Φυσαει καλοκαιρι

Έξω πια φυσάει καλοκαίρι.
Για τα καλά...
Τα 35άρια είναι εδώ.

Το βράδυ η παραλιακή γεμίζει, καμιά σχέση με τα παλιά αλλά κάπως γεμίζει, με αυτοκίνητα με μισοάδεια ρεζερβουάρ που ψάχνουν μια γωνιά στη θάλασσα, με μπύρα απ' το περίπτερο και τυλιχτό στο χέρι...
Γεμίζει με ανθρώπους  με τσέπες άδειες, με τσέπες γεμάτες, με σκέψεις που τρέχουν, με σκέψεις που φρενάρουν και πέφτουν πάνω σου, με χωρίς σκέψεις...

Φυσάει καλοκαίρι.
Με τις μουσικές να δυναμώνουν, με την Εθνική στους 16, με τη "μικρή ΔΕΗ", με τη μεγάλη αρπαγή, με την "ανάπτυξη" που έρχεται, αλλά όλο κάνει στάση στο δρόμο και χάνεται, με τα "προαπαιτούμενα" που δεν χάνονται ποτέ, με το γέλιο να έρχεται και να χάνεται, με το άγχος να πηγαίνει κόντρα στο βοριαδάκι που έπιασε απ' το βράδυ και να μη χάνεται.

Φυσάει καλοκαίρι.
Τα καράβια από βδομάδα θα αρχίσουν να γεμίζουν από αυτούς που έχουν ακόμη για διακοπές, οι πλατείες στις γειτονιές θα κάνουν παρέα σ'αυτούς που θα την βγάλουν εδώ στην πόλη...

Πάντως φυσάει καλοκαίρι.

Κι ας είναι τα  εκκαθαριστικά στο δρόμο γκαστρωμένα.
Κι ας είναι στο δρόμο τα "αόρατα" μέτρα... για το κενό τάδε, για "τον υγιή ανταγωνισμό και την τόνωση της παραγωγικότητας" κι όλες αυτές τις ωραίες πονηρές εκφράσεις που φωνάζουν "φέρε κι άλλα ηλίθιε που χειροκροτάς".

Ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε μες το κατακαλόκαιρο πάντως...
Το έλαβε το μήνυμα... Κι έτσι θα υλοποιηθούν τα προαπαιτούμενα μέχρι κεραίας... μην ανησυχείς θα πληρώσεις.
Κι  αμα δε σ'αρέσει στείλε κι άλλα μηνύματα σε άλλες κάλπες που θα 'ρθουν.
Θα τα ...διαβάσουν κι αυτά.

Αλλά πάνω από όλα πρέπει να είναι η σταθερότητα!
Η σταθερότητα..., στην εξαθλίωση, την εκμετάλλευση, τη φτώχεια, την ανεργία κλπ  που πρέπει να συνεχιστεί ακλόνητη. Δε γίνεται αλλιώς.
Η πατρίδα...
Αυτή τη σταθερότητα έχει ανάγκη το σύστημα.

Καλοκαίρι με τ'αστέρια να φουντώνουν, με το φεγγάρι μια να γεμίζει και μια ν'αδειάζει, με τη ζωή μας ν'αδειάζει με ανενόχλητη σταθερότητα.

Φυσάει καλοκαίρι.
Καλοκαίρι και κανείς δε θέλει να σκέφτεται τα δύσκολα.
"Δε μπορεί κάτι θα γίνει...",  αφού είναι τόσο όμορφα εκεί έξω!
Κι αν γίνει τίποτα από μόνο του γράψε μου...

Καλοκαίρι με νέο ρεκόρ στον τουρισμό! Νεο ρεκόρ στις τσέπες της καλής μας τουριστικής βιομηχανίας και των αναμφισβήτητα "υγιών" εκπροσώπων της που χαμογελάνε στις οθόνες λες κι αυτοί εφεύρεσαν τις παραλίες, τους ουρανούς και τ' άστρα! Χειροκροτείστε!
Κι ας μην κερδίζουν τιποτα αυτοί που δουλεύουν εκεί... Χειροκροτείστε... η πατρίδα πρέπει να μείνει όρθια.
Βάλτε πλάτη... να περάσουν από πάνω οι σκαφάτοι και φραγκάτοι όλου του πλανήτη.

Φυσάει καλοκαίρι... και μαζί αυταπάτη και ψέμα, και εμπόριο ψευτοελπίδας.

"Οι ηλίθιοι υπουργοί" που δεν τα κάνουν καλά...
Η "γερμανική Ευρώπη" που είναι κακή, αλλά μπορεί να γίνει και καλή αν... και ο "φιλέλληνας" Γιούνκερ που ψηφίστηκε Πρόεδρος με συναίνεση...
Η "αχρηστη κυβέρνηση" που πρέπει 'επιτέλους" να "αλλάξει".
Τα πρόσωπα που πρέπει να αλλάξουν "επιτέλους" και να έρθουν άλλα πρόσωπα, αλλά όλα να μείνουν ίδια για να μην ενοχληθούν οι υγιείς εξουσιαστές μας, που χωρίς αυτούς πως θα ζήσουμε...

Υπάρχει ελπίδα λένε.
Εδώ, σ'αυτό το σύστημα! Όχι στη "δευτέρα παρουσία"(μη λέμε και αδύνατα πράγματα τώρα... για ανατροπές και τέτοια)
Κι ας το φωνάζει με ολους τους τρόπους ο καπιταλισμός που κουτσαίνει όλο και πιο χοντρά.
Πως άλλος καλός καπιταλισμός δεν υπάρχει.
Αυτός είναι. Και απαιτεί να τον σώσουμε... με θυσίες!
Ναι εμείς τα θύματά του! Εμείς που βλέπουμε τη ζωή μας να τσακίζεται στα αδηφάγα σαγόνια του...

Σφίγγεις τα χείλια, τσαντίζεσαι, βάζεις τις φωνές, βρίζεις...
Όμως αν καταλήξεις στο ..."σωστό" συμπέρασμα, ότι ζωή μετά τον καπιταλισμό δεν υπάρχει, τότε η σωτηρία του "ενός και μοναδικού συστήματος"(!) είναι μονόδρομος.
'Οπως και οι θυσίες...
Όπως και οι επόμενοι "σωτήρες".

Όλα τα άλλα είναι για τη "δευτέρα παρουσία"
Τώρα πρώτα οι θυσίες! Ναι φυσικά κι άλλες!

Όμως γιατί άραγε να κάνουμε τέτοιο πράγμα;
Γιατί κι άλλες θυσίες για να "σταθεροποιηθεί η οικονομία", δηλαδή τα κέρδη των τεράτων που καταβροχθίζουν τη ζωή μας κάθε μέρα όλο και πιο πολύ;
Πόσες φορές μέχρι τώρα "σταθεροποιήσαμε" την οικονομία;
Αφού άλλος καπιταλισμός δεν υπάρχει.
Αυτός είναι μόνο! Που ζει από το αίμα της δικής μας ζωής, της δικής μας δουλειάς.
Που για να στηριχτεί κάθε μέρα γέρνει πάνω σου όλο και πιο πολύ, έτσι απαίσιος και φρικτά υπέρβαρος που είναι.
Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια κόντρα στο μεγάλο ψέμα που χαιδεύει αυτιά.
Πρέπει να το σκεφτείς και να διαλέξεις.

Σε τι κόσμο θέλεις να ζήσεις;
Για ποιον θέλεις να δουλεύεις;
Για ποιον να θυσιάζεσαι;
 Ποιο μέλλον;
Της ζωής ή του θανάτου;
Της ειρήνης ή του πολέμου;
Της ευτυχίας ή της φτώχειας σε όλα;
Της χαρας η της θλίψης;

Κι έξω φυσάει ένα καλοκαίρι..., όλο δικό μας...

Πλημμύρα λαού! -Ο λαός τους χάλασε το γλυκό με ένα τρομερό συλλαλητήριο!

Εκεί που όλοι έψαχναν δρόμους και σοκάκια "συναίνεσης",
εκεί που όλοι μιλούσαν για "κρίσιμες  διαπραγματεύσεις" στο Eurogroup,
όπου συζητάμε για άλλη μια φορά πόσα θα δώσουμε και πόσα θα μας πάρουν τα καλά μας αφεντικά,
εκεί που τα κανάλια έδειχναν Κινεζους και άλλους σωτήρες-επενδυτές,
εκει που όλοι μιλούσαν για ποδόσφαιρο και τον "υπέρ πάντων αγώνα" της Εθνικής με την Ιαπωνία...

Ο λαός τους χάλασε το γλυκό με ένα τρομερό συλλαλητήριο!

Πλημμύρισαν οι δρόμοι της Αθήνας  με πανό και σημαίες!
Ακούστηκαν ξανά φωνές και συνθήματα σε όλο το κέντρο!

Οι συνταξιούχοι από όλη την Ελλάδα με τα σωματεία τους και με την υποστήριξη από πολλά άλλα σωματεία εργαζόμενων πολλών κλάδων έδωσαν πραγματικά φοβερό και απροσδόκητο παρόν.

Όταν στις 6 το απόγευμα  η Παν/μίου μπροστά στα Προπύλαια γέμισε πυκνά με κόσμο ενώ μεγάλα ποτάμια προσυγκεντρώσεων ερχόντουσαν από παντού, η αισιοδοξία φάνηκε να ξαναγυρίζει στο μόνο σπίτι που είχε πάντα.
Στο δρόμο και τους αγώνες!

Δεκάδες χιλιάδες λαού δήλωσαν πως τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Πως ο λαός μπορει και πρέπει να πει αυτός την τελευταία λέξη.

Η Παν/μίου από χαμηλά στη Θεμιστοκλέους κοντά στην Ομόνοια, μέχρι ψηλά πάνω από την Ομήρου, αλλά και η πλημμυρισμένη με κόσμο πλ. Κοραή είδαν χθες  το απόγευμα ένα λαό και πάλι παρόντα, αποφασισμένο και αισιόδοξο.

Ηταν ένα από τις 2 ή τρία μεγαλύτερα συλλαλητήρια που έγιναν φέτος.

Οι συνταξιούχοι με τα άσπρα τους κεφάλια κατάφεραν να πουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό που δεν είπε η Ελλάδα στις κάλπες.
Πως δεν θα περάσουν.
Αυτό το μήνυμα, παρά το αναμενόμενο θάψιμο από τα κανάλια, έχει στα σίγουρα ληφθεί.
Και θα έχει βέβαια και άμεσο αποτέλεσμα.

Η κυβέρνηση που για άλλη μια φορά ετοιμάζεται για έναν ακόμη γύρο λεηλασίας και εφόδου, τώρα θα το σκεφτεί 2 και 3 φορές.
Το μόνο που φοβούνται και υπολογίζουν είναι ακριβώς αυτό.
Η οργάνωση, η δύναμη και η αντίδραση του λαού.

Το χθεσινό συλλαλητήριο οργανώθηκε από τα σωματεία των συνταξιούχων και στηρίχθηκε από πολλές άλλες οργανώσεις εργαζόμενων με την ολόπλευρη βοήθεια του ΠΑΜΕ που πίεσε όσο μπορούσε κι όσο γινόταν, για να συμμετέχουν σ'αυτό όσο περισσότεροι εργαζόμενοι όλων των κλάδων ήταν δυνατόν.

Στα ΔΣ ακούστηκαν και πάλι τα γνωστα και βαρετά, ότι οι συνταξιούχοι είναι καπελωμένοι από το ΠΑΜΕ κλπ.
Ετσι λέγεται το νά έχουν την πλειοψηφία δυνάμεις του ΠΑΜΕ...
Με μισή καρδιά σήκωσαν οι άλλες δυνάμεις τα χέρια και ψήφισαν υπέρ της συμμετοχής.
Και χθες είδαμε κάποιους σκόρπιους "παρατηρητές" από αυτούς μέσα στην τεράστια διαδήλωση...

Τους είδαμε έκπληκτους αφού δεν περίμεναν να δούν μιά τέτοια μεγάλη κινητοποίηση κατακαλόκαιρο μέσα στο Παγκόσμιο κύπελλο. Αυτοί που έλεγαν ότι τέτοιες κινητοποιήσεις δεν έχουν νόημα όταν γίνονται "αποσπασματικά" από κάθε σωματείο "χωριστά" και άλλα τέτοια, χθές κατάλαβαν ότι για άλλη μια φορά έπεσαν έξω.
Η απογοήτευση που έχουν αυτοί, λόγω της αδυναμίας τους(νά είναι άραγε μόνο αυτό;) να οργανώσουν το παραμικρό με αποτελεσματικό τρόπο, είχε διαλυθεί μέσα στα χιλιάδες χαμόγελα κάτω από τα πανό.

Όποιος μπορεί να σκεφτεί καθαρά   είδε και χθες ποιος είναι ο μόνος τρόπος, είδε ποια είναι εκείνη η δύναμη που μπορεί να διαλύσει την απελπισία και να βγάλει το λαό από το μαύρο σύννεφο που τον έχει τυλίξει.

 Πολλοί και πάλι είπαν πως ήξεραν ότι το ΠΑΜΕ έχει "ως γνωστόν" μεγάλες δυνατότητες οργάνωσης τέτοιων συλλαλητηρίων.

Ξεχασαν όμως να σκεφτούν τι είναι ακριβώς αυτό που συσπειρώνει το λαό εκεί και τον κρατάει στους δρόμους.
Απέφυγαν να σκεφτούν ότι αυτό δεν είναι άλλο από το στόχο και το περιεχόμενο που δίνει στους αγώνες.
Δεν μπόρεσαν να δουν ότι ο λαός εκεί βρίσκει αποφασισμένους που πιστεύουν σ' αυτό που οι άλλοι θεωρούν αδύνατο, και που το δείχνουν με πράξεις αδιαφορώντας για το κόστος.

Απέφυγαν να σκεφτούν πως μόνο όταν εξηγείς ποιος είναι ο στόχος και το τέρμα της διαδρομής,
 μπορείς να πείσεις το λαό να συμμετέχει στο δύσκολο αυτό ταξίδι του αγώνα,
 που δεν μπορεί παρά να έχει σαν τελικό προορισμό έναν και μόνο...

Αυτό που μας αναλογεί και που έχουμε τόσο ανάγκη.

Την εξουσία του ίδιου του λαού.

Ρήξη καρδιάς

Tην Παρασκευή που μας πέρασε 13 του Ιούνη, χάθηκε ένας δικός μου άνθρωπος.

Οι λεπτομέρειες έχουν σημασία μόνο για μένα και τους λίγους ανθρώπους που την ήξεραν και τη λάτρευαν.

Αυτό που έχει κάποια σημασία για όλους είναι το πώς...

Χάθηκε μέσα σ' ένα δημόσιο νοσοκομείο, καθισμένη σε μια πλαστική καρεκλίτσα για 4 και παραπάνω ώρες με φοβερούς πόνους στο στήθος.

Γύρω της ένα προσωπικό αλαφιασμένο έτρεχε πάνω κάτω να προλάβει τα διάφορα "έκτακτα περιστατικά"...

Ένας νέος γιατρός που περνούσε κάθε ...κάποια ώρα λέγοντας 2-3 κουβέντες, δε βλέπουμε κάτι..., περιμένετε λίγο, το καρδιογράφημα είναι καλό, μήπως είναι πιο σωστό να πάει σπίτι..., μισό λεπτό έρχομαι...

Εκείνη όμως πονούσε και δεν είχε κουράγιο ούτε να το φωνάξει.

Κι όποιος σωπαίνει ...χάνεται.

Υστερα ξαφνικά ένοιωσε πολύ άσχημα. Τότε μόνο την ξάπλωσαν σ΄ένα κρεβάτι.

Τράβηξαν τη μπλε κουρτίνα, κάτι έντονες ομιλίες, μια αναστάτωση, το βλέμμα της έγειρε στο πλάι, έριξε μια άδεια τελευταία ματιά στο παιδί της, "που πας ρε μάνα...", "μη μου φεύγεις γαμώ το μου...", ο μονότονος επαναλαμβανόμενος ήχος ...μπιπ, ...μπιπ, ....μπιπ, και χάθηκε.

Τότε εμφανίστηκαν κι άλλοι που "ενδιαφέρθηκαν", διευθυντές κλπ. για πολύ λίγο, η έκπληξη, κάποιες απορίες, η λύπη τους ...τι να την κάνεις πια τη λύπη τους.

Τρεις μέρες νεκροθάλαμος ψυγείο, θλίψη, θρήνος, θυμός, δάκρυα στα φανερά και στα κρυφά στις γωνιές του σπιτιού.

Δευτέρα το χαρτί της νεκροψίας που δε χρεώθηκε φυσικά στο κράτος, μην το ξοδεύουμε κιόλας στην κρίση που περνάει, και το πόρισμα ..."ρήξη καρδιάς, σε έδαφος προσφάτου εμφράγματος..."
Το έμφραγμα είχε συμβεί εκεί, εκείνες τις ώρες που τους έλεγε πως πονούσε, αλλά δεν προλάβαιναν ή δεν μπορούσαν, ...ή δεν έβλεπαν ή δε γινόταν κάτι.

Ύστερα ο χρόνος που δεν περιμένει και δε νοιάζεται για τέτοια, έκανε ένα βήμα μπροστά, το καλοκαίρι ποτάμι ορμητικό προχώρησε μια μέρα, λίγοι άνθρωποι σε μια εκκλησία, σ'ένα μπαλκόνι μ'ένα ποτήρι κρασί, απόγευμα Δευτέρας, ένα αντίο στην κυρα Λένη μας που ξέμεινε από ανάσα στις όχθες, και πάει, πάει αυτό ήτανε...

Και σκέψεις, πολλές σκέψεις, πολλά γιατί  να πηγαινοέρχονται.

Αν ήταν τα πράγματα αλλιώς...
Αν ήταν ο κόσμος όπως έπρεπε να είναι.
Αν οι γιατροί ήταν όσοι χρειαζόταν, αν το προσωπικό έφτανε...
Αν τα νοσοκομεία ήταν νοσοκομεία για όλους.
Αν οι άνθρωποι  δε χωριζόντουσαν σε κατηγορίες...

Αν μπορούσαμε ν'αλλάξουμε τον κόσμο...
Αν λατρεύαμε τη ζωή όσο της αξίζει.

Αν θέλαμε λίγο παραπάνω...αν δε φοβόμασταν.

Αντίο,άλλο ένα αντίο...

Πικρό.

Ιστορικές στιγμές...

Zούμε ιστορικές στιγμές!

Το πρόβλημα της ανεργίας λένε όλοι, πρέπει να αντιμετωπισθεί, "τα παιδιά μας..." πρέπει να έχουν μέλλον λένε μελοδραματικά οι διάφοροι υπουργοί και πρωθυπουργοί, αλλά από την άλλη υπάρχει και η πραγματικότητα!

Οπότε εκεί που μιλούσαν κλαψουρίζοντας για την ανεργία, άνοιξαν το δρόμο για τις μαζικές απολύσεις!
Η Ελληνική Χαλυβουργία απέλυσε το μισό της προσωπικό! Με τη βοήθεια και την άδεια της κυβέρνησης και των "μεταρρυθμίσεων".

"Η απόφαση του ΑΣΕ κρίνεται ιστορική όχι μόνο διότι για πρώτη φορά..." κλπ/κλπ. γράφουν οι εφημερίδες.

Με λίγα λόγια επιστρέφουμε σε άλλες εποχές "για το καλό της πατρίδας...", γιατί η εταιρεία "δεν θα ήταν βιώσιμη..." κλπ. 

Και αφού η εταιρεία έπρεπε να απολύσει το μισό προσωπικό της για να αποκτήσει "βιωσιμότητα", πρέπει η ζωή μας να γίνει αβίωτη.

Αυτό ακριβώς είαι πια ο καπιταλισμός. 

Αβίωτος.

Γιατί βεβαια κάτω από τις συνθήκες άγριου ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων εταιρειών, κάθε λίγο θα υπάρχουν επιχειρήσεις που θα απολύουν το προσωπικό τους για να γίνουν βιώσιμες.

Ο καπιταλισμός, όπως έλεγαν εδώ και πάνω από 100 χρόνια οι μεγάλοι κλασσικοί, "παράγει" ανεργία ακόμη και τη στιγμή ακριβώς που βρίσκεται σε συνθήκες ανάπτυξης. Πόσο μάλλον σε συνθήκες ύφεσης και κρίσης...

Παρ' όλα αυτά όλοι, πλην Λακεδαιμονίων, αντί να βλέπουν το ολοφάνερο, ότι δηλ. υπάρχει πια απόλυτη αναγκαιότητα ανατροπής αυτού του συστήματος, για να γίνει βιώσιμη η ζωή μας, προσπαθούν να τον σώσουν προτείνοντας διάφορους τρόπους και μίγματα διαχείρισης, προτείνοντας δηλαδή κάποιον δήθεν "ανθρώπινο καπιταλισμό", σαν να λέμε διασκεδαστικό μαρτύριο ή "ευχάριστο καρκίνο"...

Το πιο κάτω  ...ιστορικό άρθρο από την Καθημερινή.

Στη Χαλυβουργία Ελλάδος οι πρώτες ομαδικές απολύσεις

"Την πρώτη έγκριση ομαδικών απολύσεων με τη νέα σύνθεση και τον αναβαθμισμένο ρόλο του έλαβε χθες το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας, κατά τη διάρκεια πολύωρης συνεδρίασης στο υπουργείο Εργασίας επί της Σταδίου. Με ψήφους τέσσερις υπέρ και τρεις κατά, το ΑΣΕ ενέκρινε την απόλυση 45 εργαζομένων –έγκριση που εμπίπτει στη διαδικασία περί ομαδικών απολύσεων– από την εταιρεία Χαλυβουργία Ελλάδος, συμφερόντων Μάνεση. Το αίτημα της εταιρείας μετά τη μελέτη του φακέλου και των ισολογισμών της υπερψήφισαν η γενική γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, Αννα Στρατινάκη, η οποία ως πρόεδρος του ΑΣΕ εισηγήθηκε την έγκριση των απολύσεων δηλώνοντας ότι πείσθηκε από τα στοιχεία της εταιρείας, ο κ. Κ. Τσαγκαρόπουλος, ειδικός συνεργάτης του υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας κ. Γ. Βρούτση, η κ. Μ. Ντότσικα, δικηγόρος και υπεύθυνη για την πρόσφατη μελέτη που ανέθεσε το υπουργείο σχετικά με τον κατώτατο μισθό, καθώς επίσης και ο εκπρόσωπος του ΣΕΒ κ. Αντ. Βάγιας. Αρνητική ψήφο στην έγκριση των ομαδικών απολύσεων από τη Χαλυβουργία έδωσαν ο εκπρόσωπος της ΓΣΕΕ κ. Ευθ. Παπαγιάννης, ο εκπρόσωπος του υπ. Οικονομικών κ. Αντ. Τσαρνάς και η κ. Κ. Παπαδοπούλου, εκπρόσωπος του υπουργείου Εργασίας. Οι ανωτέρω δήλωσαν ότι δεν πείσθηκαν ότι από τα στοιχεία της εταιρείας πρέπει να προχωρήσει η μείωση του προσωπικού.
....


Η απόφαση του ΑΣΕ κρίνεται ιστορική όχι μόνο διότι για πρώτη φορά έπειτα από πολλά χρόνια ανάβει το «πράσινο φως» για ομαδικές απολύσεις, αλλά και λόγω της νέας σύνθεσης και του ρόλου που έχει αναλάβει, αντικαθιστώντας το υπουργοκεντρικό καθεστώς που ίσχυε μέχρι πρότινος.

....

Το εργοστάσιο της Χαλυβουργίας Ελλάδος στον Ασπρόπυργο είναι στην ουσία κλειστό από τα τέλη του 2011 λόγω μείωσης της ζήτησης και αδυναμίας εξαγωγών εξαιτίας του υψηλού ενεργειακού κόστους και της κρίσης, που είχε σοβαρές επιπτώσεις στον κλάδο από το 2008 και μετά."

ΥΓ: Για την κοροιδία του ποιοί ήταν υπερ και κατά, ποιοι πείσθηκαν και ποιοι όχι, δε χρειάζονται σχόλια. Το παιχνίδι όπως φαίνεται στο άρθρο μοιράστηκε μια χαρά...