Με αφορμή την απεργία των καθηγητών

 Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια αντιπαράθεση του κλάδου των εκπαιδευτικών και του υπουργείου όπου το στοίχημα είναι «να κερδηθεί η κοινή γνώμη». Το στοίχημα είναι ένα. Να αναδειχθεί το πρόβλημα της εκπαίδευσης ως λαϊκό πρόβλημα! Ενιαίο και αδιαίρετο κομμάτι της σφοδρής επίθεσης που δέχεται ο λαός μας και τα παιδιά του από την αστική τάξη. Τότε και μόνο τότε μπαίνει η βάση για ενότητα, συμμαχίες και κλιμάκωση.

Το τελευταίο διάστημα πολύ μελάνι αλλά και κροκοδείλια δάκρυα έχουν χυθεί με αφορμή τη συζήτηση για την απεργία των καθηγητών και την πιθανότητα να διεξαχθεί μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις. Οι τίτλοι των αστικών εφημερίδων στάζουν αίμα, το non paper της κυβέρνησης παραπλανά και δείχνει έγνοια τάχα για την «αγωνία παιδιών και γονιών»!



«Δεν αλλάζει τίποτα ριζικά στους εκπαιδευτικούς, ό,τι προτείνει το υπουργείο γίνεται ίσα ίσα για να περισώσει τα δικαιώματά τους», λέει ο υπουργός Παιδείας.

«Αν όχι τώρα πότε για να πιεστεί η κυβέρνηση;», «απεργία διαρκείας μέσα στις πανελλαδικές» απαντά από την μεριά της η πλειοψηφία της συνδικαλιστικής ηγεσίας των καθηγητών! «Και αν μας επιστρατεύσει θα γυρίσουμε στα σχολεία με ψηλά το κεφάλι», λέει ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ στέλεχος της ΔΑΚΕ.
Το σκηνικό έχει στηθεί και μυρίζει αποπροσανατολισμό!

Ας βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους.

Πρώτον. Το πρόβλημα της εκπαίδευσης δεν είναι σίγουρα ζήτημα αύξησης ωραρίου των εκπαιδευτικών, είναι το πρόβλημα των αντιδραστικών εξελίξεων που τρέχουν από χρόνια με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ στο περιεχόμενο και στη δομή της. Πήραν συγκεκριμένη μορφή με το νόμο για το «νέο» σχολείο και Λύκειο και είχαν και θα έχουν συνέχεια. Στόχος αυτών των αλλαγών η διαμόρφωση του νέου εργατικού δυναμικού στη βάση των αναγκών του κεφαλαίου και η αξιοποίηση και της εκπαίδευσης ως πεδίου κερδοφορίας του. Η καπιταλιστική κρίση επίσπευσε τους σχεδιασμούς και φυσικά όξυνε τα προβλήματα της μάθησης για μαθητές, λαϊκή οικογένεια, εκπαιδευτικούς.

Δεύτερον. Ο χρόνος κατάθεσης των συγκεκριμένων μέτρων που αποτελούν την αφορμή για την εξαγγελία κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών είναι επιλογή της κυβέρνησης. Και είναι επιλογή που σαφώς έλαβε υπόψη ότι θα τεθεί ίσως και ζήτημα διεξαγωγής των πανελληνίων.

Οι αιτιάσεις φυσικά του υπουργείου Παιδείας ότι δεν αλλάζει τίποτα και ότι περισώζονται τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών είναι «φύκια για μεταξωτές κορδέλες»!

Η εμπειρία της φετινής χρονιάς που ολοκληρώνεται δεν αφήνει περιθώριο για αυταπάτες. Σχολεία χωρίς δάσκαλο, εκατοντάδες κενά σε βασικά μαθήματα μέχρι και το Γενάρη, υποσιτισμός που εξαπλώνεται και τσακίζει τα παιδιά των ανέργων, σχολεία χωρίς θέρμανση, στεγνές οικονομικά σχολικές επιτροπές στους Δήμους της χώρας, χιλιάδες μαθητές χωρίς τη δυνατότητα μεταφοράς στο σχολείο, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά εργατών, ανέργων έχουν εγκαταλείψει το όνειρο της μάθησης. Η «φιλευσπλαχνία» των Δήμων, των ΜΚΟ, των «κοινωνικών φροντιστηρίων» δεν μπορεί να διαπεράσει τους αδήριτους νόμους μιας ταξικής κοινωνίας και μιας ακόμη πιο ταξικής Παιδείας που ορθώνεται μπροστά μας!
Να αναδειχθεί το ζήτημα της εκπαίδευσης ως λαϊκό πρόβλημα!

Αρα, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια αντιπαράθεση του κλάδου των εκπαιδευτικών και του υπουργείου όπου το στοίχημα είναι «να κερδηθεί η κοινή γνώμη». Το στοίχημα είναι ένα. Να αναδειχθεί το πρόβλημα της εκπαίδευσης ως λαϊκό πρόβλημα! Ενιαίο και αδιαίρετο κομμάτι της σφοδρής επίθεσης που δέχεται ο λαός μας και τα παιδιά του από την αστική τάξη. Τότε και μόνο τότε μπαίνει η βάση για ενότητα, συμμαχίες και κλιμάκωση. Η ενιαία πάλη ενάντια στο σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής είναι και ο δρόμος για ένα σχολείο αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν, ένα σχολείο που θα δίνει μόρφωση σε όλα τα παιδιά, που θα διδάσκει την ιστορική και επιστημονική αλήθεια. Εδώ θα κριθούν και οι ευθύνες των ριζοσπαστικών δυνάμεων και στον κλάδο των εκπαιδευτικών.

Τρίτο. Τι είναι άραγε κλιμάκωση ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική; Είναι τάχα ποσοτικό ζήτημα ημερών απεργίας; Και εδώ αναδεικνύονται οι ευθύνες των συνδικαλιστικών δυνάμεων που διαμορφώνουν έως τώρα την πλειοψηφία στο ΔΣ της ΟΛΜΕ αλλά και συνολικότερα των πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων που δρουν εντός και εκτός κινήματος.

Για παράδειγμα. Το ΠΑΜΕ στη ΔΟΕ καταθέτει την ανάγκη να απαντηθεί ενιαία η επίθεση και από τους δασκάλους. Οι παρατάξεις ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ που στην ΟΛΜΕ βγαίνουν στα κεραμίδια του αγώνα διαρκείας, στη ΔΟΕ άκρα του τάφου σιωπή! Ο ΣΥΡΙΖΑ «σιγήν ιχθύος»...

Το ΠΑΜΕ στην ΟΛΜΕ καταθέτει την πρόταση να γίνει απεργία στις 16 και 17 Μάη για να μπορούν να σταθμιστούν οι διαθέσεις, να εξεταστεί η κλιμάκωση του αγώνα. Η πρόταση αυτή πραγματικά αφαιρεί τη δυνατότητα από την κυβέρνηση να προβοκάρει και να λοιδορήσει τους εκπαιδευτικούς για δήθεν αδιαφορία απέναντι στην αγωνία μαθητών και γονιών. Κι όμως την αρνούνται! Την αρνούνται γιατί δεν επιδιώκουν αγώνα αποτελεσματικό, αγώνα που να ενώνει και να κλιμακώνει αλλά επικοινωνιακό παιχνίδι στα χέρια των συνδικαλιστικών παρατάξεων που για χρόνια συνέδραμαν τους σχεδιασμούς των κυβερνήσεων και της ΕΕ και έχουν μακροχρόνιες ευθύνες για την κατάσταση εκφυλισμού και αφερεγγυότητας στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Ακόμα χειρότερα, ο όρος της ΔΑΚΕ που τη συνέδραμαν ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ και ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, είτε για δημοψηφικές κάλπες είτε για συμμετοχή στις ΓΣ του 30% των εγγεγραμμένων μελών, είναι βούτυρο στο ψωμί κυβέρνησης και εργοδοσίας. Ανοίγει τον «ασκό του Αιόλου» και δυναμιτίζει το συνδικαλιστικό κίνημα. Οποιος σήμερα κάνει πως δεν ξέρει τους σχεδιασμούς κυβέρνησης και εργοδοσίας για το τσάκισμα του συνδικαλιστικού κινήματος επιβεβαιώνει απλά τον οπορτουνισμό του και τη ρότα εκφυλισμού του κυβερνητικού συνδικαλισμού που δεν έχει σταματημό.

Τέταρτο. Να ξεμπερδέψουν οι εργαζόμενοι με την υποκρισία των πολιτικών δυνάμεων που ως κυβέρνηση ξεχερσώνουν κάθε δικαίωμα και οι εκπρόσωποί τους στο συνδικαλιστικό κίνημα «αγωνίζονται»! Ο παλιός κυβερνητικός συνδικαλισμός έφαγε τα ψωμιά του, ζήτω ο νέος, ο ΣΥΡΙΖΑ! Κάνει έκκληση κοινωνικής συναίνεσης προς το υπουργείο προτείνοντας «διάλογο με την εκπαιδευτική κοινότητα μετά τις εξετάσεις» και ταυτόχρονα μέσω του εκπρόσωπου του Γραφείου Τύπου (Π. Σκουρλέτη) φτάνει να λέει: «... η επιστράτευση είναι πλήγμα στη δημοκρατία και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις πρέπει κανείς να σκέφτεται την υιοθέτηση ενός τέτοιου μέτρου». Ποιες είναι αυτές οι ειδικές περιπτώσεις άραγε; Αλλά δεν προξενεί εντύπωση. Είναι ο ίδιος που πριν μήνες έλεγε ότι οι εκπαιδευτικοί είναι επιφυλακτικοί στις απεργίες και τους παρότρυνε να βρουν άλλους τρόπους το βράδυ ή το απόγευμα, χωρίς θυσίες...

Πέμπτο. Το ΚΚΕ έχει δηλώσει χωρίς υπεκφυγές ότι τα αιτήματα των εκπαιδευτικών είναι δίκαια. Διαχωρίζει τη θέση του από την επιλογή μιας απεργίας διαρκείας και μάλιστα μέσα στις εξετάσεις, μιας απεργίας χωρίς σχέδιο, χωρίς συμμαχίες, χωρίς προοπτική. Στηρίζει την πρόταση του ΠΑΜΕ για 48ωρη απεργία στις 16 και 17 Μάη με γενικές συνελεύσεις των ΕΛΜΕ στις 17 Μάη και παίρνοντας υπόψη τις διαθέσεις και τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών στην απεργία, κλιμάκωση του αγώνα με την συμμετοχή των ίδιων των εκπαιδευτικών.
Μπροστά στις Γενικές Συνελεύσεις

Μπροστά στη μάχη των Γενικών Συνελεύσεων των ΕΛΜΕ θα αντιπαρατεθούν δυο γραμμές: η γραμμή των ταξικών δυνάμεων και η γραμμή του εκφυλισμού και της ενσωμάτωσης.

Η αγανάκτηση, η διαμαρτυρία που αυθόρμητα γεννιέται από τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης μπορεί και πρέπει να πατήσει στην πείρα που υπάρχει, να ακουμπήσει στις δυνάμεις του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, του ΠΑΜΕ. Με αυτή τη γραμμή μπορεί να απαντηθεί ο κυβερνητικός αυταρχισμός, η προσπάθεια επιστράτευσης των εργαζόμενων, η διαμόρφωση κοινωνικού αυτοματισμού και το κίνημα να αντιπαλέψει το δόγμα «νόμος και τάξη».

Εχουμε επίγνωση της κατάστασης του κινήματος, της επίθεσης του αντιπάλου και της διάρκειάς της και γνωρίζουμε το δρόμο για την ανασύνταξη του κινήματος, είναι ο δρόμος της ταξικής πάλης, της κατάκτησης της ενότητας της εργατικής τάξης, της ώθησης της λαϊκής συμμαχίας.

Γι' αυτό οι Γενικές Συνελεύσεις πρέπει να πάρουν μαζικό χαρακτήρα, να είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί από τα κάτω που θα αποφασίσουν την οργάνωση της πάλης, τη γραμμή αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, τη συμπόρευση με το λαό.

Οι κομμουνιστές θα πρωταγωνιστήσουν στην προσπάθεια που κάνει το ΠΑΜΕ να ανοίξει τη συζήτηση μέσα στα σχολεία, στις λαϊκές γειτονιές για την Παιδεία των λαϊκών αναγκών.

Της
Τασίας ΤΣΑΤΣΟΥΛΗ*
*Η Τασία Τσατσούλη είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνη του Τμήματος Παιδείας της ΚΕ

(Από το Ριζοσπάστη)

Μια μέρα που θέλουν να ξεχαστεί

Στις αρχές της δεκαετίας του '30, με την κρίση του '29 να μαίνεται αναξέλεγκτη και να απλώνεται, ο καπιταλισμός ανέθεσε την προστασία του στο φασισμό.
Ηταν η στιγμή όπου είτε θα έμπαινε σε αμφισβήτηση η εξουσία του είτε η δήθεν αστική δημοκρατία τους θα έβαζε τα μεγάλα και άδεια λόγια της στην άκρη και θα έδινε τα κλειδιά στο φασισμό για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά που είχε ανάψει και δεν έλεγε να σβήσει.
Ηταν πέρα από κάθε σκέψη το  να αφεθεί η Γερμανία στη μοίρα της, μια χώρα κλειδί για τον καπιταλισμό -και λόγω μεγέθους και γεωγραφικής θέσης, αλλά και λόγω της ιδιαίτερης θέσης που είχε στην οικονομία της η βαριά  βιομηχανία-, και να κινδυνέψει από τη ραγδαία ανάπτυξη του εργατικού κινήματος και την άνοδο του ισχυρού ΚΚΓ. Ετσι, με τη συμφωνία της σοσιαλδημοκρατίας, η εξουσία πέρασε περίπου πραξικοπηματικά στα χέρια του Ναζισμού και του Χίτλερ.
Αμέσως φάνηκε ότι η λύση διεξόδου που είχε επιλεγεί ήταν ο πόλεμος. Ενας γενικευμένος πόλεμος που στόχο του είχε την υποδούλωση των λαών και φυσικά τη σοσιαλιστική επανάσταση στη Σοβιετική Ένωση που ήταν καρφί στο μάτι του καπιταλισμού που βρισκόταν σε κίνδυνο. Ο κίνδυνος δεν προερχόταν μόνο από τη δική του κρίση αλλά και από τη γοητεία που ασκούσε στους λαούς ο σοσιαλισμός που τη στιγμή που η Δύση βυθιζόταν σε ύφεση η Σοβιετική Ένωση αναπτυσσόταν με γρήγορους ρυθμούς. 
Η αντεπανάσταση και η στρατιωτική επέμβαση του '17-'21 είχαν ηττηθεί και οι τρόποι πίεσης και φθοράς που είχαν δοκιμαστεί είχαν αποτύχει. Ήταν η στιγμή να δοκιμαστούν τα σύγχρονα όπλα με τα οποία είχαν εξοπλίσει οι καπιταλιστές τον Χίτλερ και τη Ναζιστική Γερμανία, μια χώρα που είχε μόλις λίγα χρόνια πριν αιματοκυλίσει την Ευρώπη στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε ηττηθεί! Μια χώρα που είχε κυριολεκτικά συντριβεί από τον πόλεμο, και που πολύ λίγα χρόνια πριν η λέξη πόλεμος ήταν περίπου αδιανόητη, ετοιμαζόταν και πάλι πυρετωδώς για πόλεμο.
Ετσι η χρεοκοπημένη Γερμανία που δεν είχε καν το δικαίωμα να έχει στρατό με βάση τις συνθήκες που είχαν υπογραφεί, βρέθηκε μέσα σε ελάχιστα χρόνια εξοπλισμένη σαν αστακός να είναι είναι έτοιμη να κάνει έφοδο διαθέτοντας το μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο στρατό του κόσμου. Γιατί άραγε; Ποιοι και με ποιο στόχο το επέτρεψαν; Είναι δυνατόν να "ξέφυγε από την προσοχή" του καπιταλισμού όλο αυτό; Να χάθηκε ο έλεγχος; Είναι ηλίθιο και να το σκεφτεί κανεις αν φυσικά σκεφτεί λίγο σοβαρά. Οι απαντήσεις είναι προφανείς.
Στις 9 Μαίου του 1945 ο πόλεμος τελείωσε όταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο καρφώθηκε από το σοβιετικό στρατιώτη στο Ράιχσταγ. Οι λαοί νίκησαν τις Χιτλερικές ορδές. Στην πρώτη γραμμή ήταν ο κόκκινος στρατός που αφού συνέτριψε τις ναζιστικές στρατιές στη Ρωσία, έκανε έφοδο στην Ευρώπη απελευθερώνοντας μία μία τις κατακτημένες από τους Ναζί χώρες. Τότε και μόνο τότε(καλοκαίρι του '44) αποφασίστηκε από τους "συμμάχους" να ανοίξει 2ο μέτωπο στην Ευρώπη...

Πόσοι ξέρουν άραγε ότι το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος αυτού του δράματος του 2ου Παγκόσμιου πολέμου παίχτηκε στο Ανατολικό μέτωπο ανάμεσα στις Χιτλερικές ορδες και τον Κόκκινο στρατό; Μιλάμε για το 70%-80% των εχθροπραξιών με το 80% του Χιτλερικού στρατού να βρίσκεται στη Ρωσία!
Πόσοι έχουν καταλάβει ότι ένας κύριος στόχος αυτού του Πολέμου που έστησε ο καπιταλισμός ήταν η συντριβή της σοσιαλιστικής εξουσίας στη Σοβ.Ένωση; Πόσοι ξέρουν ότι ο νικητής στα μεγάλα πεδία των μαχών δεν ήταν γενικά "οι σύμμαχοι" αλλά ο κόκκινος στρατός και τα διάφορα αντάρτικα σώματα χωρών όπως η Ελλάδα που είχαν οργανωθεί από  κομμουνιστές;
Πόσοι ξέρουν ότι ο μεγάλος νικητής δεν ήταν οι σύμμαχοι αλλά οι λαοί που ένοιωσαν τη δύναμή τους και ο σοσιαλισμός που έδειξε την υπεροχή του ακόμη και σε τρομερά δύσκολες συνθήκες όπου μόνος χωρίς καμιά συμμαχική βοήθεια πολεμούσε το φασιστικό τέρας και τις υπερεξοπλισμένες ορδές του;
Σίγουρα λίγοι. Εχει φροντίσει γι αυτό η προπαγάνδα, η "ιστορία" που διδάσκεται, τα ΜΜΕ, το Χόλυγουντ(ποιος ξεχνάει π.χ. ότι στη βραβευμένη  ταινία "Η ζωή είν' ωραία" οι αιχμάλωτοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν απελευθερώνονται από τον Κόκκινο Στρατό όπως είναι η αλήθεια, αλλά από τους Αμερικανούς!!), τα αστικά κόμματα, η σοσιαλδημοκρατία και ο οππορτουνισμός.
Παρ' όλα αυτά η τρομερή αυτή νίκη εξακολουθεί να αποτελεί κίνδυνο και επομένως πρέπει να ξεχαστεί. Να περάσει στα ψιλά. Να χαθεί αν είναι δυνατόν αυτή η συγκλονιστική εικόνα της κόκκινης σημαίας με το σφυροδρέπανο που καρφώνεται στο Ράιχσταγ.
Σήμερα λοιπόν, η μεγάλη μέρα της Αντιφασιστικής νίκης, για την ΕΕ είναι η ..."μέρα της Ευρώπης".
Φυσικά στα διάφορα μέσα ελάχιστα θα αναφερθεί το τι συνέβη το 1945 στο Βερολίνο. Μπορεί και καθόλου. Σήμερα είναι ...η μέρα της Ευρώπης.
Φυσικά χρέος όλων όσων καταλαβαίνουν τη σημασία της μέρας αυτής και την ανάγκη όχι μόνο να μην ξαναγραφτεί "η ιστορία" μουτζουρώνοντας την αλήθεια, αλλά να γίνει όσο γίνεται πιο γνωστός ο θρίαμβος των λαών κατα του φασισμού, είναι να γιορτάσουν με ένταση και μεγαλοπρέπεια την 9η Μαίου. Τα εκατοντάδες εκατομμύρια θύματα του πολέμου αυτού(55 εκ. νεκροί!), δεν ήταν  αποτέλεσμα της δράσης ενός άρρωστου μυαλού. Ηταν αποτέλεσμα της διεξόδου που επέλεξε ο καπιταλισμός για να λύσει το γόρδιο δεσμό της κρίσης του '29 που έδειχνε αξεπέραστη.
Η τωρινή τρομερή καπιταλιστική κρίση, η μεγαλύτερη που έχει ξεσπάσει από τότε, και τα σύννεφα του πολέμου που όλο πυκνώνουν στην περιοχή μας, κάνουν τους συνειρμούς απαραίτητους.

 Το βράδυ το ΚΚΕ γιορτάζει τη μέρα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής με μεγάλη συγκέντρωση- πολιτική εκδήλωση.
Οσοι καταλαβαίνουν τη σημασία της νίκης ενάντια στο φασισμό σήμερα θα είναι εκεί.

ΥΓ: Αξίζει τον κόπο να πούμε οτι εκτός από το Ριζοσπάστη ουτε μια από τις άλλες εφημερίδες δεν έχει στην 1η σελίδα της κάτι για τη σημερινή μέρα.  Ούτε η  ΑΥΓΗ δυστυχώς...Θα βρείτε τα πάντα, από το Φέργκιουσον και το  Μπερλουσκόνι μέχρι την Κ.Δημουλά και την κρίση της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά όχι ότι σήμερα είναι η "μέρα της Μεγάλης Αντιφασιστικής νίκης".
Κατά τα άλλα όλοι είναι εναντίον του φασισμού...

Πάει ο ΟΠΑΠ...-Συγχαρηρτηρια σε όλους (και σε μας)

Μπράβο στη συγκυβέρνησή μας!
Τα κατάφερε, χίλια μπράβο.
Τον πούλησε τον ΟΠΑΠ, ουφ, τον ξεφορτωθήκαμε.
Τι θα κάναμε με τέτοιο βάρος στην πλάτη;
Μισό δις κέρδη το χρόνο,το λιγότερο, είναι τεράστιο βάρος όπως και να το κάνουμε.
Μπράβο και στο Στέλιο Σταυρίδη. Άξιος ο μισθός του! Ανέλαβε την ευθύνη και παράγει έργο.
Το είχαμε πει.
Σταυρίδης σημαίνει το ξεπούλημα αρχίζει.

Πανηγυρίζουν οι αθεόφοβοι πατριώτες και σίγουρα καλοί Χριστιανοί, μέρες που ναι, που κατάφεραν να ξε-πουλήσουν τον ΟΠΑΠ για το εξωφρενικό ποσό των 700 εκ. ευρώ!
Ούτε καν τα κέρδη του 2008 δηλαδή(729 εκ.) για το 33% της επιχείρησης!
Ξαναλέμε ποια ήταν τα κέρδη του ΟΠΑΠ τα 6 τελευταία χρόνια:
το 2007 - 609 εκατ. ευρώ,
το 2008 - 729 εκατ. ευρώ,
το 2009 - 594 εκατ. ευρώ,
το 2010 - 579 εκατ. ευρώ,
το 2011 - 543 εκατ. ευρώ
το 2012 - 505 εκατ. ευρώ

Ο θρίαμβος είναι ολοφάνερος νομίζω.

Τωρα πως ο κ.Σταυρίδης έβγαλε πως το τίμημα των 700εκ. είναι 18 φορές τα κέρδη βρείτε το.

Η ρωτείστε τον να σας το εξηγήσει, γιατί εγώ το πρωί δεν μπόρεσα να το καταλάβω. Αυτά είναι δύσκολα πράγματα, για ειδικούς κι όχι για μας τους πτωχούς τω πνεύματι.

Βέβαια έβαλε μέσα και ένα 30% φόρο που αποφάσισε το κράτος πριν την πώληση, αλλά ελάτε τώρα, αυτά αλλάζουν στη στιγμή και μάλιστα χωρίς συζήτηση. Θα περάσει με ένα μικρούλι άρθρο σε κάποιο επόμενο πολυνομοσχέδιο που θα πρέπει να ψηφιστεί με μία, για τη σωτηρία φυσικά της πατρίδας. Μάλιστα θα πρέπει να το χειροκροτήσουμε τότε κι αυτό γιατί θα λύνει τα χέρια της επιχειρηματικότητας από την άγρια φορολογία του κράτους.

Περαστικά μας λοιπόν, ας τον κλάψουμε τον ΟΠΑΠ, ΤΗΝ ΠΙΟ ΥΓΙΉ ΚΑΙ ΚΕΡΔΟΦΌΡΑ "ΚΡΑΤΙΚΗ " ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ, που πλέον περνάει στα χερια ιδιωτών εξ ολοκλήρου.

Περνάει στα χέρια της υγιούς επιχειρηματικότητας γιατί τόσα χρόνια στα χέρια του κράτους κινδύνευε. Ναι, κινδύνευε στα χερια του κράτους που τώρα αλλάζει. Τωρα γιατί κινδύνευε αφού το κράτος αλλάζει δεν ξέρω, αλλά αν ρωτήσετε τον κ.Σταυρίδη που έχει απαντήσεις για όλα θα σας το πει.

 Είπε άλλωστε: "Καμία εμπιστοσύνη στο κράτος-επιχειρηματία"

Ενω οι ιδιώτες είναι διαμάντια.

Κοιτάξτε τις τρύπιες τράπεζες που χρειάζονται 50 ολόκληρα δις για να σταθούν ξανά στα πόδια τους, μέχρι να ξαναχρεοκοπήσουν, και θα καταλάβετε. Κι ας τα αφήσουν αυτά, ότι εκεί έφταιξε το κράτος.

Αλλού...

Η "επιτυχημένη" πώληση του ΟΠΑΠ σημαίνει περίπου το εξής:

Είναι σαν να έχετε ένα σπίτι που αξίζει π.χ. 300000 ευρώ  και παίρνετε ενοίκιο 12000 ευρώ το χρόνο. Εχετε κέρδη δηλαδή 12000 το χρόνο. Το αντίστοιχο λοιπόν, αφού το 33% του ΟΠΑΠ αξίζει ούτε 1 και μισή φορές τα κέρδη(ας πούμε 1.3 φορές) και άρα το 100% 4 φορές τα κέρδη, είναι να πουλήσετε το σπίτι που αξίζει 300000 περίπου 50000 ευρώ!

Πως σας φαίνεται; Μιλάμε για πολύ μεγάλη επιτυχία.

Μπράβο φυσικά και στο λαό που κάθεται και τους κοιτάει να πουλάνε την περιουσία του.

Τα χρήματα αυτά ξέρετε φυσικά που πάνε. Τι τα υπογράψανε τα μνημόνια...

Έχουμε και χρέη μην ξεχνιόμαστε, ποια ανάπτυξη λέμε τώρα.

Το ΠΑΜΕ τους στενοχώρησε και πάλι-Πολύ μεγάλη συγκέντρωση στο Σύνταγμα!

Oι εργαζόμενοι της Αθήνας στεναχώρησαν και πάλι την εδω άρχουσα τάξη και την Τρόικα που κάνουν ό,τι περνάει από το χερι τους για να μην ακουστεί η άρνηση του λαού στην υποταγή. 

Παρά το ότι μετέφεραν την Πρωτομαγιάτική 'αργία" την Τρίτη στέλνοντας όσους περσσότερους μπορούσαν, στη δουλειά, ένας μεγάλος αριθμός εργαζόμενων απέργησε και σήμερα, θυσιάζοντας άλλο ένα μεροκάματο,  ακολουθώντας το ΠΑΜΕ και συμμετέχοντας στην πολύ μεγάλη ΚΑΙ γεμάτη ενθουσιασμό συγκέντρωση που εγινε στο Σύνταγμα.

Πολλά ΜΜΕ μίλησαν για αδύναμες συγκεντρώσεις προσπαθώντας να απογοητεύσουν αυτούς που είναι αποφασισμένοι να παλέψουν μέχρι το τέλος και βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι όποιες συγκεντρώσεις έγιναν.

Η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ όμως μόνο αδύναμη δεν ήταν. Το δείχνουν άλλωστε οι φωτογραφίες και τα βίντεο που τραβήχτηκαν προσθέτοντας στην αλυσίδα των μεγάλων κινητοποιήσεων μία ακόμη.

Να σημειώσουμε βέβαια ότι το ΠΑΜΕ, μιλώντας για την Αττική, δεν έκανε συγκέντρωση μόνο στο Σύνταγμα, αλλά και στον Πειραιά, στο Λαύριο, στην Ελευσίνα και στο Σταυρό.

Ό,τι κι αν λένε λοιπόν, είναι σίγουρο ότι παρακολούθησαν με πίκρα τις μεγάλες κινητοποιήσεις που έγιναν τόσο στην Αθήνα -και όλη την Αττική-, αλλά και σε όλη την Ελλάδα όπου έγιναν συνολικά 81 συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ! 

Δεν παρακολούθησα την κινητοποίηση των άλλων δυνάμεων και επομένως δεν έχω άποψη για το τι έγινε εκεί, το ΠΑΜΕ όμως έδειξε και πάλι ότι είναι το μόνιμο αγκάθι στα σχέδια της άρχουσας τάξης, η δύναμη που θα είναι πάντα εκεί οργανώνοντας τους εργαζόμενους και το λαό μέχρι την τελική νίκη.

Οι φωτογραφιες ειναι από το 902.gr.

Λόγω του ότι συμμετείχα στο καλλιτεχνικό κομμάτι της συγκέντρωσης δεν ήταν δυνατόν να έχουμε δικό μας βίντεο παρά μόνο στιγμές από την πλατεία.

Ετσι δημοσιεύουμε , εκτός από την ομιλία του Γ.Πέρρου, το βίντεο με τα 2 τραγούδια που τραγούδησα στο Σύνταγμα.

Περιττό να πω πως ένοιωσα επάνω στη σκηνή τριγυρισμένος από συναγωνιστές και συντρόφους τραγουδώντας το "Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά"