Σκέψου καλά! -Σκέψου για σένα

Μετά από μήνες πλύσης εγκεφάλου από τα ιδιωτικά κανάλια, γύρω από το θεμα του "δίκιου" τους και των αδειών των καναλιών, η ξεφτιλισμένη προπαγάνδα συνεχίζεται.
Λες και ενδιαφέρει στ'αλήθεια κανέναν από αυτούς που βλέπουν να γκρεμίζεται η ζωή τους, το αν θα πάρει άδεια το ένα ή το άλλο κανάλι, το αν θα έχουν άδεια να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα, λιγότερα ή περισσότερα κανάλια-ιδιωτικές επιχειρήσεις, το αν θα μας κάνουν σουρωτήρι το μυαλό αυτοί οι εκείνοι οι ζάμπλουτοι επιχειρηματίες.
Λες και υπάρχει περίπτωση να γίνει έστω και λίγο καλύτερη η ζωή μας αν εξελιχθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το σήριαλ της αδειοδότησης.

Και μόνο η συμπεριφορά των ιδιωτικών καναλιών στο μεγάλο συλλαλητήριο που οργάνωσε το ΠΑΜΕ τη Δευτέρα δείχνει πολλά. Δεν έδειξαν παρά λίγα δευτερόλεπτα εικόνων από τις δεκάδες χιλιάδες που πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας και όλης της Ελλάδας λίγο πριν το τέλος των δελτίων, ενώ αφιέρωναν πεντάλεπτα σε ασήμαντες "ειδήσεις" γύρω από το τι είπε ο Τράμπ ή ξαναζεσταμένα σήριαλ άλλων εποχών όπως η υπόθεση του μικρού Μπεν που αποτελεί μόνιμο εμπόρευμα για πούληση εδώ και χρόνια.
Αυτή την κινητοποίηση του λαού φοβούνται, αυτήν κρύβουν με κάθε τρόπο!

Κατά τα άλλα μας καλούν να σκεφτούμε.
Τι;
Μα τι άλλο; το δίκιο των καναλαρχών, δηλαδή αυτών που με λύσσα πολέμησαν και συνεχίζουν να πολεμούν ενάντια στο λαό όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων, αυτών που τρομοκρατούσαν με κάθε τρόπο σε κάθε ευκαιρία, αυτών που έσπερναν το "δε γίνεται τίποτα", αυτών που καλούσαν σε υποταγή το λαό που τολμούσε να παλέψει.

Για το δικό μας δίκιο όμως; Νοιάζονται καθόλου; Μας καλούν να σκεφτούμε αυτά που μας καίνε πραγματικά; Φυσικά όχι...

Τον πρώτο λόγο στα "Σκέψου..." είχε βέβαια το MEGA.
Με διάφορα "έξυπνα" επιχειρήματα μας έλεγε να σκεφτούμε πόσο δίκιο έχουν τα κανάλια και οι καναλάρχες.

Σκέφτομαι λοιπόν τι θα γινόταν αν...

Αν όλοι αυτοί ήταν δυνατόν να είναι ανεξάρτητη ενημέρωση, λέμε τώρα, αν όλοι αυτοί νοιαζόντουσαν για τα βάσανα του κόσμου, του εργαζόμενου λαού που λιώνει κάτω από την πρέσσα της "ανάκαμψης της οικονομίας", που όλο έρχεται και ποτέ δε φτάνει, αφού ποτέ τα κέρδη δε φτάνουν και δεν είναι αρκετά για τους επιχειρηματίες.

Τι θα γινόταν άραγε αν κάθε 15' βλέπαμε διαφορετικά "σκέψου".
Αν διαβάζαμε κάθε λίγο στις οθόνες:

-"Πόσοι απολύθηκαν φέτος για να μπορούν οι επιχειρηματίες να φουσκώνουν τις τσέπες τους:" ΣΚΕΨΟΥ!

-"Δεχεσαι να κλείνει το LEDRA και να πετιούνται άνθρωποι στο δρόμο, ενώ ο επιχειρηματίας συνεχιζει να βγάζει δις από όλες τις επιχειρήσεις του σαν να μην τρέχει τίποτα; Γιατί; ΣΚΕΨΟΥ!"

-Πόσο δίκαιος κόσμος είναι αυτός που σου αφαιρεί ακόμα και δικαίωμα να δουλεύεις; Μπορεί να υπάρχει ζωή για σένα χωρίς δουλειά; Κανένας απολυμένος! Επίδομα ανεργίας για όλους! Πως αλλιώς θα ζήσεις; ΣΚΕΨΟΥ!"

-"Ακόμη κι αν δεχτούμε πως οι επιχειρήσεις δυσκολεύονται να κάνουν κέρδη αυτά τα χρόνια, τι έγιναν τα εκατοντάδες εκατομμύρια  και δις που εβγαλαν τόσα χρόνια; Σε ποιούς λογαριασμούς τα έχουν παρκάρει και τώρα σου ζητάνε να πληρώσεις εσύ, εσύ που δεν έχεις τίποτα το λογαριασμό; ΣΚΕΨΟΥ!"

-"Εχεις σκεφτεί τι σημαίνει το να συμφωνούν οι 'ειδικοί' ότι πρέπει να δοθούν κίνητρα στις επιχειρήσεις; Μήπως ότι πρέπει να σου κοπεί κι άλλο ο μισθός; ότι πρέπει να δοθεί το δικαίωμα στις επιχειρήσεις να σε απολύουν όποτε θέλουν; μήπως ότι εσύ δεν θα έχεις κανένα δικαίωμα στην ασφάλιση, στην παιδεία, στην υγεία, στη δουλειά, στη ζωή; ΣΚΕΨΟΥ!"

-"Πως θα ήταν ενας κόσμος όπου σημασία θα είχε πρώτα από όλα η δική σου ζωή και οι δικές σου ανάγκες και όχι τα κέρδη των πλουσίων και των επιχειρήσεών τους; Μήπως έφτασε η ώρα να παλέψεις για να τους ανατρέψεις; ΣΚΕΨΟΥ!"

"Γιατι μετά από τόσες κυβερνήσεις πάντα ασκείται η ίδια πολιτική με μέτρα εναντίον σου και υπέρ των πλουσίων και των επιχειρήσεών τους; Μήπως γιατί απλά αυτοί έχουν την εξουσία και όχι οι κυβερνήσεις που γίνονται αμέσως υπάλληλοί τους; ΣΚΕΨΟΥ!"

"Πάλεψε για τη δική σου ζωή, για τη δική σου εξουσία κι όχι για να ζουν αυτοί σα βασιλιάδες κι εσύ σα ζητιάνος! Ανάτρεψέ τους! Μπορείς! Πίστεψε στη δύναμή σου και γράψου στο σωματείο σου. ΣΚΕΨΟΥ!"

Βέβαια όλα αυτά μόνο με άλλη εξουσία θα μπορούσαν να γίνουν.

Όμως έχει αξία να σκεφτούμε τι επίδραση έχουν όλα αυτά στη συνείδησή του λαού.
Τι συνείδηση θα χτιζόταν αν άλλος είχε τον πρώτο λόγο;
Θα εξακολουθούσε ο λαός να μην πιστεύει στον εαυτό του ;

Εχει αξία να σκεφτούμε τι ρόλο παίζουν πραγματικά τα κανάλια όταν βρίσκονται στα χέρια επιχειρηματιών που φυσικά είναι αντίπαλοι και λυσασμένοι εχθροί του λαού;
Πόση σημασία πρέπει να τους δίνουμε λοιπόν;

Μήπως πρέπει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό να αμφισβητούμε κάθε πονηρή λέξη τους;

Μήπως πρέπει κάθε ώρα να ονειρευόμαστε και να παλεύουμε για έναν άλλο δικό μας κόσμο;

Σκέψου!

Η ελευθερία να αηδιάζεις

Στον κόσμο του καπιταλισμού, στην οικονομία της αγοράς, όλα είναι εμπορεύματα.
Από τα απλά αντικείμενα και προϊόντα μέχρι αυτά "που δεν είναι πράγματα" όλα πουλιούνται κι αγοράζονται.

Η χαρά, η λύπη, η δυστυχία, η προσωπική ζωή, τα καθημερινά δράματα, οι νίκες στους Ολυμπιακούς, τα τρομερά δυστυχήματα σαν αυτό της Αιγινας, οι εξυπνάδες, οι αθλιότητες, τα αστεία που λέει κανείς, το κουτσομπολιό, τα καμώματα του καιρού, το γέλιο και το κλάμα για ό,τι ζούμε, όλα παίρνουν τη θεση τους στους πάγκους των πωλητών και ψάχνουν τιμή και πελάτες.

Ετσι μάθαμε ανάμεσα σε άλλα, τα προσωπικά δράματα των θυμάτων στη Νίκαια της Γαλλίας, προσωπικες ιστορίες Ολυμπιονικών που δε μας χρειάζονται σε τίποτα, το πόσο καλά περνάνε οι πλούσιοι στα ακριβά νησιά, το τι εγινε στα γενέθλια της Μαντόνα, και αυτές τις μέρες τα "σπαρακτικά λόγια" των συγγενων των θυμάτων της Αίγινας.

Όλα  έπαιξαν στους τίτλους των δελτίων, άλλα με καλύτερο και άλλα με άθλιο περιτύλιγμα.

Δε μπορώ να καταλάβω τι σκατά αρέσει από αυτό τον κόσμο αυτού του τρισάθλιου παζαριού, στους φτωχούς και στριμωγμένους που περιέργως παραμένουν οπαδοί του καπιταλισμού.
Η ελευθερία να αηδιάζεις;

Δικαίωμα;

 Τι είναι δικαίωμα;

Τι σημαίνει;

Νοι'αζεται κανείς;

Υπάρχει τέτοια λέξη, τέτοια έννοια;
Θέλουμε να υπάρχει;

Καπιταλισμός.
Ένας κόσμος άγριος, γυμνός από ανθρωπιά, κυνικός μέχρι το μεδούλι.

Σ' αυτόν τον κόσμο έχουμε ένα και μόνο δικαίωμα.

Το δικαίωμα να αγοράζουμε τα "δικαιώματά" μας.

Το δικαίωμα να κινείσαι, να μορφώνεσαι, να είσαι υγιής, να αναπνέεις καθαρό αέρα, να διασκεδάζεις, να ζείς πωλείται σύμφωνα με τους νόμους της αγοράς.

Όποιος έχει  αγοράζει.

Οι άλλοι στον Kαιάδα.

Σκέψου αταξικά, παράδωσε τα όπλα στον εχθρό σου

Σε έναν πόλεμο είναι βέβαια εντελώς ηλίθιο να δέχεσαι να δυναμώσει ο εχθρός σου για να μπορέσει να σε εξοντώσει ολοκληρωτικά. Αυτός είναι και ο λόγος που ο ταξικός εχθρός, την ώρα που  βομβαρδίζει, τα δικά μας σπίτια και τη δική μας ζωή, μας λέει πως δεν υπάρχει πόλεμος, αλλά ψεκασμός με βόμβες για το καλό  όλων μας...

"Σκέψου αταξικά, παράδωσε τα όπλα σου"

Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο κύριος στόχος της προπαγάνδας του συστήματος.
Ιδιαίτερα μέσα στις συνθήκες της τεράστιας κρίσης που περνάει  ο καπιταλισμός, αυτή η προσπάθεια να θολώσουν τα νερά  αποκτάει ακόμα μεγαλύτερη σημασία.

Ο στόχος αυτός τέθηκε βέβαια εδώ και δεκαετίες, έγινε όμως εφικτός ιδιαίτερα μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού.
Τότε ο καπιταλισμός τα έδωσε όλα.
Μίλησε με όλους τους τρόπους που είχε, χρησιμοποίησε όλα τα όπλα που είχαν στη διάθεσή τους οι ιδεολογικοί του μηχανισμοί για να πείσει τους εργαζόμενους, τους καταπιεσμένους και εξουσιαζόμενους, τους από κάτω δηλαδή, πως πλέον  είχε έρθει "το τέλος της ιστορίας", πως ο ταξικός πολεμος έλαβε τέλος, πως ο κόσμος ήταν δήθεν επιτέλους ένα, πως ο καπιταλισμός επικράτησε τελειωτικά και από εκεί και μετά αποτελούσε την μία και μοναδικη αδιαμφισβήτητη επιλογή που υπήρχε!
Άλλος κόσμος πέρα από τον καπιταλισμό δεν μπορεί να υπάρξει είπαν!
Επομένως το μόνο που έμενε ήταν "να τα βρούμε", να συνεννοηθούν οι ταξικοί αντίπαλοι δηλαδή και να δώσουν τέλος σε μια "διαμάχη" που δεν είχε πια νόημα.

Η πραγματικότητα δείχνει πως το πέτυχαν σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Εκτός από τον κόσμο εκείνο που ακούει τις φωνές των μαρξιστών λενινιστών,όσων απέμειναν αμετακίνητοι και αλύγιστοι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη στις δύσκολες συνθήκες που ακολούθησαν, και εδώ στην Ελλάδα τη φωνή του ΚΚΕ, οι υπόλοιποι αποφάσισαν να βάλουν νερό στο κρασί τους, να ακούσουν τις σειρήνες του συστήματος και να βυθιστούν στην πλάνη της ταξικής συνεννόησης.

Το αποτέλεσμα βέβαια δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την αποδυνάμωση των αγώνων των εργαζόμενων που σιγά σιγά άρχισαν να χάνουν τη στόχευσή τους.
Ο στόχος σταμάτησε να είναι τις περισσότερες φορές το κτύπημα του ταξικού αντιπάλου, του εχθρού δηλαδή σε έναν πόλεμο που φυσικά συνεχιζόταν και που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει έξω από τη θέληση μας. Ο στόχος πλέον ήταν "η καλυτέρευση της ζωής όλων", πλουσίων και φτωχών, που δήθεν όλοι μαζί θα προσπαθούσαν να χτίσουν έναν καλύτερο κόσμο...
Τις συνέπειες αυτής της θολούρας που 'εφερε την αποδυνάμωση του λαικού κινήματος τις ζούμε με τον πιο σκληρό τρόπο σήμερα.

Ο ταξικός πόλεμος βέβαια ξαναλέμε ότι συμβαίνει αντικειμενικά πέρα από τη θέληση του οποιουδήποτε. Και μάλιστα όποια κι αν είναι η αντίσταση και η συμμετοχή από την πλευρά των από κάτω, των εξουσιαζόμενων, η πλευρά των εξουσιαστών δεν σταματάει στιγμή να σχεδιάζει και να πραγματοποιεί τα πλήγματά της εναντίον μας.
Αυτη είναι μια μεγάλη αλήθεια, με τεράστιες φυσικά συνέπειες, που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να κρύψουν οι μηχανισμοί του συστήματος και οι άνθρωποί τους.

Αν οι από κάτω, καταλάβαιναν ότι αυτό που συμβαίνει γύρω τους και στη ζωή τους, δεν είναι παρά  ένας φρικτός πόλεμος των κατόχων της εξουσίας εναντίον τους, που προσπαθεί να ισοπεδώσει κάθε αντίσταση, να γκρεμίσει κάθε δικαίωμα, για να σωθεί το ίδιο το σύστημα που βρίσκεται σε κρίση, θα έκαναν εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Και αυτό γιατί φυσικά, αν κατανοούσαν ότι βρίσκονται αντικειμενικά σε πόλεμο με τους ταξικούς τους εχθρούς, τους καπιταλιστές, τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων δηλαδή, δεν θα έκαναν ούτε ένα βήμα πίσω από τα δικά τους χαρακώματα. Δεν θα παραχωρούσαν τίποτα από τα δικά τους δικαιώματα και όπλα, τίποτα που να αποδυναμώνει τη δική τους θέση και θα  δυναμωνει τον αντίπαλό τους.
Αν δεν περνούσε η πλάνη της ταξικής συνεννόησης, φυσικά δεν θα δεχόντουσαν να δώσουν στον εχθρό τους δικα τους όπλα, όπως για παράδειγμα το δικαίωμα στην απεργία αλλά και τα ίδια τα σωματεία τους όσο απέχουν από αυτά, για να τους χτυπήσει ο εχθρός πιο αποτελεσματικά.

Σε έναν πόλεμο είναι βέβαια εντελώς ηλίθιο να δέχεσαι να δυναμώσει ο εχθρός σου για να μπορέσει να σε εξοντώσει ολοκληρωτικά. Αυτός είναι και ο λόγος που ο ταξικός εχθρός, την ώρα που  βομβαρδίζει, τα δικά μας σπίτια και τη δική μας ζωή, μας λέει πως δεν υπάρχει πόλεμος, αλλά ψεκασμός με βόμβες για το καλό  όλων μας...

Κάθε φορά λοιπόν που εμείς οι εργαζόμενοι ακούμε να μας ζητάνε να βάλουμε πλάτη για να δυναμώσουν οι επιχειρήσεις και η οικονομία(τους) παραδίνοντας δικά μας δικαιώματα, πρέπει να σκεφτόμαστε αυτό ακριβώς. 
Να σκεφτόμαστε ότι μας ζητούν να παραδώσουμε τα όπλα μας στον ταξικό εχθρό, βάζοντας το χέρι μας και συναινώντας στην ίδια την εκτέλεσή μας.

Ως εδώ λοιπόν!
Ώρα αντιστροφής και σοβαρής σκέψης.
Ο κόσμος αυτός είναι ταξικός θέλουμε δεν θέλουμε, και επομένως ούτε ήταν ούτε μπορεί να είναι ένα. Εκεί έξω οι αντίπαλοί μας έχουν βγάλει όλα τους τα όπλα και μας χτυπάνε αλύπητα γκρεμίζοντας κάθε μέρα άλλο ένα κομμάτι της ζωής μας,

Στον πόλεμο αυτό ας απαντήσουμε με πόλεμο.
Οργανωνόμαστε στα σωματεία μας  και παλεύουμε για τη δική μας νίκη, για τη δική μας τάξη και όχι για το ανύπαρκτο γενικό "κοινωνικό συμφέρον"
. Οργανωνόμαστε και παλεύουμε να απαντήσουμε στον πόλεμο που μας κήρυξαν βάζοντας σαν στόχο εκτός από τη νίκη στις καθημερινές μάχες για το ψωμί και το γκρέμισμα του εχθρού και της εξουσίας του συνολικά.
Μόνον έτσι ο αγώνας θα έχει αποτέλεσμα.
Οργανώνουμε την τάξη μας και χτυπάμε τον ίδιο τον εχθρό μαζί με τους πολιτικούς του εκπροσώπους που δεν είναι άλλοι από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

Όταν οριστικά ένας κόσμος απαλλαγεί από τη θολούρα και την πλάνη του "καλού όλων" και του κοινωνικού ιστού που δήθεν δεν πρέπει να διαρραγεί, ενώ ξεσκίζεται κυριολεκτικά από αυτούς που το λένε, τότε τα πράγματα θα αρχίσουν να αλλάζουν.
Οι πόλεμοι κερδίζονται με μάχες και συγκρούσεις σκληρές στα πεδία των μαχών της ταξικής πάλης και όχι με συζητήσεις στην έδρα του εχθρού και κάτω από τους όρους που βαζουν οι ισχυροί.

Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα λοιπόν κι ας κοιτάξουμε τον εχθρό κατάματα και χωρίς φόβο.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Ο οργανωμένος λαός ήταν είναι και θα είναι μια ανίκητη υπερδύναμη όταν αποφασίζει να πολεμήσει!

Ας πολεμήσουμε λοιπόν πετώντας τα ψέματα και τις πλάνες στα σκουπίδια.
Ούτε βημα πίσω!