Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Ιδού ο ένοχος



Τελικά μια τραγωδία τεράστιων διαστάσεων ξετυλίγεται μπροστά μας από χθες.

Λίγο- λίγο, αργά-αργα γίνονται γνωστές οι λεπτομέρειες σε μια υπόθεση γεμάτη  σκιές και ερωτηματικά.


Πόσοι άνθρωποι ήταν στο πλοίο; Γιατί δεν το ξέρουμε ακόμη;
Πως πήρε πιστοποιητικό αξιοπλοΐας το Νorman Atlantic με τόσες παρατηρήσεις;
Πόσοι ήταν στη λίστα επιβατών και πόσοι εκτός λίστας και γιατί;
Πόσοι   άνθρωποι έχουν χαθεί τελικά ενώ οι αρχές  μέχρι το πρωί μιλούσαν για έναν νεκρό;
Γιατί ενώ τόσοι και τόσοι μιλούσαν χθες, δεν ακούσαμε κανέναν εκπρόσωπο της εταιρείας να λέει κάτι;
Γιατί ενώ το πλοίο όταν πήρε φωτιά απείχε μια ώρα από τις Αλβανικές ακτές τελικά πήγε βόλτα μεσα στη νύχτα και την τρικυμία στην Αδριατική για να φτάσει ρυμουλκούμενο την άλλη μέρα στο Μπρίντεζι έχοντας στο κατάστρωμα εκατοντάδες βρεγμένους και παγωμένους ανθρώπους που κινδύνευαν; Αίσχος πραγματικά!
Γιατί απέπλευσε με 10 μποφώρ ασφυκτικά γεμάτο με 500 επιβάτες και 220 αυτοκίνητα;
Πόσους μπορούσε πραγματικά να μεταφέρει το πλοίο με ασφάλεια;
Ποιος φταίει τελικά και γι αυτήν την τραγωδία;
Ποιος είναι τελικά ο δολοφόνος;

Αν έπρεπε να δώσουμε μια μονολεκτική απάντηση που να απαντά σε όλες τις ερωτήσεις για το τι φταίει μόνο μια λέξη θα ήταν η κατάλληλη.

Κέρδος.
Μιλάμε για το επιχειρηματικό κέρδος που όσο περνάει ο καιρός όλο και θεοποιείται και φυσικά μπαίνει πεντακάθαρα πάνω από την αξία τόσων και τόσων ανθρώπινων ζωών. Ο καπιταλισμός χωρίς μερικές ανθρώπινες ζωές επιβιώνει. Χωρις κέρδη όμως όχι.
Ιδου ο ένοχος λοιπόν.

Θα μιλήσουν πάλι οι "ειδικοί", θα πουν για τραγικές παραλήψεις για απαράδεκτες ολιγωρίες ατόμων, για τρομερές συμπτώσεις, για τον κακό μας τον καιρό και την κακιά στιγμή, αλλά θα παραλείψουν αυτές τις δυο λέξεις:
"Επιχειρηματικό κέρδος"
Η μανία για όλο και μεγαλύτερη δύναμη και χρήμα και η αναπόφευκτη επιτάχυνση του ανταγωνισμού δεν μπορούν να πάνε παρέα με τα  απαραίτητα μέτρα  και τη σκληρή εφαρμογή κανόνων ασφαλείας.

Είναι εντελώς παράλογο να σκεφτεί κανείς πως είναι δυνατόν η αναγκαία για τους επιχειρηματίες μείωση κόστους να έχει σαν αποτέλεσμα καλύτερες και ασφαλέστερες υπηρεσίες.

Το επιχειρηματικό κέρδος, όσο εξελίσσεται η σαπίλα του καπιταλισμού τόσο περισσότερο μυρίζει αίμα.
Και αυτή η τραγωδία, ανάμεσα σε τόσες άλλες έχει σαν αιτία της, την ανάγκη κερδοφορίας της επιχειρηματικότητας που είναι και η βάση του καπιταλισμού.

Πολλοί μιλάνε όλα αυτά τα τελευταία χρόνια για τις περίφημες "αναγκαίες μεταρρυθμίσεις".
Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν με την ευκαιρία.

Μεταρρυθμίσεις είναι εκείνες οι ακόμη και δολοφονικές νομοθετικές ρυθμίσεις που κάνουν τον κόσμο όλο και λιγότερο ανθρώπινο και τους πλούσιους όλο και πιο "ανταγωνιστικούς".

Για παράδειγμα μια αναγκαία μεταρρύθμιση είναι αυτή που δίνει το δικαίωμα στον πλοιοκτήτη να υποχρεώσει τον πλοίαρχο να αποπλεύσει με 10 μποφώρ με 500 ψυχές φορτίο μέσα στο χειμώνα, αφού η απαγόρευση απόπλου έχει πάει στο καλό.
Μια άλλη "αναγκαία μεταρρύθμιση" είναι εκείνη που αφήνει το νηογνώμονα να είναι ιδιωτική εταιρεία που πουλάει πιστοποιητικά αξιοπλοΐας σε καράβια γεμάτα παρατηρήσεις που κρύβουν κινδύνους. Όπως είπε ο Σ.Τσιμπόγλου, πάντα  όλα τα ναυαγισμένα πλοία είχαν τα απαραίτητα πιστοποιητικά αγορασμένα από τους νηογνώμονες.
Μια τρίτη μεταρρύθμιση είναι εκείνη που δίνει ακόμη και στη διάσωση ουσιαστικά τον πρώτο λόγο στην πλοιοκτήτρια εταιρεία(!) (και όχι στα κράτη), αφού τελικά αποφασίζει για δικούς της λόγους να ρυμουλκήσει το πλοίο μεσα στη νύχτα και τη θύελλα, όχι στην Αλβανία που απείχε μία ώρα αλλά στις Ιταλικές ακτές που απείχαν μια ολόκληρη νύχτα.
Την απόφαση δεν την παίρνουν τα 2 κράτη της Ελλάδας και της Ιταλίας αλλά μια εταιρεία σύμφωνα με τη δική της λογική του δικού της συμφέροντος. Τι να πει κανείς;
Μια άλλη τέταρτη "απαραίτητη μεταρρύθμιση" είναι εκείνη που λέει στην πλοιοκτήτρια εταιρεία ότι αν και το πλοίο της πιάστηκε με μια σειρά προβλήματα στην ασφάλεια(ελέγθηκε στις 19 Δεκεμβριου και βρέθηκε με "παρατηρήσεις¨), έχει  σύμφωνα με το νόμο περιθώριο 15 ημερών για να κάνει τα απαραίτητα, αλλά εν τω μεταξύ το πλοίο μπορεί να ταξιδεύει ελεύθερα στα άγρια πέλαγα και να πνίγει ή να καίει ανθρώπους.
Μια τελευταία "απαραίτητη μεταρρύθμιση"  είναι  αυτή που επιτρέπει στον πλοιοκτήτη να μειώνει το προσωπικό των πλοίων κάτω από τα όρια ασφαλείας και να ρίχνει την ποιότητα των πληρωμάτων χρησιμοποιώντας φθηνούς και ανεκπαίδευτους ναυτικούς που δεν μιλούν καν την ίδια γλώσσα.

Αυτές είναι λοιπόν μερικές από τις "απαραίτητες μεταρρυθμίσεις" που στην περίπτωση της τραγωδίας του Νorman Atlantik έστειλαν στο θάνατο μερικές δεκάδες ανθρώπους.

Ακούσαμε και σήμερα τον "σοσιαλιστή" κ. Μοσκοβισί από τη μια και τον κ.Σόιμπλε από την άλλη να καλούν εκ μέρους της ΕΕ την Ελλάδα να συνεχίσει στο δρόμο των "απαραίτητων μεταρρυθμίσεων".

Μας κάλεσαν  δηλαδή να συνεχίσουμε στο δρόμο για την απόλυτη απαξίωση της ζωής μας, στο δρόμο για το θάνατο. Αυτός είναι ο δρόμος της ΕΕ στον οποίο υποκλίνονται παλιοί και νέοι σωτήρες.

Σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές αφού δεν εκλέχτηκε Πρόεδρος Δημοκρατίας.
Μίλησαν πολλοί και είπαν όσα μπερδεμένα είπαν και θα μιλήσουν κι άλλο τις επόμενες μέρες.
Για το "καλό της πατρίδας" και την αξιοσύνη της ΕΕ όπου πρέπει να παραμείνουμε πάση θυσία.
Η Ζωή όμως και η πραγματικότητα μίλησαν με το δικό τους σκληρό τρόπο.

Πόσοι θα ακούσουν άραγε;
Πόσοι θα δούν και θα επιλέξουν το δρόμο του αγώνα για έναν καλύτερο και ανθρώπινο δικό μας κόσμο, πετώντας στα σκουπίδια τον σαπισμένο και άρρωστο κόσμο των "απαραίτητων μεταρρυθμίσεων" για το καλό "της κερδοφορίας της επιχειρηματικότητας";

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Η πατρίς σε περιπέτεια...

Τελικά δεν έγινε η καταστροφή που έλεγε ο Πρωθυπουργός, ο Βενιζέλος και οι παρατρεχάμενοί τους.
Βαδίζουμε απλά σε εκλογές στις 25 Ιανουαρίου με τις περίφημες αγορές να γαβγίζουν μεν αλλά να μη δαγκώνουν αφού δεν έχουν κάποια τρομερή ανησυχία από το ενδεχόμενο εκλογής ΣΥΡΙΖΑ.

Στο Χ.Α.Α το αρχικό -8% έγινε ακόμη και -11% στη διάρκεια της ψηφοφορίας, για να καταλήξει στο φυσιολογικό για τη μέρα αλλά και τα δεδομένα της Ελληνικής οικονομίας -3,9%.

Τα ερωτήματα πλεον είναι άλλα;

Τι μας κρύβει το αύριο;
Τι έχει στο μυαλό του το σύστημα;
Τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Τι μπορεί ο λαός;

Αυτά όμως θα τα δούμε στη συνέχεια.

Τωρα ας ξεκινησουμε με μια απλή σκέψη.

Πως θα είναι άραγε η ζωή μας με μια Βουλή που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα είναι συντριπτικά "φιλομνημονιακή", όπως θα λένε τότε "αναγκαστικά" και "για το καλό του τόπου";
Πως θα είναι να ψηφίζονται νεα μέτρα(από αυτά που φυσικά θα μας διαβεβαιώσουν ότι δεν θα υπάρξουν) με 280+ ψήφους;

Ας μην ξεχνάμε ότι ζούμε στον αστερισμό της ΕΕ και των μνημονίων διαρκείας.
Και σ'αυτή την περίπτωση η όποια κυβέρνηση δέχεται το πλαίσιο της ΕΕ, δεν είναι δυνατόν να είναι πραγματικά εναντίον των μνημονίων, παλιών ή καινούργιων.

Ειναι σίγουρα καιρός για όλο και πιο σοβαρή σκέψη.

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Θα καταστραφεί το σύμπαν;



Kαι τώρα τι;
Που βαδίζει ..."ο τόπος";

Τι μας περιμένει την επόμενη μερα αν δεν εκλεγεί Πρόεδρος;
Θα καταστραφεί το σύμπαν ή απλά η ζωή συνεχίζεται και για άλλους είναι ρόδινη και μια χαρά ενώ για τους πολλούς και το λαό τραβάει την ανηφόρα με το σταυρό στην πλάτη;

Κυριακή, ή μάλλον Δευτέρα μεσημέρι, κοντή γιορτή...
Θα το δούμε πολύ σύντομα, μόλις μέσα σε λίγες ώρες.

Πάντως τίποτα δε δείχνει σκηνικό "καταστροφής".
Εμείς εδώ με το δικό μας, ομολογούμε ατελές, πολιτικό ένστικτο δε βλέπουμε καμιά "καταστροφή" απ' αυτές που περιγράφουν οι διάφοροι ειδικοί τρομολόγοι, καταστροφολάγνοι κλπ που δουλειά τους έχουν τη διαμόρφωση της (τρομοκρατημένης) συνείδησης και σκέψης.
H μόνη καταστροφή που βλέπουμε είναι αυτή που ήδη συμβαίνει. Η καταστροφή της μίας και μόνης ζωής που έχουμε εμείς, ο λαός, για να σωθεί ο καπιταλισμός και η χρυσή και λαμπερή ζωή στα παλάτια των πλουσίων.

Οι αγορές, όσο κι αν φυσικά επιθυμούν και επιδιώκουν με κάθε τρόπο τη συνεργασία ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ για να νοιώθουν απόλυτη σιγουριά οι διεθνείς επενδυτές, δε δείχνουν να ανησυχούν σοβαρά από το ενδεχόμενο εκλογής ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε έχει δώσει διαβεβαιώσεις σε όλους τους τόνους ότι θα σεβαστεί τις δανειακές συμβάσεις και ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για την ανάκαμψη της οικονομίας, δηλαδή της καπιταλιστικής οικονομίας εντός πλαισίου ΕΕ.
 Το γεγονός μάλιστα ότι ένα σημαντικό κομμάτι της επιχειρηματικότητας(και της μεγάλης) στην Ελλάδα βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ θετικά επιβεβαιώνει τα παραπάνω.

Κανείς φυσικά μέσα σε τέτοιες συνθήκες δε μπορεί να κάνει τον προφήτη, αλλά η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι το σύστημα(όσο κι αν αυτό δεν μπορεί να έχει ενιαία άποψη και έκφραση) αισθάνεται ασφαλές με την προοπτική ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως μάλιστα και πιο ασφαλές μέσα στις δοσμένες συνθήκες απ΄ό,τι θα αισθανόταν αν συνεχιζόταν η διακυβέρνηση ΝΔ. Κι αυτό γιατί όπως φαίνεται και η ΝΔ μετά το ΠΑΣΟΚ έχει φάει (για την ώρα) τα ψωμιά της και δεν έχει την αποδοχή του λαού που χρειάζεται για τη λήψη και νέων σκληρών μέτρων.
Το μπαλάκι λοιπόν πάει στο ΣΥΡΙΖΑ που όπως λένε κάποιοι διεθνείς οίκοι και οικονομικοί αναλυτές, "έχει εκσυγχρονίσει τις απόψεις του" και έχει δείξει όλη τη διάθεση και τη θέληση να συνεχίσει την προσπάθεια σωτηρίας της καπιταλιστικής οικονομίας, θεωρώντας τον εαυτό του "παράγοντα σταθερότητας και ομαλότητας" με ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει για το λαό που υποφέρει απ'αυτή τη φρικτή σταθερότητα του βασανισμού και της λεηλασίας του.

Η σκέψη μου πάντως είναι ότι αν πρόκειται να καταρρεύσει το σύμπαν όπως λένε κάποιοι, αυτό θα συμβεί άμεσα, δηλαδή τη Δευτέρα και μάλιστα προ ψηφοφορίας. Είναι γνωστό οτι οι αγορές προεξοφλούν και δεν περιμένουν τα αποτελέσματα μιας εξέλιξης.

Αν όμως δεν συμβεί αυτό, που είναι και το πιθανότερο, ποιος θα ωφεληθεί πολιτικά άραγε;

Κατά τη γνώμη μας ο ΣΥΡΙΖΑ που βέβαια θα κατηγορήσει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για επικίνδυνη καταστροφολογία που δεν επιβεβαιώνεται. Κάτι τέτοιο θα δημιουργήσει μια αίσθηση ασφάλειας στους συντηρητικούς ψηφοφόρους και θα τον φέρει πιο κοντά στην αυτοδυναμία, που φαίνεται πλέον να είναι επιθυμητή όχι μόνο από τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και από ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του συστήματος που νοιώθει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στις δεδομένες συνθήκες η καλύτερη επιλογή γι αυτό.

Ενα άλλο γεγονός που δείχνει προς την ίδια κατεύθυνση είναι και η αναμενόμενη δημιουργία νέου κόμματος από τον Γ.Παπανδρέου. Κάτι τέτοιο μπορεί να φέρει το ΠΑΣΟΚ εκτός Βουλής με αποτέλεσμα οι έδρες του να μοιραστούν με πιο ωφελημένο το πρώτο κόμμα.

Οι εξελίξεις λοιπόν τρέχουν και πολύ σύντομα θα δούμε τι μας περιμένει.

Ένα είναι σίγουρο πάντως.
Οτι ο μόνος που θα μπορούσε να αλλάξει πραγματικά τα πράγματα προς μια άλλη πραγματικά θετική κατεύθυνση, είναι ο ίδιος ο λαός. Όσο ο λαός μένει στη γωνία περιμένοντας και αποδεχόμενος εξελίξεις που έρχονται από πάνω, "η σταθερότητα" και "η ομαλότητα" στην εκμετάλλευση και τη δυστυχία θα συνεχιστεί σχεδόν ανενόχλητη.

Ο ..."τόπος" δεν είναι κοινός και η "Οικονομία" δεν είναι "η Οικονομία μας" αλλά ειναι βέβαια "Οικονομία ΤΟΥΣ". Ειναι η οικονομία που λειτουργεί με σκοπό τα κέρδη των επιχειρήσεων με καύσιμο και μοχλό την εκμετάλλευση των εργαζόμενων.

Ο λαός πρέπει να καταλάβει κάποτε ότι ο κόσμος αυτός είναι χωρισμένος στα δύο και ότι "η σωτηρία" που περιμένουν οι "ειδικοί" δεν είναι η δική μας σωτηρία.
Είναι η σωτηρία των μεγάλων επιχειρήσεων και ομίλων, πράγμα που απαιτεί μεσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο την κεφαλή μας επί πίνακι.

Με λίγα λόγια, ο θάνατός μας η ζωή τους, και ανάποδα, ο θάνατός τους η δική μας ζωή.
Λέγεται αλλιώς στην ξύλινη και ταξικός πόλεμος.
Κι όσο περνάει ο καιρός όλο και αγριεύει.

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Αέρας και ξεβρακώματα


Τι έχουν να πουν εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ για τον υπουργό του "αέρα" Ολάντ;

Η "ελπίδα" που, όπως έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ, φυσούσε από τη Γαλλία τελικά σήκωσε και πολύ χώμα που έκοψε και τη δική τους ανάσα.

Ο αεράτος Μοσκοβισί σαν γνήσιος εκπρόσωπος της αστικής εξουσίας της Γαλλίας και εκφράζοντας τα συμφέροντα που εκπροσωπεί, είπε ό,τι του είπαν να πει, συμμετέχοντας στην επιχείρηση τρομοκράτησης και εκβιασμού του ελληνικού λαού και επηρεασμού των "κεντροδεξιοαριστερών" βουλευτών.
"Δεν επεμβαίνουμε" είπε μετά. "Απλά έχουμε τις επιλογές μας".

Αυτή είναι η σοσιαλδημοκρατία όμως.

Καλός υπηρέτης της αστικής τάξης που έχει το "χάρισμα" και το προσόν να μπερδεύει τα μυαλά των απλών και δυστυχώς εύπιστων ανθρώπων του λαού και να προσποιείται πως νοιάζεται και αγωνίζεται δήθεν γι αυτούς. Πες μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι που λέει κι η σοφή παροιμία.

Η απάντηση ΣΥΡΙΖΑ μέσω Σκουρλέτη ήταν ότι δεν απαντούν γιατί απάντησε ήδη ο "σοσιαλιστής" βουλευτής της Γαλλίας που είπε ότι " ο Μοσκοβισί κατέβασε τα βρακιά του στην Κομισιόν".
Μάλιστα...

Λίγο υπομονή. Έρχεται ή ώρα να κατεβάσουν κι άλλοι εντελώς τα βρακιά τους(τα μισοκατεβασμένα ήδη) στην ΕΕ.
Γιατί όταν επιλέγεις Προβόπουλο για να αντιδράσεις στις δηλώσεις Στουρνάρα τι να πεί κανείς;

Να θυμίσουμε τι είπε χθες ο ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσα σε πολλά καλά λόγια, για τον κ.Προβόπουλο μετά τη συνάντηση-μήνυμα προς τις αγορές και το σύστημα:

"Η τότε διοίκηση(Προβόπουλου) σε αντίθεση με τη στάση της σημερινής που εμφανίζεται ανεύθυνα να προκαλεί κρίση ρευστότητας, ενώ αυτή δεν υπάρχει, είχε φροντίσει να διατηρηθεί μέχρι τέλους κλίμα σταθερότητας και εφησυχασμού για την ευστάθεια των ελληνικών τραπεζών..."

Για γέλια και για κλάματα πραγματικά...

Βέβαια για να λέμε και του στραβού το δίκιο ο κ.Προβόπουλος πράγματι φρόντισε τότε να υπάρχει σταθερότητα. Σταθερότητα στη σφαγή του λαού. Σταθερότητα στη λεηλασία των δικαιωμάτων του!

Πράγματι οι τράπεζες βρήκαν τότε την "ευστάθειά" τους χρησιμοποιώντας σαν στήριγμα το τσάκισμα των εργαζόμενων.

Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ διάλεξε και μ' αυτόν τον τρόπο να στείλει μήνυμα πως όχι μόνο δεν πρόκειται να κάνει βήμα έξω από το κολαστήριο της ΕΕ  αλλά εγγυάται και την παραμονή μας εκεί, και να πει στο λαό ότι μπορεί να αισθάνεται ασφαλής κάνοντας παρεούλα με τους δήμιους του. (Αλήθεια η ΕΕ και η ΕΚΤ δεν είναι τρόικα; Δεν είναι το ίδιο το μνημόνιο "αυτοπροσώπως";)

Τελικά μάλλον και ο τεως κεντρικός τραπεζίτης Προβόπουλος θα είναι "αντιμνημονιακός". Αλλιώς πώς;
Υπάρχουν και οι ροζ γραμμές...

Ποιος είπαμε ότι κατέβασε τα βρακιά του;

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Ελεύθερα




Πρέπει να παραδεχτούμε ότι στον καπιταλισμό υπάρχει ελευθερία.
Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να εκφράσουν τις απόψεις τους.

Για παράδειγμα τώρα στην Ελλάδα...

Το πρωί στην εκπομπή της Π.Τσαπανίδου ο Αδωνις:
"Εαν πούμε οτι πρόκειται να λάβουμε τώρα Χ μέτρα, στην περίπτωση που δεν εκλεγεί πρόεδρος και πάμε σε εκλογές, θα ληφθούν 3Χ μέτρα. Δηλαδή τριπλάσια..."
Σφίγγεται λίγο η καρδιά σου, το κλείνεις ή αλλάζεις κανάλι ή ανοίγεις τις ειδήσεις της Google.
Σ.Βούλτεψη- κυβερνητική εκπρόσωπος: "Εαν πάμε σε εκλογές θα έχουμε πιστωτικό γεγονός!" Ωχ!! Πάει και το στομάχι.

Φαρμακείο για αντιόξινα κι ανοίγεις ραδιόφωνο:
Γκ.Χαρδούβελης-ΥΠΟΙΚ:"Θα επανέλθει το Grexit(η Ελλάδα θα πεταχτεί έξω από την ..."Ευρώπη"), αν δεν εκλεγεί πρόεδρος Δημοκρατίας"
Παναγία μου σκέφτεσαι. Θα μας στείλουν στην Αφρική. Και καλά ναναι νότια ή Ανατολικά, ...αν είναι Δ.Αφρική; Θα πάθουμε Έμπολα... Οχι με τίποτα.... Καλύτερα τελείως  χάλια παρά εντελώς τραγικά...

Τα κλείνεις όλα.
Ανοίγεις εφημερίδα.
"Οι δημοσκοπήσεις" λένε, "δείχνουν ότι πάνω από τους μισούς Ελληνες δεν θέλουν εκλογές τώρα"

Τι τώρα; Ποτέ! Ποτέ των ποτών.

Πρέπει πάντως να παραδεχτούμε ότι στον καπιταλισμό υπάρχει ελευθερία.
Μπορεί να μην έχεις ψωμί να φας, να αρρωσταίνεις και να πεθαίνεις στο δρόμο, αλλά μπορείς ελεύθερα να εκφράσεις τη γνώμη σου.
 Ελεύθερα...

Εχεις επιλογή ρε παιδί μου. Ανάμεσα στο χάλια και το τελείως χάλια. Έστω...
Κι ούτε να τρέχεις στα συνδικάτα, ούτε να παίρνεις τη ζωή σου την ασήκωτη στα χέρια σου, ούτε τίποτα. Για τέτοια είμαστε τωρα;
Απλά και εύκολα κάθε 4 χρόνια. Ή όποτε...

Τελικά μάλλον έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι ο καπιταλισμός έχει ακόμα πολλά να προσφέρει.
Όνειρα, φαντασιώσεις, ψευδαισθήσεις..., ωραία πράγματα.
Τα άλλα θα τα βρούμε. Ας μη σκεφτόμαστε μόνο υλιστικά ρε γαμώ το.
Πρώτα απ'όλα να έχουμε την ησυχία μας. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο!

Άκουσα άλλωστε από τον κ.Παππά του ΣΥΡΙΖΑ ότι "ο ΣΥΡΙΖΑ  είναι η μόνη δύναμη ομαλότητας και δημοκρατικής διεξόδου κλπ...".
Σωστά, η ομαλότητα πάνω απ'όλα!
Την επαναστατική συνείδηση θά την φτιάξουμε αργότερα. Έχουμε καιρό.
Σιγά- σιγά.

Κι ύστερα όπως το άκουσα είναι και ευέλικτοι, ανοιχτοί σε συνεργασία με τη ΔΗΜΑΡ, που ήταν μνημονιακή αλλά τώρα άλλαξε κι είναι καλή και αντιμνημονιακή, και επίσης δε μου φάνηκε να απορρίπτει εντελώς και το ΠΑΣΟΚ. Είπε ότι ...δεν νομίζει, αλλά που ξέρεις.
Υπεύθυνα, ρεαλιστικά και σοβαρά πράγματα. Όλοι μαζί!

Ήταν κι εκείνο το χθεσινό πρωτοσέλιδο που είδα στα ΝΕΑ: "Μπορεί να αλλάξει ο ΣΥΡΙΖΑ";

Αλλάζει μωρέ ο αλλαγμένος;
Κι όμως...

Υπάρχουν και χειρότερα.

ΥΓ: Κάθε λίγο μου έρχεται στο μυαλό κάτι που είχε πεί πριν λίγο καιρό ο Θ.Παφίλης:

"Απόδειξη ότι  αυτό το σύστημα τέλειωσε, χρεοκόπησε, είναι ότι πλέον δεν τάζει"!

Πραγματικά, τι τάζει ο καπιταλισμός; Τι υπόσχεται; Το χάλια απέναντι στο τελείως χάλια;

Κι εμείς τι κάνουμε;

Τι κόσμο άραγε ετοιμάζουμε για τα παιδιά μας; Τι σόι γέφυρα γινόμαστε και για ποιο αύριο;

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Κι όμως είναι δυνατόν!

"Δεν είναι δυνατόν οι αγορές να ρυθμίζουν τα πάντα. Δεν είναι δυνατόν να ανεβάζουν και να κατεβάζουν κυβερνήσεις, να αποφασίζουν πολιτικές".

Αυτό λένε παντού οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ παριστάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν ποιός έχει την εξουσία και παρουσιάζοντας την αστική δημοκρατία που δεν είναι τίποτα άλλο από μια δικτατορία
της αστικής τάξης, σαν γνήσια δημοκρατία που μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του λαου και εναντίον των κατόχων της πραγματικής εξουσίας.

Ελα όμως που είναι και παραείναι δυνατόν...
Οχι απλά είναι δυνατόν αλλά συμβαίνει ήδη κάθε μέρα.
Οι αγορές σαν γνήσιο και δυναμικό εργαλείο στα χέρια των καπιταλιστών, και όχι κάποιος ουδέτερος μηχανισμός μιας "ουδέτερης οικονομίας", απαιτούν και επιβάλουν εκβιαστικά τη θέλησή τους.
Οι αγορές ουρλιάζουν κάθε ώρα και στιγμή πια, απαιτώντας να συνεχιστεί και να ενταθεί η σφαγή μας όποια κυβέρνηση κι αν υπάρχει. Το λένε πεντακάθαρα και ανοιχτά.

Η Goldman Sachs μίλησε σήμερα για "μοντέλο Κύπρου" στην Ελλάδα, απειλώντας ανοιχτά με "τραπεζική αργία".

Είναι ολοφάνερο ότι όσο εξακολουθούμε να δεχόμαστε χωρίς αμφισβήτηση την εξουσία τους, όσο ο λαός μένει στη γωνία και δε γίνεται πρωταγωνιστής των εξελίξεων, όσο συνεχίζουμε να παίζουμε στο δικό τους γήπεδο χωρίς να ετοιμαζόμαστε για σύγκρουση με τους εχθρούς και δυνάστες μας, οι καταστροφές θα απέχουν πάντα μια ανάσα.
Θα είναι πάντα προς χρήση από το σύστημα σε κάθε κρίσιμη στιγμή.

Ας το σκεφτούν καλά εκεί στο ΣΥΡΙΖΑ κι ας σταματήσουν να κρύβονται πίσω από ωραία λόγια και να κοροϊδεύουν το λαό.

Τον εχθρό σου, αυτόν που κλέβει τη μία και μοναδική ζωή σου κάθε μέρα, ούτε τον καθησυχάζεις ούτε προσπαθείς να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του.

Τον πολεμάς  με κάθε τρόπο!

Μια φορά κι έναν καιρό η "δημοκρατία"



«Θεωρώ ότι οι Έλληνες -οι οποίοι έχουν μια πολύ δύσκολη ζωή- γνωρίζουν πολύ καλά τι θα σήμαινε για την Ελλάδα και για την Ευρωζώνη ένα λανθασμένο εκλογικό αποτέλεσμα», δήλωσε ο Γιούνκερ κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης στην αυστριακή δημόσια τηλεόραση, όπως αναφέρει ο ΕUobserver

Αυτά είπε ο κ. Γιούνκερ και τραβηξε κατά το δάσος...
Όσο για μας, το λαό, χαρήκαμε άλλη μια φορά το "κατοχυρωμένο" δικαίωμα της έκφρασης της "ελεύθερης βούλησης" στην κοινοβουλευτική τους "δημοκρατία", που όσο περνάει ο καιρός όλο και γελοιοποιείται, όλο και ξεσκεπάζεται.
Δεύτερο επεισόδιο χοντρής παρέμβασης της καλής μας ΕΕ σε 3 μέρες. 
Γνωστά και φυσιολογικά πράγματα,,,

Ε, σιγά τώρα θα πουν οι ...καλοπροαίρετοι. Μια κουβέντα είπε ο άνθρωπος.
Να μην πει τη γνώμη του;

Εμεις οι κακοπροαίρετοι και καχύποπτοι πάντως λέμε άλλα.
Ότι οι εκβιασμοί θα πάνε σύννεφο. 
Ο εκφοβισμός και η τρομοκράτηση της "ελεύθερης" κατά τα άλλα σκέψης μας θα δώσει και θα πάρει.
Το έργο όλο και αγριεύει.

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα παραμύθι που το λέγαν "δημοκρατία" 
Το παραμύθι ήταν ωραίο, χωρίς δράκους και οι άνθρωποι το άκουγαν ευχάριστα με ανοιχτό το στόμα. Στο τέλος νικούσαν οι "καλοί" και είχε πάντα happy end. 
Μόνο που ξαφνικά το παραμύθι γέμισε δράκους και οι "καλοί" πέταξαν τις μάσκες των αγγέλων κι έδειξαν τα απαίσια πρόσωπά τους.
Ύστερα αποφάσισαν ότι δεν μπορούσαν να το κρύψουν άλλο και άλλαξαν και όνομα.

Το παραμύθι το έλεγαν πια "οικονομία της αγοράς" και κάποιοι άλλοι "δικτατορία της αστικής τάξης".
Το ...καλό τέλος μάλιστα, ήταν να τσακίσουν ό,τι υπήρχε για να σώσουν την εξουσία τους.

Τα κεφάλια μέσα...

Να την χαίρονται τη "δημοκρατία" τους αλλά δε θα πάρουμε. 

Έχουμε δική μας όταν έρθει η ώρα η καλή...

ΥΓ1. Για να μην πολυλογούμε.
 Η ΕΕ, το ΔΝΤ, οι παράγοντες όλων των "καλών" οργανισμών, οι αγορές κλπ. θα πιέσουν μέχρι θανάτου και δεν θα ησυχάσουν αν δεν πάρουν αυτό που θέλουν.
Τι είναι αυτό;
Μα τι άλλο;
Η συνέχιση της πολιτικής της σφαγής του λαού μέσω σωτήριων για το κεφάλαιο και τις επιχειρήσεις μεταρρυθμίσεων για να θεραπευτεί η καπιταλιστική κρίση και να πεθάνουμε εμείς. Που σημαίνει: Ένας "μεγάλος συνασπισμός¨, μια ώριμη συναίνεση των κομμάτων εξουσίας για το "καλό του τόπου".
Οι 2 διεκδικητές πρέπει να συνεννοηθούν "στα μεγάλα και τα σοβαρά". 
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Λέτε;


Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Θανάσιμες αγορές! Bρυχηθμός -14%!


Oι αγορές μίλησαν και πάλι.

Κι αυτοί που λένε στους αφελείς ότι η γνώμη των αγορών δεν είναι δυνατόν να μην εισακούεται, πράγμα αυτονόητο για μια "οικονομία της αγοράς", θα πρέπει να δικαιολογήσουν την άποψή τους ως "δημοκράτες" που ισχυρίζονται πως είναι.
Γιατί φυσικά κάποια στιγμή θα πρέπει να δούμε ότι δεν είναι δυνατόν να λενε οτι οι αγορές έχουν δικαίωμα να μιλανε (μόνο με  εκβιαστικό τρόπο μπορούν να μιλάνε)και συγχρόνως να είναι οπαδοί έστω κι αυτής της κουτσής αστικής κοινοβουλευτικής "δημοκρατίας" και να προσποιούνται πως μάχονται για τη δημοκρατία, πόσο μάλλον για το λαό.

Την Τρίτη  λοιπόν το Χρηματιστήριο της Αθήνας σημείωσε τεράστια και πρωτοφανή πτώση της τάξης του 12,8%!!! Οι μισές τραπεζικές μετοχές μάλιστα είχαν πτώση κοντά ή πάνω από 20%!
Την Τετάρτη η πτώση συνεχίστηκε, έφτασε μέχρι το -4,5% και τελικά στάθηκε στο -1,01%.

Με λίγα λόγια η αγορά μίλησε και είπε ότι αδιαφορεί εντελώς για το αν χρειάζεται για οποιονδήποτε λόγο να γίνουν εκλογές. 
Η αγορές δεν θέλουν εκλογές. Δε γουστάρουν εν γένει τις αλλαγές όταν οι πολιτικές που ακολουθούνται είναι απόλυτα στα μέτρα τους.
Αηδιάζουν με την έννοια δημοκρατία και λαός και φυσικά σιχαίνονται  το δικαίωμα έκφρασης της γνώμης του λαού.
Δεν τους αρέσει η παραμικρή υποψία αλλαγών.
 Ακόμη και των μικρών και ασήμαντων.
Αν γινόταν να καταργηθούν εντελώς οι εκλογές και να επιβληθεί στρατιωτικός νόμος για πάντα, σίγουρα  θα πανηγύριζαν έξαλλα με αλλεπάλληλα limit up.

Οι αγορές θέλουν να ρέει άφθονο το αίμα κι ο ιδρώτας των εργαζόμενων και να καταλήγει μετατρεπόμενο σε κέρδος στις τσέπες των εταιρειών. Τίποτε λιγότερο από αυτό δεν τις ικανοποιεί. 
Τα περί δημοκρατίας, κατοχυρωμένων δημοκρατικών θεσμών, δικαιωμάτων έκφρασης της λαικής θέλησης και βούλησης τα ακούνε βερεσέ. Η μάλλον τα θεωρούν όχι απλά άχρηστα αλλά και βλαβερά για τη σταθερότητα της πορείας κερδοφορίας των επιχειρήσεων που συμμετέχουν σε αυτές, δηλαδή  τη σταθερότητα και τον εκσυγχρονισμό της εκμετάλλευσης σύμφωνα με τις ανάγκες του συστήματος.

Όσοι λοιπόν από άγνοια ή αφέλεια τείνουν να δεχτούν τις θεωρίες οτι είναι αναγκαίο να εισακούονται "οι αγορές" ας ξανακούσουν καλά τι παραγγέλνουν οι κραυγές των traders.

Παραγγέλνουν την κεφαλή μας επί πίνακι και μάλιστα δωρεάν.

Οι αγορές λοιπόν μίλησαν.

Μίλησαν και με τον γνωστό απαίσιο εκβιαστικό τρόπο τους απαίτησαν την κατάργηση και της όποιας κουτσουρεμένης δημοκρατίας υπάρχει αλλά και της ζωής μας της ίδιας αν γίνεται.

Απαίτησαν τη συνέχιση και την εντατικοποίηση της σφαγής χωρίς παρενοχλήσεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι τις περισσότερες φορές η άνοδος της ανεργίας αξιολογείται ως θετικό νέο από τα Χρηματιστήρια.

Οι αγορές τέλος δεν είναι καθόλου ψυχρές και αδιάφορες όπως λένε.
Οι αγορές έχουν κι αυτές καρδιά και αγαπάνε με πάθος.
Με λατρεία πραγματική...

Λατρεύουν όμως μόνο το χρήμα.
Κάθε τι άλλο που έχει σχέση με τη ζωή το μισούν .
Θανάσιμα!

ΥΓ: Οι τωρινοί αλλά τελευταία και οι μέλλοντες "σωτήρες" του τόπου(που διευρύνουν τις επαφές με funds και παράγοντες), μας διαβεβαιώνουν ότι θα κερδίσουν την εμπιστοσύνη των αγορών. Δηλαδή τι ακριβώς μας λένε;
Ας το σκεφτούν όλοι τώρα που έρχονται οι εκλογές.
Η με τις αγορές ή με το λαό.

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Το μεγάλο χθεσινό συλλαλητήριο 7-12-14 (βίντεο)

Το μεγάλο χθεσινό συλλαλητήριο.
Αλλη μια μεγάλη κινητοποίηση μετά την 1η Νοέμβρη και τη Γεν.Απεργία τις προηγούμενες μέρες.

Χρειαζονται όμως περισσότερα για να τους σταματήσουμε.


Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Να πλημμυρίσουν οι δρόμοι, μπορούμε να τους σταματήσουμε!



Συγκεντρώσεις σ' όλες τις πόλεις την Κυριακή. Στην Αθήνα στις 5.30 μ.μ. στην Ομόνοια. Στη Θεσσαλονίκη στις 6 μ.μ. στην πλατεία Αριστοτέλους


Σε πεδίο σκληρής ταξικής μάχης έχουν μετατρέψει όλη τη χώρα οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, πραγματοποιώντας πάνω από 1.000 εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς, με τα συνδικάτα, τους φορείς της κοινωνικής συμμαχίας, τις Λαϊκές Επιτροπές να πραγματοποιούν πλήθος παρεμβάσεων πρωί και απόγευμα, όχι μόνο χτες αλλά και σήμερα, καλώντας ταυτόχρονα στα αυριανά συλλαλητήρια και τις συγκεντρώσεις που οργανώνει το ΠΑΜΕ στις πόλεις. Στόχος να περάσει παντού το μήνυμα: «Να πλημμυρίσουν οι δρόμοι! Μπορούμε να τους σταματήσουμε!».

Τα νέα σχέδια της συγκυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης στόχο έχουν να κατασπαράξουν όποιο δικαίωμα έχει απομείνει από την Κοινωνική Ασφάλιση, προκειμένου να στηρίξουν τους μεγαλοεπιχειρηματίες στην Υγεία, στην ιδιωτική Ασφάλιση, για να ενισχύσουν τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων.

Στην ανακοίνωση - κάλεσμα του ΠΑΜΕ σε αγωνιστικό συναγερμό αναφέρεται: «Μειώνουν ξανά τις συντάξεις! (...) Αυξάνουν δραματικά τα όρια ηλικίας! Σβήνουν τη δυνατότητα που είχαν αρκετοί εργαζόμενοι να συνταξιοδοτηθούν πριν το 62ο έτος της ηλικίας τους ή πριν το γενικό όριο του 67ου έτους. (...)Αυξάνουν τον ελάχιστο αριθμό ενσήμων για την κατοχύρωση του δικαιώματος στη σύνταξη από τα 4.500 ένσημα στα 6.000 ένσημα!Συζητούν για νέους μαθηματικούς τύπους που θα μειώνουν τις συντάξεις (...).Τσακίζουν το ΕΚΑΣ (...).Αφήνουν την υγεία του λαού και την προστασία των εργαζομένων στο έλεος των κερδών των ασφαλιστικών εταιρειών!...».

Ορισμένους από τους βασικούς άξονες της νέας επίθεσης ομολόγησε προχτές Πέμπτη ο υπουργός Οικονομικών, Γκίκας Χαρδούβελης, λέγοντας ότι η κυβέρνηση προωθεί την αύξηση του ελάχιστου αριθμού ενσήμων για την κατοχύρωση του δικαιώματος στη σύνταξη από τα 4.500 στα 6.000 ένσημα. Αν περάσει αυτό το μέτρο, με δεδομένη την ανεργία, τις ελαστικές και προσωρινές μορφές απασχόλησης, την ανασφάλιστη, ιδιαίτερα για τους νέους, εργασία, σημαίνει ότι πρέπει να ξεγράψουν ακόμα και την έννοια της σύνταξης! Ενα ακόμα πλήγμα που θα επιφέρουν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης, σύμφωνα με την ομολογία του υπουργού, είναι να μη συνταξιοδοτούνται οι εργαζόμενες γυναίκες με ανήλικα παιδιά πριν από τα γενικά όρια, φορτώνοντας στην πλάτη των γυναικών πολλά επιπλέον χρόνια εργασίας μαζί με την ανατροφή των παιδιών που στις σημερινές συνθήκες αντιμετωπίζει τεράστιες δυσκολίες.

Απέναντι στην αντιασφαλιστική λαίλαπα, το ΠΑΜΕ απευθύνει κάλεσμα ταξικής μάχης. Καλεί «την εργατική τάξη και τα συνδικάτα της, τις γυναίκες, τη νεολαία, τους συνταξιούχους να συγκρουστούν με τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης, της ΕΕ και των επιχειρηματικών ομίλων. (...) Αν τα μέτρα προχωρήσουν ή όχι, θα εξαρτηθεί από τη στάση μας!»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

6 Δεκέμβρη 2008





Ραγίζουνε οι δρόμοι απόψε από θυμό...
φωνές τρελά πουλιά γυρεύουν ουρανό
ΜΑΤαδες με πολιτικά στις άκρες κόβουν την κίνηση
Κολλάει η ανάσα στο βραχνό μου το λαιμό
βρωμάει το πρόσωπό μου μαλόξ και νερό
κοιτάει μ' απορία το βράδυ και ψάχνει εξήγηση
Σταδίου χαμηλά ακούω τρελά ουρλιαχτά
ληγμένα δακρυγόνα στα Εξάρχεια
το χέρι μου γερά μη χαθούμε είναι ζόρι σου λέω
Το νου σου στα στενά γίνεται ντου ξαφνικό
ρίχνουνε κρότου-λάμψης για εκφοβισμό
το στόμα μου στεγνό αγωνία και καπνό αναπνέω

Όμορφη πόλη άσχημα καίγεσαι ξανά
φεύγει η ζωή και πάει χαράμι
μα αυτό που μέσα μου βαθιά μου με πονά
με αίμα το έγραψε στο τζάμι
Όμορφη πόλη που άσχημα καίγεσαι και κλαις
οι οθόνες ψέμματα σου τάζουν
είναι ο παράδεισος μακρυά ότι κι αν λες
γι' αυτούς που από μακρυά κοιτάζουν

Σφυρίζουνε οι πέτρες η βιτρίνα κομμάτια
τρεχάλα πάνω κάτω μην τρίβεις τα μάτια
σκουπίδια που καπνίζουν παντού γκρεμισμένα παρτέρια
Γερά στην αλυσίδα, κρατήστε μη σπάσει
αιμόφυρτη Ελλάδα το παιχνίδι έχεις χάσει
η νύχτα ένας κρότος χειροπέδες φοράει στ' αστέρια
Καμμένα λεωφορεία πανικός κι ασφυξία
μια νύχτα του 70' ζωντανεύει η ιστορία
Η Αθήνα μια τρελή που τρέχει πίσω στον χρόνο
τελειώσανε τα λόγια και τα ψέμματα
κάποιος ριγμένος μες το δρόμο μες τα αίματα
"Τι τον χτυπάτε ρε...ένα πεσμένο παιδί είναι μόνο..."

Όμορφη πόλη...

Υ.Γ.Το τραγούδι αυτό γράφτηκε  Κυριάκη πρωί 7 Δεκέμβρη 2008

Αλληλεγγύη στο Ν.Ρωμανό


26η μέρα απεργίας πείνας για το Νίκο Ρωμανό.

26η μέρα αδιαφορίας από τη μεριά της κυβέρνησης για τη ζωή ενός "επικίνδυνου" νέου ανθρώπου.

Άλλη μια μέρα που το αστικό κράτος κάνει επίδειξη σκληρότητας, απανθρωπιάς και καπιταλιστικής βαρβαρότητας στέλνοντας μηνύματα σε πολλές κατευθύνσεις. 

Μηνύματα πως οι μάσκες ανθρωπιάς δε χωράνε πια στο κεφάλι του κτήνους και πως  τα προσποιητά χαμόγελα του τελείωσαν.
Τώρα επιβάλλεται να περισσεύει ο τρόμος, ο εκφοβισμός και η επίδειξη εξουσιαστικής πυγμής.

Οι σκλάβοι δεν πρέπει να σηκώσουν κεφάλι και αυτό πρέπει να διασφαλιστεί με όλους τους τρόπους.

Πόσο μάλλον όταν όλο αυτό το σκηνικό συμπίπτει με το πέρασμα και νέων αντιλαικών μέτρων που γυρίζουν το επίπεδο ζωής των ήδη τσακισμένων λαικών στρωμάτων ακόμη πιο πίσω.

Δε χρειάζεται να πω ότι με τις απόψεις του Ρωμανού έχουμε τεράστιες διαφορές.

Εμείς πιστεύουμε στην οργανωμένη πάλη για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.
Στην πάλη όπου ο ένας εντάσσεται στους πολλούς και υπηρετεί την κοινή υπόθεση.

Ο Ν.Ρωμανός δεν ξέρω ακόμη σε ποια πάλη πιστεύει.
Δεν ξέρω αν μπορώ ή αν θέλει να τον ονομάσω "κοινωνικό αγωνιστή" αφού μάλλον δεν θεωρεί και δεν θέλει να αγωνιστεί για την "κοινωνία", μαζί με την κοινωνία και εντός της κοινωνίας(εδώ βέβαια εννοούμε το λαό και όχι τους "όλους μαζί").
Ο δρόμος που επιλέγουν οι σύντροφοί του είναι αυτός του "ηρωικού" μοναχικού καβαλάρη που κάνει ότι κάνει σαν ξεχωριστή και φωτισμένη οντότητα μακριά και έξω από τον έλεγχο οποιασδήποτε   μαζικής οργάνωσης του λαού. Δεν το λέω υποτιμητικά, απλά αυτή νομίζω πως είναι η άποψη και η πρακτική αυτής της πλευράς.

Η διαφωνία μας όμως δεν μπορεί να με κάνει να μη δω, και το σοβαρό πολιτικό ζήτημα που κρύβεται πίσω από τη διεκδίκηση της "εκπαιδευτικής άδειας" αλλά και τη γενναιότητα με την οποία στέκεται ο Ρωμανός μπροστά στην εκδικητικότητα με την οποία αντιμετωπίζει το κράτος την απόλυτα δικαιολογημένη οργή του που το ίδιο προκάλεσε.
 Δεν γίνεται να μην σκέφτεται κανείς το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη του 2008 όπου ο Ρωμανός είδε το φίλο του Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο να πεθαίνει δίπλα του στο πεζοδρόμιο από τη σφαίρα του μπάτσου Κορκονέα.

Με ενοχλεί η υπερβολή και η ηρωοποίηση όταν δε στηρίζεται πάνω σε πολύ σοβαρά και αναμφισβήτητα γεγονότα.
Ομως το γεγονός ότι ενώ ο Ρωμανός ξέρει ότι δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από την αστική δικαιοσύνη, παίζει τη ζωή του στα ζάρια για να εκθέσει τελικά τον αστικό νόμο, την ψευτοδημοκρατία και τα δήθεν "κατοχυρωμένα δικαιώματα" του καπιταλισμού που γίνονται κουρέλι όποτε χρειαστεί, δεν μπορεί να με αφήσει αδιάφορο.
Γι αυτό δηλώνω καθαρά την αηδία και την απέχθειά μου προς το κράτος που επιδιώκει για δικούς του λόγους την εξόντωσή του, και  τη  στήριξή μου στον αγώνα που κάνει αυτή την ώρα, παρά την απόλυτη διαφωνία μου στον τρόπο που βλέπει τους αγώνες για έναν άλλο καλύτερο κόσμο.

Όπως είναι φανερό δεν μπορώ να δω την υπόθεση αυτή με συναισθηματική  αφέλεια και απολίτικο ανθρωπισμό περιορίζοντας το ζήτημα στο δικαίωμά του στη μόρφωση και την λογική αγωνία που πολλοί έχουν για τη ζωή ενός νέου ανθρώπου.
Από την άλλη δεν μπορώ να μη δώ  πόσο πολύ προσπαθούν κάποιοι, από διαφορετικές αφετηρίες ο καθένας, να κρύψουν πίσω από το Ν.Ρωμανό την ουσία, και να τραβήξουν την προσοχή του λαού μακριά από το νέο αντιλαϊκό τυφώνα που έρχεται να σαρώσει κι άλλο τις ζωές μας.

Ο καπιταλισμός δολοφονεί καθημερινά και με πολλούς τρόπους πυροβολώντας τη ζωή μας στο ψαχνό και ο μόνος τρόπος για να απαντήσουμε είναι μέσα από την οργανωμένη πάλη και το στοχευμένο ταξικό αγώνα για την ανατροπή του.

Γι αυτό χρειάζεται να γεμίσουν οι δρόμοι από θυμό.
Από θυμό που να μην ξοδεύεται στην εκτόνωση πάνω σε τζαμαρίες  αλλά να καταφέρει να γίνει συνειδητός αγώνας μαζί με το λαό για έναν πραγματικά καλύτερο και δίκαιο κόσμο.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥΣ!
ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΉ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΣΤΙΣ 5.30ΜΜ ΜΕ ΤΟ ΠΑΜΕ




Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Ο καπιταλισμός επιτέλους βάζει τα πράγματα στη θέση τους



Το να θέλει κάποιος σύνταξη είναι πια πλεονεξία και υπερβολή! 

Ο "τόπος" περνάει δύσκολες μέρες κι εσύ νοιάζεσαι για την πάρτη σου;
Αν δε σωθούν οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις μας, πως θες να φάς ψωμί εσύ;
Ποιος νομίζεις ότι είσαι; 
Συμμορφώσου και κατάλαβε. Άλλο ο επιχειρηματίας κι άλλο εσύ ο τίποτας...

Ασφάλιση; Ε όχι δά! 

Οσο δούλεψες δούλεψες κι ό,τι πήρες πήρες... μετά στα σκουπίδια. 

Ε όχι και να περνιέσαι για άνθρωπος... εργαλείο της επιχείρησης είσαι. 
Πάλιωσες, πέρασες, τέλειωσες. Απλά. 

Ο καπιταλισμός επιτέλους βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

 Νοιάζεται κανείς;

 Ο φόβος είπατε;

Την Κυριακή ο δρόμος περιμένει. 
Οι δρόμοι εξατμίζουν το φόβο και την απελπισία.

Στην Ομόνοια στις 5.30μμ με το ΠΑΜΕ κι ύστερα πορεία στο Σύνταγμα.



Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Ολοι στους δρόμους!

Τα δειγματα εκφασισμού γίνονται όλο και περισσότερα.

Από τους Φορτσάκηδες και τον αντιπρύτανη Θεσ/νικης που ανοιχτά με λόγια και έργα ζητάνε "φασιστοποίηση" για να βαλουμε μυαλό, μέχρι τον νεο νομο για την κατάργηση ουσιαστικά του ενοχλητικού   συνδικαλισμού ή την άρνηση  και το ΟΧΙ της "δικαιοσύνης" στο Νίκο Ρωμανό.

Το κράτος γίνεται όλο και πιο σιδερένιο, η ανθρωπιά  γινεται όλο και λιγότερη κι αυτό ειναι λογικό.

Πως αλλιώς να σώσεις μια καπιταλιστική οικονομία, την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων δηλαδή, χωρίς να πατήσεις πάνω σε πτωματα;

Όλα για το καλό της πατριδας...

Αυτό που θέλει σοβαρη σκέψη όμως είναι το τι κάνουμε εμείς.
Εμείς που ψάχνουμε δικαιολογίες για να μένουμε μακριά από εκεί που πρέπει.

 Εμείς οι άνθρωποι του λαού που αρνούμαστε ή διστάζουμε να γίνουμε ΛΑΟΣ, δηλαδή  μια πέτρα που θα τους σαρώσει και παραμένουμε πλήθος και μάζα, ρινίσματα λαού ατάκτως ερριμμένα και χωρίς κατεύθυνση ακόμα.

Εν τω μεταξυ ένα ακόμη μνημόνιο με άλλο όνομα, θα λέγεται "τεχνική επιμήκυνση προγράμματος" ή κάπως έτσι, έρχεται να πάρει σβάρνα ό,τι έχει απομείνει...

Την Κυριακή στις 5.30 στο ΥΠΟΙΚ κάποιοι αντιδρούν φωνάζοντας για όλους.

Οποιος καταλαβαίνει ακολουθεί.

 Οι άλλοι... καλή διασκέδαση...


ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ την Κυριακή ενάντια στη νέα αντιασφαλιστική επέλαση
Παραστάσεις διαμαρτυρίας την Πέμπτη - Πανελλαδική εξόρμηση την Παρασκευή




Όλοι στους δρόμους να ανατρέψουμε τη νέα αντιασφαλιστική επέλαση, τονίζει το ΠΑΜΕ και καλεί την Πέμπτη 4 Δεκέμβρη, συνδικάτα και εργαζόμενους να προχωρήσουν σε παραστάσεις διαμαρτυρίαςπρος την κυβέρνηση, σε κυβερνητικά κτίρια. ΤηνΠαρασκευή 5 Δεκέμβρη πανελλαδική πανεξόρμηση παντού, σε όλους τους χώρους δουλειάς.

Την Κυριακή 7 Δεκέμβρη, σε μαζική συμμετοχή στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σε όλες τις πόλεις. Στην Αθήνα, το αγωνιστικό ραντεβού έχει δοθεί στις 5.30 μ.μ. στην Ομόνοια, στηΘεσσαλονίκη στις 6 μ.μ. στην πλατεία Αριστοτέλους.

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Η Καισαριανή ξανάγινε κόκκινη! Tελικά υπάρχει λαός!

Tελικά υπάρχει λαός!
Και ο λαός αυτός είδε, άκουσε και έκρινε.
Είδε την Πάτρα και τους άλλους κόκκινους Δήμους, είδε και την Περιφέρεια Αττικής.
Συγκρινε, ψήφισε και διάλεξε δήμαρχο κομμουνιστή!

Φάνηκε ότι ο λαός όταν δεν είναι τόσο εύκολο να εκβιαστεί και να τρομοκρατηθεί από διλήμματα, δείχνει πως  ακούει  και καταλαβαίνει πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε.

Η Καισαριανή ξανάγινε κόκκινη!
Και η χαρά μας η κατακόκκινη δε λέγεται!

Να τους κατοστήσουμε τους κόκκινους δημάρχους.
Κι αυτοί να μπουν  μπροστά, να εμπνεύσουν και να σπρώξουν το λαό στη γειτονιά των αγώνων.



Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Ήταν το μεγαλύτερο φετινό απεργιακό συλλαλητήριο!




Ήταν το μεγαλύτερο φετινό απεργιακό συλλαλητήριο κι ένα από τα μεγαλύτερα των τελευταίων χρόνων!
Φαίνεται ότι το μεγάλο συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρη στην Αθήνα ξύπνησε κάτι.
Άφησε στους εργαζόμενους ένα αέρα αισιοδοξίας και πίστης στης δυνάμεις τους.
Ο δρόμος φυσικά είναι πολύ μακρύς αλλά μόνο όταν τον περπατάς μπορείς να τον περάσεις.

Πάρα πολύ μεγάλη η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, γέμισε την πλατεία αλλά και μέρος της Αθηνάς και της Πειραίως όπως και την αρχή της Σταδίου μέχρι τα Χαυτεία. Η τεράστια πορεία που ξεκίνησε από εκεί, πέρασε από την Παν/μίου μπροστά από τη Βουλή και ολοκληρώθηκε στους στύλους Ολυμπίου Διός ενώ η ουρά μόλις έφευγε από την Ομόνοια.

Μεγάλη 'ηταν και η πορεία των ΣΥΡΙΖΑ-ΓΣΕΕ,ΑΔΕΔΥ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α. στη Σταδίου Φιλελλήνων Αμαλίας που πέρασε από τη Βουλή και διαλύθηκε Πανεπιστημίου. Η Σταδίου βέβαια είναι πολύ μικρότερη σε πλάτος από την Παν/μίου αλλά και η πυκνότητα των δυο πορειών ήταν φανερά διαφορετική. Παρ' όλα αυτά ήταν μια πολύ μεγάλη πορεία, μεγαλύτερη από όλες της τελευταίες αυτού του χώρου και καλύτερη από αυτό που αναμενόταν.

Το ΠΑΜΕ χαιρέτισε όλους τους εργαζόμενους που ξεσηκώθηκαν χθές συμμετέχοντας στην Απεργία και τις απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα:


«Το ΠΑΜΕ χαιρετίζει τους χιλιάδες απεργούς εργάτες και εργάτριες, τους νέους και τις νέες, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, τους αυτοαπασχολούμενους, τη φτωχή αγροτιά που συμμετείχαν μαζικά στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις, σε όλη τη χώρα.

Χαιρετίζει ιδιαίτερα όλους όσοι συμμετείχαν στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, δίνοντας συνέχεια στο αγωνιστικό κλίμα του τελευταίου διμήνου και του μεγαλειώδους πανελλαδικού συλλαλητηρίου της 1ης Νοέμβρη.

Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα με τη σημερινή συμμετοχή τους στην απεργία έστειλαν μήνυμα αντίστασης στην ένταση της αντεργατικής πολιτικής και απόρριψης των μέτρων που γενικεύουν τη φτώχεια και παγιώνουν την εξαθλίωση.

Κυβέρνηση, Ευρωπαϊκή Ένωση και επιχειρηματικοί όμιλοι να μην αισθάνονται ήσυχοι.ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΜΕ την πάλη μας απέναντι στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει.

Καλούμε τους εργαζόμενους σε κάθε κλάδο και τόπο δουλειάς να δώσουν συνέχεια στις αγωνιστικές δράσεις. Να δώσουν με την ακόμα μεγαλύτερη οργάνωσή τους στα σωματεία άμεση και μαχητική απάντηση στις συνθήκες της σύγχρονης σκλαβιάς που μας προετοιμάζουν. Να τσακίσουμε το κλίμα της αδράνειας και της ηττοπάθειας που σπέρνει ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός.

Τις επόμενες ημέρες θα συγκληθεί η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, για να συζητήσει τα συμπεράσματα της δράσης του τελευταίου διαστήματος και να προτείνει στην εργατική τάξη και στις συνδικαλιστικές οργανώσεις της την παραπέρα κλιμάκωση του αγώνα.

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Το "καθήκον"


Όσο περνάει ο καιρός έχω όλο και περισσότερες άγνωστες λέξεις.
Για παράδειγμα η λέξη καθήκον...
Το ψάχνω...

"αυτό που οφείλει να πράξει κάποιος, ακολουθώντας γραπτούς ή άγραφους κανόνες, τη συνείδηση ή τη θρησκεία, την κοινωνία, το έθιμο ή τον ηθικό νόμο"...
Μάλιστα. Σωστό ακούγεται. Ωραίο και γενικό...

Άλλο..."ό,τι επιβάλλεται από ένα σύστημα ηθικών αξιών και ρυθμίζει τις ενέργειες του ατόμου· η συνείδηση του τι πρέπει να κάνει ή να αποφύγει κάποιος"

Τώρα αυτό με το σύστημα αξιών λίγο με βάζει σε κάποιες υποψίες αλλά το ξεπερνάμε.

Ας βρούμε κανένα παράδειγμα...
"Άξιος όποιος αγαπά τον Θεό και άξιος όποιος κάνει το καθήκον του, και το καθήκον του το κάνει καλά αυτός που εργάζεται για το κοινό καλό και όχι για τον εαυτό του
Ωραίο! Αυτό είναι... το κοινό καλό...

Για να βρούμε άλλο ένα...
Θεοδώρα Τζάκρη: "Εκανα το καθήκον μου προς την πατρίδα..."

Τέλειο! Αυτά με συγκινούν. Το καθήκον προς την πατρίδα..., αν έβρισκα και την ημερομηνία...
Αλλά δε βαριέσαι, η Θεοδώρα είναι άνθρωπος του καθήκοντος οπότε τι σημασία έχει...
Μπορει να το είπε ΄τοτε που ψήφιζε "ναι σε όλα" στα μνημόνια, μπορεί και τώρα που δήλωσε ότι συμφωνεί με τον ΣΥΡΙΖΑ σε όλα. Για το καλό της πατρίδας...

Για να το λέει πάντως το ίδιο άτομο μάλλον θα εννοεί την ίδια πατρίδα.
Ποιανού την πατρίδα όμως να εννοεί;

Γιατί για κάποιους η μόνη πατρίδα που υπάρχει είναι τα κέρδη. "Πατρίδα" τους είναι το κράτος της κερδοφορίας, το "ισχύον καθεστώς", ο νόμος και η τάξη "όλων" που όμως εντελώς τυχαία έχουν φτιάξει οι λίγοι για να στηρίζουν την εξουσία τους εναντίον των πολλών και εξαθλιωμένων.

Για κάποιους άλλους όμως, πατρίδα μας είναι ο λαός, οι εργαζόμενοι και οι φτωχοί που υποφέρουν κι "αυτό το χώμα που είναι δικό τους και δικό μας". 

(Για τους πρώτους πάντως το χώμα που πατάνε, είμαστε εμείς ο λαός, κι είναι μόνο δικό τους και σχεδόν καθόλου δικό μας.) 

Τι να εννοεί η Θεοδώρα όμως;
Για ποιο πράγμα να ενδιαφέρεται; Και τότε με τα "ναι σε όλα" αλλά και τώρα με το ναί στον ΣΥΡΙΖΑ.

Για ποιο πραγμα να ανησυχεί και αυτή και ο περίγυρος που την ανακάλυψε και τη στήριξε ως τώρα;
Για τη σωτηρία του λαού ή για τη σωτηρία του συστήματος;
Γιατί και για τα δύο δεν υπάρχει κοινή λύση.

Αυτό το "κοινό καλό" τρελό παραμύθι. 
Ο-μύθος! 
Έτσι  για να κάθεσαι εσύ και να τρως όλη τη δυστυχία του κόσμου στο κεφάλι για να μπορεί τ' αφεντικό να αγοράζει σπίτια στο Λονδίνο, σκάφη και νησιά, να μπορεί να φουσκώνει τις καταθέσεις του στις οφ-σορ! 
Για το κοινό καλό! Καλό!!!

Βέβαια κι εμείς έχουμε δικαίωμα να έχουμε οφ-σορ. Απλά δεν έχουμε τι να βάλουμε μέσα...

Ας το πάρουμε αλλιώς λοιπόν, ας αφήσουμε το παραμύθι με το καλό "όλων" κι ας δούμε το καλό των πολλών, το καλό της τάξης μας όπως κοιτάζουν κι αυτοί το καλό της δικής τους τάξης στον πόλεμο εναντίον μας.
Η με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες. Και με τους δύο δε γίνεται.
Εκτός κι αν ο  κόσμος έπαψε να είναι χωρισμένος στα δύο και δεν το έμαθα.

Η Θεοδώρα όμως έκανε και πάλι το καθήκον της. Και βεβαια δεν άλλαξε πατρίδα. Κόμμα αλλάζει. Αυτό επιβάλει το καθήκον προς την "πατρίδα" που λέγαμε...

Όσο για μας πρέπει να κάνουμε το δικό μας καθήκον. Να τους απαλλάξουμε όλους αυτούς από τα "καθήκοντα" τους. Αυτά που τους έχουν αναθέσει οι προστάτες τους.

Το καθήκον μας κόντρα στο δικό τους καθήκον. 
Η σωτηρία μας κόντρα στη δική τους σωτηρία.
Μόνο έτσι γίνεται.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Ο Κώστας Καζάκος μιλά για την παράσταση «Το τέλος του παιχνιδιού»





Ενα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα του σύγχρονου θεάτρου, το αριστούργημα τουΣάμουελ Μπέκετ «Τέλος του παιχνιδιού», παρουσιάζεται στο Θέατρο «Τζένη Καρέζη»(Ακαδημίας 3, τηλ. 210.3636.144 - 210.3625.520).Μετάφραση: Οδυσσέας Νικάκης. Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος. Σκηνικά - κοστούμια: Φαίδωνας Πατρικαλάκης. Φωτισμοί: Θανάσης Σταυρόπουλος. Ηχητικά: Θοδωρής Μιχαλός. Παίζουν: Κώστας Καζάκος στο ρόλο του Χαμ, Κωνσταντίνος Καζάκος στο ρόλο του Κλοβ, Γιώργος Μωρόγιαννης στο ρόλο του Ναγκ, Νίνα Γιαννίδη στο ρόλο της Νελ.

Θεωρήθηκε από τους πλέον σκοτεινούς κι όμως ήταν από τους πλέον διαυγείς. Είχε τη φήμη απόμακρου, κι όμως ήταν κοινωνικότατος. O Σάμουελ Μπέκετ υπήρξε για κάποιους ανατόμος της απόγνωσης, για άλλους ο ιχνηλάτης του κενού. Μπορεί να ήταν ένας αινιγματικός ερημίτης, όπως τον χαρακτηρίζουν κάποιοι, το έργο του πάντως «είχε τουλάχιστον τη δύναμη να πληγώσει» - όπως ο ίδιος έλεγε. Να πληγώσει, να ενοχλήσει την αδιαλλαξία και στενομυαλιά της καθολικής ιεραρχίας, που τον κυνήγησε.

Μέσα σε δυο δεκαετίες ο Κώστας Καζάκος ανέβασε και τα δύο έργα του Μπέκετ, το «Περιμένοντας τον Γκοντό» και τώρα το «Τέλος του Παιχνιδιού».

«Εχω διαβάσει προσεκτικά», λέει ο Κώστας Καζάκος «το πλήθος των μελετών και των σχολίων που έχουν γραφεί, από δικούς μας και ξένους μελετητές και θεατρολόγους και έχω μείνει κατάπληκτος από τις ταμπέλες που έχουν κολλήσει στο στήθος του τρομερού Ιρλανδού. Τι "πατριάρχης του παραλόγου", τι γεμάτος "μεταφυσικές αγωνίες", τι πνιγμένος στα "αναπάντητα ερωτηματικά" για την Υπαρξη, τι "απελπισμένος", τι "απαισιόδοξος" και άλλα πολλά. Πονεμένος και βασανισμένος ο ίδιος, μας συμπαραστέκεται με απαράμιλλη αγάπη και τρυφερότητα, προκειμένου να μας απαλλάξει από τα βάσανά μας και να μας υποδείξει το δρόμο για την απελευθέρωσή μας. Ο Μπέκετ αντιλαμβάνεται τον πλανήτη Γη ως αυτό που είναι πραγματικά. Ενας μεσήλικας πλανητάκος, που κουβαλάει στην καμπούρα του 5,5 δισεκατομμύρια χρόνια και που έχει άλλα τόσα περίπου που του οφείλονται. Υστερα τον περιμένει κι αυτόν ο Θάνατος, όπως κι εμάς που αναίτια βρισκόμαστε επάνω του. Διάλυση εις τα εξ ων συνετέθημεν κι ύστερα καινούργιες μορφές, καινούργια ζωή και καινούργια αστέρια».


Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο

Με την πολυπλοκότητα των πολλών φιλοσοφικών, κοινωνιολογικών και ανθρωπίνων θεμάτων που θέτει σχετικά με τις σχέσεις εξουσιαστή - εξουσιαζόμενου, ισχυρού - ανίσχυρου στην οικογένεια και στην κοινωνία, ο Μπέκετ τολμά μια κοινωνική κριτική, επαναφέρει προς σκέψη τις έννοιες της αρχής και του τέλους των πάντων, των «μυστηρίων» της ζωής και του θανάτου, τις σχέσεις κοινωνίας - ατόμου, τα όρια αλήθειας - ψεύδους, συνείδησης - υποσυνείδητου, αγάπης - μίσους, λογικού - παραλόγου.

«Η ζωή και ο θάνατος είναι ένα και τ' αυτό» - επισημαίνει ο Κώστας Καζάκος. «Σαν εκείνο του Ηράκλειτου "οδός άνω και κάτω, μία". Ο μύθος που επεξεργάζεται ο Μπέκετ είναι πανάρχαιος και κοινός σ' όλους τους μεγάλους συγγραφείς. Το "Αφεντικό" και ο "Δούλος". Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Από τότε, πολύ παλιά, όταν η Ατομική Ιδιοκτησία και το Κεφάλαιο παγίδεψαν την ανθρώπινη κοινωνία και την κρατάνε ακίνητη στον πρωτογονισμό και τη βαρβαρότητα. Σαν την Πανούκλα και τη Χολέρα, έχουν επιβάλει στον Κόσμο την Αγνοια και το Φόβο και προσπαθούν να ανακόψουν την αναγκαστική πορεία της ανθρωπότητας προς τον Εξανθρωπισμό. Το μέγα πλήθος των ανθρώπων, τρελαμένο από την Αγνοια και το Φόβο, τρέφονται, σαν τους λωτοφάγους, με εκείνο το σάπιο φρούτο, το λεγόμενο "Ελπίς" και περιμένουν την ημέρα της Κρίσης για να μπούνε στους κήπους του Παραδείσου ή στα βουνά με το πιλάφι, για να ζήσουν επιτέλους σαν άνθρωποι. Και εδώ εμφανίζεται το λεγόμενο "Πίστις" σε εξωπραγματικές δυνάμεις, σε θεούς και σε δαίμονες».

«Οι Ποιητές της ζωής και οι Ποιητές του Λόγου μάς μαθαίνουν και μας το αποδεικνύουν μαθηματικά ότι: Αφεντικό και Δούλος = Εκμετάλευση - Καταστροφή της ζωής - Αθλιότητα, Αφεντικό χωρίς Δούλο = Ανυπαρξία του Αφεντικού - Λέξη χωρίς νόημα, Δούλος χωρίς Αφεντικό = Ανθρωπος. Η εξίσωση είναι αδιάψευστη όσο και η εξίσωση που λέει ότι η Ενέργεια και η Μάζα είναι ένα και τ' αυτό. Η μία παράγεται από την άλλη. Τέρμα τα φληναφήματα και οι διαχωρισμοί περί Πνεύματος και Υλης, περί Ψυχής και Σώματος. Τέρμα στο εμπόριο της Ελπίδας. Η ελπίδα είναι λάκκος με φίδια, είναι δόκανο που σου πιάνει το πόδι και δεν μπορείς να κουνηθείς. Και περιμένεις ν' ακούσει κάποιος τα ουρλιαχτά σου και να σε "σώσει". Είναι Θάνατος εν Ζωή. Ο ζωντανός άνθρωπος δεν ζει με ελπίδες. Ο ζωντανός άνθρωπος είναι αγωνιζόμενος άνθρωπος. Αγωνίζεται να ανακαλύψει τον Κόσμο που τον περιβάλλει, να τον γνωρίσει, να τον κατανοήσει στις πραγματικές του διαστάσεις και να φτιάξει τη ζωή του τέτοια που να αξίζει τον κόπο να τη ζει. Κι ακόμα παραπέρα, που ν' αξίζει τον κόπο να πεθάνει για χάρη της.
Η "Ελπίδα" και η "Πίστη", οι "Μεσσίες" και οι "Σωτήρες" είναι για τους πεθαμένους. Οι ζωντανοί δεν παλεύουν να φτιάξουν τις μετά θάνατον συνθήκες, παλεύουν να φτιάξουν τις εν ζωή συνθήκες. Ο αγώνας τους είναι να απομακρυνθούν όσο γίνεται περισσότερο από τη ζωώδη ζωή, από την κατά φύσιν ζωή, από την θανατηφόρα επιβίωση. Είναι ο αγώνας για εξανθρωπισμό. Κι αυτό χρειάζεται "Αρετήν και Τόλμην" όπως μας λέει ο Κάλβος. Η μόνη "πίστη" που δικαιολογείται είναι η πίστη στις δυνατότητες του ανθρώπου. Κι επειδή δεν μ' αρέσει η λέξη "πίστη", θα έλεγα ότι από τον αγωνιζόμενο άνθρωπο παράγεται η Ανθρωπιά και η Περηφάνια.

Οι Ποιητές μας, οι Δημιουργοί, από τον Ομηρο μέχρι τον Καβάφη και τους σημερινούς, παρομοίασαν το Θάνατο σαν μια Ιθάκη. Υπάρχει και δεν υπάρχει. Εμείς είμαστε ένας Οδυσσέας και πρέπει να ζήσουμε το ταξίδι προς την Ιθάκη με όλες μας τις δυνάμεις. Και να κάνουμε την περιπέτεια της ζωής όσο πιο μαγευτική και όμορφη μπορούμε. Και στο Τέλος του Παιχνιδιού, σαν ακουστεί ο αόρατος θίασος να περνά, με μουσικές εξαίσιες, με φωνές, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν θαρραλέοι, σαν που ταιριάζει σε μας που αξιωθήκαμε μια τέτοια Πόλη, να πλησιάσουμε σταθερά προς το παράθυρο, αλλ' όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα, ως τελευταία απόλαυση τους ήχους, τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου και ν' αποχαιρετίσουμε την Αλεξάνδρεια που φεύγει».

Το μεγάλο έγκλημα του καπιταλισμού

«Το μεγάλο έγκλημα του καπιταλισμού είναι το ότι στέρησε από το μέγα πλήθος των ανθρώπων αυτό το μαγευτικό ταξίδι της ζωής. Ο Χαμ λέει στον Κλοβ ότι "θα σου δίνω να τρως τόσο μόνο, όσο χρειάζεται για να μην πεθάνεις. Θα σε κρατάω διαρκώς πεινασμένο". Τα ίδια ακριβώς λόγια λένε και σήμερα οι βιομήχανοι στους εργάτες, όταν κάθονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οι "κοινωνικοί εταίροι" - τρομάρα τους! Και τους πετάνε στα μούτρα δυο τρύπιες δεκάρες. Οσο χρειάζεται για να μην πεθάνουν και να μπορούν να πάνε και αύριο στη δουλειά, για να μη χάσει ο καπιταλιστής το κέρδος από την εργασία τους. Σήμερα, κοπήκανε και οι τρύπιες δεκάρες, κοπήκανε και τα δίφραγκα, κοπήκανε και τα ταληράκια. Σήμερα, ο κόσμος της εργασίας ζει πεταμένος στους σκουπιδοντενεκέδες του Μπέκετ, γλείφοντας ένα σκυλομπισκότο που του πετάει το αφεντικό κάθε μέρα. Το ερώτημα είναι βασανιστικό και επίμονο. Πότε θα αποφασίσει ο Δούλος να εγκαταλείψει το Αφεντικό. Πότε θα λειτουργήσει η εξίσωση! Ο Δούλος το αποφάσισε. Ντύθηκε για να φύγει. Το Αφεντικό έρημο, χωρίς Δούλο πεθαίνει. Ο Δούλος στέκεται και παρακολουθεί ψυχρά το θάνατο του Αφεντικού. Ο Μπέκετ δε μας δείχνει το Δούλο να βγαίνει από τη σκηνή. Κι αυτό θεωρήθηκε ως απαισιοδοξία. Αλλά μόνο αυτό δεν είναι. Μέσα στο βρωμερό καταφύγιο του Χαμ, τα πάντα έχουν πεθάνει. Ο Κλοβ δεν έχει κανένα ρόλο πια να παίξει εδώ μέσα. Ο Μπέκετ δεν τον βγάζει από τη σκηνή, γιατί απλούστατα ο Κλοβ δεν έχει ακόμα εγκαταλείψει τον Χαμ, στην αληθινή ζωή. Και μένει στην ευθύνη του θεατή να βρει το κουράγιο, την Αρετή και την Τόλμη να κάνει το μεγάλο βήμα, στη ζωή του».

Και καταλήγει ο Κώστας Καζάκος: «Αυτό που γίνεται φανερό σε τέτοιες μέρες, είναι ότι δεν φτάνει να είναι κανείς διανοούμενος ή άνθρωπος των Γραμμάτων ή καλλιτέχνης ή γιατρός, μηχανικός, εργάτης ή αγρότης, φοιτητής ή χειρώνακτας για να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να παίξει το ρόλο του. Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Χρειάζεται να είναι κομμουνιστής. Καθαρά και ξάστερα. Χωρίς αμφισβητήσεις και ταλαντεύσεις. Είναι η μόνη ιδιότητα που μπορεί να δώσει σήμερα περιεχόμενο σ' όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να αντιτάξει οργανωμένη αντίσταση και να βγάλει τον κόσμο από τον βούρκο που τον βυθίζουν κάθε μέρα και περισσότερο. Ο κομμουνισμός είναι ο μόνος ορκισμένος εχθρός του καπιταλισμού. Γι' αυτό και όλο το οπλοστάσιο αυτού του συστήματος έχει στραφεί εναντίον του».

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Ο εκβιασμός είναι εδώ -Τόσο απλά...

Υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι τα δύσκολα πέρασαν;
Οτι βγαίνουμε από τα μνημόνια;
Οτι μπαίνουμε στην ανάκαμψη;
Οτι η κυβέρνηση "του τόπου"(ποιοι είναι ο τόπος άραγε;) έκανε το καθήκον της και οδήγησε τον "τόπο" σε ασφαλέστερο λιμάνι;

Για να μην υυπάρχει αμφιβολία μας το λενε σε όλους τους τόνους όλα τα καμάρια του συστήματος.
Από την ΕΕ και τα όργανά της μέχρι τους "αναλυτές" τύπου Μιράντας Ξαφά(αλλά και άλλους) που υπήρξε στέλεχος του ΔΝΤ.

Την ακούσαμε σήμερα το πρωί να τα λέει ακριβώς όπως παλιά.
"Αν δεν ολοκληρωθεί η δημοσιονομική προσαρμογή το ΔΝΤ θα αναγκασθεί να κανει αυτά που έχει στον κανονισμό του..."
Και διευκρίνησε όταν ρώτησε η δημοσιογράφος Π.Τσαπανίδου, ότι αν δεν σκύψουμε κι άλλο, αν δεν δώσουμε κι άλλα κομμάτια της μίας και μόνης ζωής που εχουμε, δεν θα εκταμιευθει η επόμενη δόση, δεν θα υπάρχει γραμμή χρηματοδότησης της οικονομίας και θα βουλιάξουμε και πάλι στο σκοτάδι όπως το 2010...

Όλα τα άλλα είναι απλά λόγια.
Ο εκβιασμός είναι και πάλι εδώ όπως 'ηταν πάντα εδώ τα τελευταία χρόνια και θα είναι πάντα εδώ αν δεν  βγάλουμε το σκοινί ΕΕ-ΔΝΤ- ΚΥΒΕΡΝΉΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ από το λαιμό μας, αν δεν παλέψουμε για έναν άλλο κόσμο δικό μας, αν δεν παλέψουμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χερια μας.

Τόσο απλά.

Η απεργια της 27/11 μας περιμένει να δώσουμε απάντηση.

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Zει










Γέμισαν  δρομοι με λαό που δεν έχει μάθει ν' απελπίζεται.

ΥΓ1:Κι όμως αν ρίξει κανείς μια ματιά στις ειδήσεις της Google πρωτη είδηση θα δει τα καποια λίγα και ασήμαντα επεισόδια. και φωτό από κάδους που καίγονται. Αξιοι οι μάγοι που εξαφανίζουν πορείες...
ΥΓ2:Οι φωτο και το καταπληκτικό βιντεο από το πορταλ 902.gr

Ελεύθεροι


"Για να είμαστε ελεύθεροι εμείς σήμερα, γι αυτό πάλεψαν και σκοτώθηκαν τα παιδιά..."
Το είπε έτσι με απλά λόγια μια γυναίκα μπροστά στις κάμερες σήμερα το πρωί.

Είμαστε ελεύθεροι όμως;
Πόσο "ελεύθεροι" είμαστε;
Σιωπή...

Είμαστε ελεύθεροι να κυκλοφορούμε άνεργοι και φτωχοί....
Ελεύθεροι να περιμένουμε τη σωτηρία απ' τον ουρανό.
Ελεύθεροι να πληρώνουμε για την παιδεία, την υγεία και κάθε αυτονόητο που θα έπρεπε να αποτελεί δικαίωμα όλων και όχι μόνο όσων έχουν να πληρώσουν.
Ελεύθεροι να παγώνουμε μέσα στα σπίτια μας χωρίς θέρμανση το 2014...
Ελεύθεροι να καιγόμαστε στα 40άρια του καλοκαιριού και να βλέπουμε τις διακοπές σαν έργο στην τηλεόραση.
Ελεύθεροι να παρακολουθούμε πολιτισμένα ανήμπορους και ηλικιωμένους να χάνονται χωρίς φάρμακα και περίθαλψη.

Ελεύθεροι να ...σωπαίνουμε όταν φεύγουμε απλήρωτοι από τη δουλειά.
Ελεύθεροι να φοβόμαστε ότι αυριο μπορεί να είμαστε κι εμείς άνεργοι αν αυτό κριθεί από τους σωτήρες ότι είναι "για το καλό του τόπου".
Ελεύθεροι να "ενημερωνόμαστε" από το οργανωμένο δίκτυο παραπληροφόρησης των ιδιωτικών ΜΜΕ και το ασφυκτικά ελεγχόμενο κρατικό δίκτυο.
Ελεύθεροι να αποβλακωνόμαστε διασκεδάζοντας με τα σκουπίδια που μας μπουκώνουν.

Ελεύθεροι να απειλούμαστε διαρκώς από κάποιο νέο ΄μικρό ή μεγάλο πόλεμο στην περιοχή ή ποιος ξέρει πόσο μεγαλύτερο ή πιο γενικευμένο.

Ελεύθεροι να πετάμε τη μία και μόνη ζωή που έχουμε στα σκουπίδια, και να την καίμε στο βωμό των κερδών και της σωτηρίας της επιχειρηματικότητας, της "ανταγωνιστικότητας", της "βιωσιμότητας" των μεγάλων επιχειρήσεων.
Ελεύθεροι να γκρεμίζουμε το σήμερα το δικό μας και το αύριο των παιδιών μας.
Ελεύθεροι να "πιστεύουμε ό,τι θελουμε" όπως λένε, αλλά να απαγορεύεται να κάνουμε κάτι για να φέρουμε κοντά αυτά που πιστεύουμε.
Ελεύθεροι να υπηρετούμε πιστά το δήμιο ακονίζοντας τη λαιμητόμο μας σύμφωνα με το γράμμα του νόμου!
Ελεύθεροι να πιστεύουμε μόνο στον καπιταλισμό γιατί, όπως λέει η πλύση εγκεφάλου που όλοι οι "άξιοι" διαχειριστές του συστήματος σκορπάνε γύρω, κανένας άλλος κόσμος δεν μπορεί να υπάρχει αν γκρεμιστεί η οικονομία της αγοράς, δηλαδή η αιτία της καταστροφής της ζωής μας.

41 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο είμαστε ελεύθεροι να ...μη ζούμε.
Είμαστε ελεύθεροι να επιλέγουμε ανάμεσα στη δυστυχία και τη μεγαλύτερη δυστυχία. Η ευτυχία ανήκει σε άλλους. Δεν φτάνει για όλους.

41 χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο είναι ακόμη ολοζώντανο.

Πιο ζωντανό από ποτέ,  μας φωνάζει ακόμα από το μακρινό πια '73 μαζί με τους νεκρούς του:

Να σπάσουμε το φόβο!
Να οργανωθούμε και να παλέψουμε μέχρι τό τέλος.
Να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας κόβοντας τα βρώμικα χέρια που έχουν τυλιχτεί πάνω μας αρπάζοντας τα πάντα.
Να κόψουμε και τα εννιά κεφάλια της Λερναίας Υδρας και να κοιτάξουμε μπροστά.
Να πιστέψουμε στο όνειρο ενός δικού μας καλύτερου κοσμου.

Το Πολυτεχνείο μας φωνάζει ακόμα.

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Πολυτεχνείο '73 - Οι κομμουνιστές ήταν εκεί

(Παλιότερο άρθρο από το Ριζοσπάστη)


 Ο Ν. Κυριακίδης, στέλεχος τότε της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ θυμάται...

Χιλιάδες λαού έξω από το Πολυτεχνείο στις 16/11/73, πριν από το χτύπημα


Το 1973 είναι η χρονιά που σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της αμερικανοκίνητης χούντας των συνταγματαρχών. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έμελλε να μείνει στην ιστορία ως ένα κορυφαίο γεγονός, μόνο που σήμερα αρκετές από τις αναφορές σε αυτό χαρακτηρίζονται τουλάχιστον ελλιπείς, με εμφανή διάθεση απόσπασής του από τις γενικότερες συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την περίοδο, συνθήκες που «κυοφόρησαν» την εξέγερση.

Για όσα προηγήθηκαν της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και όσα ακολούθησαν, για την αντίδραση και τη στάση της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας συζητήσαμε με τον Νίκο Κυριακίδη, μέλος της ΚΕΟΕ του ΚΚΕ σήμερα, τότε μέλος του Γραφείου του Κλιμακίου της ΚΕ του Κόμματος.

Μας υπενθυμίζει καταρχήν την Εκθεση και τα Συμπεράσματα για την εξέγερση του Πολυτεχνείου που εγκρίθηκαν από την 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ τον Ιούλη του 1976. Οπως τονίζει, εκεί γίνεται μια αναλυτική παρουσίαση της πολιτικής κατάστασης και του λαϊκού κινήματος το 1973, καθώς και αναφορά στη λαϊκή αντίθεση που δυναμώνει με την ανάπτυξη της πάλης όλων των στρωμάτων του λαού και ιδιαίτερα της σπουδάζουσας νεολαίας, με την καθοριστική συμβολή της «Αντιδικτατορικής ΕΦΕΕ». Στο ντοκουμέντο αυτό γίνεται εκτίμηση της συμβολής των δυνάμεων του Κόμματος και της ΚΝΕ που αποτέλεσε το βασικό παράγοντα, για να αποφευχθεί ο κίνδυνος εξαπάτησης του λαϊκού κινήματος από τη λεγόμενη φιλελευθεροποίηση της χούντας, πράγμα που οδήγησε στην ακόμα πιο ενεργητική αντιπαράθεση με τη χούντα και στη μεγαλύτερη πολιτικοποίηση των αγώνων.



Από αυτή την Εκθεση ανιχνεύουμε μια καταρχήν απάντηση για το χαρακτήρα της εξέγερσης: «Οι αγώνες του Νοέμβρη και ειδικά η μάχη του Πολυτεχνείου, αποτελούν κορυφαία εκδήλωση της εφτάχρονης αντιχουντικής πάλης και μια από τις κορυφαίες στιγμές των αγώνων του λαού και της νεολαίας του. Δεν είναι βέβαια μια γενική λαϊκή εξέγερση, αλλά οπωσδήποτε είναι μια περιορισμένη, μέσα σε ένα χώρο, εξέγερση, ενός κυρίως στρώματος φοιτητών, που προκάλεσε γενικότερο ξεσηκωμό του λαού και πριν απ' όλα τμημάτων της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Είναι, επομένως, μια περιορισμένη σε έκταση και οργανωμένη συμμετοχή ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων εξέγερση. Εχει οπωσδήποτε τον χαρακτήρα ενός λαϊκού ξεσηκωμού. Οι ελλείψεις που υπήρξαν ή τα λάθη που έγιναν δεν μπορούν σε τίποτα να μειώσουν τη σημασία του ηρωικού εκείνου αγώνα».



-- Δεν είναι λίγοι αυτοί που ενστερνίζονται την άποψη πως η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν ένα γεγονός «αυθόρμητο» που προέκυψε από το πουθενά. Είναι έτσι τα πράγματα;

-- Εκτιμάμε πως όχι. Το 1973 η χούντα συμπληρώνει ήδη 6 χρόνια, ωστόσο δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει κάποια λαϊκή βάση. Αυτό θα ήταν και αδύνατον. Αντίθετα, η κρίση της βαθαίνει. Απομονώνεται όλο και περισσότερο διεθνώς. Κύριο ρόλο σ' αυτό παίζει η ανάπτυξη της διεθνούς αλληλεγγύης, πρώτα απ' όλα των σοσιαλιστικών χωρών και του διεθνούς εργατικού κινήματος, που στα 1973 βρίσκεται σε έξαρση, με πρωταρχικό αίτημα την υπεράσπιση και απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων. Κύριος παράγοντας, όμως, που συντελεί στο βάθεμα της κρίσης της δικτατορίας είναι η ανάπτυξη μιας παλλαϊκής αντίθεσης.

Το 1973 χαρακτηρίζεται από τη σοβαρή αγωνιστική ανάταση του λαού και της νεολαίας. Αναπτύσσονται μια σειρά εκδηλώσεις πανελλαδικά του λαού και της σπουδάζουσας νεολαίας. Φλεβάρη - Μάρτη - Απρίλη έχουμε συγκεντρώσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις. Τα Πανεπιστήμια μοιάζουν με καζάνι που βράζει, θύελλα διαμαρτυριών ακολουθεί την προσπάθεια της χούντας να καταργήσει το φοιτητικό συνδικαλισμό, με τον καταστατικό χάρτη για την Παιδεία που δημοσιεύει το Γενάρη. Εχουμε αποχές σε πολλές σχολές του ΕΜΠ, στις σχολές υπομηχανικών, στη Σιβιτανίδειο, στην Πάτρα και τη Θεσσαλονίκη. Στις 21 Φλεβάρη πραγματοποιούνται στη Νομική φοιτητικές συνελεύσεις, με κύριο αίτημα την κατάργηση του μέτρου της στράτευσης, μέχρι το μεσημέρι είχαν συγκεντρωθεί στη Νομική γύρω στους 4.000 φοιτητές. Μετά τη Νομική τίποτα δεν είναι το ίδιο, καθώς οι φοιτητές από την πείρα τους πείθονται πλέον ότι ο αγώνας για ακαδημαϊκές ελευθερίες είναι αξεχώριστος από τον αγώνα για το γκρέμισμα της χούντας, για την ελευθερία. Το 1973 έχουμε και αντιδικτατορικές εκδηλώσεις των αγροτών, πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα σύσκεψη πανθεσσαλική, εμφανίστηκαν περιπτώσεις μαζικής άρνησης για την παράδοση ή πώληση των αγροτικών προϊόντων, αντιδράσεις κατά των απαλλοτριώσεων που εκφράστηκαν με αγροτικά συλλαλητήρια κ.ά. Το κίνημα αυτό κορυφώθηκε στο Πολυτεχνείο. Το Πολυτεχνείο ήταν γέννημα αυτών των συνθηκών.
-- Μέσα σ' αυτές τις εξελίξεις ποια ήταν η στάση και η αντίδραση των κομμουνιστών της Αθήνας και γενικότερα;



-- Τον Αύγουστο του 1973, με απόφαση του ΠΓ ανασυγκροτείται το Γραφείο του Κλιμακίου του Κόμματος. Επικεφαλής τίθεται ο Α. Αμπατιέλος και, εκτός από μένα, συμμετέχουν οι Ν. Καλούδης, Γ. Γιάνναρης, Μ. Στολίδης. Προχωρά η ανασυγκρότηση των Κομματικών Οργανώσεων Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Πειραιά, Λάρισας, Πάτρας, Ηρακλείου, Ελευσίνας, Γιαννίνων. Τον Δεκέμβρη του 1971 είχαν απολυθεί και οι τελευταίοι εξόριστοι. Η ΚΟΑ ήταν παρούσα στις φοιτητικές εκδηλώσεις του 1972. Αναπτύσσει δράση στο δημοψήφισμα Παπαδόπουλου. Τον Οκτώβρη του 1973 κάτω από την πίεση του λαϊκού κινήματος ο Παπαδόπουλος δίνει αμνηστία στους φυλακισμένους, που είχαν δικαστεί στη διάρκεια της δικτατορίας. Οι οργανώσεις Αθήνας και Πειραιά ανασυγκροτούν τις δυνάμεις τους και αναπτύσσουν δράση μέσα στην εργατική τάξη και τη νεολαία. Καθοδηγούν την πρώτη απεργία σε εργοστάσιο της Ελευσίνας, παίρνουν μέρος στα συλλαλητήρια κατά των απαλλοτριώσεων των αγροτών στα Μέγαρα, στο Μενίδι, στα Σπάτα. Προωθούν την πάλη των εργαζομένων κατά της προσπάθειας για αρπαγή των ασφαλιστικών ταμείων. Μέλη της ΚΝΕ πλαισιώνουν την ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ και αναπτύσσουν σημαντική δράση με αξιοσημείωτα αποτελέσματα. Το ΚΚΕ παρακολουθεί άγρυπνα τις εξελίξεις.

Στις 16/11 το ΠΓ εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία σημείωνε πως η λαϊκή ψυχή πάλλεται και εκδηλώνει στους δρόμους την αλληλεγγύη της προς τους φοιτητές και καλούσε την: «Εργατική τάξη και το λαό να εκδηλώσει ακόμη πιο μαζικά τη συμπαράσταση και τη βοήθεια στους φοιτητές. Η καλύτερη συμπαράσταση είναι να οργανώσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι το δικό τους αγώνα κατά της ακρίβειας, για την αύξηση μεροκάματων και μισθών, για συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες. Καλούμε τους φαντάρους, τους δημοκράτες αξιωματικούς να μη χτυπήσουν τα ηρωικά παιδιά που αγωνίζονται για μια δίκαιη υπόθεση. Καλούμε τους ξενιτεμένους Ελληνες να εκφράσουν την αλληλεγγύης τους προς τους φοιτητές και να απαιτήσουν την κατάπαυση της τρομοκρατίας και την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Κάνουμε έκκληση στη διεθνή κοινή γνώμη να συμπαρασταθεί στους φοιτητές μας με την πολύτιμη αλληλεγγύη της».


Η ΚΟΑ δε σταμάτησε τη δράση της ούτε μετά το Πολυτεχνείο, ακόμα και μετά το χτύπημα του Φλεβάρη του '74, με χιλιάδες προκηρύξεις, συνθήματα, τρικ, ενημέρωνε το λαό για τα δολοφονικά σχέδια της χούντας, συνέχισε με όλους τους τρόπους την οργάνωση του λαού. Οι συλλήψεις του Φλεβάρη του '74 και μάλιστα του μεγαλύτερου στελεχικού απαράτ της Αθήνας, της ΚΝΕ και ιδιαίτερα δύο μελών του Γραφείου του Κλιμακίου δημιούργησε σοβαρές δυσκολίες στη λειτουργία μας. Ανασυγκροτήθηκε όμως το Γραφείο. Παρά τις συλλήψεις, τις δυσκολίες η ΚΟΑ λειτούργησε έως την πτώση της χούντας με τακτικές επαφές, συνδέσμους, γιάφκες, καταλύματα, επικοινωνούμε με μηνύματα και πληροφορίες που μεταδίδονταν από τη «Φωνή της Αλήθειας».

-- Μιλήστε μας λίγο για εκείνη τη βδομάδα του Νοέμβρη.

-- Τα γεγονότα εξελίσσονται εκείνες τις συγκεκριμένες μέρες χωρίς απόφαση ή σχέδιο. Η κατάληψη, αυτή η συγκεκριμένη μορφή πάλης, γιατί συγχρόνως υπήρχαν κι άλλες, γίνεται αυθόρμητα. Το Γραφείο της ΚΟΑ κατέβαλε προσπάθειες για ενίσχυση της λαϊκής συμπαράστασης όχι τόσο μέσα στο Πολυτεχνείο -εκεί κυρίως δρούσε η ΚΝΕ και η αντιΕΦΕΕ- αλλά κύρια έξω, στις συνοικίες, με διοργάνωση λαϊκών εκδηλώσεων. Η ΚΟΑ είχε ως ένα βαθμό ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της και τα στελέχη της ήταν παρόντα συνέχεια στην εξέγερση. Με το μηχανισμό της κυκλοφόρησε τρικ και προκηρύξεις, έγραψε συνθήματα στους τοίχους, συνέβαλε στην όξυνση του κλίματος. Η σκέψη ήταν να παρθούν μέτρα πρακτικά, ώστε μια συγκεκριμένη μέρα οι φοιτητές που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο να βγουν και να αρχίσουν πορείες και διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας. Αυτό δεν μπορέσαμε να το υλοποιήσουμε και έγινε η επέμβαση της Αστυνομίας και του Στρατού.

Η μαχητικότητα του λαού την Παρασκευή 16/11 ήταν κάτι το πρωτοφανέρωτο. Δεν είχαμε δει άλλοτε τέτοιες μορφές συμπαράστασης και εκδηλώσεων του λαού. Κατέβαινε από τις γειτονιές της Αθήνας, από τις λαϊκές εργατικές συνοικίες κατά κύριο λόγο. Μάζες οικοδόμων πρωτοστατούσαν έξω από το Πολυτεχνείο, στα Χαυτεία, στην Πανεπιστημίου, στο Δημαρχείο. Χιλιάδες τρικ, συνθήματα και πανό στους δρόμους της Αθήνας. Η Οργάνωση μπόρεσε με τις δυνάμεις που είχε να δώσει έναν προσανατολισμό, δεν κατορθώσαμε ωστόσο να περάσει η γραμμή της απαγκίστρωσης. Το μεσημέρι εκείνης της μέρας η συγκέντρωση γύρω από το Πολυτεχνείο είχε φτάσει στο υψηλότερο σημείο μαζικότητας, οι δυνάμεις της ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ ελέγχουν το ραδιοσταθμό, τα μεγάφωνα, την περιφρούρηση, όχι όμως όλες τις εκδηλώσεις. Η ετερόκλητη εξάλλου Συντονιστική Επιτροπή χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο, πείρα, ανάλογες γνώσεις και πολιτική καθοδήγηση αδυνατούσε να ανταποκριθεί με πληρότητα στο ρόλο της, αν και είχε κατορθώσει να λύσει σοβαρά πρακτικά προβλήματα, να εκτοπίσει αριστερίστικα συνθήματα και να οργανώσει με μεγάλη τάξη την εσωτερική ζωή του Ιδρύματος.

Το βράδυ, η Αθήνα πήρε τη μορφή εξεγερμένης πόλης. Μαχητικές διαδηλώσεις με χιλιάδες άτομα να συγκλίνουν στο χώρο. Τα πιο οργανωμένα τμήματα ήταν οι οικοδόμοι. Καθώς προχωρούσε η νύχτα οι διαδηλωτές αυξάνονταν και οι κινητοποιήσεις απλώνονταν σε όλη την πρωτεύουσα, ενώ οι συμπλοκές με την Αστυνομία είχαν ήδη αρχίσει. Τα μεσάνυχτα μπαίνουν στην Αθήνα στρατιωτικά τμήματα, χτυπήθηκε το Πολυτεχνείο. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν και το Σάββατο, παρότι είχε ήδη κηρυχτεί στρατιωτικός νόμος, καθώς και την Κυριακή. Ο ακριβής αριθμός των νεκρών δεν εξακριβώθηκε ποτέ. Ηταν πολλές δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες κατ' άλλους.

Το Πολυτεχνείο έπαιξε το ρόλο του, η εξέγερση από μόνη της δε θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανατροπή της χούντας, το ζήτημα ήταν να δημιουργηθεί ένα ορμητήριο. Ας μην ξεχνάμε ότι στις 16/11 καταλήφθηκε η πολυτεχνική σχολή στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα κατάληψη του κεντρικού κτιρίου του Πανεπιστημίου, στα Γιάννενα κ.λπ.

Από το Πολυτεχνείο αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τη χούντα. Παρά τα μέτρα της τρομοκρατίας που πήρε με συλλήψεις, βασανισμούς ακόμη και δολοφονίες, δεν μπόρεσε να ρίξει το ηθικό του λαού.

Είναι χαρακτηριστικό ότι έχουμε εκδηλώσεις μετά το Πολυτεχνείο, διαδηλώσεις μικρές ή μεγάλες όπως η συγκέντρωση, διαδήλωση των εργαζομένων ιδιαίτερα των οικοδόμων στην πλατεία Δημαρχείου, όπου η αστυνομία τη χτύπησε, τραυματίζοντας και συλλαμβάνοντας πολλούς.

-- Από πλευράς υποκειμενικού παράγοντα η εξέγερση αποτέλεσε τι, κατά τη γνώμη σας; Και ποιες ήταν οι αντικειμενικές συνθήκες;

-- Αποτέλεσε ορόσημο της λαϊκής πάλης. Ο αγώνας αυτός συνέδεσε την πάλη για την ανατροπή της ξενοκίνητης χούντας με στόχους και συνθήματα αντιιμπεριαλιστικά και αντιαμερικανικά, την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ, το διώξιμο των ξένων βάσεων, την κατάκτηση εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας. Οταν ξέσπασαν τα γεγονότα το καθεστώς περνούσε ήδη βαθιά κρίση. Η επιβολή διά των όπλων σήμαινε εξαρχής ότι όχι μόνο δεν είχε μεγάλο λαϊκό έρεισμα, αλλά από την πρώτη στιγμή άρχισε να οργανώνεται η αντιδικτατορική πάλη. Βεβαίως, η ίδια η χούντα κατανοούσε ότι η βαθιά κρίση στην οποία περιέπεσε σάρωνε το έτσι και αλλιώς σαθρό της υπόβαθρο, γι' αυτό και προχώρησε στα λεγόμενα μέτρα φιλελευθεροποίησης. Ηταν μια προσπάθεια αντιμετώπισης των οξυμένων λαϊκών διαθέσεων ενάντια στη δικτατορία. Μάταια, όμως. Από το 1972 και μετά οι κινητοποιήσεις μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης και της αγροτιάς, των φοιτητών και σπουδαστών, αφενός υπέσκαπταν τα σαθρά της βάθρα, αφετέρου φανέρωναν συνθήκες ανόδου της πάλης του λαϊκού κινήματος που δε θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν παρά με τη χουντική βία. Ταυτόχρονα, την κατάσταση όξυνε και η οικονομική κρίση που επέδρασε στην παραπέρα αποσταθεροποίηση της χούντας.

Ν.Β


Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Συγκέντρωση φοιτητών στις 5 μ.μ. στα Προπύλαια ενάντια στην επίθεση των ΜΑΤ στη Νομική Σχολή

902.gr
Το πρωί οι φοιτητές πραγματοποιήσαν πορεία από τη Νομική στα Προπύλαια ως μια πρώτη απάντηση στην επίθεση των ΜΑΤ
Με συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 5 μ.μ. στα Προπύλαια απαντούν οι φοιτητές στηναπρόκλητη επίθεση των ΜΑΤπου έγινε το πρωί σε φοιτητές που θέλησαν να μπουν στη Νομική Σχολή. Η πρόταση για κινητοποίηση κατατέθηκε από τις δυνάμεις του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών στα ΔΣ των Συλλόγων και έχει ανταποκριθεί θετικά η συντριπτική πλειοψηφία των Φοιτητικών Συλλόγων της Αθήνας.

Το πρωί φοιτητές θέλησαν να μπουν στη Νομική Σχολή για τα μαθήματά τους και τις δραστηριότητές τους, όπως Γενικές Συνελεύσεις.

Ωστόσο, η Νομική όμως, όπως και η ΑΣΟΕΕ, ήταν κυκλωμένη από τα ΜΑΤ, λόγω της προκλητικής απόφασης των πρυτανικών αρχών του ΕΚΠΑ και της ΑΣΟΕΕ να αναστείλουν τη λειτουργία τους με το πρόσχημα της «πρόκλησης επεισοδίων», μπροστά στην επέτειο του εορτασμού του Πολυτεχνείου.

Η κυβέρνηση, αξιοποιώντας την απόφαση των πρυτανικών αρχών να κλείσει τις σχολές, επιστράτευσε τα ΜΑΤ, τα οποία επιτέθηκαν στους φοιτητές, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό δύο φοιτητών.

Οι εξελίξεις μυρίζουν μπαρούτι






Τη στιγμή που οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μυρίζουν μπαρούτι, η κυβέρνηση εμπλέκει τη χώρα βαθύτερα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, επιδιώκοντας την αναβάθμιση της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας σε όφελος των αστών.

Οι κυβερνητικές ανακοινώσεις περί αναβάθμισης της παρουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων στην Αν. Μεσόγειο, η μεγαλύτερη προσαρμογή τους στις ανάγκες των ιμπεριαλιστικών επιχειρήσεων, κινήσεις όπως η Σύνοδος Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου και η Σύνοδος Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ που είναι ήδη στα σκαριά, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της επικίνδυνης εμπλοκής που πραγματοποιείται στο έδαφος των οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, πρώτα και κύρια για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών και δρόμων στην ευρύτερη περιοχή.

Στο ίδιο έδαφος αναπτύσσονται και οι αντιφατικές σχέσεις ανταγωνισμού και προσωρινών συμβιβασμών με την τουρκική αστική τάξη, η οποία επιδιώκει να παίξει αντίστοιχο ρόλο στην ίδια περιοχή: Την ίδια ώρα που η Τουρκία εντείνει τις προκλητικές παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου, τα «ραντεβού» που κλείνουν οι κυβερνήσεις Ελλάδας - Τουρκίας, αλλά και τα αλλεπάλληλα απευθείας διαβούλια επιχειρηματικών συμφερόντων των δύο χωρών δείχνουν την αναζήτηση συμβιβασμού, για να προχωρήσουν οι «μπίζνες»...

Επιβεβαιώνεται ότι η καραμέλα της κυβέρνησης (και όχι μόνο) περί «Ελλάδας παράγοντα σταθερότητας, σε μια περιοχή αστάθειας» δεν πρέπει να ξεγελά κανέναν. Αντιθέτως, οι επικίνδυνες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή επιτρέπουν στο λαό να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα.

Τα φλεγόμενα μέτωπα που ανοίγουν οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί σε όλο τον πλανήτη και με ιδιαίτερη έμφαση σε όλο το τόξο της ευρύτερης περιοχής μας, από την Αν. Ευρώπη και τα Βαλκάνια, μέχρι την Αν. Μεσόγειο και τη Β. Αφρική, στο φόντο των «δυσκολιών» ανάκαμψης από την οικονομική κρίση, «υπενθυμίζουν» με οδυνηρό τρόπο στους λαούς ότι ο καπιταλισμός γεννάει κρίσεις και πολέμους. Επιβεβαιώνεται ότι μόνη «διέξοδος» του καπιταλισμού από την κρίση είναι η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι ακριβώς η πιο πλήρης μορφή αυτής της καταστροφής, είναι ο πιο «τελεσίδικος» τρόπος που διαθέτουν ιμπεριαλιστές και μονοπώλια, για να «λύσουν» το πώς θα επιμεριστούν κέρδη και ζημιές.

Στο έδαφος της κυριαρχίας των μονοπωλίων και του αδυσώπητου ανταγωνισμού τους, επιβεβαιώνεται ότι η εύρεση ενεργειακών κοιτασμάτων στην Αν. Μεσόγειο, όχι μόνο δεν αποτέλεσε, όπως λεγόταν, «παράθυρο ευκαιρίας» για προώθηση «της ειρήνης και της περιφερειακής συνεργασίας» και επίλυσης προβλημάτων όπως του Κυπριακού, αλλά αντιθέτως περιέπλεξε ακόμα περισσότερο τους σφοδρούς ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Αποδεικνύεται, επίσης, ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, της Κύπρου στην ΕΕ, σε τίποτα δεν ωφέλησε τους δύο λαούς, αντίθετα τους βάζει σε νέες περιπέτειες: Οι ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες όχι μόνο δεν αποσόβησαν την τουρκική επιθετικότητα, αλλά αντίθετα την τροφοδότησαν, είναι παράγοντες αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου, προωθούν νέα διχοτομικά σχέδια σε βάρος της Κύπρου. Το ίδιο συμβαίνει και με τον άξονα με Ισραήλ και Αίγυπτο που προωθούν οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου. Ακόμα και αν συμπίπτουν κατά καιρούς συμφέροντα διαφορετικών «παικτών» στο ενεργειακό αλισβερίσι (που έτσι κι αλλιώς αφορά στα μονοπωλιακά συμφέροντα), η πείρα δείχνει ότι οι άξονες διατάσσονται και αναδιατάσσονται, ενώ την ίδια ώρα «τρέχουν» παράλληλα παζάρια και εναλλακτικά σενάρια.

Συμπεράσματα πρέπει να βγουν και από τη «κριτική» που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην ελληνική κυβέρνηση, κατηγορώντας την ουσιαστικά ότι ασκεί εξωτερική πολιτική με βάση τις εκλογικές της επιδιώξεις... Συσκοτίζει, δηλαδή, συνειδητά ότι η κυβερνητική πολιτική καθορίζεται από το στρατηγικό στόχο της εγχώριας αστικής τάξης για γεωστρατηγική της αναβάθμιση, ακριβώς γιατί και αυτός συγκλίνει στον ίδιο στόχο.

Αξιοποιώντας αυτήν την πείρα, ο ελληνικός λαός μαζί με τους άλλους λαούς της περιοχής μπορεί να αντιπαλέψει τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, να παλέψει για αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ με τον ίδιο στο τιμόνι της εξουσίας, ανοίγοντας δρόμο για πραγματικές σχέσεις αμοιβαίου οφέλους με σεβασμό στα κυριαρχικά δικαιώματα κάθε χώρας.

Αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Τετάρτης 12 Νοέμβρη 2014

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Αισιοδοξία


Το μεγάλο συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρή πέρασε.
Ανήκει πια στην ιστορία.
Έγραψε άλλη μια από τις μεγάλες σελίδες αντίστασης του λαού, αφού ήταν πραγματικά  ένα από τα μεγαλύτερα συλλαλητήρια μετά τη δικτατορία,, άφησε πολύτιμη εμπειρία σε ολους, αλλά πέρασε...

Όσοι το έζησαν ξέρουν.
Οσοι το μίσησαν και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να το απομυθοποιήσουν, να το συκοφαντήσουν, να το μικρύνουν στη συνείδηση του κόσμου, θα το χρεωθούν... Στάθηκαν για άλλη μια φορά " όλοι μαζί" απέναντι στη μόνη ελπίδα που φάνηκε κι εκείνο τα Σάββατο λαικής κυριαρχίας στο κέντρο της Αθήνας. Δεξιοί, αριστεροί, φασίστες, πλούσιοι, εξουσιαστές, εξουσιαζόμενοι, καταπιεστές και καταπιεσμένοι... Τι να πεις...

Προχωράμε στον επόμενο σταθμό.

Bαδίζουμε ολοταχώς για τη μεγάλη απεργία στις 27 Νοέμβρη.
Εκεί θα δούμε τι άφησε το μεγάλο συλλαλητήριο.
Με πεισμα λοιπόν στην προετοιμασία.
Όπως πάντα χωρίς πολλά λόγια, χωρίς θόρυβο, χωρίς δόξα.
Στόμα με στόμα, προκύρηξη με προκύρηξη.
Από Γενική Συνέλευση σε Γενική Συνέλευση κι απο γειτονιά σε γειτονιά.

Για τη ζωή και την ελπίδα.
Για να μην τους χαρίσουμε τίποτα.
Για να δειξουμε πως αυτή η μια και μοναδική ζωη που έχουμε ανήκει σε μας.
Για να τους πούμε να πάρουν επιτέλους τα βρωμόχερά τους από πάνω μας!

Όσοι νοιάζονται κι όσοι καταλαβαίνουν.
Οι άλλοι θ' ακολουθήσουν. Ετσι γίνεται πάντα.
Οι πλειοψηφίες είναι παράξενο πράγμα.
Ποτέ δεν μπαίνουν μπροστά να κάνουν το πρώτο βήμα, αλλά και τίποτα δε μπορεί να γίνει χωρίς αυτές.
Μέλι πηχτό η συνείδηση... κυλάει αργά.

Προχθές είχαμε εγγραφές νεων μελών στον Πανελλήνιο Μουσικό Σύλλογο.
Πλημμύρισαν κόσμο τα γραφεία! 'Ηταν όμως πολλοί απολυμένοι μουσικοί της ΕΡΤ που χρειαζόταν να γραφούν στο σωματείο για κάποιο τεχνικό λόγο(εποχικό επίδομα).
Είπαμε σε όλους για τη Γ.Σ. της επόμενης εβδομάδας.
Δεν ξέρω πόσοι κατάλαβαν πως το σωματείο είναι η ασπίδα και η δύναμή μας.
Πως δεν κάνει το σωματείο πράγματα για μας χωρίς εμάς.
Πως εμείς είμαστε το σωματείο.

Η Γ.Σ. την επόμενη εβδομάδα. Και μετά η απεργία και το συλλαλητήριο.
Κυριακή κοντή γιορτή...

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Το τρομερό συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρη! -Βίντεο

To βίντεο που μπορέσαμε να τραβήξουμε από το χθεσινό συλλαλητήριο.
Ηταν αδύνατον να παρακολουθήσει κάποιος, ακόμα κι αν είχε βοήθεια, το συλλαλητήριο σε όλη του την έκταση από την αρχή και σε όλες τις προσυγκεντρώσεις, που ξεκινούσαν από τους στύλους του Ολυμπίου Διός και τον Ευαγγελισμό μέχρι την άλλη άκρη του κέντρου στο πεδίο του Άρεως και την πλ.Καραισκάκη.




Όταν αρχίσαμε την πορεια από την πλ. Κοτζιά και την Ομόνοια ο κόσμος ήταν ήδη πάρα πολύς.
Χιλιάδες περίμεναν στα μπλοκ τους στην Αθηνάς και την Ομόνοια φωνάζοντας συνθήματα.
Σε λίγο έφτασαν τα πρώτα μπλοκ από την πλ.Καραισκάκη και ο ενθουσιασμός άρχισε να ανεβαίνει.

Ανεβαίνοντας την Πανεπιστημίου για να πάμε στα Προπύλαια, στο βάθος της Πατησίων βλέπαμε μακριά το κομάτι  του πεδίου του Άρεως με τα μπλοκ της επαρχίας

Στα Προπυλαια τα κρουστα, τα τυμπανα και τα πνευστα του ΠΜΣ έδιναν ήδη ρεύμα, που εδώ που τα λέμε ήταν πιο χαμηλής έντασης από αυτό που έδιναν λίγο πιο πάνω οι μαθητές που έκαναν πραγματικό χαμό!


Σε λίγο κατά τις 11.45 είδαμε από τη Σταδίου να ανεβαίνει η πρώτη μεγάλη πορεία από τη Σταδίου προς το Συνταγμα. Δεν μπορούσαμε να δουμε την ουρά της! Μάλλον δεν υπήρχε ουρά...
Στη Βασ.Σοφίας στο Συνταγμα δίπλα στη Βουλή έφταναν οι Οικοδόμοι μάλλον περνώντας την Ακαδημίας.
Είχε ήδη ξεκινήσει και το Μοναστηράκι αλλά και η άλλη προσυγκέντρωση από τους Στύλους Ολυμπίου Διός!
Στις 12 η Αμαλίας ήταν εντελώς γεμάτη και σε λίγη ώρα ακόμη υπήρχαν σημεία κ στα πεζοδρόμια που ήταν πολύ δύσκολο να περάσεις.
Γυρω στις 12.15 και μετά άρχισαν να μπαίνουν τα μπλοκ από την επαρχία. Από Εβρο μέχρι Κρήτη!

Γεμισε η Όθωνος και η Γεωργίου ενώ στη Συντάγματος έμπαινε συνέχεια κόσμος μέχρι 1μμ και πιο μετά.
Στην Παν/μίου πίσω μας ανέβηκε το μεγάλο μπλοκ των Δυτικών Προαστείων με τα πανό των Λαικών επιτροπών. Χαμός... Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτό το μπλοκ, ίσως το πιο οργαννωμένο μαζικό και δυναμικό, δεν έφτασε ποτέ στην πλατεία Συντάγματος. Εμεινε απλωμένο στην Παν/μίου μέχρι τα Προπύλαια.

Το πιο σπουδαίο είναι ότι όποιον κι αν ρώτησα, όλοι έλεγαν πως μπορούσαμε ακόμη τόσους κι άλλους τόσους!!
"Αν είχα μιλήσει και σ' αυτόν... σ'εκείνον..." έλεγαν όλοι!

Αν φάνηκε κάτι αυτή τη φορά, είναι η τεράστια δύναμη που έχει ο λαός!
Και φυσικά οι πολύ πολύ μεγάλες δυνατότητες που υπάρχουν ακόμη!

Και τώρα μπρος μας η Απεργία στις 27 Νοέμβρη!

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Ηταν ένα φοβερό συλλαλητήριο!





Ηταν ένα κυριολεκτικά φοβερό συλλαλητήριο!

Δεν υπάρχουν κατάλληλες  λέξεις για να περιγράψουν αυτό που έγινε σήμερα στο κέντρο της Αθήνας.
Επί 4 ωρες η Αθήνα ζούσε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ζούμε τον τελευταίο καιρό.

Αμέτρητες χιλιάδες, πάνω από 100000 κατά την πιο συντηρητική εκτίμηση,  εργαζόμενων, αγροτών, μαθητών, φοιτητών, ανέργων, συνταξιούχων κ.α. ένιωσαν και χάρηκαν τη δύναμή τους!

Το στήσιμο της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα, αλλά και οι καθυστερήσεις που υπήρχαν σε όλη την ανάπτυξη της διαδήλωσης έδειχναν ότι ξεπεράστηκαν κατά πολύ οι προσδοκίες που υπήρχαν.

Όσοι βρέθηκαν στους δρόμους είδαν και κατάλαβαν ποιοι αντιστέκονται πραγματικά.
Ποιοι μπορούν να εμπνεύσουν το λαό, να τον οργανώσουν και να τον κάνουν να ξεπεράσει τους φόβους του.
Ποιοι πιστεύουν στη δύναμη του λαού. Ποιοι δεν έχουν καμιά αμφιβολία πως ο  λαός μπορεί.
Ποιοι είναι σίγουροι ότι ο λαός είναι η μόνη λύση.

Ο Λαός μπορεί τα πάντα!

Αρκεί να πιστέψει και να οργανωθεί.

Είναι καθαρό μετά το σημερινό συλλαλητήριο ότι δημιουργούνται συνθήκες αναστροφής της κατάστασης.
Η Πανεργατική Απεργία που έρχεται στις 27 Νοέμβρη, αλλά και το συλλαλητήριο του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη αποκτούν ιδιαίτερο νόημα.

Οσοι ήταν σήμερα στο κέντρο σ' αυτό το τρομερό συλλαλητήριο ας μιλήσουν με ενθουσιασμό και στους άλλους.
Ας τους μιλήσουν για τη δύναμη που έχουν και δεν το γνωρίζουν!



ΥΓ: Θα ξαναγυρίσουμε στο συλλαλητήριο με βίντεο, φωτογραφίες  και μικρή περιγραφή

ShareThis