξομαλύνει τις αντιθέσεις και τους αλληλοσπαραγμούς που ενυπάρχουν στο dna του καπιταλισμού, περνώντας τον καπιταλισμό σε ένα ανώτερο επίπεδο ανάπτυξης και ολοκλήρωσης στην εποχή του ιμπεριαλισμού. Αυτό βέβαια θα περνούσε πάνω από συντρίμια λαικών δικαιωμάτων που θα ήταν αναγκαίο, για την "πρόοδο" του συστήματος, να τσακιστούν.
Αυτοί που μιλάνε για την περιβόητη "ανθρώπινη Ευρώπη" λοιπόν και καλούν τις αγορές να "ακούσουν" απλά καλούν τα λιοντάρια να γίνουν φυτοφάγα και τους γύπες να κάνουν διατροφή με καναβούρι.
Κοινώς εξαπατούν τους καλοπροαίρετους και εύπιστους κρύβοντας τον ένοχο που δεν είναι άλλος από αυτή την οικονομία των κερδών των ιδιωτικών επιχειρήσεων που φυσικά δεν ρυθμίζεται με προτροπές και παρακάλια.

ΥΓ: Στο τέλος της ημέρας τα κλεισίματα των αγορών έδωσαν πολύ μεγάλες πτώσεις στα μεγάλα Χρηματιστήρια. -8% στη Γαλλία, -6,8% στη Γερμανία, -12,35% στην Ισπανία, -12,48% στην Ιταλία.

ΥΓ2(λίγες μέρες μετά):Κρίνοντας από την απατεωνιά των δικών μας "αριστερών" πίστευα ότι το podemos θα έριχνε κάποια αντιΕΕ πυροτεχνήματα για να κερδίσει κάτι. Αντίθετα όμως τό 'ριξε στο κλάμα περί αρνητικής εξέλιξης κλπ. μαζί με όλους τους άλλους στην Ισπανία. Ετσι δεν έπεισε τελικά και κατέληξε 3ο στις εκλογές. Το αποτέλεσμα εκεί λοιπόν δεν επηρεάστηκε απο το brexit λόγω υπερβολικής προσήλωσης των πρωταγωνιστών στα "ιδεώδη" της ΕΕ

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Στοιχηματίστε

"Ο επαγγελματικός βίος καθίσταται περισσότερο πολύπλευρος, συμπεριλαμβάνει δε πλέον, κατά τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου, πολλαπλές θέσεις εργασίας και μορφές απασχόλησης, διακοπές σταδιοδρομίας, αυξημένη κινητικότητα και αλλαγές επαγγέλματος"

Aυτό λέει το "Πρώτο προκαταρκτικό σχέδιο για τον ευρωπαϊκό πυλώνα κοινωνικών δικαιωμάτων" που προωθεί η Ε.Ε.

Παρακαλώ προβλέψτε, μαντέψτε και στοιχηματίστε:

Πόσες φορές το χρόνο θα απολύεστε από τη "δουλειά" σας;
Πόσους μήνες θα είσθε άνεργοι το χρόνο; Λιγότερους ή περισσότερους από τους μισούς;
Πώς θα σας αντιμετωπίζει η εργοδοσία μέσα σε αυτό το προοδευτικά μεταρρυθμιστικό πλαίσιο προσωρινότητας;
Πόσο "μόνιμα" σχέδια θα μπορεί να κάνει κάποιος για τη ζωή του;
Πόσα μποφώρ είναι ο αέρας που παίρνει τη "μόνιμη και σταθερή δουλειά" που πριν λίγο καιρό ήταν αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα;
Ποιον εξυπηρετεί αυτός ο αέρας; Τη ζωή μας ή τη χλιδή των επιχειρηματιών;
Πόσο άνθρωπος θα είναι ένας εργαζόμενος του κλότσου και του μπάτσου;

Πόσο ζωή είναι αυτό που μας τάζει το καπιταλιστικό όνειρο και οι "μεταρρυθμίσεις" του;

Πόσο βέβαιοι είσαστε ότι θέλετε την "ανάπτυξη" που ονειρεύεται η επιχειρηματικότητα και οι κυβερνήσεις τους, που περνάνε και σφάζουν;

Πόσο νομίζουν ότι θα τους ανεχτεί ο λαός άραγε;

Πόση κόλαση έχουμε μπροστά μας πριν αρχίσει να φωτίζει;

Και τελικά όταν κάποιος καταφέρει να κάνει όλα τα βήματα του Γολγοθά, δεν πρέπει άραγε να κλείσει όλους τους δρόμους που με μαθηματική ακρίβεια θα τον οδηγήσουν και πάλι σε νέους Γολγοθάδες; Δεν ωφείλει να ονειρευτεί έναν κόσμο χωρίς σταυρό στην πλάτη του;

Πιστεύει κανείς ότι υπάρχει  ακόμη κάτι καλό μέσα στον καπιταλισμό;

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Παραιτηθείτε!


Σήμερα στη Γαλλία στη Γαλλία ο λαός οργανωμένα μέσα από τα συνδικάτα του, μεσα από τα μόνα όπλα και τις μόνες ασπίδες του, κατεβαίνει στους δρόμους απαιτώντας το δικαίωμα στη ζωή.
Απέναντί του και απέναντι σε όλους τους λαούς που παλεύουν στέκονται τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα τεράστιων επιχειρήσεων, που εκφράζονται μέσα από την ΕΕ, που ζητάνε κι άλλο αίμα εργαζόμενων, που ζητάνε να τσακιστούν οι δικές μας ζωές για να ζήσουν τα δικά τους κέρδη και να γίνουν ακόμη περισσότερα.
Σήμερα στη Γαλλία γράφεται άλλη μια από τις χιλιάδες σελίδες αυτού που λέγεται "ταξική σύγκρουση".

Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα ένα τσούρμο πονηροί οργανώνουν ένα κίνημα με τίτλο "παραιτηθείτε" που καλεί το λαό να κατέβει στο δρόμο, μακριά από κόμματα και συνδικάτα, και να ζητήσει την παραίτηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ χωρίς να βάζει κανένα συγκεκριμένο αίτημα!
Δε ζητούν επαναφορά μισθών και συντάξεων, δε ζητούν να παρουμε πίσω 13ο και 14ο μισθό, δε ζητούν να πάρουμε πίσω όλα όσα μας έκλεψαν τα μνημονια τα προηγούμενα χρονια με νόμους που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΡΙΙΖΑ και οι συνεργάτες τους.
Γιατί άραγε;
Μα γιατί όλοι αυτοί οι "ακομμάτιστοι" είναι στελέχη του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του Ποταμιού και όλων αυτών που πριν λίγο απάρτιζαν την κίνηση ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ.

Και τι λένε;
"Παραιτηθείτε"...
Σε ποιον άραγε; Στην κυβέρνηση μόνο;
Μαλλον όχι.

Αυτός που θελουν κυρίως να παραιτηθεί ειναι ο λαός.
Από τι να παραιτηθεί;

Μα από αυτό που αποτελεί κίνδυνο για το σύστημα, το σύστημα που με απόλυτο τρόπο εκπροσωπεί το "κίνημα παραιτηθείτε".
Θέλουν να παραιτηθούμε  από την πίστη μας στη μόνη δύναμη που έχουμε που δεν είναι άλλη από τον οργανωμένο αγώνα μας και τα οράματά μας για έναν άλλο δικαιότερο κόσμο, από το όραμά μας για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση.
Θέλουν να παραιτηθούμε από την πεποίθησή μας ότι μόνο μέσα από τα συνδικάτα μας και τον οργανωμένο αγώνα μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Τότε θα είμαστε έτοιμοι να αφεθούμε απελπισμένοι στα νύχια τους και να τους αφήσουμε ανενόχλητους να σχεδιάσουν τη ζωή μας για μας χωρίς εμάς.

Τους πήραμε είδηση ομως και τους το λέμε απλά.
Ακομμάτιστοι και αχρωμάτιστοι σ' αυτό τον κόσμο δεν υπάρχουν.

Γι αυτό πονηροί απρόσωποι εκπρόσωποι της ευρωλεηλασίας της ζωής μας πετάξτε τη μάσκα!

Παραιτηθείτε!

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

Είναι ο κομμουνισμός αποκλειστικός;



 "...να μην επιτραπεί πια η χρησιμοποίηση ορισμένων λέξεων, όπως «ελευθερία», «δικαιοσύνη», «ανθρωπιά», «μόρφωση», «παραγωγικότητα», «τόλμη», «εντιμότητα», προτού ξεκαθαριστεί η πραγματική σημασία τους, δηλαδή πριν καθαριστούν από τη βρωμιά, που κόλλησε επάνω τους στη διάρκεια της λειτουργίας τους μέσα στην αστική κοινωνία. Οι αντίπαλοί μας είναι οι αντίπαλοι της ανθρωπότητας. Δεν έχουν «δίκιο» από την άποψή τους: η ίδια η άποψή τους αποτελεί το άδικο."



Πολλοί, σχεδόν όλοι οι αστοί κριτικοί της «Μάνας» μάς είπαν, ότι αυτή η παράσταση είναι μια υπόθεση που αφορά τους κομμουνιστές και μόνο. Μίλησαν γι' αυτήν όπως θα μιλούσαν περίπου για ένα θέμα που αφορά τους κονικλοτρόφους ή τους παίχτες σκακιού, δηλαδή, σαν κάτι που αφορά πολύ λίγους ανθρώπους και που, προπαντός, δεν μπορεί να κριθεί από ανθρώπους άσχετους με τα κουνέλια ή το σκάκι. Αν όμως δεν ενδιαφέρεται για τον κομμουνισμό όλος ο κόσμος, ο κομμουνισμός ενδιαφέρεται για όλον τον κόσμο. Ο κομμουνισμός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε αγώνας ανάμεσα στους άλλους. Ξεκινάει ριζικά από την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και αντιπαρατάσσεται προς όλες τις τάσεις που παρά τις μεταξύ τους τυχόν διαφορές, είναι βασικά υπέρ της διατήρησης της ατομικής ιδιοκτησίας. Προβάλλει την απαίτηση να είναι η άμεση και μοναδική συνέχεια της μεγάλης δυτικής φιλοσοφίας και σαν τέτοια ο ριζοσπαστικός αναμορφωτής της, όπως είναι η μοναδική πρακτική συνέχεια της δυτικής (καπιταλιστικής) ανάπτυξης και σαν τέτοια ταυτόχρονα ο ριζοσπαστικός αναμορφωτής της αναπτυγμένης οικονομίας. Μπορούμε και πρέπει να τονίσουμε ότι οι θέσεις μας δεν είναι καθόλου περιορισμένες και υποκειμενικές, αλλά αντίθετα αντικειμενικές και γενικά δεσμευτικές. Εμείς δεν είμαστε μια μικρή μερίδα της ανθρωπότητας, που αγωνίζεται για τα ατομικά της συμφέροντα. Είμαστε αυτή η μερίδα της, που εκπροσωπεί τα συμφέροντα ολόκληρης (και όχι ενός μέρους) της ανθρωπότητας. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα, να μας χαρακτηρίσει υποκειμενικούς επειδή αγωνιζόμαστε. Σήμερα, όποιος κρατιέται μακριά από τον αγώνα, για να δώσει έτσι δείγματα αντικειμενικότητας, αυτός θα μπορούσε ύστερα από καλύτερη προσοχή να πιαστεί επ' αυτοφώρω σαν εκπρόσωπος μιας απελπιστικά υποκειμενικής άποψης για τα συμφέροντα μιας μικρής μερίδας της ανθρωπότητας. Κι αν το ζήτημα εξεταστεί αντικειμενικά, προδίνει τα συμφέροντα ολόκληρης της ανθρωπότητας, γιατί με τη στάση του τάσσεται υπέρ της διατήρησης των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας και παραγωγής. Ο φαινομενικά αντικειμενικός «αριστερός» αστός σκεπτικιστής είναι αυτός που δεν γνωρίζει ή δεν θέλει ν' αφήσει να γίνει παραδεκτό, ότι συμμετέχει σ' αυτή τη μεγάλη μάχη, επειδή δεν ονομάζει μάχη τη διαρκή άσκηση βίας από ένα ολιγάριθμο στρώμα, και δεν συνειδητοποιεί πια αυτή τη βία, γιατί με τον καιρό την έχει συνηθίσει. Είναι όμως αναγκαίο να αφαιρεθούν από τα χέρια αυτής της άρχουσας, διεφθαρμένης, βρώμικης υποκειμενικά και αντικειμενικά απάνθρωπης κλίκας όλα τα «αγαθά ιδανικής μορφής», άσχετα με το τι σκοπεύει να τα κάνει από εκεί και πέρα μια κοινωνία, που γνώρισε την εκμετάλλευση, που περιορίστηκε στην παραγωγή και αμύνθηκε κατά της διαφθοράς. Πρώτα-πρώτα αυτό το κοινωνικό στρώμα πρέπει να κηρυχτεί έκπτωτο κάθε απαίτησης για ανθρώπινη υπόληψη. Στη συνέχεια, πρέπει να μην επιτραπεί πια η χρησιμοποίηση ορισμένων λέξεων, όπως «ελευθερία», «δικαιοσύνη», «ανθρωπιά», «μόρφωση», «παραγωγικότητα», «τόλμη», «εντιμότητα», προτού ξεκαθαριστεί η πραγματική σημασία τους, δηλαδή πριν καθαριστούν από τη βρωμιά, που κόλλησε επάνω τους στη διάρκεια της λειτουργίας τους μέσα στην αστική κοινωνία. Οι αντίπαλοί μας είναι οι αντίπαλοι της ανθρωπότητας. Δεν έχουν «δίκιο» από την άποψή τους: η ίδια η άποψή τους αποτελεί το άδικο. Ισως, η κοινωνική τους θέση τούς αναγκάζει να είναι όπως είναι, αλλά είναι ανάγκη να πάψουν να έχουν κοινωνική θέση. Είναι κατανοητό ότι υπερασπίζονται τον εαυτό τους, αλλά έτσι υπερασπίζονται τη ληστρική αρπαγή και τα προνόμια. Το να τους κατανοήσουμε δε σημαίνει ότι μας επιτρέπεται να τους συγχωρήσουμε. Οποιος φέρεται στον άνθρωπο σαν λύκος, δεν είναι άνθρωπος, αλλά λύκος. Σήμερα που η απελπισμένη άμυνα τεράστιων, σε αριθμό, μαζών παίρνει τη μορφή της τελικής μάχης για την κατάληψη της εξουσίας, «καλοσύνη» σημαίνει εξόντωση εκείνων, που κάνουν ανέφικτη την πραγματική καλοσύνη.
Bertolt Brecht 1932

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Ποια Ελλάδα κέρδισε;


Άλλος ένας κύκλος σφαγής ολοκληρώθηκε.
Γιά άλλη μια φορά μια κυβέρνηση διαχείρισης ενός συστήματος εχθρικού με το λαό που καμιά σχεση δεν έχει με τα δικά του συμφέροντα, ψήφισε άλλη μια συμφωνία σφαγή που συνοδεύτηκε από ακόμη μία σειρά μέτρων που συνεχίζουν το τσάκισμα των δικαιωμάτων και της ζωής μας.

Όπως και τις προηγούμενες φορές η κυβέρνηση και τα στηρίγματά της άρχισαν τους πανηγυρισμούς.

Ο λαός με τη σειρά του μένει στη γωνία να αναρωτιέται τι  τον περιμένει και τι θα σημάνουν όλα αυτά στην πράξη για τη ζωή του.

Όλη τη μέρα σήμερα, όλα τα ΜΜΕ "αναλύουν" την κατάσταση με τους γνωστούς τρόπους που μπερδεύουν το μυαλό κλίνοντας την "Ελλάδα" σε όλες της πτώσεις
"Τι κέρδισε η Ελλάδα";
"Πως θα ωφεληθεί η οικονομία της Ελλάδας;"
"Πόσα δις θα πέσουν στην Ελλάδα μετα το τέλος της αβεβαιότητας;"
κλπ κλπ

Αυτοί είναι πάνω κάτω οι τίτλοι των δελτίων από το πρωί.

Το συμπέρασμα όμως είναι και πάλι το ίδιο.

Όσο ο λαός σκέφτεται, το "καλό της Ελλάδας", δηλαδή αυτό που είναι δήθεν "καλό για όλους", για πλούσιους και φτωχούς, για εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, δηλαδή όσο σκέφτεται κάτι που δεν υπάρχει, τιποτα δεν πρόκειται να αλλάξει γι αυτόν και το μέλλον του.

Όταν αρχίσει να καταλαβαίνει ότι σήμερα κάποιοι πανηγυρίζουν και γελάνε με το δράμα του, την ώρα που αυτός αναρωτιέται πως θα τα βγάλει πέρα, κι ότι αυτός δεν θα δει δεκάρα από αυτά τα δις που ουσιαστικά βγαίνουν από τη δική του τσέπη, τότε θα έχει κάνει ένα πρώτο βήμα στην κατανόηση του δράματός του.

Όταν δει ότι δεν υπάρχει μια "Ελλάδα" και πως άλλη είναι η Ελλάδα των πλουσίων και άλλη η Ελλάδα των φτωχών, όταν αρχίσει να κατανοεί οτι αυτές οι δυο Ελλάδες είναι σε σύγκρουση, με τη δική μας Ελλάδα της φτώχειας να υποχρεώνεται να πληρώνει τα σπασμένα και το λογαριασμό της Ελλάδας του πλούτου και της χλιδής, τότε θα έχει κάνει ένα άλμα στη σκέψη του.

Αλλιώς θα παραμένει έκπληκτος παρατηρητής και ακροατής όλων αυτών των πονηρών αναλυτών που του μιλάνε για το "τι κέρδισε η Ελλάδα".

Ας αρχίσει να σκέφτεται:

Τι νόημα έχει "το τι κέρδισε η Ελλάδα" αν η δική μας ζωή, η ζωή του λαού  πάει χαμένη;

Ποιος έχει την εξουσία; Γιατί πανηγυρίζουν οι πάνω την ώρα που οι κάτω τσακίζονται;

Για ποιά Ελλάδα πεθαίνουμε;


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Πανηγυρισμοί και κόμβοι



Εγκαίνια του αγωγού φυσικού αερίου «TAP» είχαμε χθες, λίγο πριν η "αριστερή" μας κυβέρνηση ολοκληρώσει άλλο ένα έγκλημα σε βάρος αυτού του λαού με το πολυνομοσχέδιο με φόρους και "κόφτες" που έρχεται για ψήφιση την Κυριακή.

Η ομιλία του πρωθυπουργού θα μπορούσες να πεις εύκολα ότι ήταν άλλη μια από τα ίδια που είχαμε και την προηγούμενη φορά όταν πανηγυρίζων ήταν ο τότε πρωθυπουργός Σαμαράς.

Ειπώθηκαν ακριβώς τα ίδια.
Για  την Ελλάδα που άλλη μια φορά "μπαίνει σε μια νέα εποχή", για τις χιλιάδες θέσεις εργασίας, που αν εγκαινιαζόταν κόμβος σουβλατζίδικων θα ήταν σε βάθος χρόνου περισσότερες, για την Ελλάδα  Ενεργειακό κόμβο, για την αξιοπιστία της χώρας, για τα νέα διαπραγματευτικά ατού που θα έχουμε, για την αναβάθμιση της Ελλάδας κλπ. κλπ. κλπ.
Με λιγα λόγια ακριβώς ό,τι έλεγε και ο Α.Σαμαράς λίγο πιο πριν ως πρωθυπουργός όταν αποφασίστηκε το έργο.

Αλλωστε αυτό ήταν μάλλον που έκανε περιττή την πρόσκληση Σαμαρά. Ο κ.Τσίπρας ήταν ένας Σαμαράς στη θέση του Σαμαρά.

Αυτά που πρέπει να αναρωτηθεί κανείς όμως είναι τα πιο κάτω απλά.

-Μετά την "ενεργειακή αναβάθμιση της χωρας", ο λαός θα πληρώνει πιο φθηνά την ενέργεια; Φυσικά όχι...
 Άλλωστε με τους νεους φόρους που ψηφίζονται το πετρέλαιο και η βενζίνη ακριβαίνουν. Το αέριο θα ακολουθήσει χωρίς την παραμικρή αμφιβολία. (Εχει προσέξει κανείς πόσο κάνει ένα μικρό γκαζάκι για τον καφέ;)
- Οι άλλοι λαοί παραγωγοί φυσικού αερίου, σε Ρωσία, Ατζερμπαιτζάν και αλλού περνάνε καλά ή πάνε απ' το κακό στο χειρότερο την ώρα που τα τεράστια μονοπώλια Ενέργειας πλουτίζουν όλο και περισσότερο;

Και για να μην πολυλογούμε:

Η Συρία ενεργειακός κόμβος δεν είναι, και μάλιστα πολύ κρίσιμος; 
Ηταν καλό αυτό ή πραγματική κατάρα;

Και τελικά μήπως ο πραγματικός κόμπος που όσο δεν λύνεται δεν αφήνει τα πραγματα να κυλήσουν προς το αύριο και την ευτυχία των ανθρώπων σύμφωνα με τις δυνατότητες που υπάρχουν, μήπως  η πραγματική κατάρα και αληθινός δρόμος για την κόλαση λέγεται απλά καπιταλισμός ή αλλιώς "κέρδη μονοπωλίων";

Μήπως;

Το πιο υπέροχο χειροφίλημα - Μπράβο Τσόρι!


Μπορεί την ιστορία να  την γράφουν οι λαοί και όχι τα άτομα, , αλλά και οι ξεχωριστοί άνθρωποι αφήνουν τα ωραία σημάδια τους στις σελίδες της όπως και να το κάνουμε.
Και αυτό συμβαίνει ακόμη και στην περιοχή αθλιότητας που λέγεται επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Ο Τσόρι Ντομίνγκεζ του Ολυμπιακού λοιπόν χθές, μέρα τελικού κυπέλλου Ελλάδος που έγινε χωρίς φιλάθλους(!)-για τους γνωστούς απαίσιους λόγους, έγραψε με μια υπέροχη κίνηση μια πολύ όμορφη εικόνα, που με έναν τρόπο τόνισε ακόμη περισσότερο την ασχήμια και το αίσχος που επικρατεί και στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Απλά υπέροχα και ιπποτικά, βγαίνοντας από το γήπεδο, και παρά την πίκρα της ήττας, έσκυψε και φίλησε το χεράκι του μικρού κοριτσιού με τη φανέλα της ΑΕΚ.

Ένα υπέροχο χειροφίλημα σε μια στιγμή που ο φανατισμός ποτίζεται προσεκτικά και φουντώνει επιτηδευμένα, για να μπορεί ανα πάσα στιγμή να χρησιμοποιείται σαν εργαλείο χειραγώγησης των δίκαια οργισμένων απλών ανθρώπων ή φιλάθλων.

Μπράβο Τσόρι!

Κατά τα άλλα η ΑΕΚάρα πήρε το κύπελλο με 2-1.

Ακόμη και στη δική μου ΑΕΚτζίδικη καρδιά όμως η εικόνα που έμεινε ήταν αυτό το χειροφίλημα.

ΥΓ: Το κοριτσάκι με την κιτρινόμαυρη φανέλα, ήταν η κόρη του παίκτη της ΑΕΚ Μπουενανότε.




Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Λογικό ή παράλογο;


Είσαι στριμωγμένος στη γωνία.

Μπροστά σου το κάθαρμα έχει σηκώσει τις γροθιές και σού έχει κατεβασει ήδη μερικές στο κορμί και στο πρόσωπο.

Πονάς αλλά σκέφτεσαι...

"Δεν είναι φανερό ότι είναι παράλογο να τσακωθώ;"

Τρως μερικές ακόμη...πονάς περισσότερο...

Εξακολουθείς να σκέφτεσαι:

"Θα έχει άραγε κάποιο αποτέλεσμα να αντισταθώ;"

Το κάθαρμα έχει ξεσαλώσει. Βγάζει ένα περίστροφο, οπλίζει και ετοιμάζεται να σου ρίξει!

Συνεχίζεις να σκέφτεσαι "λογικά"...

"Τι νόημα έχει να προσπαθήσω να ξεφύγω ή να παλέψω; Οι πιθανότητες είναι εναντίον μου, φαίνεται πανίσχυρος"...

Λογικό ή παράλογο;

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Η λεηλασία συνεχίζεται - Αγώνας Ρήξη Ανατροπή, ο μόνος δρόμος





Με 153 υπέρ των βουλευτών της "αριστερής" κυβέρνησης, που ξεφτιλίζει κάθε μέρα την ιστορία της Αριστεράς στην Ελλάδα, γράφτηκε χθες άλλη μια σελίδα λεηλασίας των δικαιωμάτων και της ζωής του λαού.

Την ίδια στιγμή ο λαός απαντούσε με μεγάλες 3ήμερες κινητοποιήσεις, με  απεργίες   στους τόπους δουλειάς  και με πολύ μεγάλα συλλαλητήρια στους δρόμους.

Για άλλη μια φορά αυτή η κυβερνηση που ξεγέλασε το λαό με ψεύτικες ελπίδες, έδωσε ρεσιτάλ εξαπάτησης κι έδειξε τον πραγματικό της χαρακτήρα σαν πιστό σκυλί της πλουτοκρατίας και της μεγαλοαστικής τάξης.
Και τι δεν έκαναν, και τι δεν είπαν!

Απο που να ξεκινήσει και που να τελειώσει κανείς...

Και μόνο ο τροπος που έφεραν ασφαλιστικό και φορολογικό στη Βουλή για ψήφιση μιλάει από μόνος του.

Με εξώφυλλο εξαπάτησης στην ΑΥΓΗ της Πέμπτης 5/5 έλεγαν ψέμματα ότι το νομοσχέδιο θα ερχόταν για συζήτηση στη Βουλή τη Δευτέρα 9/5!

Τό ίδιο πρωί αποφάσισαν να φέρουν επειγόντως για ψήφιση τη νέα λεηλασία μεσα στο Σαββατοκύριακο αιφνιδιάζοντας τους πάντες.
Αμέσως αποφασίστηκαν απεργίες παντού που όμως ανακοινώθηκαν αργά το απόγευμα με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χρόνος για να γίνει ουσιαστική ενημέρωση των εργαζόμενων όσο και όπως αναλογούσε στην κατάσταση.

Παρ' όλα αυτά το ταξικό κίνημα και το ΠΑΜΕ έδωσε όλες τις δυνάμεις του και απάντησε με τον πιο δυναμικό τρόπο.

Πικετοφορίες αμέσως την ιδια μέρα Πέμπτη απόγευμα στο κέντρο της Αθηνας αλλά και άλλων πόλεων, σάρωση όλων των τόπων δουλειάς από συνεργεία με ανακοινώσεις και προπαγάνδηση της 48ωρης Απεργίας και τεράστια συλλαλητήρια παντού τις επόμενες μέρες.

Παρασκευή, Σαββάτο και Κυριακή στην Αθήνα και τις άλλες μεγάλες πόλεις οι εργαζόμενοι που δεν το βάζουν κάτω δήλωσαν τρομερό παρόν.

Μια από τις κορυφαιες στιγμές ήταν η συνάντηση εργατών αγροτών στο Σύνταγμα το βράδυ του Σαββάτου!



Το τεράστιο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ είχε ήδη κάνει την πορεία Ομόνοια-Σύνταγμα και διασχίζοντας την Φιλελλήνων είχε βγεί και είχε απλωθεί στην Αμαλίας από τους στύλος Ολ.Διός μέχρι τη Βουλή.

Τότε πριν τις 8μμ έφτασαν τα μπλοκ των αγροτών που μπήκαν κι αυτά από τη Φιλελλήνων στο άλλο ρεύμα της Αμαλίας και αποθεώθηκαν με χειροκροτήματα και συνθήματα από τα εργατικά μπλοκ. Μπροστά τους είχαν βγεί απο τα στενά τα φοιτητικά μπλοκ του ΜΑΣ και είχαν φτάσει από την Αμαλίας μέχρι το Σύνταγμα.
Ηταν στιγμές και εικόνες λαικής συμμαχίας που έστελναν μηνύματα παντού.

Δεν μπορούμε να μη μιλήσουμε για την παράξενη εικόνα που συνάντησαν εργάτες, αγρότες, φοιτητές κλπ. στην πλ.Συντάγματος το Σαββατο το βράδυ.

Ενω το τεράστιο συλαλλητήριο του ΠΑΜΕ είχε στριμωχτεί στην Αμαλίας, την Φιλελλήνων και τα ενδιάμεσα στενά, στην πλατεία περίπου 300 διαδηλωτές του μπλοκ της Λαικής Ενότητας είχαν απλωθεί στην Αμαλίας ακριβώς μπροστά στη Βουλή, ακριβώς όσο χρειαζόταν για να εμποδίζουν το πέρασμα του ΠΑΜΕ.
Έτσι ενώ όλοι οι γύρω δρόμοι ήταν γεμάτοι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ, το Σύνταγμα ήταν άδειο με σκόρπιους οπαδούς και μέλη της ΛΑΕΝ κάποιων συλλογικοτήτων αναρχικών και ενός μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί δεν έδωσαν χώρο άυτοί οι λίγοι για να περάσει μπροστά από τη Βουλή το συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ. Φαίνεται πως κάποιοι που μιλούν πολύ για δήθεν συνεργασίες των εργαζόμενων στη βάση, τις εννοούν με εναν τρόπο που μόνο αυτοί μπορούν να καταλάβουν.

Πάντως το ΠΑΜΕ δεν εκανε καμιά προσπάθεια να τους απωθήσει ή να τους παραμερίσει για να περάσει. Μιλάμε για μια διαδήλωση του ΠΑΜΕ από δεκάδες χιλιάδες που εμποδιζόταν να περάσει από 300-500 ανθρώπους σκορπισμένους μπροστά στη Βουλή!


Πολύ μεγάλα ήταν και τα συλλαλητήρια της Κυριακής.
Κοκκίνησαν οι δρόμοι πρωί πρωί όταν από παντού ερχόντουσαν οι προσυγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ προς το Σύνταγμα.
Η Αμαλίας μπροστά στη Βουλή γέμισε και πάλι ασφυκτικά παρά την κούραση των συνεχόμενων κινητοποιήσεων.

Μεγάλο συλλαλητήριο και το βράδυ!
Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι βάδισαν και πάλι από την Ομόνοια και αλλού στο Σύνταγμα συσπειρωμένοι στα μπλοκ του ΠΑΜΕ.
Μετά τις 8.30 και ενώ πλησίαζε η ώρα της ψηφοφορίας, κατα τα γνωστά, άρχισαν επεισόδια μπροστά τη Βουλή.
Η αστυνομία, με αφορμή τις γνωστές συμπεριφορές των πάντα "χρήσιμων" στο κράτος μπάχαλων, επιτέθηκε άγρια στους διαδηλωτές προσπαθώντας να διαλύσει τη συγκέντρωση.
Η διαδήλωση δεν διαλύθηκε και συνεχίστηκε μέχρι τις 9.30 περίπου όταν πια η κατάσταση στην πλατεία και τους δρόμους μπροστά στη Βουλή ήταν αφόρητη.

Μέσα στη Βουλή τώρα και τι δεν ακούσαμε.
Από τις "αντιστασιακές" κορώνες του Κ.Μητσοτάκη και της ΝΔ, που μόνο αηδία προκαλούν,  και το δήθεν ΟΧΙ που είπαν σε ασφαλιστικό-φορολογικό, μέχρι το "ο λόγος μας είναι συμβόλαιο, αυτά είπαμε αυτά κάναμε..." του Ε.Τσακαλώτου του ΣΥΡΙΖΑ.
 Αυτός ο τελευταίος βέβαια δεν έλεγε εντελώς ψέμματα. Πράγματι, αυτά είχαν πει! Οτι θα τηρήσουν τις δεσμεύσεις και θα εφαρμόσουν τα μνημόνια. Απλά τα είχαν πει με το γνωστό μπερδεμένο και περίπλοκο "αριστερό" τους τρόπο έτσι ώστε άλλα να λένε και άλλα να καταλαβαίνει ο λαός που είχε ανάγκη από λίγη ελπίδα. Φυσικά οχι απλά τήρησαν τα συμφωνημένα με τους εταίρους τους, αλλά τα "εμπλούτισαν" και με πιο "ριζοσπαστικούς" τρόπους σφαγής του λαού.

Η μόνη φωνή ελπίδας μέσα στη Βουλή ήταν αυτή του ΚΚΕ και των ομιλητών του, από το ΓΓ της ΚΕ Δ.Κουτσούμπα και τους άλλους εκπροσώπους του.

Χαρακτηριστικά ήταν κάποια από τα λόγια του Θαναση Παφίλη:

" Μιλάτε για ριζοσπαστική μεταρρύθμιση! Πόσο ριζοσπαστικό είναι το να παίρνουν τα εγγόνια μικρότερη σύνταξη από τους παππούδες αλήθεια":

Και τελειώνοντας είπε:"Ο δρόμος είναι ένας. Αγώνας-ρήξη-ανατροπή! Και θα γίνει και θά 'ναι μέρα μεσημέρι"!

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Μαύρη επέτειος για σοβαρή σκέψη

Μαύρη επέτειος σήμερα.



49 χρόνια ακριβώς πέρασαν από τη μέρα της επιβολής της χούντας των συνταγματαρχών του 1967.

Το τί σήμαινε αυτή η χούντα το ένοιωσε ο λαός στο πετσί του.

Δεκάδες και εκατοντάδες νεκροί ή δολοφονημένοι από το φασιστικό κράτος, χιλιάδες βασανισμένοι και εξόριστοι, βία, τρομοκρατία και όλα τα σχετικά που περιλαμβάνει ένα τέτοιο καθεστώς, μια τέτοια επιλογή.

Χρησιμοποιούμε τη λέξη "επιλογή" γιατί είναι λάθος να θεωρεί κανείς τα πραξικοπήματα τέτοιου είδους, ανταρσίες λίγων ανθρώπων ξεκομμένων από την εξουσία και τη θέλησή της.

Σε κάθε σοβαρή πολιτική συζήτηση είναι αδύνατον να μην ξεκαθαρίζεται το ζήτημα της εξουσίας.

Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 λοιπόν δεν ήταν μια κίνηση λίγων συνωμοτών που λειτουργούσαν για δικά τους συμφέροντα.
Ηταν η επιλογή της κυρίαρχης μερίδας της μεγαλοαστικής τάξης της εποχής που έβλεπε να μην εξυπηρετούνται τα συμφέροντά της όπως ήθελε από το πολιτικό προσωπικό της εποχής.
Φυσικά δίπλα σ'αυτούς στεκόντουσαν και οι σύμμαχοί τους που ήταν μεγάλα συμφέροντα που εκφραζόντουσαν από ξένες δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ αλλά και κρατικές υπηρεσίες ευρωπαικών χωρών.

Οταν ο ρόλος της χούντας ολοκληρώθηκε και η οικονομία είχε ανάγκη από άλλου τύπου πολιτική εκπροσώπηση η χούντα κατέρρευσε και τη θέση της πήρε η αστική δημοκρατία του 1974. Σ'αυτό βέβαια έπαιξε ρόλο και η πίεση που ασκούσε η αντίσταση του λαού.

Αυτό που έμεινε όμως στη θέση του ήταν και είναι η εξουσία της μεγαλοαστικής τάξης στις πλάτες του λαού, η δικτατορία δηλαδή της αστικής τάξης που παίρνει διάφορες μορφές και ονόματα ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας και τις συνθήκες που επικρατούν.

Αυτή για να ανατραπεί χρειάζονται πολλά περισσότερα.
Πρώτα από όλα χρειάζεται να κατανοηθεί από μια σημαντική μερίδα του λαού ο χαρακτήρας αυτής της εξουσίας και του κράτους της και να εξατμιστούν οι αυταπάτες περί δήθεν δημοκρατίας.
Μια τέτοια"δημοκρατία" που μόνο δημοκρατία δεν είναι,
 βιώνει ο λαός στις μέρες μας και νοιώθει στο πετσί του τη βία της εξουσίας των μονοπωλίων που προσπαθούν να ξεπεράσουν την κρίση τους τσακίζοντας τις ζωές μας.

Περί "λιγότερου κράτους"

Όπως σε όλες τις προηγούμενες φάσεις των διαπραγματεύσεων με τους "εταίρους", ακούμε και αυτή τη φορά το ίδιο περίπου ρεπερτόριο.

Κεντρικό σημείο της γνωστής προπαγάνδας είναι και τα περί "λιγότερου κράτους"
Αυτοί που τα λένε αυτά βέβαια κρύβουν τις πιο βασικές αλήθειες.

Το πρώτο που κρύβουν είναι το γεγονός πως πίσω από το λεγόμενο "λιγότερο κράτος", κρύβονται φυσικά απολύσεις εργαζόμενων και κατεστραμμένες ζωές.

Το βασικό και ουσιαστικό που κρύβεται όμως είναι ο ίδιος ο χαρακτήρας του κράτους.

Κράτος είναι εκείνος ο μηχανισμός που καταναγκάζει το λαό να δεχτεί τις επιλογές της τάξης που έχει την εξουσία, στην περίπτωσή μας της αστικής τάξης.
Είναι δηλαδή μια μηχανή καταναγκαστικής επιβολής της εξουσίας και όχι ένα σύνολο εργαζόμενων στο Δημόσιο όπως π.χ. γιατροί ή δάσκαλοι.

Είναι φανερό ότι  όσο πιο σκληρές είναι οι πολιτικές που έχει ανάγκη να εφαρμόσει η εξουσία εναντίον του λαού για να εξασφαλίσει τη θεση της, τόσο πιο ισχυρή πρέπει να είναι και η μηχανή καταναγκασμού.

Μπορεί βέβαια να φανταστεί κανεις πως χωρίς πανίσχυρο κράτος που να τσακίζει την αντίσταση του λαού με κάθε τρόπο, ο λαός δεν θα είχε κανένα λόγο να δεχτεί πολιτικές που καταστρέφουν και λεηλατούν τη ζωή του.
Χωρίς τη μηχανή καταναγκασμού που λέγεται κράτος ο λαός φυσικά δεν θα υπάκουγε.

Η αλήθεια ειναι λοιπόν ότι η μεγαλοαστική τάξη αυτή την περίοδο για να σώσει την οικονομια της, που βρίσκεται σε βαθιά κρίση, και να περάσει το λογαριασμό στις πλάτες του λαού, έχει ανάγκη από πανίσχυρο κράτος.
Παρά τα όσα ψέματα λένε λοιπόν οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, βαδίζει σε όλο και μεγαλύτερη ισχυροποίηση  του κράτους.

Τα περί λιγότερου κράτους λοιπόν είναι φούμαρα και σύννεφα καπνού για να κρυφτούν οι επιλογές παραπέρα λεηλασίας της ζωής του λαού.
Η μορφή που θα έχουν οι δομές που έχει ανάγκη το ισχυροποιημένο κράτος και το ποιες από αυτές θα έχουν δημόσιο και ποιες ιδιωτικό χαρακτήρα, όπως και πολλά άλλα ζητήματα, είναι λεπτομέρειες που θα ρυθμιστούν.

Σημασία έχει να επιβληθεί με τη βία, που είναι διαφόρων ειδών, η θέληση της κυρίαρχης τάξης στις άλλες καταπιεζόμενες τάξεις και στρώματα της κοινωνίας.

Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με πανίσχυρο κράτος.

Αυτή είναι η μόνη αλήθεια.

Σήμερα μάλιστα που είναι η μαύρη επέτειος της χούντας του '67 καλό είναι είναι να σκεφτεί κανείς τι σημαινει "πανίσχυρο κράτος".

Για τη μεγάλη κινητοποίηση της πορείας των ανέργων





O περιορισμένος χρόνος που έχουμε για να ασχοληθούμε με το μπλογκ μας δεν μας άφησε να παρουσιασουμε με τον τρόπο που θέλαμε, και που της αναλογούσε, τη μεγάλη ιστορική κινητοποίηση της πορείας των ανέργων από την Πάτρα στην Αθήνα.
Μιλάμε ειδικότερα για το κλείσιμο της κινητοποίησης με το τεράστιο συλλαλητήριο και τη συναυλία στο Σύνταγμα- όπου είχα τη χαρά να συμμετέχω τραγουδώντας- που δεν βρήκαμε το χρόνο να παρουσιάσουμε, παρά το μεγάλο υλικό από φωτογραφίες και βίντεο που είχαμε συγκεντρώσει και έχουμε στα χέρια μας.

Σε μια κατάλληλη στιγμή σύντομα η παρουσίαση αυτή θα γίνει με τον τρόπο που της αξίζει έστω και ετεροχρονισμένα.

Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Πήρε φωτιά το Χαιδάρι στην υποδοχή της μεγάλης πορείας!- Κ.Πελετίδης:«Δεν μπορούν τα εκατομμύρια του χρήματος να νικήσουν τα εκατομμύρια των αγωνιστών της ζωής».

Ολοι το βράδυ στις 6μμ στο Σύνταγμα!




Τρομερές στιγμές ζήσαμε πριν λίγο στο Χαιδάρι μπροστά από το Δημαρχείο της πόλης.
Χιλιάδες λαού που περίμεναν εκεί μέσα σε μια πανηγυρική ατμόσφαιρα, υποδέχτηκαν όπως άρμοζε τους οδοιπόρους της μεγάλης πορείας ενάντια στην ανεργία που έφτασε από την Πάτρα μετά από 8 μέρες!

Η στιγμή της υποδοχής είναι δύσκολο να περιγραφεί.
Άνθρωποι στα πεζοδρόμια, στην άσφαλτο, σκαρφαλωμένοι στα πεζούλια, στα παγκάκια, στα '΄δεντρα και όπου αλλού μπορούσε ο καθένας, αποθέωναν με φωνές, συνθήματα, ζητωκραυγές και μπράβο, τους οδοιπόρους που με σηκωμένες τις γροθιές πίσω από τα πανό και τις σημαίες τους, έμπαιναν περήφανοι, συγκινημένοι και χαμογελαστοί στην πλατεία Δημαρχείου.

Ηταν εκεί και τους περίμεναν ο Δήμαρχος του Χαιδαριού, ο Δήμαρχος Καισαριανής, ο δήμαρχος της Πετρούπολης, αλλά και ο δήμαρχος Ικαρίας!
Ηταν ακόμη εκεί σωματεία με τα πανό τους, απλοί άνθρωποι από την περιοχή και τις γύρω γειτονιές που χειροκρότησαν με την ψυχή τους τους οδοιπόρους της Ελπίδας!

Ηταν βέβαια εκεί και αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με τον ΓΓ Δ. Κουτσούμπα που υποδέχτηκε κι αγκάλιασε από τους πρώτους το δήμαρχο της Πάτρας.

Πολύ καλή η ομιλία του δήμαρχου Χαιδαριού Μ.Σελέκου ενώ συγκλόνισε ο δήμαρχος της Πάτρας με τον χωρίς κείμενο απλό, δυναμικό και γεμάτο ουσία χαιρετισμό του.
«Δεν μπορούν τα εκατομμύρια του χρήματος να νικήσουν τα εκατομμύρια των αγωνιστών της ζωής», είπε. "Εμείς οι άνθρωποι έχουμε τη δύναμη. Θα τους προσπεράσουμε γιατί είναι βαρίδια που εμποδίζουν την κοινωνική εξέλιξη"!

Είχε προηγηθεί συναυλία που οργάνωσε ο ΠΜΣ όπου τραγούδησαν ο Θ.Καρέλας, ο Κ.Σταυρόπουλος και η  Ερση Φτούλη.

Οι λαικές επιτροπές και οι γυναίκες της περιοχής είχαν ετοιμάσει φαγητό για όλους, ενώ γλέντι στήθηκε αμέσως μετά τις ομιλίες.



Ειδαμε τον Κ.Πελετίδη να χορεύει μετά από 220 χλμ πορεία!
Μαζί στα ποντιακά χόρεψε και η Ελένη Γερασιμίδου!


Η πορεία ξαναξεκίνησε μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού στις 3μμ για το Σύνταγμα.

Η Αθήνα ετοιμάζεται να υποδεχτεί σε 2 ώρες τους ηρωικούς οδοιπόρους της ελπίδας με μεγάλο συλλαλητήριο και συναυλία όπου με μεγάλη χαρά θα συμμετέχω.
Παίρνω την κιθάρα μου λοιπόν και ξεκιναω για κέντρο!

Ολοι το βράδυ στις 6μμ στο Σύνταγμα!

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Με την πορεία των ανέργων από Πάτρα Αθήνα

Ήταν μια απλή,   ζεστή μέρα της άνοιξης.
Παντού σ'όλα τα μήκη και τα πλάτη οι άνθρωποι χθες αγκαλιαζόντουσαν με τις συνηθισμένες καθημερινές ασχολίες τους.
Παντού, εκτός από την παλιά Εθνική Πατρών Κορίνθου.
Εκεί, ένα τσουρμο οδοιπόροι ενός άλλου ονείρου περπατούσαν από την Πάτρα στην Αθήνα παλεύοντας μ' έναν τρόπο ασυνήθιστο και πεισματάρικο, που φαινόταν ακόμη πιο ασυνηθιστος όταν έβλεπε κανείς πως μπροστά απο το πρώτο πανό περπατούσε ο Δήμαρχος της Πάτρας.







Με το Δήμαρχο Κωστα Πελετίδη σε μια από τις στάσεις

Σ'αυτή την ασυνήθιστη ιστορική πορεία των ανέγων, βρέθηκα χθες όλη τη μέρα περπατώντας τα 32 χιλιόμετρα από την Ακράτα ως το Ξυλόκαστρο.
Ηταν μια μέρα που δεν ήταν σαν τις άλλες από όποια πλευρά κι αν το δεις.
Χαρά, τρέλα, συνθήματα, ενθουσιασμός γι αυτό το καινούργιο όπλο που έμπαινε στο παιχνίδι, πίστη πως θ' αλλάξει ο κόσμος...
Κι ύστερα τραγούδι.
Μετα μουσικής ή χωρίς...'ετσι φωναχτά στο δρόμο δίπλα στη θάλασσα.
Και βέβαια σκέψη, πολλή σκέψη και πολλή συζήτηση
.
Γιατί βέβαια όλοι μάλλον σκεφτόντουσαν πως η πείνα κι η ανεργία είναι ντροπή.
Πως η φτώχεια είναι ντροπή.
Πως κανείς δεν πρέπει να μείνει παρατηρητής στο έγκλημα.
Πως είναι αληθινό έγκλημα να σου κλέβουν τη ζωή!

Πως δε γίνεται να δεχτούμε πως σήμερα που τόσος και τόσος πλούτος μπορεί να παραχθεί, να υπάρχουν τόσο πολλοί που δεν έχουν καν τα απαραίτητα.
Πως ο κόσμος αυτός πρέπει να αλλάξει, και θα τον αλλάξουμε εμείς!

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016

Πρωταγωνιστεί η Ατζελίνα Τζολί!


Νομίζω πως σήμερα όλοι μπορούν να αισθάνονται καλύτερα σε σχέση με το "προσφυγικό πρόβλημα". Τι σημαίνει άραγε ακόμη κι αυτό το ..."προσφυγικό πρόβλημα"; Πως πρόκειται για μια κατάσταση, ένα πρόβλημα που δημιουργείται από τους πρόσφυγες; Μπορεί...

Σήμερα πάντως όλα φαίνονται καλύτερα μετά τον ερχομό της Ατζελίνας Τζολί.
Όπως φαίνεται το πρόβλημα δεν είναι ακριβώς πρόβλημα.
Είναι ταινία του Χόλιγουντ! Πρωταγωνιστεί η Ατζελίνα Τζολί.
Η Ατζελίνα που ήρθε με τζετ, σαν σταρ που είναι, αλλάζοντας σχέδια πτήσεων, περιοδιών κλπ. Που στάθηκε ηρωικά ανάμεσα στους κατατρεγμένους απέναντι στις δεκάδες κάμερες που χθες έγιναν ακόμη περισσότερες κι από τους πρόσφυγες στο λιμάνι.

Η Ατζελίνα σήμερα έκανε δηλώσεις και είπε πως ήρθε να βοηθήσει την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και την Ελληνική κυβέρνηση... Πως άραγε;
Είπε ακόμη πως θέλει να γυρίσουν στα σπίτια τους όλοι αυτοί με τους οποίους γνωρίστηκε κιόλας.
Και είπε ακόμη ότι "ειναι τραγικό και ντροπιαστικό ότι βρισκόμαστε μακριά από αυτό το σημείο(της επιστροφής).
Δεν είπε βέβαια ποιος πρέπει να ντρέπεται.
Οι πρόσφυγες; κάποιες κυβερνήσεις όπως η Ελληνική; η Συρία του Άσαντ; οι κακοί θεοί του πολέμου; Ποιος ξέρει;
Πάντως αποκλείεται να πρέπει να ντρεπονται ή να φταίνε οι ιμπεριαλιστές. Και ειδικά οι ΗΠΑ, δεν υπάρχει περίπτωση να φταίνε.
Αλλιώς θα το έλεγε η Ατζελίνα...

Αλλά δε βαριέσαι. Αφού το είπαμε και στην αρχή.
Ο πόλεμος δεν είναι πόλεμος. Η επέμβαση δεν είναι επέμβαση.
Όλα είναι ταινία του Χόλιγουντ.
Πρωταγωνιστεί η Ατζελίνα Τζολί!

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Δεν υπάρχει κράτος...

"Δεν υπάρχει κράτος ρε φίλε..."
"Η Ελλάδα είναι καφενείο ρε, δεν είναι κράτος"...
"Τι κάνουν ρε για τόσα προβλήματα; Ουρές στις κρατικές υπηρεσίες, λάθη παντού..."
 "Τι κάνουν για τους πρόσφυγες που έχουν γεμίσει λιμάνια και πλατείες; Πεινάνε οι άνθρωποι...που είναι το κράτος;"
"Πήγα να τακτοποιήσω κάτι σχετικά με το μαγαζί και με διαλύσανε, δεν υπάρχει κράτος σου λέω..."

Τέτοια ακούμε εδώ και χρόνια, και το μόνο που αλλάζει είναι οι λεπτομέρειες της επικαιρότητας.

Είναι έτσι όμως; Δεν νομίζω...


Το κράτος υπάρχει και παραυπάρχει.
Απλά δεν είναι για μας. Δεν είναι δικό μας κράτος.
 Το κράτος δεν είναι ουδέτερο, ανήκει κάπου. Ανήκει σε εκείνους που έχουν την εξουσία.
Το κράτος είναι μηχανή εξαναγκασμού, δεν είναι υπηρεσία εξυπηρέτησης του λαού.
Ας φανταστούμε για δευτερόλεπτα ότι δεν υπήρχε αυτό που λέμε κράτος, αυτή η μηχανή επιβολής των νόμων που δεν είναι φυσικά ουδέτεροι.
Θα ανεχόταν κανεις όλα αυτά που υποχρεώνεται να υποστεί;
Από τη βία του αφεντικού του μέχρι τους λογαριασμούς της εφορίας;
Θα πήγαινε κανονικά να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ, κι ας μην έχει ούτε γάλα για τα παιδιά του, "για το καλό της πατρίδας";
Θα δεχόταν να πληρώσει το γάλα 1,5 ευρώ επειδή έτσι αποφάσισε ο επιχειρηματίας και η "αγορά";
Ή μήπως θα γινόταν ο μαύρος χαμός;
Ας το σκεφτούμε...

Λένε τώρα πολλοί για τους πρόσφυγες τα ίδια. "Δεν υπάρχει κράτος..."
Ας κάνουν καμια εξέγερση σε κάποιο σημείο, κι εκεί θα το δούμε μια χαρά το κράτος και θα τρίβουμε τα μάτια μας για την αποτελεσματικότητα του. 
Δηλαδή στη FYROM που έκλεισε σύνορα λειτουργεί καλύτερα το κράτος; Αλλά κι εκεί τα ίδια θα λένε στα καφενεία, πως "δεν υπάρχει κράτος".
Ομως και συρματοπλέγματα σηκώθηκαν, και δακρυγόνα και ρόπαλα βγήκαν, και ό,τι άλλο ζητήθηκε από την εκεί εξουσία.

Αλλά κι εδώ "δεν έγινε τίποτα";

Και τις ΜΚΟ ποιος τις αφήνει να ξεσαλώνουν και να δείχνουν ότι οι κοινωνικές υπηρεσίες πρέπει να περάσουν σε άλλα χέρια και το κράτος(κι αυτοί που έχουν την εξουσία επομένως) να μην μπαίνει στον κόπο και στα έξοδα;
Και το ΝΑΤΟ ποιος το έφερε να "ρυθμίσει" την κατάσταση;
Και στον πόλεμο ποιος συμμετέχει;
 Τα κράτη δεν συμμετέχουν και μαζι και το δικο μας που με την ψήφο του και τις διάφορες "διευκολύνσεις" εγκρίνει και βοηθάει τον "πόλεμο κατα της τρομοκρατίας", περιμένοντας κάποιο φιλέτο από τη μοιρασιά της Συρίας για τα εδώ επιχειρηματικά κοράκια;

Αν πειραχτεί άραγε καμιά μεγάλη επιχείρηση απο αυτές που έχουν την εξουσία δεν θα εμφανιστεί το κράτος; Εκεί να δεις κράτος...
Δηλαδή στη Χαλυβουργία δεν υπήρχε κράτος;
Τότε τα ΜΑΤ πως εμφανίστηκαν;
Και η δίκη από ποιον στήθηκε όπως στήθηκε;
 Και τις καταδίκες στους ήρωες απεργούς ποιος τις έριξε; Η "τυφλή" και ανεξάρτητη δικαιοσύνη; 
Και τον αγώνα τους, και κάθε αγώνα, ποιος τον συκοφαντούσε; Η "ανεξάρτητη" ενημέρωση;

Και μόνο που μετά από 6 χρόνια φτώχεια ακόμα ο λαός δεν έχει πάρει χαμπάρι τι παίζεται και δεν κάνει οργανωμένη αντεπίθεση για να πάρει πίσω τη ζωή του, δείχνει πόσο καλά δουλεύει η μηχανή που λέγεται κράτος. 
Οι πολλοί περιμένουν από κάποιον  να κάνει κάτι. Ποιον;
 Το "κράτος" άραγε; Που δεν είναι δικό μας αλλά των ταξικών μας εχθρών;
Δηλαδή στον ταξικό πόλεμο που όλο και αγριεύει περιμένουμε τα όπλα του ταξικού εχθρού να πολεμήσουν για μας και όχι γι αυτόν που τα κατέχει. Περιμένουμε από την εξουσία να αυτοπυροβοληθεί;

Το κράτος όμως και "κανει κάτι" και δεν είναι ουδέτερο. 
Το κράτος μάλιστα δεν κάνει απλά κάτι. 
Κάνει τα πάντα, τη μια με μαστίγιο την άλλη με καρότο,. Τη μια με "ενημερωση" και εκπαίδευση(ιδεολογικοί μηχανισμοί), την άλλη με γκλομπς, δακρυγόνα και νόμους.

Το κράτος λοιπόν είναι εδώ και θα είναι εδώ για λογαριασμό των συμφερόντων που είναι φτιαγμένο να υπηρετεί. Μόνο που τα συμφέροντα αυτά δεν είναι τα λαικά συμφέροντα αλλά εκείνα που βρίσκονται ακριβώς στην απέναντι, στην αντίπαλη πλευρά.

Ο μόνος τρόπος είναι να το γκρεμίσει ο λαός και να φτιάξει το δικό του κράτος.
Με δικούς του μηχανισμούς, με δικούς του νόμους που να δουλεύουν για τα δικά του συμφέροντα. Κι από το παλιό να μείνουν μόνο αναμνήσεις, φωτογραφίες εποχής και τίποτα παραπάνω.

Πολυλογίες θα μου πεις αλλά αυτή είναι η αλήθεια. 

Δεν καθαρίζουμε με γκρίνιες και κατάρες.
Θέλει πιο πολλά. Γράψου στο σωματείο και πολέμα. 
Για το δικό μας κράτος.

ShareThis