Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα για μένα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα για μένα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009

Παρελθόν και μελλον


Είμαι διαρκώς γεμάτος από παρελθόν και μέλλον. Οταν αυτά τα δύο ισορροπούν μέσα μου, τότε το παρόν αποκτά το μέγιστο βάρος που του αναλογεί. Έφτασα ως εδώ ταξιδεύοντας το σώμα μου σε πολλούς διαφορετικούς δρόμους, τρέφοντάς το όχι μόνο μόνο με πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και τα άλλα σχετικά,αλλά κύρια με στιγμές που ήταν και το ρεύμα που έκανε τη ζωή μου να δονείται. Άλλοτε καλές, άλλοτε κακές άλλοτε βαρετές και άλλοτε συναρπαστικές η και επικίνδυνες ακόμη. Ομως στιγμές που ήταν δικές μου ως το μεδούλι τους.
Δεν είμαι μόνος. Εχω υπάρξει μέσα σε όλα αυτά που έχουν γίνει πρίν από μένα και πιο πολύ μέσα σ'αυτά που το είναι μου αναγνωρίζει σαν δικά του. Υπάρχω μεσα σ'αυτά που συμβαίνουν και έχω κι εγώ μια μικρή η μεγάλη ευθύνη για όλα, αφού όλα έχουν πάνω τους το θαμπό αποτύπωμα της αναπνοής η της σιωπής μου. Θα υπάρχω ακόμη κι όταν πια δεν θα είμαι εδώ,στον κόσμο που κάθε μέρα όλοι μαζί δημιουργούμε και παραδίνουμε στους επόμενους. Παρελθόν και μέλλον λοιπόν ειναι οι δύο θυμωμένοι χορευτές που με κορμιά κλειδωμένα διαρκώς μεταξύ τους, χορεύουν το ταγκό της ζωής μου γλιστρώντας πάνω στην πίστα του άπειρου χρόνου.
Αυτός είναι και ο λόγος που με αφορά το ίδιο το τι έχει συμβεί στο πριν μου και το τι θα συμβεί στο μετά. Αυτός είναι ο λόγος που δεν χαρίζω σε κανέναν ούτε τις νίκες ούτε τις ήττες μου.Ούτε τα λάθη ούτε τα σωστά μου. Ουτε το χθές μου, ούτε το τώρα αλλά ούτε και το αύριό μου! Ολα αυτά είναι γραμμένα στα κύτταρά μου,κρυμμένα στις στροφές του δικού μου dna. Eιναι το κορμί μου το ίδιο και μ'αυτό μόνο γίνεται να ζήσω ότι μου αναλογεί. Απλά για οποιον ρωτάει ...

Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009

Ξημερώνει...

Αυτά που θα πω εδω τα εχω πει με αλλο τρόπο μεσα απο το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη "Τεχνη "στην πρώτη ανάρτηση αυτου του blog.
Ξεκίνησα τη ζωή μου ουσιαστικά μέσα στη δικτατορία και πέρασα στην πολιτικοποίηση από την αρχή της εφηβείας μου στη μεταπολίτευση.Μετά το πανεπιστήμιο σταμάτησα κάθε πολιτική δράση και κάθησα στον καναπέ, μιας και η συμμετοχή στο λαϊκό κίνημα έμοιαζε τότε με γραφικότητα, αφού τα προβλήματα θα τα έλυνε η "σοσιαλιστική" διακυβέρνηση, χωρίς εμάς για μας!Απορροφήθηκα εντελώς απο τα επαγγελματικά μου, αν και ποτέ δεν θεώρησα την μουσική επάγγελμα,και σιγά -σιγά άρχισα να χάνομαι στο δρόμο άλλοτε χωρίς να το καταλαβαίνω και άλλοτε υποχωρώντας συνειδητά.Ήξερα ότι ήταν κάτι που επρεπε να αλλάξει αλλά στις μεγάλες αλλαγές είμαι λίγο αργός ,πόσο μάλλον όταν μιλάμε γιά γλυκούς εθισμούς ανεμελιάς με νότες μουσικής και βόλτες σε όλο τον κόσμο .
Αυτά μέχρι τις 6/12/08 που μέσα μου το τοπίο άλλαξε τελείως, όταν είδα την Αθήνα να καίγεται ,ενα παιδί να μπαίνει στις καινούργιες λίστες με τούς νεκρούς,τους μαθητές στους δρόμους και την Ελλάδα μια απαίσια χοντρή να μην μπορεί να σηκωθεί απο τον καναπέ και να μένει μπροστά στην τηλεόραση για να δει να σκοτώνονται τα παιδιά της σαν να μην ήταν η ίδια η ζωή της, αλλά άλλο ένα κολο-σήριαλ στη μικρή οθόνη!Εκείνη τη στιγμή ένοιωσα πόσο ανόητο ήταν να προσπαθώ να προσποιηθώ ότι δεν βλέπω τι γίνεται στούς δρόμους και να συνεχίσω να ζω τη ζωή μου σα να μην τρέχει τίποτα, αφού μέσα μου είχα γίνει εντελώς κομμάτια .Aρχισε τοτε ενας τρελλός χαμός μες το μυαλό μου, που ήθελε να τα αλλάξει όλα κι εδώ τά λόγια τελειώνουν κι η πράξη μόνο θα δείξει αν πηρα κι εγώ το μήνυμα απο τους πιτσιρικάδες του Δεκεμβρη που δεν εφυγε, αλλά εμεινε εδώ για πάντα ουρλιάζοντας
στα καλομαθημένα μας αυτιά πως όλα είναι εδώ αρκεί να μην το βάζεις κάτω.Νιώθω άσχημα γιά πολλά που δεν έκανα ενώ μπορούσα,όμως δεν μετανιώνω γιατί πρώτα απ' όλα δεν έχει νόημα, και έπειτα γιατί πιστεύω πως για όλα υπάρχει η κατάλληλη στιγμή,οπότε καλώς τηνε
κι ας αργησε.
Είμαι βέβαιος πως υπάρχουν πάρα πολλοί που νιώθουν όπως κι εγώ αυτό τον καιρό ,απλοί άνθρωποι ,επιστήμονες,καλλιτέχνες κλπ. κι αυτό με κάνει να είμαι περισσότερο αισιόδοξος
από ποτέ πως κάτι αλλάζει και κάτι καλύτερο έρχεται και πως μετά το Δεκέμβρη '08 οι ουτοπίες δεν μοιάζουν τόσο μακρινές όσο πριν.

Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Τέχνη

του Τάσου Λειβαδίτη

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά,τάδα ύστερα να μαραίνονται
και να σβήνουν,
και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο,έκλαψα
γι'αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα.Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά,
μετά τ'απαρνήθηκα
και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα.
Ένιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,
και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τουσ φτωχούς,
είδα τη νεότητα να φεύγει,να σαπίζουν τα δόντια,
θέλησα να σκοτωθώ,από δειλία ή ματαιοδοξία,
συγχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν,έγλυψα εκεί που έφτυσα
έζησα την απάνθρωπη στιγμή,όταν ανακαλύπτεις πλέον αργά,
ότι είσαι ένας άλλος από κείνον που ονειρευόσουνα,ντρόπιασα τ'ονομα μου
για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου-
κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός.Τις νύχτες έκλαψα,
συνθηκολήγησα τις μέρες,αδιάκοπη πάλη μ'αυτό το δαίμονα μέσα μου
που τα ήθελε όλα,του δωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις,
τα πιο καθάρια μου όνειρα
και πέιναγε,του δωσα αμαρτίες βαριές τον πότισα αλκοόλ,
χρέη εξευτελισμούς
και πείναγε.Βούλιαξα σε μικροζητήματα
φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση,κατηγόρησα
έκανα το χρέος μου από υπολογισμό,και από την άλλη στιγμή
χωρίς κανείς να μου το ζητήσει
έκοψα μικρά μικρά κομμάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα στα σκυλιά

Τώρα,κάθομαι μες τη νύχτα και σκέφτομαι,πως ίσως πια
μπορώ να γράψω
ένα στίχο αληθινό.

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2007

Γεννήθηκα κι έζησα τα παιδικά μου χρόνια στην Αμφιάλη ,μια συνοικία του Πειραιά, βιώνοντας την ατμόσφαιρα μιας λαικής γειτονιάς τα χρόνια της δικτατορίας.Οι πρώτες μουσικές που φθάνουν στ' αυτιά μου είναι Θοδωράκης και Χατζιδάκις και η μουσική του ραδιοφώνου της εποχής(τραγούδια του Μπιθικώτση, του Καζαντζίδη, Τσιτσάνη ), καθώς επίσης το νέο κύμα,Βογιατζής,Τζένη Βάνου,τραγούδια του Αττικ και του Γούναρη που ακόμα είχαν μεγάλο κομμάτι του ραδιοφώνου,αλλά και η ξένη μουσική που παίζεται στα πάρτυ
της εποχής(Βeatles ,Stones, κλπ...)
Στη συνέχεια τα τραγούδια του Κουγιουμτζή με τον Νταλάρα , η φωνή του Πάριου , της Λίτσας Διαμάντη , της Μοσχολιού κλπ διαμορφώνουν σιγά-σιγά το μουσικό χαλί που κάνει τα πρώτα βήματα η ψυχή μου.Το πολιτικό τραγούδι και οι μεγάλοι συνθέτες και ποιητές έχουν τον κύριο λόγο στη συνέχεια και αργότερα σαν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας ανεβαίνω για πρώτη φορά στο πάλκο τραγουδώντας στις μπουάτ και τα στέκια της εποχής επιλογές από τραγούδια διαφόρων ειδών (από ελαφρό τραγούδι μέχρι λαικά και ρεμπέτικα). Συνεργάζομαι με το Καλλιτεχνικό εργαστήρι του Δήμου της Πάτρας δίνοντας συναυλίες σε πολλές πόλεις της Ελλάδας τραγουδώντας το "Χρονικό" και τη "Θητεία" του Μαρκόπουλου και ύστερα το μέρος του ψάλτη στο " Άξιον εστί " του Μ. Θεοδωράκη .
Πριν το 1990 με τον Δ. Ζμπέκο, τον Δ.Παρασκευόπουλο και τον Δ.Κατσαρό δημιουργούμε τους Ζίγκ Ζάγκ, ένα συγκρότημα που μεσουρανεί την δεκαετία '89-'99 κάνοντας δεκάδες χρυσές επιτυχίες και δίνοντας εκατοντάδες παραστάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό τραγουδώντας σε ακροατήρια πολλών χιλιάδων ανθρώπων.
Έχω γράψει μουσική και στίχους στις περισσότερες μεγάλες επιτυχίες των Ζιγκ Ζάγκ ( Νάι - νάι ,Αγάπη του καλοκαιριού ,Φύσηξε έρωτας βοριάς , Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω, κλπ ) και ανάμεσα στα χρόνια τραγούδια για τη Γλυκερία,Γ. Νταλάρα,Π.Γαιτάνο,Κωσταντίνα, Κων/νο Χριστοφόρου,Ν.Καραγιάννη κ.α.)
Μεγάλη μου αγάπη εκτός απ' το τραγούδι , τη σύνθεση και τη στιχουργική ,η ποίηση και η λογοτεχνία ελληνική και ξένη την οποία μελετω με προσοχή και σεβασμό ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.
Πιστεύω πως το τραγούδι έχει σαν προορισμό όχι μόνο να δώσει χαρά και διασκέδαση στο κοινό αλλά και να μεγαλώσει τα όρια της σκέψης, της φαντασίας και της αίσθησης.

ShareThis