Κωστας Αξελός-«να μοχθήσουμε να σώσουμε το όνειρο αφού δεν μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε»

Ο Κωστας Αξελός(1924-2010), ο άνθρωπος που λάτρεψε την περιπλάνηση και είδε την αλήθεια να υπακούει σ'αυτήν, έφυγε χθές το πρωί, αφήνοντας την αιωνιότητα της αναζήτησης να συνεχίσει το ταξιδι της ...Στα 86 του, ήταν ένας άνθρωπος που πραγματικά "ξέχασε να μεγαλώσει"

"O πραγματικός κομμουνιστής πρέπει να κρατάει στο ένα χέρι το όπλο και στο άλλο τα βιβλία του Ρίλκε"

"Ας θέσουμε πρώτα μια ερώτηση: πώς ξετυλίγεται ο κόσμος; Δεν θα έλεγα τι είναι ο κόσμος, γιατί τότε τον καθιστούμε στατικό. Οι μεν λένε προϊόν της ιδέας, οι άλλοι λένε προϊόν της ύλης, άλλοι λένε δημιούργημα του Θεού, άλλοι λένε φαντασίωση του ανθρώπου. Ολα αυτά είναι νοήματα που δίνουμε σαν να βρισκόμαστε έξω από τον κόσμο, ενώ ο κόσμος ο ίδιος ξετυλίγεται χωρίς νόημα, χωρίς γιατί και επειδή, σαν παιχνίδι."

"Το άνοιγμα δεν είναι κάτι το μυστηριώδες. Ας πάρουμε μια παρέα στην παραλία. Οι μεν φωτογραφίζουν τους δε. Θέλουν να τους οικειοποιηθούν, να τους αρχειοθετήσουν. Οι άλλοι φωτογραφίζουν τη θάλασσα, θέλουν να την ακινητοποιήσουν. Οι άλλοι λένε, τι ωραία που είναι, δες, δες τι ωραία που χτυπάει το κύμα. Ολα αυτά είναι μορφές ακινητοποίησης του χρόνου, του χώρου και όχι άνοιγμα στο χωροχρόνο. Ανοιγμα είναι να έκαναν μπάνιο, να χαίρονταν, να ζούσαν χωρίς αυτό το δες, δες..."

"Δεν υπάρχει για μένα ο φόβος του θανάτου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω να πεθάνω αύριο. Ο θάνατος είναι ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός, γιατί βάζει ένα τέρμα στην περιπέτεια που λέγεται ζωή. Αλλά είναι αυτός που δίνει νόημα σε κάθε πράγμα."

"Βλέπουμε ότι μεγάλοι, τεράστιοι φιλόσοφοι σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη είχαν την κουταμάρα να νομίζουν ότι οι δούλοι ήταν φύσει δούλοι."

"Τι μου έχει δώσει η Ελλάδα;Μια ζωική ορμή. Την επαφή με τα στοιχεία της, τη θάλασσα, τον αέρα, τη γη, τη φωτιά."

Οι σκέψεις του αυτές είναι από συνέντευξή του στον Γιωργο Δουατζή, στο περιοδικό "Κ"

"Τη μέρα που πέθανε η μουσική"

Το έμπα της καινούργιας χρονιάς το 1959 έβρισκε το ροκ 'ν ρόλ στα καλύτερά του.Διαρκώς καινούργια ονόματα νέων αστεριών πού σάρωναν στις live εμφανίσεις,έμπαιναν στα charts.Εκείνη την εποχή το σχήμα με τους Buddy Holly , Ritchie Valens και J.P.Richardson (η αλλιώς The Big Bopper), έσπαγε πόρτες, αφού ειδικά το " Peggy Sue" και το "La Bamba" μονοπολούσαν τα ραδιόφωνα.Ενα απίστευτο σερί καθημερινών συναυλιών σε διαφορετικές πόλεις , ήταν το αποτέλεσμα της φοβερής επιτυχίας.
Στις 3 Φεβρουαρίου του'59 στο δημοτικό αεροδρόμιο του Μέισον Σίτι,στο Κλίαρ Λέικ της Αιόβα, ένα μικρό αεροπλάνο περίμενε την απογείωση μέσα σε δυνατή χιονόπτωση.Θα μετέφερε στον επόμενο σταθμό την μπάντα του Χόλυ, μόνο που τελικά έγιναν 2 μοιραίες αλλαγές.Ο Γουάιλ Τζένιγκς έδωσε τη θέση του στον Ρίτσαρντσον, ενω την τελευταία στιγμή ο Ρίτσι Βάλενς, που πρώτη φορά θα πετούσε στη ζωή του, κατάφερε στρίβοντας το νόμισμα να "αρπάξει" τη θέση του Τόμυ Όλσαπ, και να μπεί στο αεροπλάνο.«Ελπίζω να ξεπαγιάσεις στο λεωφορείο», κορόιδεψε ο Χόλι τον Τζένιγκς.«Πολύ ωραία, ελπίζω να πέσει το αεροπλάνο σου» τον κάρφωσε ο Γουάιλον Τζένιγκς.Μόνο που αυτό το πείραγμα θα το κουβάλαγε βάρος σ'όλη του τη ζωή. Το μικρό αεροπλάνο απογειώθηκε στη 1 τα ξημερώματα και χάθηκε για πάντα μες τη θύελλα.Παίρνοντας στην άλλη μεριά, τους τρεις φοβερούς ρόκερ και τον 21χρονο πιλότο Ρότζερ Πίτερσον εκείνη "τη μέρα που πέθανε η μουσική".

Γαζα 27 Δεκεμβρίου 2008

Ενα χρόνο πρίν σαν σήμερα το ισραηλινό φασιστικό καθεστώς εισβάλλει στη Γάζα.Βομβαρδίζοντας, γκρεμίζοντας, πυρπολώντας, δολοφονώντας εν ψυχρώ τον πολύπαθο, ηρωικό, παλαιστινιακό λαό. Τα στόματα των κυβερνήσεων αλλά και των λαών(εκτός από πολύ λίγους) έμειναν και τότε αλλά και τώρα κλειστά. Παρακολουθήσαμε το δράμα απο την ΤV λες και ήταν άλλη μια ταινία φρίκης, και για άλλη μια φορά δεν είπαμε λέξη.
Άκουγα ότι έβγαινε γύρω από τον πόλεμο στη Γάζα απο την πρώτη στιγμή. Αυτό το τραγούδι όμως μέ έκανε να τα νιώσω. Και μάλιστα ήταν γραμμένο και τραγουδισμένο από έναν Αμερικανό.

Συνεχείς πληροφορίες για τη Γάζα, και το μπλόκο στο καραβάνι ανθρωπιστικής βοήθειας Viva Palestina απο την κυβέρνηση της Αιγύπτου (ποιός να βρίσκεται από πίσω άραγε;)
στα blog στοχασμός-πολιτική και Σίβυλλα

John Lennon -8 Δεκέμβρη 1980

Eκείνο το βράδυ 8 του Δεκέμβρη 1980 η δουλειά στο στούντιο είχε τελειώσει κανονικά.Το Double Fantasy είχε ήδη εκδοθεί, κι εκείνες τις μέρες ο John δούλευε με την Υοκο το δικο της album "Walking on thin ice".Γύρω στις 10 το βράδυ η λιμουζίνα τους άφησε μπροστά στο Dakota building στους 72 δρόμους δυτικά απο το πάρκο, λιγα μέτρα πρίν το Metropolitan Museum. H Υοκο κατέβηκε πρώτη και περπάτησε πρός την είσοδο.Θα ανέβαιναν για λίγο στο διαμέρισμα και θα έφευγαν ξανά.Πέρασε μπροστά απο τον Chapman χωρίς να δώσει σημασία,ενω πίσω της ερχόταν ο Lennon.O John τον είδε και σίγουρα θα αναρωτήθηκε τι θέλει πάλι εκεί αυτός ο τρελός.Του είχε δώσει το αυτόγραφο που ζητούσε το απόγευμα.Τον προσπέρασε,"Μr Lennon...",έκανε λίγα βήματα κι άκουσε τους πυροβολισμούς! Έπεσε μπροστά στην πόρτα,"Με πυροβόλησαν ..." πρόλαβε να πεί έκπληκτος βλέποντας το αίμα. Η Υοκο έτρεξε πάνω του κι άρχισε τις φωνές.Σε λίγο στο νοσοκομείο Ρούσβελτ στις 10.45 το βράδυ, 8 Δεκέμβρη του 1980 ο John Lennon, ο καλύτερος των Beatles,άφησε τα τραγούδια του μόνα να μιλάνε γι αυτόν στα 40 του χρόνια.Οι γιατροί είδαν το όνομά του στην ταυτότητα που βρήκαν ψάχνοντας το σακκάκι του, λίγο μετά το θάνατό του.Ο συνθέτης του Ιmagine και τόσων μα τόσων άλλων είχε φύγει κι η μουσική θα συνέχιζε το δρόμο της χωρίς έναν απο τούς καλύτερούς της.Χωρίς αυτόν που πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον τραγουδοποιό, ονειρεύτηκε με ένα τραγούδι έναν κόσμο καλύτερο,χωρίς παράδεισο και κόλαση, χωρίς ιδιοκτησία,χωρίς κάτι για να σκοτώσεις η να σκοτωθείς.
..Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one...

Ματωμένη Κυριακή-3 Δεκέμβρη 1944

Εκείνη τη νύχτα 2 πρός 3 του Δεκέμβρη του '44 η Αθήνα δεν κοιμήθηκε.Ετοιμαζόταν για το μεγάλο συλλαλητήριο του ΕΑΜ την άλλη μέρα το πρωί.Σε όλες τις συνοικίες γραφόντουσαν τα συνθήματα στα πλακάτ και στα πανό."Ζήτω οι σύμμαχοι",'Όχι Βασιλιά" ,"ΕΑΜ-ΕΛΑΣ", "Λαοκρατία".
Δεν είχαν περάσει ούτε 40 μέρες από την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης,ο λαός δεν είχε προλάβει να χαρεί καλά καλά,να γιορτάσει τη απελευθέρωση και τα πράγματα γυρίζανε παράξενα,πρός μια κατεύθυνση που κανείς δεν φανταζόταν λίγο πρίν.
Το περίφημο "και εις την Λαοκρατία πιστεύομεν",που είχε πεί ο Γ.Παπανδρέου απο το μπαλκόνι στις 18 του Οκτώβρη, ήταν τώρα ένα κουρελόχαρτο που σερνόταν στους άδειους δρόμους της πρωτεύουσας.Σε λίγες ώρες θα ποδοπατιόταν κατακόκκινο στην πιό τραγική, την πιο άδικη μέρα της νεότερης Ελλ.Ιστορίας.Τη "Ματωμένη Κυριακή" 3 Δεκέμβρη 1944.Τη μέρα που οι νικητές του αντιναζιστικού αγώνα, δηλ. το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ, αποφασίστηκε να χτυπηθούν, να κυνηγηθούν, να συκοφαντηθούν και να εξοντωθούν τελικά από τους Αγγλους , αφού η παρουσία τους σε μια δημοκρατική εξέλιξη στην Ελλάδα χάλαγε τα σχέδια τους.
Πρωί της Κυριακής απο όλες της γωνιές της πόλης εκατοντάδες χιλιάδες λαού φθάνουν μπροστά στην πλατεία Συντάγματος, σε μια ειρηνικη και άοπλη πορεία.Η λιακάδα έχει βοηθήσει να γίνει το μεγαλύτερο συλλαλητήριο που έγινε ποτέ στην ιστορία και ο ενθουσιασμός είναι χωρίς προηγούμενο.Νέοι, ηλικιωμένοι, εργάτες, γυναίκες, μικρά παιδιά, μαθητές, διανοούμενοι, όλοι αγκαλιά βαδίζουν προς τον Άγνωστο Στρατιώτη.Σημαίες της Ελλάδας,της Αγγλίας,της Ρωσίας,της Αμερικής ανεμίζουν παντού.Ξαφνικά κάποιο χέρι που αργότερα αποκαλύπτεται οτι ήταν του Αγγ.Εβερτ= διευθυντή της Αστυνομίας- δίνει το σύνθημα!

1η Δεκέμβρη 1944- Πικρό άρωμα εμφυλίου

Ενας από τους λόγους που οδήγησαν στα Δεκεμβριανά του '44 και από εκεί στον εμφύλιο ηταν το ζήτημα της δημιουργίας νέου τακτικού στρατού στην Ελλάδα μετά την Απελευθέρωση.Το λεγόμενο "στρατιωτικό ζήτημα".Από τΙς διαπραγματεύσεις στο Λίβανο και στην Καζέρτα ανάμεσα στο ΕΑΜ,τους Αγγλους και τους Ελληνες πολιτικούς των παραδοσιακών αστικών κομμάτων που ήταν στον πόλεμο εκτός Ελλάδας,φάνηκε οτι θα ήταν ενα δύσκολο πρόβλημα.Οι Άγγλοι ήθελαν να ξεφορτωθούν με τον ένα η τον άλλο τρόπο τον ΕΛΑΣ,ενώ το ΕΑΜ δεν μπορούσε φυσικά να δεχτεί ότι δεν θα είχε ακριβώς ισάριθμη δύναμη με τους υπόλοιπους που θα αποτελούσαν το νέο στράτευμα, ενώ προσπαθούσε να βρεί τρόπο ώστε ο νέος στρατός να είναι δημοκρατικός, μακριά από τα φασιστικά στοιχεία της δικτατορίας του Μεταξά και τους συνεργάτες των Γερμανών.Αρχές Νοέμβρη διορίζεται απο τον Γ.Παπανδρέου υπεύθυνος της ανασυγκρότησης ο δημοκρατικός στρατηγός Οθωναίος.Αυτός ορίζει επιτελάρχη του τον βενιζελικό αρχιστράτηγο του ΕΛΑΣ Στ.Σαράφη.Ο Σκόμπυ πετάει στα σκουπίδια το διορισμό Σαράφη και προτείνει τον Χίτη στρ.Βεντήρη.Ο Οθωναίος φυσικά παραιτείται και το τοπίο σκοτεινιάζει.Οι συζητήσεις συνεχίζονται χωρίς κάποιο αποτέλεσμα,ενω φαίνεται καθαρά η διάθεση των Άγγλων απέναντι στον ΕΛΑΣ.
1η Δεκεμβρίου του 1944 η Ελλαδα μαθαίνει το τελεσίγραφο του στρατηγού Σκόμπυ για τη διάλυση του ΕΛΑΣ, το οποίο ρίχνεται με αεροπλάνα παντού.Ο Αγγλος στρατηγός αποκαλύπτοντας τον ρόλο του, επεμβαίνει και ουσιαστικά σταματάει τις συζητήσεις που γίνονται για το πως θα λυθεί το θέμα της δημιουργίας του νέου Ελληνικού στρατού και αποφασίζει και διατάσσει τη διάλυση του ΕΛΑΣ, και μάλιστα ενώ ο πόλεμος κατά των Γερμανών μαίνεται σε όλη την Ευρώπη.Ο δρόμος για την προσχεδιασμένη σύγκρουση έχει ανοίξει.Οι υπουργοί του ΕΑΜ παραιτούνται και αναγγέλλεται γενική απεργία για τις 2 Δεκέμβρη 1944 και συλλαλητήριο για την Κυριακή 3/12.Ο χειμώνας μπαίνει στην Αθήνα, που δεν έχει προλάβει ακόμα να χαρεί την Απελευθέρωσή της,με λιακάδες. Όμως μέσα του κουβαλάει την πιο τραγική σελίδα της νεότερης Ελλ.ιστορίας.Τον εμφύλιο πόλεμο.

Έλλη Παππά

Εφυγε χθες η Ελλη Παππά.Αυτή ήταν για μένα η είδηση της χθεσινής μέρας. Αλλος ένας κρίκος σημαντικός έσπασε και ταξιδεύει γι αυτό το παράξενο αλλού που ποτέ κανείς δεν θα μάθει.Δημοσιογράφος,συγγραφέας αλλά πάνω απ'όλα αγωνίστρια της αριστεράς, η σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη πέθανε πολλές φορές μέχρι σήμερα,πριν φύγει τελικά οριστικά από κοντά μας.Πέθανε όταν της πήραν απο τα χέρια το Νίκο της στη φυλακή για να τον πάνε στο απόσπασμα το Μάρτη του 1952 κι αυτή χωρις να το ζητήσει, έμεινε μόνη ζωντανή-νεκρή στο κελί τους.Πέθανε όταν της πήραν το τριών χρονών παιδί της που είχε γεννηθεί στη φυλακή για να το βλέπει μια φορά το μήνα όταν η αδελφή της Διδώ Σωτηρίου την επισκεπτόταν .Πεθανε ξανά το 67 όταν την έστειλαν εξορία, 3 χρόνια μόλις μετα την απελευθέρωσή της.Κι όταν η Σοβ. Ενωση κατέρρευσε ποιός ξέρει;Μάλλον άλλο ένα δυνατό κράκ θα ακούστηκε μέσα της.Όπου κι άν κοιτάξεις στα χθεσινά blogposts θα την δείς κι αυτό είναι κάτι.Ειναι σημαντικό και αναγκαίο να μην ξεχνάμε αυτούς που τόσο ανυστερόβουλα θυσιάσαν τα πάντα για κάτι που αυτοί ποτέ δεν θα άγγιζαν, απλά και μόνο επειδή ήταν δίκαιο και έπρεπε γι αυτό το σπουδαίο λόγο να περάσει σε εμάς και στο αύριο.Καλό ταξίδι Έλλη...τίποτα δεν πάει χαμένο.
Μια πολύ σημαντική της συνέντευξη στην Όλγα Μπακμάρου , που βρήκα στον Ακτιβιστή αναδημοσιεύω εδώ.

ΝίκοςΚαζαντζάκης(18 Φεβρουαρίου 1883-26 Οκτωβρίου1957)

52 χρόνια χθές από τη μέρα που έφυγε ο Νίκος Καζαντζάκης.Απο τις σπουδαιότερες αν όχι η σπουδαιότερη Ελληνική πένα και σίγουρα ένας πολύ μεγάλος Έλληνας.Ενα πολύ καλό αφιέρωμα από τον Χανιώτη που ανάρτησα στο Εδώ και τώρα, λύνει πολλές απορίες για το Νίκο Καζαντζάκη

Μελίνα

Στις 18 Οκτωβρίου 1920, πρίν 89 χρόνια γεννήθηκε η Μελίνα.Από τους ανθρώπους που έζησαν πραγματοποιώντας το όνειρό τους που ήταν ν' αλλάξουν με την ύπαρξή τους μια σταλιά τον κόσμο.Σίγουρα δεν θα ταν όλα ίδια χωρίς τη Μελίνα όσο κι αν διαφωνεί κανείς μαζί της σε οποιοδήποτε θέμα.Όχι γιατί ήταν εκείνη που ζήτησε τα Μάρμαρα,καθόλου μάλιστα.Ούτε για το Α βραβείο γυναικείου ρόλου στις Κάννες η την υπόλοιπη πορεία της στο σινεμά και στο θέατρο.Ούτε βέβαια γιατί ήταν βουλευτίνα και υπουργός του ΠΑΣΟΚ σε μια απ' τις πιό φορτισμένες με ελπίδα περιόδους της Ελλάδας.Αλλά πρώτα και κύρια γιατί ήταν η Μελίνα.Η Μελίνα του πάθους για τόσα πολλά,η Μελίνα που αγάπησε τον κόσμο και τους ανθρώπους τόσο βαθιά και τόσο ζεστά.Η Μελίνα της Ελλάδας και του μύθου της,του Χατζηδάκη,του Θεοδωράκη,του Καζαντζάκη, η Μελίνα με το τσιγάρο στο χέρι,η Μελίνα της ζωής.Η Μελίνα που με την αύρα της μόνο, άλλαξε τουλάχιστον στην Ελλάδα, την περι γυναίκας αντίληψη αφού έγινε χωρίς να το θέλει πρότυπο για τόσα νέα αλλά και μεγαλύτερα κορίτσια της εποχής της.Η Μαρία Αμαλία Μερκούρη,που ότι κι αν θέλει να της καταλογίσει κανείς,κατάφερε να γίνει η Μελίνα μας.

Τελικά ποιός σήκωσε τη σημαία στην Ακρόπολη;

Πάντως όχι ο Γεώργιος Παπανδρέου!Η τέλος πάντων όχι στις 12 Οκτωβρίου 1944 που απελευθερώθηκε η Αθήνα!Η φωτογραφία που ανάρτησε το @ρ@τε πυλ@ς για να αποδείξει το αντίθετο το αποδεικνύει ολοκάθαρα(!) αφού ο φίλος δεν πρόσεξε την ημερομηνία από κάτω που λέει πως ο Γ.Π.σηκώνει τη σημαία στις 18 Οκτωβρίου- 6 μέρες αργότερα δηλαδή.Φυσικά η σημαία ανέμιζε ήδη στην ελεύθερη Αθήνα από τις 12 Οκτωβρίου, σηκωμένη από ανώνυμα χέρια αγωνιστών του ΕΑΜ, που βέβαια δεν περίμεναν τον Γεώργιο Παπανδρέου να επιστρέψει στην Ελλάδα για να πανηγυρίσουν την νίκη κατά του Ναζισμού!Είπαμε,το ψέμα έχει κοντά ποδάρια!

Σημαίες και ψέματα

Το ακούσαμε κι αυτό.Τη σημαία λέει της απελευθέρωσης σήκωσε ο Γεώργιος Παπανδρέου στην Ακρόπολη πρίν από 65 χρόνια τέτοια μέρα.Ένα θλιμμένο υφάκι από τον πρωθυπουργό εγγονό,λίγο ποίημα περι "γέρου της Δημοκρατίας" και όποιος δεν ξέρει την ιστορία, θα φαντάζεται τον παππού Γεώργιο αντάρτη στα βουνά, ζωσμένο με φυσεκλίκια,οπλαρχηγό του απελευθερωτικού αγώνα και άλλα τέτοια ηρωικά.Ομως ο αγώνας εκείνος είχε ένα βασικά όνομα.ΕΑΜ. Και ο παππούς Παπανδρέου δεν ήταν καν στη χώρα στην τελευταία και κρισιμότερη φάση του πολέμου στην Ελλάδα. Είχε επιλέξει τη συνεννόηση με τον "εξόριστο" βασιλιά που φυσικά απλά παρακολουθούσε περιμένοντας την κατάλληλα στιγμή για να επανέλθει ατσαλάκωτος .Ο Ανδρέας Παπανδρέου αναγνώρισε τον αγώνα του ΕΑΜ, και σε μιά άλλη πολύ πιο αριστερά φορτισμένη εποχή, σεβάστηκε την αλήθεια της Εθνικής Αντίστασης.Ο Γιώργος μάλλον επιχειρεί με μισές αλήθειες να ξαναγράψει την ιστορία, ποντάροντας στον άνεμο του χρόνου που περνάει και σβήνει.Ετσι το όνομα του ΕΑΜ δεν βγήκε απο το στόμα του σήμερα.
Μόνο που κάποια πράγματα απλά δεν γίνεται να σβηστούν.

36 χρόνια που έφυγε ο Πάμπλο Νερούντα

Και να που μέσα στη φασαρία των εκλογών,παραλίγο να ξεχάσω αυτά που δεν θέλω να ξεχνάω.
Ανθρώπους αιώνιους ,που η μικρή τους βόλτα στη ζωή ήταν ίσως πιο σημαντική για τους άλλους απ' ότι ήταν γι αυτούς τους ίδιους .Που η ύπαρξή τους η ίδια και το έργο τους, δεν ανήκει πια σ' αυτούς η στους κληρονόμους τους ,αλλά σε όλο τον κόσμο.
Πριν απο 36 χρόνια στις 23 του Σεπτέμβρη του 1973,έφυγε απο τη ζωή ο Πάμπλο Νερούντα,ο μεγαλυτερος ποιητής-αυτής της μεγάλης ποιητομάνας- της Λατινικής Αμερικής, και κατα πολλούς όλόκληρου του κόσμου.Απο τότε ταξιδεύει στην άλλη πλευρά της ζωής, ολοζώντανος, με τα ποιήματά του, τα ταξίδια του και τους ερωτές του. Ερωτες για τη ζωή και τον κόσμο,την λατινική Αμερική,την πατρίδα του τη Χιλή,τη Δημοκρατία,τον άνθρωπο,τις γυναίκες της ζωής του και για τον έρωτα τον ίδιο.Έρωτες "ζωγραφισμένους" στο χαρτί,γραμμένους σε όλα τα μήκη και πλάτη της γής που ήταν μοιραίο να μη σβήσουν ποτέ ακυρώνοντας όλες τις σχετικές θεωρίες.
Προσωπικά "γνώρισα" τον Νερούντα πολύ αργότερα από τον θάνατό του ,όντας τότε 17 χρονώ και ερωτευμένος .Και παρότι λόγω του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη,η Ελλάδα μάθαινε τον Νερούντα από το υπέροχο Canto General,εγώ τον έμαθα από τα "100 ερωτικά σονέτα" τον "Ενθουσιασμένο τοξότη",τα "20 ερωτικά ποιήματα κι ένα θλιμμένο τραγούδι" και το "Εσπερινό"
Και μάλιστα σε μια εποχή που η μεταδικτατορική Ελλάδα δονούνταν από ένα ολοζώντανο λαϊκό κίνημα απ΄΄ακρη σ΄΄ακρη και η πολιτική ατμόσφαιρα με μάγευε όσο τίποτα.
Όμως τα βράδια με τη λάμπα χαμηλά ,για να μή με παίρνει είδηση κανείς μες στο σπίτι,ζούσα πάνω από το κόκκινο βιβλίο με τις τυρκουάζ σελίδες των εκδόσεων Τολίδη,όλον τον έρωτα του κόσμου,συνειδητοποιώντας πόσο μαγικά πλάταινε τον ορίζοντα της ζωής μου η ποίηση!

Εδώ αγαπώ
Μέσα στα πεύκα ξετυλίγεται ο άνεμος
φωσφορίζει το φεγγάρι πάνω στα φευγαλέα νερά...

40 χρόνια Woodstock

Oταν την Παρασκευή το πρωί της 15 Αυγούστου 1969 ,τα πρώτα stationwagon αυτοκίνητα της εποχής άρχισαν να φθάνουν στο Bethel Woods(70 χλμ. απο το woodstock) η Αμερική κράτησε την ανάσα της και περίμενε.Κι όταν λίγο αργότερα ξέσπασε η καταιγίδα μετατρεποντας τη φάρμα του γερο Γιασγκούρ σε ενα τρελό λασπότοπο,δεν υπήρχε καμμιά αμφιβολία ότι η λέξη καταστροφή θα ήταν η πιο γλυκιά που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει το τι θα ακολουθούσε! Οταν ομως ο τεχνικός ήχου πάτησε το on στην κονσόλα του κι ο Richie Havens άνοιξε το πρόγραμμα,η λάσπη,η δίψα και τα όποια άλλα προβλήματα υπήρχαν άρχισαν να ξεθωριάζουν αργα κι η μουσική και η μαγεία κάτω απ'τον απέραντο ουρανό της πολιτείας της Ν.Υόρκης πήραν το πάνω χέρι.Κι όταν η Τζόαν Μπαέζ ανέβηκε αργά το βράδι της πρώτης εκείνης μέρας, του θρυλικού πια Woodstock, τελευταία στη σκηνή και έγκυος τότε, και κλαίγοντας σχεδόν τραγούδησε μέσα σε τρομερή καταιγίδα το "we shall overcome", τότε όλοι αυτοί που κουκουλωμένοι με κουβέρτες όρθιοι μ'ένα joint στο χέρι παρακολουθούσαν τη σκηνή,ένιωσαν πως εκείνη ακριβώς τη στιγμή γραφόταν ιστορία.Η ιστορία του μυθικού Woodstock!
Οργανωτικά,οικονομικά,ηχητικά κλπ. όλα πήγαν στραβά!Βροχή,τρελό μποτιλιάρισμα,τροφοδοσία αδύνατη.Περίμεναν κοντά στίς 100000 κόσμο και ήταν περίπου 500000!Ο ήχος πολλές φορές ήταν σκέτη απελπισία!Κι ο Hendrix που σαν ενα απο τα τεράστια ονόματα του φεστιβάλ θα έκλεινε το 3ήμερο, τελικά έπαιξε την Δευτέρα το πρωί μπροστά σε 30000 εξαντλημένους απο την κούραση και τα ναρκωτικά που είχαν απομείνει.Τότε τι ηταν αυτό που έκανε το Woodstock να μείνει στην ιστορία.Ήταν η μοναδική ,ανεπανάληπτη hippies ατμόσφαιρα αγάπης,αλληλοβοήθειας(μόνο με αυτοοργάνωση της στιγμής μπορούσε να βγεί πέρα αυτή η κατάσταση)χαλαρότητας,αδερφοσύνης και φιλειρηνικής διάθεσης που η μουσική την πολλαπλασίαζε επι 10 και 100 φορές.Ηταν το περιεχόμενο που συνειδητά η ασυνείδητα έδινε ο κόσμος που συμμετείχε σ'άυτή την απίστευτη μάζωξη,που έγινε τελικά το ορόσημο της ιδεολογίας των χίπις.Τέσσερις μέρες απόλυτης ελευθερίας σε όλα!Στα ναρκωτικά, στο σεξ στο rock'n roll.Τέσσερις μέρες που έστω κι έτσι 500000 νέοι ονειρεύτηκαν έναν άλλο κόσμο,χωρίς πόλεμο(το Βιετνάμ κομμάτιαζε τις σάρκες της Αμερικής τότε)μακριά από τον καταναλωτισμό και το γλυκανάλατο American dream.Τέσσερις μέρες που ήπιαν ,τραγούδησαν,κουβέντιασαν φτιαγμένοι με ότι έπαιζε και οραματίστηκαν αλλιώς την Αμερική και τον κόσμο.Σίγουρα δεν ηταν μόνο η μουσική.Οταν την Κυριακή το απόγευμα ο νεαρός τότε Joe Cocker τραγούδησε τη θρυλική πια διασκευή του "With a little help from my friends" και 500000 φωνές τραγουδούσαν μαζι του, τo τραγούδι των Beatles δεν ήταν μόνο ενα τραγούδι.Ηταν η φωνή διαμαρτυρίας της Αμερικής των beatniks που ακόμα δονούσαν τα μπαράκια του San Fransisco,κόντρα στην Αμερική της Wall Street που είχε ήδη δρομολογηθεί και ερχόταν.
Όσο για τη μουσική ήταν ίσως ο αποχαιρετισμός στην εποχή της αθωότητας.Στο Woodstock οι μεγάλοι σταρ της εποχής μονομάχησαν επί σκηνής, παίζοντας μουσικές που ακόμα φλέρταραν δυνατά με τον πειραματισμό.Κι ηταν πολλοί μοναδικοί και ανεπανάληπτοι!Ο Carlos Santana, o Hendrix,o Neil Young,οι Τen Years After,οι Blood,Sweat & Tears,οι Who και πολλοί άλλοι! Πριν αρχίσουν σιγά σιγά να φοράνε τις στολές της ομοιομορφίας που η μουσική βιομηχανία τους επέβαλε, εξαργυρώνοντας τις αντιρρήσεις τους με πολύ χρήμα.
Τα ναρκωτικά απο "αθώα" μέσα για να δει κανείς τον κόσμο "αλλιώς",έγιναν εφιάλτης πρώτα απ'όλα για τους καλλιτέχνες.Δέν πέρασαν 1 χρόνος και 6 μήνες και ο J.Hendrix η Janis Joplin και ο Jim Morisson έφυγαν για την πραγματική χώρα των αγγέλων.
Το Woodstock όμως έμεινε εκεί. Ένα πάρτυ που είναι ακόμη ζωντανό μαζί με το όραμά του που τώρα σέρνεται επιτακτικό μα ανεκπλήρωτο στους δρόμους της κρίσης.
Η εικόνα της λασπουριάς και των εξαντλημένων, βρόμικων, πεινασμένων αλλά ευτυχισμένων hippies που άφηναν σε ατέλειωτες ουρές το Bethel Woods εκείνη τη Δευτέρα 18 Αυγούστου του'69, ήταν μια λάμψη ξαφνική από το όνειρο ενός κόσμου που ήθελε (μα δεν μπορούσε) να ξαναγεννηθεί απο την αρχή, χωρίς τίποτα το περιττό,με υλικά τη χίπικη ιδεολογία της αγάπης για τη ζωή,για τη φύση ,για το διπλανό και τη μουσική.
Όμως η μουσική ήταν πάντα ένας θεός παράξενος, που άναβε το βράδυ τα φώτα και έδειχνε τους δρόμους.Έμενε όμως πάντα σε μας να κουραστούμε λίγο για να τους βαδίσουμε.

Scorpions - Βασίλης

Μπήκα στο Καραΐσκάκη γύρω στις 7,το γήπεδο ήταν ήδη σχεδόν γεμάτο αλλά ο χαμός που γινόταν απ΄΄εξω στις πόρτες και στο πάρκινγκ έδινε ενα σήμα για το τι θα γινόταν σε λίγο.Οι SPITFIRE ηταν ηδη πάνω στη σκηνή, δεν τους ειχα ξανακούσει μα έκαναν με τον παίξιμό τους να σκεφτώ πόσα σπουδαία γκρούπ σαν αυτούς μένουν στο σκοτάδι για να ακούσουμε εναν ακόμη νικητή κάποιου χαβαλέ ριάλιτυ η άλλον ένα επίδοξο σταρ της δήθεν λαϊκής σκηνής.Δυνατός ηλεκτρικός ροκ ήχος,σιγουριά χωρίς έπαρση στα σόλα τους,όμορφες μελωδίες και με λίγα λόγια μιά μπάντα που ήξερε καλα τη ροκ διάλεκτο και τη μιλούσε με άνεση. Τα σπουδαία όμως θα ερχόντουσαν λίγο αργότερα.Κακό πράγμα η σύγκριση τι να κάνουμε.
Λιγο οι καλησπέρες ,λίγο οι βόλτες μες στον κόσμο,λίγο μια κουβέντα που πιάσαμε με το Γιάννη γιά κάτι δικά μας μ' ;eκαναν να χαθώ για λίγο ως τις 9 παρα που ακούστηκε η κιθάρα του Χριστόφορου να κυλάει αργά και να ζωγραφίζει με ρόκ χρώματα τον αέρα.Τό γήπεδο ηταν πια ασφυκτικά γεματο στην αρένα και στην κερκίδα.Δέν είχε ακόμη βραδιάσει καλά όταν ακούστηκε η φωνη του Βασίλη
"...στους αλήτες που αγαπήσανε,στους φευγάτους που γυρίσανε
.....Χρόονια πολλά σε σένα¨
ο κόσμος στην αρένα σπρώχτηκε μπροστα κι άρχισε να μπαίνει στο γκρούβ. Η βραδιά μπηκε με φόρα στο κυρίως θέμα.Μελωδίες με υπέροχα λόγια του Αλκη Αλκαίου ,τα καινούργια του Βασίλη.Τα παιδιά μπροστά τα ξέρουν ήδη και τα τραγουδάνε.Κάνει ζέστη κι έχει φοβερή υγρασία. Πιάνω μια μπύρα κι ακουμπάω τοίχο.
"... στα δεκαοχτώ έσπασες τα φρένα ,ταξιδεύεις για ταξίδια άλλα
κυκλοφοράς μονάχα φτιαγμένος, ο κόσμος όλος χίλια κυβικά.."
Το φεγγάρι σκάει μύτη στην πλάτη του Υμηττού και στήνει αυτί.Ανάβουν βεγγαλικά ,ο καπνός ανεβαίνει και τρυπάει το σκούρο μπλέ ουρανό. Τα φώτα τώρα κάνουν παιχνίδι , η μπάντα γουστάρει ,ο κόσμος από κάτω το καταλαβαίνει κι ανεβάζει ταχύτητα.Ο Βασίλης κολλητά με το Χριστόφορο κουβεντιάζουν με τις κιθάρες χορεύοντας.Ο Ρουσέτος τρέχει πάνω κάτω στη σκηνή με ξεκούμπωτο πουκάμισο,τα κορίτσια δίπλα τον χαζεύουνε.Τό πάρτυ έχει δέσει καλά τώρα,η ένταση ανεβαίνει κι άλλο
"... γι αυτό κρύψου να μη σε ξαναδώ,στο λάθος δεν μπορώ ν'αντισταθώ
προσπάθησε να μη σε ξαναδωωω.." η τελευταία νότα τινάζεται σα βέλος απ το στόμα του Βασίλη και σκάει με φόρα πανω στη θύρα 7...μικρά φωτάκια κίτρινα ,πράσινα ,κόκκινα αναμμένα σ'όλες τις κερκίδες,τα έχουν αγοράσει πριν μπούν ,όλοι τραγουδάνε "...δε γίνεται πιο κάτω απο δω...".
Ο Xριστόφορος τα χώνει στην κιθάρα,γέρνει το κεφάλι , και χάνεται μεσα σ ένα φευγάτο μινορε.Ο Ανδρέας χαίδεύει το πιάνο "..να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας..."όλοι αγκαλιά,ο Βασίλης λέει 2 λέξεις ακόμα και σωπαίνει,τώρα τραγουδάει ολη η αρένα όλη η κερκίδα, ακούγονται μέχρι το Καλαμακι. Είναι αληθινή μουσική,αληθινή μουσική πού σ'άρπάζει και σε πετάει ψηλά,σε χορεύει πανω στην αρενα ,σε βγάζει εκεί έξω για λίγο,μια βόλτα μια ανάσα άλλη. Η μπάντα σταματάει, ο κόσμος συνεχίζει
"...σ'άκολουθω και πανω σου κολλάω, σα φανελάκι καλοκαιρινό " Η ζέστη δεν πάει πουθενά, μένει εκει και τραγουδάει μαζί μας.
Πάει κατι να πει ,δεν τον αφήνουν "Βασίλη ζούμε για να σ'άκούμε" σκύβει το κεφάλι προσπαθεί να το κρυψει αλλά το δείχνουν στις οθόνες.Είναι ίσως ο μεγαλύτερος ελληνας στάρ,και δεν τόπε ποτέ δεν τόπαιξε τίποτα, ήταν πάντα ο Βασίλης για τον κόσμο,για τους φίλους του, για όλους
"...πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή μ' αγάπη μεγάλη.."
Όλοι μπροστά προσπαθούν να πλησιάσουν κι άλλο, κάποιος πανικός κι οι διασώστες τρέχουν κάθε λίγο να βγάλουν κάποιον απο το στριμωξίδι.
"Ελλας Ελλας, τι θα γίνει φίλε μου μ'εμας" η αρένα τρελαίνεται φωνάζει χορεύει,η μπάντα
τόχει,ο Βασίλης σηκώνει τα χέρια,κάποιος πλάι μου πέφτει κάτω ξερός,τον λούζουν με νερό, σηκώνεται πάνω και συνεχίζει να χτυπιέται.Γίνεται φινάλε μεσα σε πανδαιμόνιο ,φωνάζουν "κι άλλο.." μα η ώρα έχει περάσει. Πρέπει να βγούν οι Scorpions.
Τώρα ειν όλα πιο εύκολα.Ο Βασίλης δiνει το γήπεδο έτοιμο,αναμμένο,χαλαρό στους Scorpions.Γνήσιο γερμανικό ροκ με φοβερές μελωδίες γεμίζει τον υγρό αέρα του Πειραιά.
"..here I am rock you like a hurricane.." κι όλοι τοχουν,η μουσική ρίχνει το ηλεκτρικό της πέπλο πανω στον κόσμο κι όλοι συντονίζονται στην ίδια συχνότητα.Ο ξανθός κιθαρίστας παίζει χορεύοντας μπροστά όλη την ώρα,γουστάρει,κι η αρένα χαίρεται να το βλέπει.Η σκηνή ανοίγει κι άλλο, τα φώτα,τα εφφέ ,όλα είναι ενα κάτι παραπάνω,το starsystem είναι
εκεί.Ο ήχος τους ειναι φοβερός,ο Ματίας ρίχνει μια ριπή ηλεκτρικές νότες σημαδεύοντας απέναντι στη θύρα 7..
" ..will you send me an angel.." και το φεγγάρι έχει ανέβει πιά πάνω σχεδον απο τη σκηνή γεμάτο και στέλνει την τρέλα του.Παλιά και καινούργια τραγούδια μπερδεμένα ,δε θυμάμαι πια τίτλους ,τι σημασία έχει,είμαι μόνο εκεί κι αυτό μετράει,τόση μουσική τόση καλή ενέργεια ,μπαινοβγαίνω στ' αποδυτήρια,πίνω κάτι,αυτή η ζέστη...,βολτάρω κάτω απ' τη σκηνή ,ωραία...Κάτι σπασμένα ελληνικά του Klauss Μeine κι ο Βασίλης ξανανεβαίνει.Η πιο δυνατή στιγμή της συναυλίας.Οι φωνές του κόσμου ,όλοι τραγουδάνε μαζι με το Βασίλη και τον Meine το Holiday,κάνουν φοβερό παιχνίδι, το τραγούδι κρατάει 9 λεπτά!!!
(Δέστε το εδω απο τον Κώστα και το iocastis)
Συνεχίζουν, απο κάτω ο κόσμος καταβρέχεται βλέπεις παντού νερό στόν αέρα,μες στους καπνούς απ'τα βεγγαλικά και τα χρωματιστά φώτα.Οι διασώστες κάνουν βουτιές μες το χαμό -καθε λίγο κάποιος φωνάζει βοήθεια-και κουβαλάνε μισολιπόθυμους στο ιατρείο!
Το πάρτυ φθάνει στην κορφή του όταν τα κορίτσια των Scorpions ανεβαίνουν στη σκηνή.5 "θεές" χορεύουν στο διάδρομο που είναι στημένος πίσω και πάνω απ 'τα τύμπανα,το γήπεδο το γλεντάει χορεύοντας κι αυτό...
Δεν αντέχω άλλο, είμαι εδώ απ'τις 7.Εχω ψιλομεθύσει.Σε 1-2 τραγούδια τελειώνουν.Θά πουν καληνύχτα στα Ελληνικά ,ο κόσμος θα φωνάζει κι άλλο,κι ύστερα το γήπεδο θ'αδειάσει και το φεγγάρι θα χορεύει μόνο του πάνω απ'την άδεια αρένα,απόψε το βράδυ στις 6 Ιουλίου του΄09. Καλό καλοκαίρι.Την άλλη βδομάδα φεύγω κι εγώ για Αντίπαρο...