Ο Ελύτης για το Νόμπελ του '79

Ακούσαμε ξανά και ξανά αυτή τη βδομάδα για το παράξενο αυτό "Νόμπελ Ειρήνης" στον Ομπάμα.Και ξεχάσαμε το Νόμπελ Λογοτεχνίας που πήρε τέτοιες μέρες ο Οδυσσέας Ελυτης και η Ελληνική ποίηση, ακριβώς 30 χρόνια πριν. Κι όταν πρόκειται για τον Ελύτη καλύτερα να αφήνεις τον ίδιο να μιλά.Ηταν λοιπόν το πρωί 10 Δεκεμβρίου του 1979...
"...Αλλ' ανάμεσα σ'αυτά μου φαίνεται πως ακούω μια ψιλή γυναικεία φωνή να τραγουδά... Τεντώνω τ' αυτί μου κι ολοένα την ακούω πιο καθαρά, σαν να πλησιάζει...Ακουμπώ τώρα πάνω σε χοντρά πουπουλένια μαξιλάρια και φοράω πυτζάμες μεταξωτές.Ο σκοπός εξακολουθεί ν' ακούγεται πιο κρυστάλλινος, πιο καθαρός.Ανάβω κι ένα δεύτερο φως.Το αμπαζούρ αυτό μοιάζει με παραμυθένιο ζώο.Γενικά το δωμάτιο αυτό με τις πολύχρωμες κουρτίνες, τα περίτεχνα τραπεζάκια τα παχιά χαλιά, δείχνει μάλλον γυναικείο.Καλά λένε ότι σ' αυτήν τη σουίτα ζούσε κάποτε η Ίνγκριντ Μπέργκμαν.Κάνω να σηκωθώ για να φορέσω τη ρόμπα μου, αλλά δεν προφταίνω.Βλέπω το πόμολο της πόρτας να γυρίζει, κι ύστερα δια μιας, ολόκληρο το ένα φύλλο να στηλώνεται διάπλατα.Στο άνοιγμα εμφανίζεται μια ωραία, ψηλή, κατάξανθη κοπέλα, με μακρύ λευκό φόρεμα σαν νυχτικό. Φοράει στο κεφάλι της ένα χρυσό στεφάνι, με φυτεμένα πάνω του τρία κεριά που ανάβουν, και κρατάει με προσοχή στα χέρια της ένα δίσκο με το σερβίτσιο του καφέ.Πίσω της, άλλες κοπέλες, πιο μικρές, δεκαπέντε δεκάξι χρονών, όλες στα λευκά και με κερί στο χέρι, λικνίζονται και τραγουδούν,ενώ τώρα η κορυφαία με αργές κινήσεις απιθώνει το δίσκο με τα σύνεργα του καφέ σ'ένα τραπεζάκι, που το τοποθετεί δίπλα μου, και ύστερα σερβίρει τον καφέ σαν κούκλα, με αυτόματες κινησεις και χωρίς ν'αλλάξει έκφραση.Ξαναπαίρνει τη θέση της επικεφαλής του χορού των άλλων,και σιγά σιγά υποχωρεί, με τα ίδια μικρά ρυθμικά βήματα, ώσπου τελικά χάνονται όλες στον σκοτεινό διάδρομο.Η πόρτα κλείνει μόνη της όπως άνοιξε.Για κάμποση ώρα μένω ασάλευτος πάνω στα μαξιλάρια μου, ύστερα πίνω δυό τρεις ρουφηξιές καφέ κι ανάβω τσιγάρο."

Νά' γινε ακριβώς έτσι;Κάπως έτσι; Η απλά έτσι θέλησε να το κρατήσει μέσα του ο Ο.Ελύτης;
Όπως και νά εχει ειναι απλά ένα υπέροχο κομμάτι απο το "Χρόνος δεσμώτης και χρόνος λυόμενος", όπου ο ποιητής , "ρίχνοντας λίγο διαλυτικό στο άθροισμα των ημερών του" προβάλει σκόρπιες στιγμές της ζωής του, παραβαίνοντας τη γραμμικότητα του χρόνου που προτείνει ο "αόρατος σκηνοθέτης", βάζοντας με τρόπο απλό, ποιητικό, προτεραιότητες καρδιάς και ψυχής.

Εδώσαμεν, εδώσαμεν!!!!

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο απο τον Ακτιβιστή εδώ.

Σοφές κουβέντες απο το Ν.Σταυρίδη(1910-12 Δεκεμβρίου 1987)

Eνα επίκαιρο βιντεάκι με το μεγάλο Νίκο Σταυρίδη που έφυγε σαν σήμερα πριν απο 22 χρόνια στις 12 Δεκεμβρίου 1987, στην πατρίδα του την Σάμο.
Περι κλοπής,υπεξαίρεσης, κατάχρησης κλπ.Σοφές κουβέντες...Δέστε το!

Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Σαν σήμερα στις 11 Δεκεμβρίου του 1922 γεννήθηκε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.Ο πιο αγαπημένος για μένα, απο όλους τους αγαπημένους τραγουδιστές.Μεγάλωσε σε μια φτωχογειτονιά στο Περιστερι που την κουβάλησε ύστερα μια ζωή μαζί του, στην καρδιά του, στην ψυχή του και στα τραγούδια του.Έκανε όλα όσα θα ονειρευόταν ενας τραγουδιστής.Τραγούδησε πιό πολύ από οποιονδήποτε άλλον όλους τους σπουδαίους που πέρασαν από τον πάμπλουτο μουσικό ουρανό της Ελλάδας.Θεοδωράκης, Χατζηδάκης,Ξαρχάκος, Μούτσης, Ελύτης, Σεφέρης, Ρίτσος, Λειβαδίτης, Γκάτσος, Παπαδόπουλος, Τσιτσάνης,Ακης Πανου, και τόσοι άλλοι και βέβαια ο Μπιθικώτσης, ηταν οι "δρόμοι" μέσα απο τους οποίους πέρασε για να φτάσει στην ψυχή μας.Ήταν οι "τόποι" οι μαγικοί που μας ταξίδεψε με την απλή,"δωρική",Ελληνική, αντρική, λαϊκή φωνή του.Ο Μπιθικώτσης έχει μια θέση μέσα μου λίγο πιο ψηλά από όλους τους άλλους γιατί πουθενά δεν "κλαψούρισε", όσο πόνο κι αν είχαν τα τραγούδια του.Πήρε ασυνείδητα, θέση θετική,αντρίκια ελληνική, δείχνοντας με τον ήχο της φωνής του μπροστά,κοιτώντας τον πόνο και την πίκρα στα μάτια, κι όχι σκύβοντας το κεφάλι με μοιρολατρική, ανατολίτικη ηττοπάθεια. Γι αυτό τον αγάπησε ο κόσμος.Γι αυτό του έδωσε τον τίτλο "η φωνή του Ελληνα".Αξίζει τον κόπο αυτό που διηγείται ο Γ.Πετρίδης για τον Ντ.Μπέρν των Talking Heads.Ήταν μέσα στο αυτοκίνητο με τον Γιάννη Πετρίδη και πήγαιναν βόλτα στο Σούνιο.Ξαφνικά ψάχνοντας στο ράδιο πέφτει επάνω στον Μπιθικώτση που τραγουδάει το "Ειμαι αητος χωρίς φτερά"."Σταμάτα το αυτοκίνητο" του λέει."Δυνάμωσέ το".Και κάθεται σοκαρισμένος απ'τη μαγική φωνή ν'ακούει κοιτώντας τη θάλασσα.Πόσο γαλάζιο άραγε να έσταζε η φωνή του Μπιθικώτση στ'αυτιά του Μπέρν!
Ο Μπιθικώτσης όσο κι αν έφυγε, είναι και θα είναι εδώ και μάλιστα με τρόπο φυσικό.Μεσα απο τις φωνές και άλλων τραγουδιστών που δεν γινόταν να μήν επηρεαστουν απο τη φωνή του.Ο Νταλάρας,ο Μητσιάς και άλλοι πολλοί είναι δικά του παιδιά.Για να μην πώ για την άλλη μεγάλη του τραγουδιού μας, τη Βίκυ Μοσχολιού, που αυτός ανακάλυψε και που έγινε για μένα η θηλυκή του εκδοχή σε όλα.Θα μπορούσα να μιλάω για πάντα για το Μπιθικώτση, αλλά θα σταματήσω εδώ αναφέροντας τίτλους τραγουδιών, που έχουν να πούν πολύ περισσότερα. "Βρέχει στη φτωχογειτονιά","Είμαι αητός χωρίς φτερά", "Μια Κυριακή","Δραπετσώνα","Σε τούτο το στενό" αλλά και άλλα, όπως "Ας ήτανε αληθινό","Γεννήθηκες για την καταστροφή", "Είχε κι εκείνος μιαν αγάπη" κλπ. θα είναι τραγούδια που σαν αρώματα παλιά, θα μπαίνουν για χρόνια ακόμα καθημερινά στα δωμάτια της ζωής μας, φέρνοντας μαζί τους, ξεχασμένες γειτονιές και αλήθειες.

Ταυτότητες στα ξένα Παν/μια;

Επειδή ακούω διάφορες μπούρδες περί ταυτοτήτων στα Παν/μια της Ευρώπης και της Αμερικής να πω κι εγώ τι είδα με τα ματάκια μου.Ενα απο τα "βίτσια" μου στα πολλά ταξίδια μες τα χρόνια με το συγκρότημα, ήταν οι επισκέψεις στα μεγάλα Παν/μια όπως ήταν το Harvard,το Cambridge,to MIT και φυσικά το Berklee που λόγω μουσικης ήταν απο τα must που δεν γινόταν να παραληφθούν.Ετσι για το γαμώτο, για το θρύλο τους κι επειδή σε μερικά απο αυτά(Harvard) ηταν πραγματικά υπέροχο να είσαι εκεί.Για να μην πολυλογώ, πουθενά δεν μου ζητήθηκε ταυτότητα, εκτός αν ήθελα να μπώ στις Βιβλιοθήκες όπου φυλάγονται παγκόσμιοι θησαυροί.Αυτή είναι και η μόνη αλήθεια.
Την καταθέτω παρότι βέβαια πιστεύω πως το ότι γίνεται στη Δύση, δεν είναι ευαγγέλιο και για μας.

Διεφθαρμένοι κατά της διαφθοράς

Ότι πιο γελοίο άκουσα χθές που ήταν λέει η "παγκόσμια μέρα κατα της διαφθοράς". Μια μέρα που όλοι οι διεφθαρμένοι πρωτομάστορες της απατεωνιάς έβγαλαν πύρινους λόγους για το ποιές είναι οι ευθύνες ΜΑΣ(!) για το τραγικό φαινόμενο, με το οποίο φυσικά καμμιά σχέση δεν έχουν αυτοί προσωπικά.Απλά έχουν ακούσει ότι συμβαίνει...κάπου...γενικά...(δεν εννοώ τον Παπούλια)
Η SIEMENS λοιπόν έδωσε λέει 100 εκ. για τον αγώνα κατά της διαφθοράς!Τώρα απο που θα εκπέσουν φορολογικά, είναι άλλο καπέλο.Φαντάσου πόσα ήταν τα κέρδη ...
Σαν τους μαφιόζους που μετά την εν ψυχρώ δολοφονία,ασπάζονται με θλίψη την οικογένεια του θύματός τους και καταθέτουν στεφάνι.Αηδία.Αραγε ψήνεται κανείς;

Υ.Γ.Πάντως τα στοιχεία που ομολογούνται ειναι απίστευτα σε καιρό μάλιστα που όλοι ψάχνουν σε άδειες τσέπες χρήματα για συντάξεις,τρύπες προυπολογισμών κλπ.
Κάθε χρόνο λοιπόν 1 τρις δολλάρια πάει για δωροδοκίες!!!Αν ψάξεις τι μας αναλογεί νάτο το ασφαλιστικό, (και όχι μόνο)!
Μήπως κάτι θέλει γκρέμισμα εδώ και τώρα.Για σκέψου...

Ποιός νομίζεις οτι είσαι;

Και να, που το όποιο ανθρώπινο πρόσωπο των παγκόσμιων κυβερνητών είχε απομείνει, εξαφανίστηκε με μιας.Φόρεσαν το πιο τραγικό, το πιο πειστικό,το πιο πονηρό ύφος που διαθέτουν.Φώναξαν τους πιο ισχυρούς φίλους που έχουν.Μαζεύτηκαν γύρω απο μεγαλοπρεπή πανελ για να μη χωράει πλέον καμιά αμφιβολία από σένα τον ασήμαντο.Κύριοι απαιτούνται σκληρά μέτρα και θυσίες.Τι θυσίες;Ανθρώπινες φυσικά."Απολύστε τους.Κόψτε τους μισθούς και τις συντάξεις τους.Κάντε τους να φτύσουν αίμα,εξαφανίστε τους,κάντε κάτι τέλος πάντων".Αρκεί να μην απειληθεί το σύστημα. Αυτό δηλαδή, που εξαφάνισε με διάφορους τρόπους το δημόσιο χρήμα που θα γινόταν επενδύσεις και δουλειές, σχολεία, βιβλία, νοσοκομεία, παιδικές χαρές,ανθρώπινες συντάξεις

John Lennon -8 Δεκέμβρη 1980

Eκείνο το βράδυ 8 του Δεκέμβρη 1980 η δουλειά στο στούντιο είχε τελειώσει κανονικά.Το Double Fantasy είχε ήδη εκδοθεί, κι εκείνες τις μέρες ο John δούλευε με την Υοκο το δικο της album "Walking on thin ice".Γύρω στις 10 το βράδυ η λιμουζίνα τους άφησε μπροστά στο Dakota building στους 72 δρόμους δυτικά απο το πάρκο, λιγα μέτρα πρίν το Metropolitan Museum. H Υοκο κατέβηκε πρώτη και περπάτησε πρός την είσοδο.Θα ανέβαιναν για λίγο στο διαμέρισμα και θα έφευγαν ξανά.Πέρασε μπροστά απο τον Chapman χωρίς να δώσει σημασία,ενω πίσω της ερχόταν ο Lennon.O John τον είδε και σίγουρα θα αναρωτήθηκε τι θέλει πάλι εκεί αυτός ο τρελός.Του είχε δώσει το αυτόγραφο που ζητούσε το απόγευμα.Τον προσπέρασε,"Μr Lennon...",έκανε λίγα βήματα κι άκουσε τους πυροβολισμούς! Έπεσε μπροστά στην πόρτα,"Με πυροβόλησαν ..." πρόλαβε να πεί έκπληκτος βλέποντας το αίμα. Η Υοκο έτρεξε πάνω του κι άρχισε τις φωνές.Σε λίγο στο νοσοκομείο Ρούσβελτ στις 10.45 το βράδυ, 8 Δεκέμβρη του 1980 ο John Lennon, ο καλύτερος των Beatles,άφησε τα τραγούδια του μόνα να μιλάνε γι αυτόν στα 40 του χρόνια.Οι γιατροί είδαν το όνομά του στην ταυτότητα που βρήκαν ψάχνοντας το σακκάκι του, λίγο μετά το θάνατό του.Ο συνθέτης του Ιmagine και τόσων μα τόσων άλλων είχε φύγει κι η μουσική θα συνέχιζε το δρόμο της χωρίς έναν απο τούς καλύτερούς της.Χωρίς αυτόν που πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλον τραγουδοποιό, ονειρεύτηκε με ένα τραγούδι έναν κόσμο καλύτερο,χωρίς παράδεισο και κόλαση, χωρίς ιδιοκτησία,χωρίς κάτι για να σκοτώσεις η να σκοτωθείς.
..Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one...

Επάγγελμα μπάχαλος

Θα το πω απλά,οπως το σκέφτομαι.Τώρα,σήμερα το βράδι κι ας μου πουν ότι θέλουν. Δέ μ'αρέσουν τα μπάχαλα.Ποτέ δε μου άρεσαν.Και δεν εννοώ την οργή τη δικαιολογημένη.Εννοώ το οργανωμένο μπάχαλο.Ύστερα σκέφτομαι πως αν δεν ανοίξει και μύτη,μπορεί και να είναι σαν να μην έγινε.Βλέπεις, το μάτι του νοικοκύρη αμα δε δεί μπάχαλο,αλλάζει κανάλι.Ο "ειρηνικός" είναι και "αιμοχαρής" μαζί.Έτσι έχει μάθει.Αλλά πάλι δε μ'αρέσει.Το μπάχαλο διώχνει τον κόσμο.Κι αν θέλεις κάτι ν'αλλάξει,δεν γίνεται χωρίς τον κόσμο.Τουλάχιστον χωρίς το μεγάλο κομμάτι του,δεν γίνεται.
Και προχτές την Κυριακή,την ώρα που βγήκαμε στο Σύνταγμα και άρχισαν να πέφτουν γύρω κρότου λάμψης και είδαμε κόσμο να τρέχει, ήταν κάπως

Πλανήτης γη,ώρα μηδέν

Η σύνοδος της Κοπεγχάγης άρχισε σήμερα.
Η κλιματική αλλαγή όμως εχει αρχίσει εδώ και καιρό.Ολα αυτά που κάποτε φοβόμασταν μήπως συμβούν, συμβαίνουν ήδη.Συμβαίνουν τώρα.Ας το βάλουμε στο μυαλό μας .Για μας, για τα παιδιά τα δικά μας αλλά και όλου του κόσμου.Ο πλανήτης φωνάζει βοήθεια όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το υποβαθμίσουν.Οι πάγοι λιώνουν τώρα.Η θερμοκρασία ανεβαίνει τώρα. Καινούργιες συνθήκες που ευνοούν την ανάπτυξη ασθενειών δημιουργούνται τώρα.Η ερημοποίηση μεγαλώνει τώρα.Το κλίμα το φωνάζει με όση δύναμη μπορεί.
Ο κόσμος αυτός είναι δικός μας.
Ας μην τους αφήσουμε να τον καταστρέψουν.ΤΩΡΑ
(Δείτε το βίντεο της έναρξης της συνόδου)

Ενα τραγούδι για το Δεκέμβρη

Ραγίζουνε οι δρόμοι απόψε από θυμό...
φωνές τρελά πουλιά γυρεύουν ουρανό
ΜΑΤαδες με πολιτικά στις άκρες κόβουν την κίνηση
Κολλάει η ανάσα στο βραχνό μου το λαιμό
βρωμάει το πρόσωπό μου μαλόξ και νερό
κοιτάει μ' απορία το βράδυ και ψάχνει εξήγηση
Σταδίου χαμηλά ακούω τρελά ουρλιαχτά
ληγμένα δακρυγόνα στα Εξάρχεια
το χέρι μου γερά μη χαθούμε είναι ζόρι σου λέω
Το νου σου στα στενά γίνεται ντου ξαφνικό
ρίχνουνε κρότου-λάμψης για εκφοβισμό
το στόμα μου στεγνό αγωνία και καπνό αναπνέω

Όμορφη πόλη άσχημα καίγεσαι ξανά
φεύγει η ζωή και πάει χαράμι
μα αυτό που μέσα μου βαθιά μου με πονά
με αίμα το έγραψε στο τζάμι
Όμορφη πόλη που άσχημα καίγεσαι και κλαις
οι οθόνες ψέμματα σου τάζουν
είναι ο παράδεισος μακρυά ότι κι αν λες
γι' αυτούς που από μακρυά κοιτάζουν

Σφυρίζουνε οι πέτρες η βιτρίνα κομμάτια
τρεχάλα πάνω κάτω μην τρίβεις τα μάτια
σκουπίδια που καπνίζουν παντού γκρεμισμένα παρτέρια
Γερά στην αλυσίδα, κρατήστε μη σπάσει
αιμόφυρτη Ελλάδα το παιχνίδι έχεις χάσει
η νύχτα ένας κρότος χειροπέδες φοράει στ' αστέρια
Καμμένα λεωφορεία πανικός κι ασφυξία
μια νύχτα του 70' ζωντανεύει η ιστορία
Η Αθήνα μια τρελή που τρέχει πίσω στον χρόνο
τελειώσανε τα λόγια και τα ψέμματα
κάποιος ριγμένος μες το δρόμο μες τα αίματα
"Τι τον χτυπάτε ρε...ένα πεσμένο παιδί είναι μόνο..."

Όμορφη πόλη...

Υ.Γ.Το τραγούδι αυτό γράφτηκε πέρυσι Κυριάκη πρωί 7 Δεκέμβρη 2008

Αλέξης Γρηγορόπουλος

Κάθε φορά που ακούω φωνές στο δρομο,
η πόρτα τρίζει, ανοίγεις και μπαίνεις.
Με πάνινα παπούτσια κι εκείνη τη μπλούζα
MARVIN AND FRIENDS
και τη μπλέ ριγέ ζακέτα σου.
"Μή με ξεχνάτε " μου λές
κι όλο κοιτάζεις στα χαμένα.
"Υπάρχει ελπίδα ρε φίλε;" ρωτάς
κι εγώ δεν ξέρω τι να πω.
Κοιτάζω πίσω και τρέχω εκεί,
γωνία Μεσολογγίόυ και Τζαβέλλα,
εκεί που σ'άφησα για να σε ξαναβρώ.
Μπερδευω κόσμους μεταξύ τους,
σπάω το χρόνο , ανακατεύω τα κομμάτια.
Τα Πολυτεχνεία, τους Δεκέμβρηδες, τις χαμένες επαναστάσεις,
που ζεσταίνονται σα φυλλαράκια,
σα φυλλαράκια σε μια γωνιά στην άσφαλτο
που σκάνε μύτη μόλις ανάβει φωτιά.
"Οι ουτοπίες ρε φίλε, οι ουτοπίες..."
σ'ακούω να μουρμουρίζεις.
Δεν εισαι πια δεκάξι, μεγάλωσες,
μακρύναν τα μαλλιά σου,
βαθύνανε τα μάτια σου σα θάλασσες.
Πέρασες απ'την άλλη μεριά αλλά να...,
όποτε βλέπω άδεια καρέκλα
και τον καφέ ν'αχνίζει μόνος στο τραπέζι,
σε σκέφτομαι και λέω πως είσαι συ...
Αραγε ήσουνα στο λάθος μερος, τη λάθος στιγμή;
Η εχει απλά η ζωή εναν τρόπο να μιλαει,
και διάλεξε εσένα να τα πείς,
να πείς τη "λέξη και το γράμμα"
χωρίς να βγάλεις ένα αχ την ώρα που έπεφτες;
Να πείς πως κάναμε πίσω, πως το ξεχάσαμε το όνειρο,
το καταδώσαμε έτσι απλά για ένα τίποτα,
για μια "ζωή" σε εισαγωγικά,
μ' ένα κλεμμένο εισιτήριο στην τσέπη,
μια δανεική διαδρομή λίγο πιο πέρα.
Λιγο πιο πέρα που;;;;
Α ρε φίλε, καταμόναχο αγριμάκι,
μια στάλα ουρανός ήσουνα μόνο,
ενα φωσάκι τόσο δα μά κοίτα...
Ενα παιδί σαν όλα τα παιδιά,
που όμως μια ανάσα, ενα γέλιο του τρελό,
ενα αντριλίκι παιδικό,
ζυγίζει αλήθεια πιο βαριά
απ'όλες τις υπέροχες κοσμοθεωρίες.
Σου χρωστάω, σου χρωστάμε
αυτή τη στάλα ουρανό,
αυτή τη στάλα ουρανό ρε γαμώτο...
Καθε φορά που μυρίζει καπνια και δακρυγόνα,
ανοίγεις την πορτα και μπαίνεις.
Με πάνινα παπούτσια κι αυτή τη μαύρη μπλούζα Marvin and friends.
"Mή με ξεχνάτε ρε φίλε,μη με ξεχνάτε" μου λες

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου,17.00: Ολοι στο σημείο της δολοφονίας

Από Σίβυλλα

Ματωμένη Κυριακή-3 Δεκέμβρη 1944

Εκείνη τη νύχτα 2 πρός 3 του Δεκέμβρη του '44 η Αθήνα δεν κοιμήθηκε.Ετοιμαζόταν για το μεγάλο συλλαλητήριο του ΕΑΜ την άλλη μέρα το πρωί.Σε όλες τις συνοικίες γραφόντουσαν τα συνθήματα στα πλακάτ και στα πανό."Ζήτω οι σύμμαχοι",'Όχι Βασιλιά" ,"ΕΑΜ-ΕΛΑΣ", "Λαοκρατία".
Δεν είχαν περάσει ούτε 40 μέρες από την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης,ο λαός δεν είχε προλάβει να χαρεί καλά καλά,να γιορτάσει τη απελευθέρωση και τα πράγματα γυρίζανε παράξενα,πρός μια κατεύθυνση που κανείς δεν φανταζόταν λίγο πρίν.
Το περίφημο "και εις την Λαοκρατία πιστεύομεν",που είχε πεί ο Γ.Παπανδρέου απο το μπαλκόνι στις 18 του Οκτώβρη, ήταν τώρα ένα κουρελόχαρτο που σερνόταν στους άδειους δρόμους της πρωτεύουσας.Σε λίγες ώρες θα ποδοπατιόταν κατακόκκινο στην πιό τραγική, την πιο άδικη μέρα της νεότερης Ελλ.Ιστορίας.Τη "Ματωμένη Κυριακή" 3 Δεκέμβρη 1944.Τη μέρα που οι νικητές του αντιναζιστικού αγώνα, δηλ. το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ, αποφασίστηκε να χτυπηθούν, να κυνηγηθούν, να συκοφαντηθούν και να εξοντωθούν τελικά από τους Αγγλους , αφού η παρουσία τους σε μια δημοκρατική εξέλιξη στην Ελλάδα χάλαγε τα σχέδια τους.
Πρωί της Κυριακής απο όλες της γωνιές της πόλης εκατοντάδες χιλιάδες λαού φθάνουν μπροστά στην πλατεία Συντάγματος, σε μια ειρηνικη και άοπλη πορεία.Η λιακάδα έχει βοηθήσει να γίνει το μεγαλύτερο συλλαλητήριο που έγινε ποτέ στην ιστορία και ο ενθουσιασμός είναι χωρίς προηγούμενο.Νέοι, ηλικιωμένοι, εργάτες, γυναίκες, μικρά παιδιά, μαθητές, διανοούμενοι, όλοι αγκαλιά βαδίζουν προς τον Άγνωστο Στρατιώτη.Σημαίες της Ελλάδας,της Αγγλίας,της Ρωσίας,της Αμερικής ανεμίζουν παντού.Ξαφνικά κάποιο χέρι που αργότερα αποκαλύπτεται οτι ήταν του Αγγ.Εβερτ= διευθυντή της Αστυνομίας- δίνει το σύνθημα!

1η Δεκέμβρη 1944- Πικρό άρωμα εμφυλίου

Ενας από τους λόγους που οδήγησαν στα Δεκεμβριανά του '44 και από εκεί στον εμφύλιο ηταν το ζήτημα της δημιουργίας νέου τακτικού στρατού στην Ελλάδα μετά την Απελευθέρωση.Το λεγόμενο "στρατιωτικό ζήτημα".Από τΙς διαπραγματεύσεις στο Λίβανο και στην Καζέρτα ανάμεσα στο ΕΑΜ,τους Αγγλους και τους Ελληνες πολιτικούς των παραδοσιακών αστικών κομμάτων που ήταν στον πόλεμο εκτός Ελλάδας,φάνηκε οτι θα ήταν ενα δύσκολο πρόβλημα.Οι Άγγλοι ήθελαν να ξεφορτωθούν με τον ένα η τον άλλο τρόπο τον ΕΛΑΣ,ενώ το ΕΑΜ δεν μπορούσε φυσικά να δεχτεί ότι δεν θα είχε ακριβώς ισάριθμη δύναμη με τους υπόλοιπους που θα αποτελούσαν το νέο στράτευμα, ενώ προσπαθούσε να βρεί τρόπο ώστε ο νέος στρατός να είναι δημοκρατικός, μακριά από τα φασιστικά στοιχεία της δικτατορίας του Μεταξά και τους συνεργάτες των Γερμανών.Αρχές Νοέμβρη διορίζεται απο τον Γ.Παπανδρέου υπεύθυνος της ανασυγκρότησης ο δημοκρατικός στρατηγός Οθωναίος.Αυτός ορίζει επιτελάρχη του τον βενιζελικό αρχιστράτηγο του ΕΛΑΣ Στ.Σαράφη.Ο Σκόμπυ πετάει στα σκουπίδια το διορισμό Σαράφη και προτείνει τον Χίτη στρ.Βεντήρη.Ο Οθωναίος φυσικά παραιτείται και το τοπίο σκοτεινιάζει.Οι συζητήσεις συνεχίζονται χωρίς κάποιο αποτέλεσμα,ενω φαίνεται καθαρά η διάθεση των Άγγλων απέναντι στον ΕΛΑΣ.
1η Δεκεμβρίου του 1944 η Ελλαδα μαθαίνει το τελεσίγραφο του στρατηγού Σκόμπυ για τη διάλυση του ΕΛΑΣ, το οποίο ρίχνεται με αεροπλάνα παντού.Ο Αγγλος στρατηγός αποκαλύπτοντας τον ρόλο του, επεμβαίνει και ουσιαστικά σταματάει τις συζητήσεις που γίνονται για το πως θα λυθεί το θέμα της δημιουργίας του νέου Ελληνικού στρατού και αποφασίζει και διατάσσει τη διάλυση του ΕΛΑΣ, και μάλιστα ενώ ο πόλεμος κατά των Γερμανών μαίνεται σε όλη την Ευρώπη.Ο δρόμος για την προσχεδιασμένη σύγκρουση έχει ανοίξει.Οι υπουργοί του ΕΑΜ παραιτούνται και αναγγέλλεται γενική απεργία για τις 2 Δεκέμβρη 1944 και συλλαλητήριο για την Κυριακή 3/12.Ο χειμώνας μπαίνει στην Αθήνα, που δεν έχει προλάβει ακόμα να χαρεί την Απελευθέρωσή της,με λιακάδες. Όμως μέσα του κουβαλάει την πιο τραγική σελίδα της νεότερης Ελλ.ιστορίας.Τον εμφύλιο πόλεμο.