Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Ξένος



Μ ενοχλούν οι σημαίες, οι "πατρίδες" έτσι γενικά κι αόριστα, η ανόητη ή μάλλον πονηρή κι επικίνδυνη εθνολατρεία και φυσικά οι παρελάσεις.
Πάντα μ' ενοχλούσαν.

Εκεί που "δεν υπάρχει μία" και τα ταμεία της πατρίδος κλαίνε κ σου ζητάνε να γδάρεις την άδεια τσεπη σου για να βοηθήσεις την "εθνική προσπάθεια", να τα F16, τα τανκς και ο στρατός στο δρόμο!

 Λεφτά υπάρχουν...τα δικά σου...

Κι εσύ να χειροκροτάς με κρυμμένο λυγμό τα όπλα του κράτους που φυσικά θα στραφούν εναντίον σου αν τολμήσεις να απαιτήσεις τη ζωή σου πίσω. 

Στο Σύνταγμα φαντάροι μοιράζουν δωρεάν σημαιάκια...

κι εγώ "Ξένος" εντελώς μες τον κόκκινο ουρανό μου κοιτάζω έξω τη βροχή 



ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1821 Η κοινωνικο-οικονομική αντίθεση που βρήκε τη λύση της



Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης αποβιβάζεται στο Ιάσιο
Επισήμως, η επανάσταση του '21 ξεκίνησε στις 25 Μάρτη, ενώ είναι γνωστό ότι στις 21 Μάρτη είχε σηκώσει τη σημαία της επανάστασης ο Π. Καρατζάς στην Πάτρα και στις 23 Μάρτη ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωσε την Καλαμάτα, αφού πρώτα από τις 22 Φλεβάρη 1821, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης (αρχηγός της Φιλικής Εταιρίας) είχε περάσει τα σύνορα της Ρωσίας με την οθωμανική αυτοκρατορία, κηρύσσοντας στη Μολδαβία την επανάσταση.

Η επιλογή της 25ης Μάρτη σηματοδοτεί αυτό που το επίσημο κράτος ήθελε να επιβάλει: ότι η «σημαία της Επανάστασης υψώθηκε από το δεσπότη Παλαιών Πατρών Γερμανό». Η επιλογή αυτή έγινε μετά τη νίκη της Επανάστασης, για να επιβάλει στο συμβολισμό και τη συμμετοχή της επίσημης εκκλησίας στην Επανάσταση, παρότι αυτό καθαυτό το γεγονός της «σημαίας στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό» είναι ανύπαρκτο.

Καθώς, όμως, τα γεγονότα είναι πεισματάρικα, να θυμίσουμε ότι η ηγεσία της επίσημης εκκλησίας και στον ελλαδικό χώρο, όπως και το Φανάρι, ήταν εχθρός της Επανάστασης. Ο συγγραφέας της «Ελληνικής Νομαρχίας» «Ανώνυμος Ελλην», «ξεσκεπάζει και μαστιγώνει αλύπητα τους εχθρούς της Επανάστασης, τους εκμεταλλευτές του λαού, τον κλήρο, τους Φαναριώτες, τους κοτζαμπάσηδες», (από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη, «Κείμενα από την απομόνωση»). Γνωστοί είναι, επίσης, οι χαρακτηριστικοί διάλογοι του Παπαφλέσσα με τους κοτζαμπάσηδες και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στη Βοστίτσα (σήμερα Αίγιο), στις 26 Γενάρη 1821, όταν ως πληρεξούσιος του Αλέξανδρου Υψηλάντη τους συνάντησε στο σπίτι τού Αντρέα Λόντου, προκειμένου να τους πείσει να συμμετάσχουν στην Επανάσταση. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός αρνιόταν την Επανάσταση, ρωτώντας: «Πού πολεμοφόδια; Πού όπλα; Πού χρήματα πολυάριθμα; Πού στρατός πεπαιδευμένος; Πού στόλος εφοδιασμένος;». Για να καταλήξει: «... Αλλ' εις την εποχήν ταύτην οποία δείγματα θετικότητας έχομεν, διά να πιστεύσωμεν όσα λέει ο Δικαίος και όσα γράφει ο Υψηλάντης;». Ενώ ο Σωτήρης Χαραλάμπης είπε: «... πιστεύω πως η Ρωσία, όπου έχει την ίδια θρησκεία μ' εμάς, θα συντροφέψει τον Υψηλάντη με στρατεύματα... Μα εμείς εδώ, αφού ξεκάνουμε τους Τούρκους, σε ποιον θα παραδοθούμε; Ποιον θα 'χουμε ανώτερο; Ο ραγιάς, αφού πάρει τα όπλα δε θα μας ακούει πια και δε θα μας σέβεται και θα πέσουμε στα χέρια εκείνου, που δεν μπορεί να κρατήσει το πιρούνι να φάει! (σ.σ. αυτός ήταν ο Νικήτας Φλέσσας, αδελφός του Παπαφλέσσα). Κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να 'χει δικαιώματα»! Αυτό ήταν το πραγματικό τους πρόβλημα. Ο επαναστατημένος λαός, με τα όπλα, θα αφαιρούσε τα προνόμια των κοτζαμπάσηδων, θα αποκτούσε ο ίδιος δικαιώματα.


Ξυλογραφία του Α. Τάσσου



Αλλά ο Παπαφλέσσας τούς δίνει την πρέπουσα απάντηση: «Η Επανάσταση είτε θέτε είτε όχι θα γίνει! Πάρτε το απόφαση. Αν εσείς γυρεύετε να την εμποδίσετε, εγώ πήρα προσταγή από την Αρχή να ξεσηκώσω το λαό και να την κάνω. Και τότες όποιον βρουν ξαρμάτωτο οι Τούρκοι, ας τον κόψουν...». Για να του ανταπαντήσει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός: «Είσαι απατεώνας, άρπαγας, εξωλέστατος!» (Αμβρόσιος Φραντζής «Επιτομή της ιστορίας της αναγεννηθείσης Ελλάδας, τ. α΄ σελ. 98).

Ο μοχλός

Σε κάθε ιστορική εποχή, μια κοινωνική τάξη προβάλλει ως πρωτοπόρα, αποτελώντας την ηγέτιδα δύναμη - μοχλό της κοινωνικής προόδου. Την περίοδο που εξετάζουμε, ο ρόλος αυτός ανήκε στην αστική τάξη, η οποία διαμορφώθηκε και αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του φεουδαρχικού συστήματος. Σε μια μακρόχρονη πορεία, οι φεουδαρχικές σχέσεις παραγωγής έγιναν εμπόδιο για την περαιτέρω ανάπτυξη των νέων παραγωγικών δυνάμεων, των καπιταλιστικών. Επρεπε, λοιπόν, να σπάσουν. Και έσπασαν, με τη νίκη των αστικών επαναστάσεων, οι οποίες συνέτριψαν τη φεουδαρχική εξουσία και συγκρότησαν τα αστικά έθνη - κράτη.

Η ελληνική Επανάσταση του 1821 δε διέφερε ως προς αυτό, από τις αντίστοιχες επαναστάσεις και κινήματα που σημειώθηκαν σε μια σειρά χώρες το ίδιο διάστημα. Βεβαίως, πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες οθωμανικής κατάκτησης, με ηγετική δύναμη την ελληνόφωνη χριστιανική αστική τάξη. Ηταν, επομένως, εθνικοαπελευθερωτική στη μορφή και αστικοδημοκρατική στο περιεχόμενο.

Οπως σε όλες τις αστικές επαναστάσεις, έτσι και στην ελληνική του 1821, πήραν μέρος, ως κινητήριες δυνάμεις, οι πλατιές μάζες της αγροτιάς, καθώς και η μικρή ακόμα αριθμητικά εργατική τάξη (ναύτες, τεχνίτες, κ.ά.). Ο μαζικός λαϊκός ηρωισμός, ακόμα και μεταξύ των αμάχων, η συλλογική δράση που έλαβε όλες τις μορφές πάλης - και κυρίως την ένοπλη - η αυτοθυσία, σφράγισαν τον πολυετή αγώνα, αφήνοντας πίσω διαχρονικά διδάγματα.

Η κίνηση των πραγμάτων


Φώτης Κόντογλου: «Αρματολοί και Κλέφτες»

Η Συνθήκη του Κιουτσούκ - Καϊναρτζή (1774) και οι ναπολεόντειοι πόλεμοι (1793 - 1813) δημιούργησαν τις συνθήκες για ραγδαία ανάπτυξη και κερδοφορία του ελληνικού εμπορικού και ναυτιλιακού κεφαλαίου. Εκατοντάδες πλοία ναυπηγήθηκαν, εμπορικά δίκτυα εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη, ενώ οι δραστηριότητες των Ελλήνων κεφαλαιούχων επεκτάθηκαν γρήγορα στους τομείς των τραπεζών και των ασφαλειών. Σημαντική υπήρξε, επίσης, η ανάπτυξη της βιοτεχνίας.

Κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, η ελληνική αστική τάξη, πέραν της οικονομικής δύναμης, οπλίστηκε ακόμη με ιδεολογία και πολιτικό πρόγραμμα, που άντλησε από το Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση. Τα εμπορικά - βιοτεχνικά κέντρα των Ελλήνων αποτέλεσαν πνευματικά φυτώρια, όπου συντελέστηκε η εθνική αφύπνιση, μετατρέποντας το «χριστιανικό γένος των Ρωμαίων» σε «ελληνικό έθνος». Στην εθνική συνειδητοποίηση προστέθηκε σε μια πορεία και η επαναστατική ψυχολογία.

Ολη αυτή η κίνηση - απειλή για την παλαιά τάξη πραγμάτων - προκάλεσε την αντίδραση της επίσημης Εκκλησίας, η οποία καταδίκασε τα «αθεΐας λίμπερα» των Γάλλων, ζήτησε να καούν τα «ανίερα» βιβλία (όπως του Βολτέρου) και να αφοριστούν όσοι τα διάβαζαν.

Ο πυρήνας

Η ανερχόμενη αστική τάξη δεν υπήρξε μόνον ο κοινωνικός φορέας της εθνικής αφύπνισης - συνειδητοποίησης, αλλά και ο οργανωτής της Επανάστασης, στην οποία προσέδωσε σαφές ιδεολογικοπολιτικό περιεχόμενο. Ο Ρήγας Φεραίος μέσα από τον Θούριο πρόβαλλε τόσο ένα απελευθερωτικό σχέδιο όσο και ένα πολιτικό πρόγραμμα. Εκεί, καθώς και στο έργο του Νέα Πολιτική Διοίκησις που ακολούθησε, καλούσε σε εξέγερση όλους τους λαούς της Βαλκανικής («Χριστιανούς και Τούρκους»), με σκοπό το γκρέμισμα της οθωμανικής κυριαρχίας και τη δημιουργία μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας. Ο Ρήγας ήρθε σε επαφή με το Διευθυντήριο της Γαλλικής Επανάστασης, ίδρυσε μυστική Εταιρία και ανέπτυξε δράση στα εμποροβιοτεχνικά κέντρα των Ελλήνων, στον ελλαδικό χώρο και τα Βαλκάνια.

Η σύσταση συνωμοτικών οργανώσεων με ταξικούς - εθνικοαπελευθερωτικούς σκοπούς υπήρξε συνήθης πρακτική για τα αντίστοιχα κινήματα της εποχής. Εκτός από την Εταιρία του Ρήγα, συγκροτήθηκαν τα επόμενα χρόνια μια σειρά οργανώσεις, όπως η Εταιρία των Πέντε, το Ελληνόγλωσσον Ξενοδοχείον (Παρίσι 1809), η Φιλόμουσος Εταιρία (Αθήνα 1813) και, βεβαίως, η Φιλική Εταιρία (Οδησσός 1814). Η τελευταία υπήρξε σαφώς η πιο σημαντική, τόσο από την άποψη της μαζικότητας, όσο και της μαχητικότητας, αλλά και του ρόλου τον οποίο έπαιξε.

Στον πυρήνα της Φιλικής Εταιρίας (ΦΕ) ήταν η αστική τάξη. Στις γραμμές της εντάχθηκαν πολλοί σημαίνοντες έμποροι και τραπεζίτες (όπως οι Α. Κροκίδας ή ο Εμμ. Παππάς αντίστοιχα), εφοπλιστές (όπως οι Κουντουριώτης και Μέξης), κ.ο.κ. Η οργάνωση, η δομή και οι αρχές λειτουργίες της ΦΕ αντλούνταν από την αντίστοιχη ευρωπαϊκή εμπειρία, ιδιαίτερα της καρμποναρίας.

Στη συνέχεια, μυήθηκαν στη ΦΕ και κοτζαμπάσηδες (όπως οι Π. Μαυρομιχάλης και Λόντος, οι Ρούφοι και οι Ζαΐμηδες), Φαναριώτες (όπως οι Μαυροκορδάτος, Νέγρης, Νούτσος και Φιράρης) και ανώτεροι κληρικοί (όπως οι Α. Γαζής, Παλαιών Πατρών Γερμανός και Ιγνάτιος Ουγγροβλαχίας). Οι δυνάμεις αυτές δεν υπήρξαν ομοιογενείς, δημιουργώντας συχνά αντιθέσεις και τριβές στους κόλπους της Φιλικής, ενώ η στάση τους στην Επανάσταση ποίκιλλε. Τέλος, ενόψει της ταυτόχρονης κήρυξης της Επανάστασης στα Βαλκάνια εντάχθηκαν στη ΦΕ πολλοί Σέρβοι, Βούλγαροι, Μολδαβοί και Βλάχοι. Το 1819 - 1820 άρχισαν να στρατολογούνται στο Μοριά και μέλη από τις λαϊκές τάξεις.

Παραμονές του 1821, ο μηχανισμός της Φιλικής κινητοποιήθηκε για την έκρηξη της Επανάστασης. Στην Πελοπόννησο, όπου θα δινόταν βάρος λόγω της ύπαρξης συμπαγούς ελληνικού πληθυσμού και της έλλειψης σημαντικών οθωμανικών δυνάμεων (οι οποίες είχαν δεσμευτεί για την αντιμετώπιση του Αλή πασά των Ιωαννίνων), στάλθηκαν οι Παπαφλέσσας και Αναγνωσταράς. Στις 22 Φλεβάρη 1821, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης (αρχηγός της ΦΕ) πέρασε τα σύνορα της Ρωσίας με την οθωμανική αυτοκρατορία, κηρύσσοντας στη Μολδαβία την Επανάσταση.

Η διαπάλη για τη νέα εξουσία


Από τη στιγμή της έκρηξης της Επανάστασης, κάποιοι κοτζαμπάσηδες συμπαρατάχτηκαν με τους εμπόρους, τους εφοπλιστές, κ.λπ., ενώ άλλοι βρέθηκαν σε αντιπαράθεση με αυτούς, σε μια προσπάθεια να επικρατήσουν ως η ηγεμονική μερίδα της αστικής τάξης. Η σύγκρουση για τον έλεγχο των επαναστατικών διεργασιών και οργάνων υπήρξε σφοδρότατη.

Η σύγκρουση αυτή εκφράστηκε τόσο στο επίπεδο διαμόρφωσης των νέων επαναστατικών δομών και θεσμών (συντάγματα, διοίκηση, κ.λπ.), όσο και στη διαπάλη για την εξουσία, που δεν άργησε μάλιστα να λάβει και ένοπλη μορφή (οι λεγόμενοι «εμφύλιοι»).

Η διαπάλη, που αρχικά εκφράστηκε σε πολιτικό επίπεδο, οδήγησε γρήγορα στη διάσπαση της κεντρικής Διοίκησης και τη δημιουργία δύο χωριστών κυβερνήσεων: Της Τρίπολης (κοτζαμπάσηδες - Κολοκοτρώνης) και του Κρανιδίου (Υδραίοι, Μαυροκορδάτος, Κωλέττης και οι κοτζαμπάσηδες Λόντος και Ζαΐμης). Σύντομα, οι αντιθέσεις αυτές έλαβαν και ένοπλη μορφή.

Η κυβέρνηση του Κρανιδίου έδρασε αποφασιστικά. Επιτέθηκε σε όλα τα στρατηγικά σημεία που έλεγχε η άλλη πλευρά, κατέλαβε την Ακροκόρινθο, ενώ έθεσε σε πολιορκία Ναύπλιο και Τρίπολη. Δίχως προοπτική άμεσης επικράτησης της μίας ή της άλλης μεριάς, η πρώτη φάση του «εμφυλίου» (α' εξάμηνο του 1824) έληξε με συμβιβασμό, σαφώς όμως υπέρ της κυβέρνησης του Κρανιδίου. Οι «στασιαστές» αμνηστεύτηκαν, αποκλείστηκαν όμως από τα όργανα της κεντρικής Διοίκησης.

Βεβαίως, οι προσωρινά ηττημένοι κοτζαμπάσηδες δεν προτίθεντο εύκολα να καταθέσουν τα όπλα. Οταν στις εκλογές της 3ης Οκτωβρίου 1824 για το Βουλευτικό - Εκτελεστικό δεν κατάφεραν και πάλι να συγκεντρώσουν την πλειοψηφία, άρχισαν να προσανατολίζονται ξανά προς την ένοπλη σύγκρουση: Κάτι που το επιδίωκε εξίσου και η άλλη πλευρά, ώστε να λύσει οριστικά το ζήτημα της μορφής άσκησης της εξουσίας. Ξεκίνησε, λοιπόν, η δεύτερη φάση του «εμφυλίου», που επικεντρώθηκε κυρίως στην Τρίπολη και έληξε στα τέλη του 1824 με ήττα των κοτζαμπάσηδων και τη φυγή τους εκτός Πελοποννήσου.

Τόσο οι ενδοαστικές συγκρούσεις, όσο και οι αλλεπάλληλες στρατιωτικές ήττες τα επόμενα χρόνια (1825 - 1827) ευνόησαν τις δυνάμεις εκείνες που ζητούσαν περιορισμό των χρονοβόρων κοινοβουλευτικών διαδικασιών και περισσότερο συγκεντρωτική διακυβέρνηση, στα πρότυπα μιας συνταγματικής μοναρχίας.

Σε μια περίοδο, λοιπόν, έντονων πολιτικών ζυμώσεων πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά και η οργάνωση των αντιτιθέμενων συμφερόντων σε κόμματα: Το Αγγλικό, το Γαλλικό και το Ρωσικό. Η ονομασία τους, που παραπέμπει στις αντίστοιχες «προστάτιδες Δυνάμεις», δεν υποδηλώνει εξάρτηση (όπως μονοσήμαντα και ισοπεδωτικά έχει ειπωθεί στο παρελθόν), αλλά τμήματα αστικά προσκείμενα, από άποψη συμφερόντων, σε κάποιο ισχυρό κράτος.

Οδεύοντας προς την Γ' Εθνοσυνέλευση, το ζήτημα που βρέθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής διαπάλης ήταν η αναζήτηση διεξόδου στο τέλμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων (κυριαρχία Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, πτώση Μεσολογγίου, κ.λπ.), μέσω της εξασφάλισης κάποιας διεθνούς διαμεσολάβησης - προστασίας ή την εκλογή ξένου μονάρχη. Στην κατεύθυνση αυτή κινήθηκαν όλα τα κόμματα. Την πρωτοβουλία ανέλαβαν από τα μέσα του 1825 οι «αγγλόφιλοι» με τη λεγόμενη Αίτηση προστασίας (ή Πράξη υποταγής). Η Γ' Εθνοσυνέλευση ψήφισε τον Ι. Καποδίστρια ως κυβερνήτη της Ελλάδος.

Το καλοκαίρι του 1827, η πορεία της Επανάστασης φαινόταν καταδικασμένη. Η πορεία αυτή ανατράπηκε από μια σειρά παρεμβάσεις του διεθνούς παράγοντα. Το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης (1826) και η Συνθήκη του Λονδίνου (1827), η ναυμαχία του Ναβαρίνου (Οκτώβρης 1827), ο ρωσοτουρκικός πόλεμος (1828 - 1829) και η αποστολή γαλλικού εκστρατευτικού σώματος κατά του Ιμπραήμ στο Μοριά (Ιούλιος 1828) υπήρξαν γεγονότα - σταθμοί ενόψει της αναγνώρισης της Ελλάδας ως ανεξάρτητου κράτους (Πρωτόκολλο του Λονδίνου, 3 Φλεβάρη 1930). Βασικός όρος της ανεξαρτησίας των Ελλήνων υπήρξε η μορφή του πολιτεύματος, το οποίο όφειλε να είναι μοναρχικό.

Το Γενάρη του 1828 αφίχθη στην επαναστατημένη Ελλάδα ο Ι. Καποδίστριας. Ο νέος κυβερνήτης προέβη άμεσα στη συγκέντρωση όλων των εξουσιών, γνωρίζοντας πως για να εφαρμοστούν οι αναγκαίες αστικές μεταρρυθμίσεις και να στερεωθεί το αστικό κράτος απαιτούνταν άμεσες κινήσεις, απαλλαγμένες από χρονοβόρες κοινοβουλευτικές διαδικασίες, επιβαλλόμενες με πειθώ ή και αυταρχισμό - όπου και όποτε αυτό κρινόταν αναγκαίο.

Οι αποκλεισμένοι από την εξουσία συσπειρώθηκαν και ανασυντάχθηκαν, συγκροτώντας το μέτωπο των «συνταγματικών» με κέντρο την Υδρα. Η ένοπλη σύγκρουση δεν άργησε και γρήγορα γενικεύτηκε. Συνεχίστηκε δε και μετά τη δολοφονία του Ι. Καποδίστρια στις 9 Οκτώβρη 1831, δίχως όμως μια από τις δύο πλευρές να μπορεί να επικρατήσει οριστικά επί της άλλης. Το 1832 η κεντρική εξουσία είχε σχεδόν αποσυντεθεί ολοκληρωτικά, ενώ η ύπαιθρος στεκόταν ρημαγμένη από μια δεκαετία πολέμου και εχθροπραξιών.

Υπό αυτές τις συνθήκες, στις 25 Γενάρη 1833 αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο από τη βρετανική φρεγάτα «Μαδαγασκάρη» ο Οθωνας, υποσχόμενος να βάλει τέρμα στην «αναρχία» του παρελθόντος και εγκαθιδρύοντας - σύμφωνα πάντοτε με τους όρους των σχετικών διεθνών συνθηκών - καθεστώς απόλυτης μοναρχίας. Το ελληνικό αστικό κράτος άρχιζε να κάνει τα πρώτα του βήματα.

Τα πρώτα βήματα

Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της Φιλικής Εταιρίας (Φ.Ε.), τη σχετική οργάνωση και προετοιμασία, κηρύχθηκε η Επανάσταση σχεδόν ταυτόχρονα σε όλο τον ελλαδικό χώρο. Ηδη στη Συνέλευση της Βοστίτσας ο εντολοδόχος της Φ.Ε., Παπαφλέσσας, βρέθηκε αντιμέτωπος με τις επιφυλάξεις ή ακόμα και την άρνηση πολλών κοτζαμπάσηδων να συμμετάσχουν. Ομως, η δυναμική που είχε αναπτύξει η Φιλική όλο το προηγούμενο διάστημα δεν κατέστη εφικτό να ανακοπεί. Ο μηχανισμός της κινητοποιήθηκε άμεσα και οι ζυμώσεις εντάθηκαν (εξασφαλίζοντας τη στήριξη και πολλών οπλαρχηγών, όπως του Κολοκοτρώνη, του Νικηταρά κ.ά.), όχι μόνο κατά των Τούρκων, αλλά και των κοτζαμπάσηδων που κωλυσιεργούσαν.

Ολη αυτή η κινητικότητα δεν ήταν δυνατό να διαφύγει της προσοχής των οθωμανικών αρχών, οι οποίες, έχοντας και σχετικές πληροφορίες από τον πρόκριτο της Τριπολιτσάς Σ. Κουγιά, κάλεσαν κοτζαμπάσηδες και αρχιερείς να παρουσιαστούν στην πρωτεύουσα. Οι Φιλικοί αποφάσισαν να «σπρώξουν» τις εξελίξεις, ξεκινώντας τις εχθροπραξίες (15 Μάρτη), θέτοντας και τους μεν και τους δε προ τετελεσμένων γεγονότων.

Η Επανάσταση εξαπλώθηκε αστραπιαία: Πρώτος σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης ο Φιλικός Π. Καρατζάς στην Πάτρα, στις 21 Μάρτη. Οι πρόκριτοι της Αχαΐας (Ζαΐμης, Λόντος κ.ά.) μαζί με τον Π. Π. Γερμανό εισήλθαν στην πόλη 3 μέρες αργότερα και συγκροτώντας το Αχαϊκόν Διευθυντήριον επιχείρησαν να συγκεντρώσουν στα χέρια τους όλες τις εξουσίες. Εως τις 31 Μάρτη οι Τούρκοι είχαν περιοριστεί στην Τριπολιτσά και λίγα φρούρια. Στις 24 Μάρτη ξεκίνησε η Επανάσταση και στη Ρούμελη. Στις περιοχές όπου δε στερεώθηκε η Επανάσταση, καταλυτικό ρόλο έπαιξε η παθητική (άρνηση υποστήριξης) ή ενεργή (άμεση συνδρομή των οθωμανικών αρχών) αντεπαναστατική στάση προκρίτων και Εκκλησίας.

Αποφασισμένοι να εξασφαλίσουν τα προνόμιά τους στις νέες επαναστατικές δομές, οι κοτζαμπάσηδες προχώρησαν άμεσα στη συγκρότηση μιας σειράς τοπικών αρχών, όπως το Αχαϊκόν Διευθυντήριον, η Κοινότης Ηλιδος και η Καγκελαρία του Αργους. Σε παράλληλες κινήσεις προέβησαν ταυτόχρονα οι δυνάμεις της Φιλικής (όπως η Γενική Φροντιστηριακή Εφορία στην Τριφυλία ή το Κονσολάτο στην Αργολίδα). Ομως, ο συντονισμός και η διεξαγωγή του Αγώνα απαιτούσαν την ύπαρξη μιας κεντρικής εξουσίας. Ετσι, θέλοντας να προλάβουν και την άφιξη του Δ. Υψηλάντη (που ερχόταν να αναλάβει την ηγεσία του Αγώνα εκ μέρους της Φ.Ε.), πρόκριτοι και Εκκλησία προχώρησαν στη σύσταση της Γερουσίας των Καλτετζών.

Οι Φιλικοί αντέδρασαν έντονα, προπαγανδίζοντας την υιοθέτηση ενός φιλελεύθερου πολιτεύματος. Οι διαμαρτυρίες τους βρήκαν απήχηση στις τάξεις του λαού και του στρατού. Ενισχύθηκαν δε ακόμη περισσότερο από την άφιξη του Δ. Υψηλάντη, ο οποίος αρνούμενος να αναγνωρίσει την εξουσία της Γερουσίας αντιπρότεινε τη συγκρότηση ενός νέου σώματος, της Βουλής. Οι διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν βρέθηκαν σε αδιέξοδο, με τους κοτζαμπάσηδες (μαζί τους και πολλοί οπλαρχηγοί) να συσπειρώνονται μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν τα προνόμιά τους. Λαός και στρατός, όμως, ξεσηκωμένοι από τις ζυμώσεις της Φιλικής, κινήθηκαν εναντίον τους και μόνο έπειτα από παρέμβαση του Θ. Κολοκοτρώνη κατάφεραν να σωθούν. Αναγκαζόμενοι σε υποχώρηση, αναγνώρισαν τον Δ. Υψηλάντη ως πρόεδρο της Γερουσίας. Μόνο μέσα στο έτος υπήρξαν 3 περιπτώσεις όπου οι κοτζαμπάσηδες απειλήθηκαν με φυσική εξόντωση έπειτα από εξέγερση (Βέρβαινα και Ζαράκοβα το καλοκαίρι του 1821 και Αργος το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου).

Στις 20 Δεκέμβρη 1821 συνήλθε σε κλίμα έντονων αντιπαραθέσεων η Α΄ Εθνοσυνέλευση (της Επιδαύρου). Στη διάρκεια των εργασιών της συντάχθηκε ενιαίος πολιτικός οργανισμός, με την καταλυτική συνδρομή του V. Gallina (Ιταλού δημοκράτη επαναστάτη και πολιτικού εξόριστου), αλλά και των Μαυροκορδάτου και Νέγρη. ΤοΠροσωρινόν Πολίτευμα (Σύνταγμα) της Επιδαύρου, που ψηφίστηκε την 1η Γενάρη, αποτελούσε μια σύνθεση ιδεών και αρχών, επηρεασμένων από τα αντίστοιχα επαναστατικά Συντάγματα της Αμερικής (1787) και της Γαλλίας (1793 και 1795 - 5ης Φρουκτιδόρ).

“Ριζοσπάστης” Τετάρτη 25 Μάρτη 2015

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Δίκαια κι ανθρώπινα





Το 337 πόσες φορές μεγαλύτερο είναι από το 9;
Περίπου 40 φορές θα πει κανείς.
Η αλήθεια είναι πως είναι 4000  χιλιάδες φορές μεγαλύτερο(!) αν πάμε στις πραγματικές λεπτομέρειες.

Τους αριθμούς αυτούς τους είδαμε στον ΑΝΤ1.
Πρόκειται για έρευνα που έκανε το Γερμανικό Ίδρυμα Οικονομικων Ερευνών και που λέει πως η φορολογία αυξήθηκε κατά 337% για τους φτωχούς και μόνο κατά 9% για τους πλούσιους!

Αν τώρα σκεφτεί κανείς το γνωστό δεδομένο της ΜΚΟ Oxfam που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το 2016 το 1% των πλουσίων θα κατέχει πλούτο ίδιο(ή και μεγαλύτερο...) από το υπόλοιπο 99% των μεσαίων και φτωχών εισοδηματων, μπορεί να κάνει τον πολλαπλασιασμό και να δεί πόσες φορές μεγαλύτερη είναι η φορολόγηση ενός φτωχού, ενός μικρού εισοδήματος από το εισόδημα ενός κροίσου.

Βέβαια όλοι αυτοί που παρουσιάζουν τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών αποφεύγουν να βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα και να μιλήσουν με απαίσιες ...ξύλινες λέξεις  και να πουν πως βγάζει μάτι ότι πρόκειται για σκληρή ταξική πολιτική και ωμή άσκηση απάνθρωπης ταξικής εξουσίας των πλουσίων εναντίον των φτωχών.

Αν υπάρχει ένα συμπέρασμα από όλα αυτά είναι ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου την εξουσία την κατέχει το πολύ μεγάλο κεφάλαιο, ότι ζούμε σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο άδικος και απάνθρωπος παρά τα ωραία ποιήματα "ο κόσμος αλλάζει η Ευρώπη αλλάζει", και οτι αυτή η εξουσία ασκείται εναντίον της μεγάλης πλειοψηφίας των φτωχών ανθρώπων του λαού που πληρώνει με κάθε τρόπο τα χρέη και τους λογαριασμούς των πλουσίων.

Με λίγα λόγια ότι αυτό που ζούμε καμιά σχέση δεν έχει με ό,τι ονομάζεται δημοκρατία. Ειναι μια ωμή ταξική δικτατορία του κεφαλαίου.

Ακούσαμε στην πρωινή εκπομπή του Αnt1 οτι τα πιο πάνω στοιχεία παρουσιάστηκαν στην κ.Μερκελ από τον Πρωθυπουργό.
Η αλήθεια όμως είναι ότι στα σωματεία, όπου το ΠΑΜΕ καταθέτει αίτημα για αφορολόγητο οικογενειακό εισόδημα 40000(δηλαδή 2 μισθούς περίπου 1500Ε μικτά επομένως περιπου 1250 καθαρά συν 13ο και 14ο) οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και οι παρατρεχάμενοί τους "αριστεροί" της συμφοράς, ωρύονται ότι πρόκειται για εξωπραγματικό, μαξιμαλιστικό αίτημα που διασύρει το κίνημα και τα συνδικάτα! Το ίδιο είπε και ο κ.Φίλης του ΣΥΡΙΖΑ μιλώντας για "τρελά πράγματα".
Αυτό όμως που λεει και διεκδικεί το ΠΑΜΕ είναι απλά, ότι δεν είναι είναι δυνατόν να βάζουμε τους εργαζόμενους που έχει ...διασυρθεί κυριολκτικά η ζωή τους να δέχονται ότι οι εφοπλιστές δεν θα πληρώνουν ούτε ένα λεπτό του ευρώ για φορολογία πετρελαίου στα τάνκερ τους, ενώ το κενό που προκύπτει από το φοροδωράκι θα το πληρώνουν οι φτωχοί αγρότες και τα παγωμένα σπίτια της λαικής οικογένειας που ματώνει για να αγοράσει λίγα λίτρα πετρέλαιο για το χειμώνα.

Όταν λοιπόν οι αριθμοί βγάζουν μάτι, καλό είναι να δίνουμε και τη σωστή τους μετάφραση.

Οπότε ας ξαναγυρίσουμε στην αρχή.
Πόσες φορές μεγαλύτερο είναι το 337(επί 100 φορές...) από το 9;
Πόσο δίκαιο είναι το δήθεν "μοίρασμα" των φορολογικών βαρών;
Πόσο "ανθρώπινος" είναι ο καπιταλισμός;

Πρόκειται μήπως απλά για ...λάθος που "πρέπει να το δούμε" ή πρόκειται για καθαρό μήνυμα ότι αυτός ο όμορφος καπιταλιστικός κόσμος πρέπει να ανατραπεί;

ΥΓ: Πριν λίγες μέρες σε καποιο πάνελ, όταν ο Ν.Σοφιανός μίλησε για τις 59 φοροαπαλλαγές σκάνδαλο των εφοπλιστών, ο τ.υπουργός Ναυτιλίας κ.Βαρβιτσιώτης φώναξε:"...109 πρέπει να έχουν..." !!! Ετσι για να καταλαβαίνουμε τι ρόλο παίζει αυτό που λέμε "πολιτικό προσωπικό της εξουσίας"

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

"Φιλοι"...



" Έφτασαν ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά." 

Ο.Ελύτης






",,,ο κ. Τσίπρας δήλωσε αισιόδοξος «γιατί συζητούμε με καλούς φίλους της Ελλάδας».

Γιούνκερ και Α.Τσίπρας.

Τα είπαν χαμογελαστοί μπροστά στα μικρόφωνα, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι υπάρχει πολιτική βούληση να λυθούν τα προβλήματα, και στη συνέχεια αγκαλιασμένοι σαν καλοί φίλοι έφυγαν και πήγαν να συνεχίσουν την κουβέντα τους.

Τι μήνυμα στέλνει  όλο αυτό στη συνείδηση του λαού που προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει;
Στο λαό που δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρέπει να δώσει μάχη ακόμη και για να συγκρατήσει αυτή τη χαμοζωή του από την κατρακύλα που συνεχίζεται;

Ποιος είναι ο αντίπαλος του;
Ο εαυτός του μήπως όπως έλεγαν οι προηγούμενοι κακοί;

Κι αν όχι ποιος;

Πάντως κρίνοντας από τις φιλικές αγκαλιές και τα χαμόγελα σίγουρα δεν είναι η ΕΕ!
Κι ας τον  βομβαρδίζει καθημερινά η "καλή" ΕΕ, "το κοινό μας σπίτι", με όλους τους αξιωματούχους της, με ριπές απειλών, εκβιασμών και προειδοποιήσεων πως αν δεν συνεχιστούν οι "μεταρρυθμίσεις", δηλ. η σφαγή, πως αν δεν καλυφθούν τα διάφορα "κενά", δηλ. αν δεν βάλει κι άλλο το χέρι στην άδεια τσέπη του για να πληρώσει χρέη που δεν χρωστάει αυτός, πως αν δεν τηρήσει όσα συμφώνησαν οι προηγούμενες "μνημονιακές" κυβερνήσεις, θα τον τσακίσουν με κάθε τρόπο που έχουν στο οπλοστάσιό τους.

Σίγουρα δεν είναι η ΕΕ ο εχθρός... Ο Γιούνκερ και "ο φίλος του ο Αλέξης"(έτσι είπε ο κ. Γιούνκερ), έφυγαν αγκαλιά...

Τι κρύβει αλήθεια το να παρουσιάζεις στο λαό τον εχθρό του, την αιτία της φτώχειας του, σαν φίλο;
Τι κρύβει αλήθεια το να μην του λες λέξη για το τι εκπροσωπούν όλοι αυτοί οι "αξιοπρεπείς" γραβατωμένοι ή αγραβατωτοι απρόσωποι κι εκπρόσωποι, που δουλειά τους είναι να υπηρετούν τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων  που τους εμπιστεύτηκαν και τους έσπρωξαν στην εξουσία;
Τι κρύβει το να αφήνεις εντελώς ανυποψίαστο και απροετοίμαστο το λαό, που απειλείται διαρκώς και εκβιάζεται από την ευρωπαϊκή και παγκόσμια πλουτοκρατία για να σκύψει κι άλλο το κεφάλι, παρουσιάζοντας το λύκο σαν χαμογελαστό πρόβατο;

Μήπως το ότι απλά δεν θέλεις το λαό στα πόδια σου επειδή ετοιμάζεις κι άλλη κατρακύλα, κι άλλη σφαγή;
Μήπως ότι τον φοβάσαι και προσπαθείς να τον βάλεις στην άκρη;
Μήπως ότι προσπαθείς να τον βουλιάξεις στην ηττοπάθεια λέγοντάς του πως μόνο "με το καλό", κι όχι με αγώνα μπορεί να τα βγάλει πέρα με τα δήθεν ανίκητα θηρία;
Να σταματήσεις ή να καθυστερήσεις την  ριζοσπαστικοποίησή του, που φυσικά θα έρθει μόνο όταν ο λαός κατανοήσει ποιοί είναι μαζί του, ποιοι εναντίον του, ποιους πρέπει να πολεμήσει και ποιο δρόμο πρέπει να πάρει κόντρα σ'αυτούς που τον λεηλατούν;

Μήπως ότι εκμεταλλεύεσαι την εμπιστοσύνη που έχει ο λαός στην έννοια της Αριστεράς, και στο περιεχόμενο που έδωσαν σ' αυτή την έννοια οι παλιότεροι αγώνες της εκείνα τα πέτρινα χρόνια, και την ίδια στιγμή που παριστάνεις την αντιστεκόμενη κυβέρνηση, προσπαθείς να περάσεις από την πίσω πόρτα και στη συνείδηση του  λαού την πίστη και την υποταγή σου στους νόμους του συστήματος και το "σεβασμό στους θεσμούς" που  τον τσακίζουν;

Μήπως ότι σαν "καλή" και "αποτελεσματική"(σε αντίθεση με την προηγούμενη "άχρηστη"), κυβέρνηση που σου ανέθεσαν τη διαχείριση της εξουσίας τους, προσπαθείς να εξαπατήσεις το λαό, να τον αποπροσανατολίσεις, να τον διχάσεις και να τον αποκόψεις από την πρωτοπορία που του λέει την αλήθεια και τον καλεί να οργανωθεί και να παλέψει;

Μήπως ακόμη πιο απλά  όλα αυτά τα χαμόγελα κρύβουν, ή μάλλον ομολογούν,  ότι τελικά όλα αυτά τα αρπακτικά της ΕΕ είναι πραγματικά φίλοι και καλοί συνεργάτες της δήθεν "αριστερής" κυβέρνησης, με κοινό σκοπό την επιβίωση και τη στερέωση της καπιταλιστικής εξουσίας και την επίλυση της κρίσης τους  στην πλάτη του λαού;

ShareThis