Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Τάσος Λειβαδίτης

(Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Τάσος Λειβαδίτης)


Από όλους τους αγαπημένους τι νόημα έχει να ψάχνεις ποιον προτιμάς.
Τι αγαπάς περισσότερο;
Το καλοκαιρινό αεράκι που ανεμίζει ένα λευκό πουκάμισο κόντρα στο πέλαγος, η ένα απόγευμα κρύο με μια κούπα καφέ στο χέρι, την ώρα που η βροχή γαζώνει με ριπές το παράθυρο; Το χέρι που σ'αγγίζει και χάνεσαι ή τα γέλια που ανεβαίνουν το πέτρινο καλντερίμι κι ο χρόνος σταματάει;
Τον Ελύτη, τον Ρίτσο η το Λειβαδίτη; Απάντηση δεν υπάρχει.
Παρ' όλα αυτά ο Τάσος Λειβαδίτης είχε μέσα μου πάντα μια δική του διαφορετική γωνιά. Ενα δικό του σοκάκι που περνούσε σκυφτός, ύστερα σήκωνε το βλέμμα, έλεγε μια γλυκειά ευγενικη καλησπέρα και χανόταν σ΄ένα δικό του πάντα...

ΕΥΝΟΙΕΣ

Άνθρωποι που πολύ τους ταπείνωσαν κι ο Θεός τους λυπήθηκε
και τους έδωσε και μια προηγούμενη ζωή-
έτσι θυμούνται τώρα περισσότερα

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

Οι ονειροπόλοι στέκονται πάντα στην άκρη γιατί μόνον από κει θα περάσει,
οι φτωχοί που τους ελεούν προσφέρουν μεγαλόψυχα τον εαυτό τους
οι λέξεις μεγαλώνουν μέσα σε βράδια λησμονιάς
γυναίκες σιδερώνουν τα ξένα ασπρόρουχα κι ύστερα
πηγαίνουν στην πόρτα και κλαίνε
κι αυτός που κάνει ένα μεγάλο κύκλο πριν πάει στο σπίτι του,
γιατί δεν θέλει ακόμα να το παραδεχτεί- όχι μη με ρωτάς ,
τίποτα δεν θα επανορθωθεί
παιδιά έρημα που φεύγουν αθόρυβα από την παιδική ηλικία
ανέμελα πουλιά που βρίσκονται έναν ολόκληρο χρόνο σε άδεια
τ' αγάλματα έχουν κι αυτά τις μελαγχολικές τους ώρες
ποιήματα-κλειδιά για την τρέλα ή τον ουρανό
η φήμη - αυτό το σφαγείο
ονειρεύομαι ένα νοσοκομείο για τ' άρρωστα παραμύθια,
κύκνους μες τα καπέλα των κατάδικων,
δάφνες για νικημένους,
εμείς οι ξεχασμένοι που μας αρκεί ένα χαμόγελο
για να περάσουμε τα σύνορα του κόσμου.
Αντίο, αντίο...Τίποτα δεν θα επανορθωθεί

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

"Eπιστροφή στην κανονικότητα"

Έξοδος στις αγορές!

Έτσι λέγεται η νέα προσπάθεια να δραπετεύσει το σύστημα από την κρίση του στέλνοντας λάθος μηνύματα ή για την ακρίβεια λέγοντας ψέμματα ότι δήθεν αυτό αποτελεί ένα βήμα μπροστά για όλους μας.

Αν μπορούσαμε να συγκεντρώσουμε σε μια φράση την προπαγάνδα της θριαμβολογίας γύρω από την "έξοδο στις αγορές" η φράση θα ήταν αυτή:

"Η Ελλάδα επιστρέφει στην κανονικότητα".

Το ακούσαμε πρώτα από αναλυτές μεγάλων καναλιών και  την επόμενη από τον κ.Βενιζέλο αλλά και άλλους κυβερνητικούς παράγοντες.

Για ποιά και τί είδους "κανονικότητα" μιλάνε όμως;

Είναι κανονικότητα η εξαθλίωση;
Είναι κανονικότητα η φτώχεια;
Το 1,5 και παραπάνω εκατομμύριο άνεργοι(οι επίσημα καταγραμένοι) είναι "κανονικότητα";
Τι το "κανονικό" ή "φυσιλογικό" μπορεί να έχει ένα τέτοιο φούντωμα της ανεργίας σε μια οικονομία;
Η απελπισία όλων όσων δεν έχουν ούτε τα εντελώς στοιχειώδη για να ζήσουν αυτοί και τα παιδιά τους είναι κανονικότητα;
Τα εκατομμύρια ανασφάλιστοι που δεν έχουν καμιά πρόσβαση στην υγεία είναι κανονικότητα;
Τα σχολεία που αντί να γίνονται περισσότερα κλείνουν ένα-ένα είναι κανονικότητα;
Οι γιατροί στα Δημόσια Νοσοκομεία, που αντί να γίνονται περισσότεροι, είτε απολύονται είτε αναγκάζονται να αποχωρήσουν, είναι κανονικότητα;
Τα Δημόσιο σύστημα Υγείας που καταρρέει και δεν μπορεί με τίποτα να ανταποκριθεί στις ανάγκες που όλο μεγαλώνουν είναι κανονικότητα;

Τα διακοσάρια, τρακοσάρια και τετρακοσάρια στους μισθούς και η απόλυτη κατάργηση και λεηλασία δικαιωμάτων είναι κανονικότητα;
Το νοίκιασμα εργαζόμενων χωρίς όρους σαν σύγχρονων σκλάβων από εταιρείες είναι κανονικότητα;
Η κατάργηση με απλά λόγια του ιερού, ανθρώπινου και εντελώς απαραίτητου δικαιώματος στη σταθερή και μόνιμη δουλεία είναι κανονικότητα;
Η όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή των ..."ασφαλισμένων" στα φάρμακα είναι κανονικότητα;
Η παραπέρα συρρίκνωση της δικής μας γεωργίας και της κτηνοτροφίας είναι κανονικότητα;
Το χτύπημα του συνδικαλισμού και οι συνεχείς απόπειρες κατάργησης δικαιωμάτων όπως η
απεργία είναι κανονικότητα;
Η τρομοκρατία κι ο φόβος της απόλυσης στους τόπους δουλειάς είναι κανονικότητα;
Η αστυνομοκρατία στην Αθήνα κάθε λίγο και λιγάκι είναι κανονικότητα;
Το ψέκασμα με χημικά εργαζόμενων, νέων. συνταξιούχων και όποιου άλλου τολμάει να κατέβει στο δρόμο για να παλέψει για τη ζωή του είναι κανονικότητα;

Κι όμως... η απάντηση είναι ΝΑΙ.
Όλα αυτά, ΝΑΙ είναι κανονικότητα.
Και η αλήθεια είναι πως όλοι αυτοί που μιλάνε αυτές τις μέρες για ..." κανονικότητα" έχουν δίκιο!!
Είναι απόλυτα ειλικρινείς! Αυτή είναι πλέον η μόνη κανονικότητα που μπορούν  να υποσχεθούν!
Αυτό είναι το μόνο που μπορεί να τάξει ο καπιταλισμός.

Ακούστε τους προσεκτικά.
Μιλάνε γενικόλογα για κάποιες "καλύτερες μέρες", για "νέους δρόμους", για "αισιόδοξες προοπτικές για την οικονομία" κλπ. Μόνο που αποφεύγουν να δώσουν σ' αυτά κάποιο ...κανονικό περιεχόμενο.
Θα είναι "καλύτερες" μέρες χωρίς καλύτερους μισθούς, με χειρότερες παροχές σε όλα τα επίπεδα!
 Θα ειναι καλύτερες μέρες δηλαδή χωρίς κανονική δουλειά, καλύτερες μέρες με χειρότερη Υγεία, Παιδεία, Ασφάλιση, Πολιτισμό, Αθλητισμό... 
Αυτά ήταν όλα "υπερβολές" και "αγκυλώσεις" του παρελθόντος που "επιτέλους" ξεπεράστηκαν!


Πάμε για "επιστροφή στην κανονικότητα" λοιπόν. Τη νέα κανονικότητα που τάζει ο καπιταλισμός, η ΕΕ των διαρκών μνημονίων επιτήρησης, αυτήν την κανονικότητα της "οικονομία της αγοράς" που βέβαια μισεί τους ανθρώπους και τα δικαιώματά τους.

Επιστροφή δηλαδή σε συνθήκες άλλων εποχών, επιστροφή στην άγρια εκμετάλλευση άλλων αιώνων.
Σαν να μην υπήρξαν ποτέ αγώνες και κατακτήσεις.
Σαν να μη χύθηκε ποτέ αίμα για να γίνει η ζωή μας πιο ανθρώπινη.
Σαν να μην υπήρξαν ποτέ εξεγέρσεις κι επαναστάσεις που πήγαν την ιστορία μπροστά.

Αυτή είναι η  "κανονικότητα" τους,
 ή αλλιώς η παράδοση των απλών ανθρώπων της δουλειάς, όλου του λαού στα γούστα και τα συμφέροντα των αγορών, η υποταγή της ζωής και της ανθρωπιάς στη θρησκεία του κέρδους.

Αυτό είναι το δικό τους όνειρο όμως όχι το δικό μας!

Το όνειρό τους από τη μια και το όραμά μας για έναν άλλο δικό μας κόσμο απο την άλλη.
Σε μια διαρκή σύγκρουση όπου δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να παλέψουμε και να νικήσουμε!

Αυτός ο κόσμος είναι χωρισμένος στα δυό.
Ας το καταλάβουν όλοι.

ΠΜΣ:Τους καταδίκασαν γιατί ξέχασαν ότι ήρθαν στον κόσμο «να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ’ έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων»


Ανακοίνωση του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου για την καταδίκη των Χαλυβουργών



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ



Το μεγαλείο του αγώνα των Χαλυβουργών δε μειώνεται. Ο εννιάμηνος αγώνας εκατοντάδων εργατών που διεκδικούσαν αξιοπρεπή ζωή, που διεκδικούσαν αυτά που τους ανήκουν δε λερώνεται. Η αλληλεγγύη πολλών χιλιάδων εργαζομένων στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο δε σταματά με δικαστικές διώξεις.

Οι δικαστές βρήκαν την Τετάρτη 9 Απρίλη, ημέρα Γενικής Απεργίας για να δικαιώσουν το Μάνεση και τις αστήρικτες κατηγορίες του. Καταδίκασαν 24 χαλυβουργούς χωρίς να μπορέσουν να στηρίξουν, ή να προσωποποιήσουν καμία κατηγορία, μόνο γιατί τόλμησαν να σηκώσουν το κεφάλι τους. Τους καταδίκασαν γιατί ξέχασαν ότι ήρθαν στον κόσμο «να ζήσουν σκλάβοι, να πεθάνουν σκλάβοι, σ’ έναν κόσμο ελεύθερων αφεντάδων» όπως έγραφε και ο Κώστας Βάρναλης.

Η απόφαση αυτή δεν είναι το τέλος ενός ηρωϊκού αγώνα. Αντίθετα πρέπει να γεμίσει οργή κάθε εργαζόμενο, να τον βοηθήσει να ξεπεράσει κάθε αυταπάτη για ‘τυφλή’, ‘αντικειμενική’, ή ‘αταξική’ δικαιοσύνη. Να τον βοηθήσει να καταλάβει ότι η αποχή, η απογοήτευση, η αποστράτευση θα οδηγήσει σε υποχώρηση το κίνημα και αυτόν στη βαρβαρότητα.

Ο αγώνας των Χαλυβουργών απέδειξε ξεκάθαρα πως τα εργοστάσια δεν τα κλείνουν οι αγώνες των εργατών αλλά το κηνύγι του καπιταλιστικού κέρδους. Οι μειώσεις μισθών, οι απολύσεις και το κλείσιμο εργοστασίων είναι αναπόφευκτες σε ένα σύστημα που δεν κινείται με βάση τις ανάγκες των εργαζόμενων αλλά το κέρδος των καπιταλιστών. Άρα η μόνη λύση για να μην υπάρχουν απολύσεις, μειώσεις μισθών, κλείσιμο εργοστασίων είναι να λείψουν οι όροι της καπιταλιστικής εκμετάλευσης.

Πρέπει να τοποθετηθούμε ξεκάθαρα στο εξής ζήτημα: το εργοστάσιο της «Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο δεν το έκλεισε ο αγώνας των απεργών, αντίθετα το έκλεισε ο Μάνεσης με την στήριξη της κυβέρνησης και για να το πετύχει αυτό χρησιμοποίησε τον απεργοσπαστικό μηχανισμό, την (πάντα πρόθυμη) Χρυσή Αυγή, τα ΜΑΤ και τέλος την Δικαιοσύνη. Εξάλλου μια σειρά εργοστάσια κλείσανε ή είναι σε διαδικασία κλεισίματος χωρίς να έχει γίνει καμία απολύτως απεργία. Τα εργοστάσια θα συνεχίσουν να κλείνουνε, μέχρι να μπορέσει η εργατική τάξη να τα πάρει από τους καπιταλιστές και να τα αξιοποιήσει για την κάλυψη των αναγκών της κοινωνίας. Μόνο έτσι θα υπάρξουν οι όροι ώστε ο κοινωνικά παραγόμενος πλούτος να αξιοποιείται για την ολόπλευρη ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνίας.

Καλούμε κάθε συνάδελφο να προβληματιστεί, να ξεπεράσει την απογοήτευση, να έρθει στο Σωματείο, να αγωνιστεί για τη ζωή του.



Η φετινή Πρωτομαγιά πρέπει να αποτελέσει βήμα σ’ αυτή την κατεύθυνση, να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας, να οργανώσουμε τη δική μας γιορτή με προοπτική το δικό μας δρόμο ανάπτυξης.



Για το Δ.Σ.

Ο Πρόεδρος Ο Γ. Γραμματέας

Βασίλης Παρασκευόπουλος Νίκος Στρατηγός

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

Απεργία -Έχει νόημα!


Απεργία αύριο.
Άλλη μια μεγάλη μέρα αντίστασης.
Σε μια Ελλάδα πιο μπερδεμένη από πριν.
Μ'ένα λαό που δεν έχει αποφασίσει ακόμη τι και ποιός του φταίει.
Έναν κόσμο που είναι εναντίον των μνημονίων και της τρόικας(και ποιος δεν είναι "εναντίον" πια, ακόμη κι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δηλώνουν χαρά για το "τέλος των μνημονίων"...) αλλά όπως λένε κάποιες δημοσκοπήσεις είναι υπέρ της ΕΕ έστω και με επιφυλάξεις. Εναντίον των μνημονίων δηλαδή, αλλά υπέρ αυτών που τα επέβαλλαν.
Γενική Απεργία σε μια χώρα που προσπαθεί με το στανιό να βρει αισιοδοξία εκεί που δεν υπάρχει, δηλαδή στην "ανάκαμψη" και την "ανάπτυξη της οικονομίας", δηλ. των κερδών των επιχειρήσεων που έχουν εξασφαλίσει εργαζόμενους για ένα κομμάτι ψωμί χωρίς δικαιώματα. Τι το αισιόδοξο υπάρχει σ' αυτό για τους εργαζόμενους άραγε; Σαν να χαίρονται οι λεηλατημένοι και οι απολυμένοι που η εταιρεία "τους", που τους τσάκισε και τους απέλυσε θα έχει αύξηση κερδών...
Απεργία αύριο σε μια χώρα που σείεται από σεισμούς αυταπατών που πουλιούνται με το κιλό, ότι δήθεν το Μάιο θα ψηφίσουμε κι όλα θα αλλάξουν ξαφνικά κι η Ελλάδα θα μπεί "σε νέο δρόμο"...Πόσο νέο αλήθεια;

Η μόνη αισιοδοξία όμως, μπορεί να βρεθεί μόνο στην οργάνωση και τον αγώνα. Πουθενά αλλού.
Όσο μεγαλύτερο είναι το παραμύθι και οι αυταπάτες που πουλάνε παλιοί και νέοι σωτήρες, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η απογοήτευση που θα ακολουθήσει γι αυτούς που πιστεύουν σε υποσχέσεις δίχως βάση και περιεχόμενο.
Κι  εκείνη ακριβώς τη στιγμή, όταν όλοι οι "ειδικοί" θα προσπαθούν να βουλιάξουν το λαό στην απελπισία του "δε γίνεται τίποτα", είναι αναγκαίο όσο ποτέ να δει και να νοιώσει ο λαός πως υπάρχει μια δύναμη ικανή να σηκώσει ένα πραγματικό τείχος αντίστασης και να ξεκινήσει την αντεπίθεση. Να νοιώσει πως μπορεί να ακολουθήσει, να οργανωθεί, να πιστέψει στη δική του δύναμη και τελικά να νικήσει.

Έχει νόημα λοιπόν η αυριανή απεργία.
Έχει νόημα η όσο γίνεται πιο μαζική, πιο μαχητική συμμετοχή σ'αυτήν.
Έχει νόημα να δούν όλοι ότι την ώρα που οι άλλοι τρεκλίζουν και πέφτουν μεθυσμένοι από ψέμματα και φόβο που τον βαφτίζουν αισιοδοξία, το μέτωπο αυτών που δεν πρόκειται να το βάλουν κάτω, που δεν πρόκειται να σκύψουν το κεφάλι ή να απογοητευτούν όλο και δυναμώνει.
Έχει νόημα να δείξουμε πως είμαστε εδώ αποφασισμένοι, μαζεύοντας δυνάμεις και περιμένοντας...

Ραντεβού αύριο λοιπόν έξω από τα εργοστάσια με τις απεργιακές επιτροπές, χέρι με χέρι μ' αυτούς που πιστεύουν.
Ραντεβού στις 10πμ στην Ομόνοια με το ΠΑΜΕ.

ShareThis