Όλα ή ψίχουλα;

Λένε πολλοί ότι στις εκλογές ο λαός επιλέγει κυβέρνηση.
Μάλιστα κάποιες φορές, όπως πρόσφατα ο πονηρός Λ.Λαζόπουλος, τονίζουν και τη συνέχεια, ότι δηλαδή αποφασίζουμε για κυβέρνηση "και όχι για αντιπολίτευση".

Το χειρότερο και πιο αποπροσανατολιστικό είναι το ότι αφήνουν να εννοηθεί ότι στις εκλογές "ο λαός επιλέγει το μέλλον του". Όποιο μέλλον επιθυμεί... Θα μπορούσε επομένως κατά τη γνώμη τους, ή μάλλον κατά το ψέμμα τους, να υπάρξει ίσως και αλλαγή τάξης στην εξουσία μέσα από εκλογές!
Δηλαδή αν ξαφνικά ένας λαός αποφάσιζε να επιλέξει ακόμη και σοσιαλισμό, θα μπορούσε να το κάνει μέσω εκλογών χωρίς να υπάρξει καμιά αντίδραση από την τάξη που έχει ήδη την εξουσία.
Εκτός φυσικά κι αν μιλάμε για αυτούς τους "σοσιαλισμούς" που πουλάνε στα πανέρια διάφορα αστικά κόμματα, που δε χρειάζονται ούτε αλλαγή τάξης ούτε εξεγέρσεις ούτε τίποτα.

Φυσικά κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί.
Είναι εντελώς αφελές να πιστεύει κανείς ότι η άρχουσα τάξη θα έπαιζε κορώνα γράμματα τη θέση της στην εξουσία κάθε 2-3 ή 4 χρόνια, κάθε φορά που γίνονται εκλογές.
Αν οι εκλογές έβαζαν σε κίνδυνο την εξουσία της θα είχαν καταργηθεί.

Να πούμε για άλλη μια φορά εδώ κάποια πράγματα που φαίνεται πως είναι δύσκολο να κατανοηθούν.

Πρώτο, τα κόμματα δεν εκφράζουν απόψεις, εκφράζουν συμφέροντα.
Π.χ. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ εκφράζουν και υπηρετούν τα συμφέροντα της μεγαλοαστικής τάξης, ενώ το ΚΚΕ τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαικών στρωμάτων. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τις θέσεις που έχει πάρει πλέον, δείχνει ότι   με βήμα ταχύ προσπαθεί να πείσει την αστική τάξη, την μεσαία και μεγάλη επιχειρηματικότητα, ότι αυτός είναι ο καλύτερος και ασφαλέστερος εκπρόσωπος των συμφερόντων τους. Παράλληλα, όπως όλα τα αστικά κόμματα, ισχυρίζεται ότι είναι και με το λαό.

Δεύτερο, την εξουσία δεν την έχουν κόμματα και κυβερνήσεις.
Την κατέχει κάποια τάξη, όπως στην περίπτωση μας σήμερα η μεγαλοαστική τάξη, η πλουτοκρατία.
Η κυβέρνηση που εκλέγεται κάθε φορά είναι απλά πολιτικό προσωπικό της κάθε φορά εξουσίας. Και σαν προσωπικό "προσλαμβάνεται" ή "απολύεται" ανάλογα με τις επιδόσεις του. Μερικές φορές δολοφονείται κιόλας, όπως έγινε π.χ. με τον Αλιέντε στη Χιλή όταν εκεί η εξουσία έκρινε πως ήταν επικίνδυνος για τα συμφέροντά της.

Ξαναγυρνάμε στις εκλογές.

Το να ισχυρίζεται κανείς πονηρά ότι στις εκλογές αποφασίζεται μόνο η κυβέρνηση, δεν είναι παρά μια προσπάθεια εγκλωβισμού ανάμεσα στους 2 που διεκδικούν την πρώτη θέση.

Στις εκλογές αποφασίζονται  και αρκετά άλλα και σπουδαία.
Πρώτο αποφασίζεται πράγματι η κυβέρνηση.
Δεύτερο αποφασίζεται η αντιπολίτευση που φυσικά πάντα, ιδιαίτερα τώρα παίζει σπουδαίο ρόλο.
Τρίτο αποφασίζεται συνολικά, τι είδους μήνυμα θέλει να στείλει ο λαός προς την εξουσία. Μήνυμα αποδοχής, δουλικότητας, φόβου, αντίστασης, υποταγής, συμβιβασμού ή διάθεσης ανατροπής;
Ταυτόχρονα μέσα από την όλη αντιπαράθεση, ζύμωση και συζήτηση δηλώνεται σε ποια κατάσταση  βρίσκεται ο λαός και η κοινωνικές δυνάμεις.

Στις εκλογές λοιπόν συμβαίνουν πολύ περισσότερα από το να εκλέγεται μια κυβέρνηση.

Εχουμε ξαναπεί ότι το σύστημα έχει βρεί τους τρόπους να ελέγχει το πολιτικό του προσωπικό. Ειδικά τώρα μέσα στο πολύ σκληρό ασφυκτικό πλαίσιο της ΕΕ και του ευρώ, μέσα από τη συνθήκη του Μάαστριχτ αλλά και όλες τις "βελτιώσεις" που ακολούθησαν, δεν υπάρχουν περιθώρια για τις κυβερνήσεις να ασκήσουν πολιτικές που να έρχονται σε αντίθεση με τις επιταγές και τις απαιτήσεις της ΕΕ. Στην Ελλάδα που μας αφορά, δεν είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι μπορεί η ΕΕ να αφήσει μια κυβέρνηση να αποφασίσει "ανεμπόδιστη την πορεία του τόπου", ειδικά μετά τις υπογραφές μνημονίων-δανειακών συμβάσεων(είναι το ίδιο σύνολο) που έχουν προηγηθεί και την ψήφιση εκατοντάδων νόμων από το κοινοβούλιο.

Ο μόνος τρόπος για να ακολουθήσουμε μια άλλη πορεία, πραγματικά εκτός μνημονίων και υπέρ των συμφερόντων του λαού, είναι δρόμος της  σύγκρουσης με την ΕΕ και τα συμφέροντα που αυτή υπηρετεί.
Επείδή μάλιστα ο καπιταλισμός βρίσκεται σε πολύ βαθιά και επικίνδυνη γι αυτόν κρίση, είμαστε δηλαδή σε μια κατάσταση "ο θάνατός σου η ζωή μου", ακόμη κι αν ήθελαν κάποιοι "σώφρονες" ευρωπαίοι παράγοντες να καταλάβουν το λαό που υποφέρει, θα ήταν αδύνατον η ΕΕ να υποχωρήσει και να πάρει πίσω μια σειρά από μεταρρυθμίσεις από αυτές που τσακίζουν τη ζωή των εργαζόμενων, και που όλοι οι αξιωματούχοι της δηλώνουν καθημερινά πως τις θεωρούν απαραίτητες.

Ποιοι όμως από το πολιτικό σκηνικό μιλάνε για σύγκρουση πραγματικά; 
Είναι φανερό ότι όλα τα κόμματα που δηλώνουν   πίστη στο πλαίσιο της ΕΕ και του ευρώ και μιλούν απλά για "διαπραγματεύσεις" δεν βρίσκονται στην πλευρά των λαικών συμφερόντων, και φυσικά δεν μιλάνε για σύγκρουση με την ΕΕ και  δεν προετοιμάζουν το λαό για κάτι τέτοιο.
Για τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τους γύρω από αυτούς(π.χ. Ποτάμι)  δεν χρειάζεται να πούμε κάτι. Ποτέ δεν θα μιλούσαν και δεν θα μιλήσουν για σύγκρουση με τα συμφέροντα που οι ίδιοι υπηρετούν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για μια δήθεν σύγκρουση, που όμως δεν είναι σύγκρουση με την ΕΕ ή με  την επιχειρηματικότητα αλλά μια σύγκρουση γενικά "με το παλιό", "για την ελπίδα που έρχεται", "με τη διαφθορά" κλπ. Πράγματα που τα έχουμε δει και ακούσει παλιότερα από όλα τα συντηρητικά κόμματα και εδώ και αλλού.
Από την άλλη κάθε μέρα με όλους τους τρόπους εγγυάται τη συνέχιση της ίδιας ουσιαστικά πορείας, αφού και αυτός αναγνωρίζει ως τρόπο εξόδου από την κρίση τη  βελτίωση, την ανάπτυξη και τη σταθερότητα της κερδοφορίας των "υγιών" επιχειρήσεων, δηλαδή τη διάσωση του καπιταλισμού.

Ο μόνος που μιλάει ανοιχτά και καθαρά για την ανάγκη ο λαός να παλέψει και να συγκρουστεί με την ΕΕ και τα συμφέροντα(των καπιταλιστών) που αυτή υπηρετεί είναι το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ δηλώνει τη θέση του ότι τα κέρδη των επιχειρήσεων αποτελούνται από τον κλεμμένο ιδρώτα των εργαζόμενων δηλαδή από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Επομένως σ'αυτές τις εκλογές, όποια κυβέρνηση κι αν εκλεγεί, όσο κι αν αυτό γκρεμίζει "τις ελπίδες" αυτών που έχουν αποφασίσει να ενδώσουν στην "ελπίδα που έρχεται" (από πού και για ποιόν άραγε;) καμιά σπουδαία αλλαγή δεν πρόκειται να συμβεί.
Είπαμε ότι εντός του πλαισίου της ΕΕ και χωρίς σκληρούς λαϊκούς αγώνες, τίποτα δεν μπορεί να κερδηθεί.

Είναι ίσως μια από τις λίγες φορές που έχει τόσο μεγάλη σημασία το ποιά,πόσο δυναμική και με πόσο καθαρό στόχο θα είναι η αντιπολίτευση.

Να πούμε εδω το εξής:
Εφ'όσον όπως είπαμε ο λαός δεν έχει αυτός την εξουσία, αλλά οι καπιταλιστές, δηλαδή οι εχθροί του, ο λαός αντικειμενικά βρίσκεται στη θέση της αντιπολίτευσης. Εκεί ακριβώς επομένως οφείλει να βρίσκεται και ένα πραγματικό εργατικό επαναστατικό κόμμα και όχι στη θέση της διαχείρισης μιας εξουσίας που είναι εχθρική προς το λαό.

Το ΚΚΕ επομένως σε καμιά περίπτωση δεν είναι δυνατόν να βρεθεί σε θέση απέναντι από το λαό.

Η ψήφος στο ΚΚΕ λοιπόν είναι μια ψήφος για μια πραγματικά δυναμική αντιπολίτευση στο πλευρό των φτωχών στρωμάτων που τσακίζονται από την καπιταλιστική κρίση.

Τι μηνυμα όμως στέλνει ο λαός με την ψήφο στα άλλα κόμματα.
Η ψήφος στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι μια ψήφος που δηλώνει αποδοχή μιας απαράδεκτης κατάστασης για το λαό. Είναι ψήφος που δηλώνει φόβο και δουλικότητα.
Η ψήφος σε κόμματα όπως π.χ. το Ποτάμι είναι μια ψήφος που δηλώνει ότι το μόνο που επιθυμεί είναι μια ανακύκλωση προσώπων, μια ψήφος αποδοχής του μαρτυρίου, μια ψήφος δειλίας και δισταγμού παρά τα όσα έχουν συμβεί.
Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ τέλος είναι μια ψήφος καθαρού συμβιβασμού που δηλώνει ότι δεν πιστεύει στη δύναμη και τη δυναμική που κρύβει ο λαός, μια ψήφος αναποφασιστικότητας παρά τα όσα έχουμε τραβήξει, μια ψήφος που δηλώνει συμβιβασμό με μια κατάσταση που μας λεηλατεί καθημερινά.
Είναι δηλαδή μια ψήφος που καμιά σχέση δεν έχει με την Αριστερά και τα ιδανικά της.
Γιατί βέβαια Αριστερά του ΝΑΤΟ δηλαδή Αριστερά της συμμετοχής σε επεμβάσεις εναντίον λαών της περιοχής δεν μπορεί να υπάρχει. Το ίδιο δεν μπορεί να υπάρχει Αριστερά των αντικομμουνιστικών μνημονίων της ΕΕ, Αριστερά της σωτηρίας των κερδών της επιχειρηματικότητας, της μείωσης της φορολογίας για να έθρουν "επενδύσεις, Αριστερά που έγγυάται "σταθερότητα" σε αυτούς που ξεζουμίζουν το λαό κάθε μέρα, Αριστερά που αποδέχεται τη φτώχεια και μιλάει μόνο για την ακραία φτώχεια των 800 ευρώ οικογενειακό εισόδημα και κάτω!

Αριστερά ενός ντροπιαστικού συμβιβασμού εναντίον του λαού που δεν ζητάει πίσω ούτε καν όσα  χάθηκαν αυτά τα χρόνια απλά δεν υπάρχει.

Η μόνη ψήφος που θα έστελνε μήνυμα διάθεσης για δυναμική  αντίσταση και άρνησης όλης αυτης της πολιτικής εξαθλίωσης του λαού είναι ξεκάθαρα η ψήφος στο ΚΚΕ.

Ενα τέτοιο μήνυμα θα ενοχλούσε και θα προβλημάτιζε πραγματικά το σύστημα, την ΕΕ και τα κόμματα που θέλουν να παίξουν στο παιχνίδι της διαχείρισης της οικονομίας της αγοράς που βέβαια καμιά σχέση δεν έχει με τα λαικά συμφέροντα.

Ακόμη κι αυτοί που ΄δεν έχουν βρει ακόμη το κουράγιο να παλέψουν σκληρά και αποφασιστικά όπως χρειάζεται, ακόμη κι αυτοί που δεν συμφωνούν με τη συνολική στρατηγική του ΚΚΕ, θα πρέπει να σκεφτούν ότι ποτέ κανείς δεν κέρδισε κάτι δηλώνοντας φόβο και συμβιβασμό, ποτέ κανείς δεν κέρδισε κάτι ζητώντας ψίχουλα.

Έχουμε υποχρέωση νομίζουμε, όποια κι αν είναι η άποψη μας, να δηλώσουμε καθαρά τουλάχιστον την αντίθεσή μας σ' αυτή την πολιτική φτωχοποίησης.
Είμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε αποφασιστικά πίσω όλα όσα μας πήραν.

Ο καπιταλισμός έχει αλλάξει στάδιο. Δεν διεκδικεί απλά μερίδια αγοράς. Ζητάει με θράσος κομμάτια από τη ζωή μας.
Πρεπει να στείλουμε ξεκάθαρο μήνυμα ότι αυτό πρέπει να σταματήσει.

Ειναι η πρώτη φορά που η ψήφος στο ΚΚΕ δεν αφορά μόνο όσους αποδέχονται λίγο ή πολύ τις θέσεις του.
Μας αφορά όλους!

Γ.Βαρουφάκης(ΣΥΡΙΖΑ): Δεν θα πάμε συγκρουσιακά...ούτε υπονοούμενο!

«Η δική μας κυβέρνηση δεν παίζει με το Grexit. Δεν θα αφήσει ούτε υπονοούμενο. Δεν θα πάει στη διαπραγμάτευση συγκρουσιακά, δεν θα μπλοφάρει»

Aυτό και πολλά άλλα είπε ο καλός αστός οικονομολόγος και υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ Γ.Βαρουφάκης που όπως πολλοί καταλαβαίνουν ο λόγος του μετράει πολύ στο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτά ειπώθηκαν στην παρουσίαση του βιβλίου του "Η γένεση της μνημονιακής Ελλάδας" πού έκανε στο μέγαρο Μουσικής με τη βοήθεια του συνυποψήφιου του στο ΣΥΡΙΖΑ Ν.Ξυδάκη και του γνωστού δημοσιογράφου του ΣΚΑΙ Μπ.Παπαδημητρίου.

Για όσους έχουν παρακολουθήσει τον Γ.Βαρουφάκη λέμε ότι είναι καθαρά υπέρ του ευρώ και της ΕΕ ενω θεωρεί ότι η κρίση θα είχε αντιμετωπισθεί αν "η Ευρώπη" σκεφτόταν με πιο ανοιχτό μυαλό...

"Υπάρχουν καινοτόμες, έξυπνες μορφές δημοσιονομικής μηχανικής για τη λύση του προβλήματος (του ελληνικού χρέους)" είπε ο Γ.Βαρουφάκης, θεωρώντας ότι ως τώρα το πρόβλημα με την σοβαρή αυτή καπιταλιστική κρίση ήταν ότι δεν υπήρχαν έξυπνοι  στο στρατόπεδο των αστών υπουργών και οικονομολόγων.

Βέβαια τον καπιταλισμό μπορείς να τον κατηγορήσεις για χιλιάδες πράγματα. Αλλά για βλακεία και στενομυαλιά δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις. Κάθε άλλο...

Σε ερώτημα «τι έχει να πει στον παππού  που φοβάται το Grexit», ο Γ. Βαρουφάκης απάντησε πως «ο ίδιος ο Ντράγκι απαίτησε από τη Μέρκελ να θέσει τέλος στη φιλολογία περί Grexit, λέγοντας πως "αλλιώς δεν θα μπορέσω να σώσω το ευρώ". Κάποιοι λένε πως η Ευρωζώνη μπορεί σήμερα να διαχειριστεί μια έξοδο της Ελλάδας. Η ΕΚΤ όμως, είναι ένας ιδιαίτερα συντηρητικός οργανισμός και δεν θέλει αλλαγές. Δεν θέλει να χάσει ένα απ' τα κομμάτια του παζλ της, όχι μόνο λόγω των κινδύνων απ' αυτό, αλλά και γιατί είναι Αυτοκρατορία που δεν θέλει να χάσει μέρος της επικράτειάς της».

Εδώ βέβαια πρέπει να σκεφτεί κανείς πως γίνεται ένα "αριστερό κόμμα" που μιλάει για εθνική ανεξαρτησία(λέμε τώρα...) να δέχεται να ανήκει με χαρά στην επικράτεια μιας Αυτοκρατορίας που μάλιστα είναι Κεντρική Τράπεζα. Μάλιστα όχι απλά δέχεται αλλά δηλώνει ότι δεν θ'αφήσει καν υπονοούμενο εξόδου! Τόσο καλά παιδιά...
» Καταλαβαίνουν πως όσο εξακολουθεί ο "εικονικός πνιγμός" της ελληνικής οικονομίας, δεν θα σηκώσουμε κεφάλι (σ.σ. αναπτυξιακά). Φοβούνται όμως μην πάμε πίσω στο 2009. Και γι' αυτό, θα πρέπει να βρούμε τρόπους να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους και να τα πακετάρουμε με εύπεπτο τρόπο για το Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο» ανέφερε ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σε άλλο σημείο της ομιλίας του, αναφέρθηκε στην ανάγκη «άμεσης καταπολέμησης της βαθειάς ανθρωπιστικής κρίσης», αλλά και «πολλών και βαθιών μεταρρυθμίσεων στο Δημόσιο».

Όπως φαίνεται, και στον ΣΥΡΙΖΑ πλέον, υπάρχει η άποψη ότι η κρίση ήταν αποτέλεσμα των "λάθος παροχών" και του "λαϊκισμού" και επομένως δεν πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο 2009!

Το "μαζί τα φάγαμε" από άλλη πόρτα...

Όσο για τις απώλειες των 5 χρόνων λεηλασίας, τα όσα πήρε η λάβα των μνημονίων τι να κάνουμε...Θεός σχωρέσ'τα.

Ετσι λοιπόν ο κ.Βαρουφάκης θεωρεί ότι στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις με τους εταίρους πρέπει να είμαστε καλά παιδιά, να τους τα πούμε με "εύπεπτο τρόπο" για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους!

Πρέπει να τάξουμε βαθιές μεταρρυθμίσεις...

Να πούμε ότι ο Γ.Βαρουφάκης μιλώντας για το χρέος είπε "πως δεν υποστηρίζει την εκδοχή του κουρέματος του χρέους, αλλά τον εξορθολογισμό του". (Διαγραφή, διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους, κούρεμα, εξορθολογισμός, κι ακόμα δε φτάσαμε στη συζήτηση. Πράγματι οι διαπραγματεύσεις έχουν αρχίσει όπως είπε ο Α.Τσίπρας)

Μόλις μια μέρα πριν και ο Γ.Δραγασάκης μίλησε με ανάλογο σώφρονα τρόπο, υποστηρίζοντας την σταθερότητα(!) του τραπεζικού "μας" συστήματος(παρ' όλα αυτα όλες οι συστημικές τράπεζες προσφεύγουν στο μηχανισμό στήριξης ρευστότητας ΕLA...)  Ανάμεσα σε άλλα είπε: "...o ΣΥΡΙΖΑ θα παρουσιάσει στους ευρωπαϊκούς θεσμούς το δικό του πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και παραγωγικής ανασυγκρότησης, το οποίο θα αντικαταστήσει το μνημόνιο."

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν ετοιμάζεται να δώσει "σκληρή μάχη" στις διαπραγματεύσεις...

Αυτό που έχει θολώσει εντελώς  είναι το εναντίον τίνος θα δώσει τη μάχη...

Σε ποιο χαράκωμα θα βρίσκεται. Με τη σωτηρία της καπιταλιστικής οικονομίας ή με τη σωτηρία της οικονομίας του λαικού νοικοκυριού; 

Με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες;

ΥΓ: Θα πρέπει να πούμε οτι ο Γ.Βαρουφάκης δεν έχει σχέση με διάφορους γραφικούς ή περίεργους που έχουν μαζευτεί στο ΣΥΡΙΖΑ όπως η Ρ.Μακρή κ.α. Θεωρείται σοβαρός οικονομολόγος και ξέρει πολύ καλά τι λέει.

Η "συμπόρευση" του Λ.Λαζόπουλου εναντίον του ΚΚΕ.

Ο Λάκης Λαζόπουλος είναι ένας  ηθοποιός που κινούμενος στο χώρο των μεγάλων καναλιών κατάφερε να κερδίσει πολλά χρήματα.
Είναι λογικό λοιπόν να μην καίγεται και πολύ να καταλάβει τι παίζεται αυτή τη στιγμή και τι στοιχίζει στο λαό κάθε λάθος επιλογή.
Επίσης δεν καίγεται ιδιαίτερα για το ποια θα είναι η κατάσταση του λαού την επόμενη μερα των εκλογών για τον απλό λόγο ότι δεν ανήκει στο λαό. Καλώς ή κακώς ανήκει στο Κολωνάκι...

Αυτό που "παίζεται" λοιπόν σ'αυτές τις εκλογές δεν είναι το αν θα σχηματιστεί κεντροδεξιόστροφη ή κεντροαριστερόστροφη κυβέρνηση. Δεν είναι το αν θα πανηγυρίσουν οι μπλέ-πράσινοι ή πορτοκαλί-ροζ με άλλους έγχρωμους κόκκους.

Αυτό που έχει σημασία είναι το αν θα έχει δουλειά και ψωμί(δυστυχώς έχουμε φτάσει ξανά στο να συζητάμε για το ψωμί το 2015) ο λαός. Αν θα έχει σύνταξη, ασφάλιση, στοιχειώδη παιδεία, στοιχειώδη ζωή ο διπλανός μας.

Είτε το αισθάνεται είτε όχι ο διάσημος Λάκης ό,τι έχει κερδηθεί και ό,τι θα κερδηθεί από το λαό σ'αυτό τον άδικο κόσμο, κερδήθηκε και θα κερδηθεί με αγώνες.
Με αγώνες που είναι υποχρεωμένοι να κάνουν οι καταπιεσμένοι ενάντια στους καταπιεστές τους. Ο φτωχός λαός ενάντια στους πλούσιους επιχειρηματίες αλλά και τους εκπροσώπους τους.
Αυτό που παίζεται λοιπόν είναι το πόση δύναμη θα έχει ο λαός να αντέξει και να αντισταθεί στην πίεση που θα συνεχίσει να δέχεται και να συγκρατήσει ό,τι του έχει απομείνει, να πάρει πίσω ό,τι μπορεί, αλλά  και να βάλει ρότα για μεγάλες ανατροπές διορθώνοντας μια και καλή την αδικία και κερδίζοντας τελικά την εξουσία, δίνοντας νέο ολοκαίνουργιο αέρα και αναπνοή στην εξέλιξη του ανθρώπου και της ζωής στον πλανήτη.

Είπε ο Λ.Λαζόπουλος στην εκπομπή του κριτικάροντας το ΚΚΕ με άσχημο και καθόλου αστείο τρόπο για σατυρικό ηθοποιό, ότι στις εκλογές αποφασίζεται ποια θα είναι η κυβέρνηση και όχι το ποια θα είναι η αντιπολίτευση.
Στις εκλογές όμως, ειδικά σ'αυτές,  εκτός από το ποια θα είναι η κυβέρνηση, που όπως ο ίδιος λέει με τη σάτυρά του, το λιγότερο δεν αξίζει την εμπιστοσύνη του λαού, θα αποφασιστεί και το ποσο ισχυρή και δυναμική θα είναι η αντιπολίτευση, που θα πρέπει να σταθεί απέναντι στην κυβέρνηση που, όπως δείχνουν τα πράγματα, θα είναι έτοιμη να εκβιαστεί και να υποχωρήσει.

Επειδή μάλιστα κατά τη γνώμη μας, οι δυο διεκδικητές της κυβέρνησης στο βασικό ζήτημα που αναφέραμε πριν, δηλαδή στο τι θα δοθεί πίσω από όσα έχουν χαθεί, συμφωνούν στο λίγα ψίχουλα ή καθόλου ψίχουλα, και μάλιστα το πιο πιθανό είναι ότι όχι μόνο δεν θα μας δώσουν πίσω αλλά θα μας πάρουν κιόλας, έχει μεγαλύτερη σημασία το πόσο ισχυρή θα είναι η αντιπολίτευση, δηλαδή το ΚΚΕ(γιατι από το Ποτάμι και τη Χ.Α. ελπίζουμε ότι δεν περιμένει κάτι ο Λάκης), παρά το ποιο ακριβώς φάσμα χρωμάτων θα απαρτίζει μια κυβέρνηση που μάλιστα θα είναι υποχρεωμένη, εντός πλαισίου ΕΕ, να ακολουθήσει ΄την ίδια πολιτική με την προηγούμενη συνεχίζοντας το "δρόμο των μεταρρυθμίσεων" και του μαρτυρίου όπως λένε όλοι οι "ειδικοί".

Έχει ξαναπεί ο Λ.Λαζόπουλος και το είπε και στην τελευταία εκπομπή του ότι το ΚΚΕ δεν έκανε αντιπολίτευση στη ΝΔ κι έτσι συμπορεύτηκε μαζί της στο δρόμο των μνημονίων!!!
Χυδαίο πραγματικά να το λέει κάποιος που θεωρεί τον εαυτό του προοδευτικό αλλά και αποκαλυπτικό. Κι αυτό γιατί δείχνει ότι ο Λ.Λαζόπουλος περιμένει να παρακολουθήσει τος αγώνες του λαού από την τηλεόραση όπως ας πούμε το ποδόσφαιρο.
Εκεί λοιπόν στις οθόνες λογικό είναι να μην είδε το ΚΚΕ αφού το ΚΚΕ δεν παίζει σ'αυτά τα γήπεδα.

Αν πήγαινε όμως στα στέκια ή τα σπίτια των απολυμένων αγωνιστών του ΠΑΜΕ που δεν υπήρξε απεργία η κινητοποίηση που να μην έχουν βρεθεί στην πρώτη γραμμή ίσως να άνοιγε λίγο τα μάτια του.
Αν έμπαινε στη ζωή των καταδικασμένων κομμουνιστών χαλυβουργών ή μεταλλεργατών και τόσων άλλων που εναντίον τους εκκρεμούν ακόμη τόσα δικαστήρια για τους αγώνες τους, ίσως να έβλεπε κάτι παραπάνω.
Αν μάλιστα κοίταζε λίγο πιο κοντά τους τόσο νωρίς και άδικα χαμένους αυτών των αγώνων, σαν τον απεργό  χαλυβουργό Β.Δερή που εξ αιτίας της πολιτικής που πολέμησε με τους αγώνες αυτούς έφυγε παγωμένος σ'ένα σπίτι χωρίς ρευμα, χωρίς δουλειά και χωρίς αποζημίωση, ίσως πραγματικά να ντρεπόταν για όσα λέει.

Ειπε λοιπόν χυδαία ο Λ.Λαζόπουλος ότι το ΚΚΕ συμπορεύτηκε με τη ΝΔ αφου δεν στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ και κρατάει τάχα ίσες αποστάσεις.
Συμπόρευση όμως σημαίνει συμφωνία σε πολιτικές. 
Και στις πολιτικές όπως είναι ολοφάνερο αν δεν είσαι τυφλός, ή δεν θέλεις να κάνεις το άσπρο μαύρο, το ΚΚΕ βρίσκεται όχι απλά απέναντι αλλά σε εντελώς άλλο κόσμο από τη ΝΔ. 
Ας ψάξει λοιπόν αυτούς που συμπορεύονται πραγματικά πολιτικά με τη ΝΔ στις γειτονιές του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί δηλαδή που τριγυρίζει και ο ίδιος  παλεύοντας με τις άλλες "συνεπείς φιλοευρωπαικές δυνάμεις" να φτιάξουν την Έλλάδα "μια κανονική ευρωπαική χώρα" γεμάτη με  εκατομμύρια πάμφτωχους που θυσιάζονται για να σώσουν τον πλούτο ελάχιστων "υγιών" πλουσίων.

Ευτυχώς δεν μπερδεύτηκαν όλοι...

"1,5 εκατομύριο Γάλλοι βάδισαν στο Παρίσι εναντίον της βίας και του εξτρεμισμού"... γράφουν οι τίτλοι όλων των μεγάλων ΜΜΕ.

Ηταν λένε η μεγαλύτερη διαδήλωση που έγινε...

Τι έκαναν όλοι αυτοί μες την πολιτική αφέλεια και την άγνοιά τους όμως;

Εστειλαν μήνυμα προς το σύστημα ότι δεν έχουν πάρει είδηση για το  τι παίζεται πίσω απ'την πλάτη τους.
Με την παρουσία τους έδωσαν συγχαρητήρια στα μέσα προπαγάνδας του συστήματος ότι η δουλειά τους πιάνει τόπο.

Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσεις αυτή την εικόνα όπου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι από αυτούς που υφίστανται τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και των μέτρων που παίρνουν οι κυβερνήσεις που ενδιαφέρονται πολύ για τη σωτηρία του καπιταλισμού και καθόλου για τη σωτηρία του λαού, βάδισαν παρέα με τους εκπρόσωπους των καταπιεστών τους πρωθυπουργούς και προέδρους.
Και μόνο τα ονόματα αρκούν.
"Περισσότεροι από 45 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων έδωσαν το «παρών» στην πορεία δίπλα στον Φρανσουά Ολάντ. Ανάμεσά τους οι Άνγκελα Μέρκελ, Ντέιβιντ Κάμερον, Ματέο Ρέντσι, Αντώνης Σαμαράς, Μαριάνο Ραχόι, Σαρλ Μισέλ, Χέλεν-Τόρινγκ Σμιτ, καθώς και πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ και του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς."

Όσο για την εικόνα με τους αρχηγούς κρατών μπροστά από τους διαδηλωτές, που οι πιο πολλοί είναι υπεύθυνοι για τους τόσους πολέμους γύρω, τις τόσες επεμβάσεις και καταστροφές κρατών, δεν μπορεί παρά να  γεμίζει το σύστημα με ενθουσιασμό και εμπιστοσύνη για το μέλλον...
Κατάφεραν και πάλι να μπερδέψουν τον κόσμο και να τον κάνουν να πιστέψει πως λαός και ιμπεριαλισμός είναι "όλοι μαζί", κι αδερφωμένοι παλεύουν εναντίον ενός εχθρού-φάντασμα, που όποιος είναι λίγο λογικός και πληροφορημένος μπορεί να καταλάβει ότι ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι γέννησαν και μεγάλωσαν σαν δικό τους παιδί που είναι.

Όταν βλέπεις τον σφαγέα Νενατανιάχου αλλά μπρατσέτα με τη Μέρκελ τον Ολαντ και τον Κάμερον, αυτούς που τρομοκρατούν ολόκληρους λαούς να ηγούνται σε διαδήλωση κατά της βίας και της τρομοκρατίας, κι από πίσω 100ντάδες χιλιάδες λαού, το μόνο που μπορείς να πεις είναι ότι οι λύκοι και τα πρόβατα έδωσαν τα χέρια. Και λίγο πιο πίσω μαζί τους οι φιλοΕΕ εκπρόσωποι της λεγόμενης "αριστεράς"...

Ως γνωστό στη διαδήλωση συμμετείχε εκτός του Α.Σαμαρά και αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά πολλές "αριστερές" φιλοΕΕ οργανωσεις και τέως κραταιά ΚΚ.

Οι λύκοι λοιπόν φαίνεται πως έπεισαν πάρα πολλά θύματά τους πως μπορούν να κοιμούνται ήσυχα στην αγκαλιά τους και να αφήσουν τη ζωή τους στα χερια τους!

Όχι όλα όμως...

Ευτυχώς υπάρχουν κι αυτοί οι λίγοι τρελοί που φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη ότι οι καταπιεσμένοι δε γίνεται σε καμιά περίπτωση να βρίσκονται στο ίδιο χαράκωμα με τους καταπιεστές δυνάστες τους.
 Όταν οι λύκοι κάνουν τα γλυκά μάτια κι αγκαλιάζονται με τα πρόβατα τό μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι το πως να τα καταβροχθίσουν. Ειδικά όταν η πείνα τους και η φυσική τους ανάγκη είναι τεράστια όπως τώρα.

Ευτυχώς υπάρχουν αυτοί οι λίγοι τρελοί που τις κόκκινες γραμμές τους δεν τις βάζουν σε δήθεν διαπραγματεύσεις. 
Τις βάζουν εκεί που βρίσκονται αντικειμενικά, ανάμεσα στις τάξεις και λένε: Από εδώ οι εργάτες και η φτωχολογιά και μεις οι κομμουνιστές μαζί τους και απέναντι μας το χρήμα, το κεφάλαιο και οι πλουτοκράτες εχθροί μας. 

Σε μια δύσκολη στροφή της ιστορίας για τους λαούς λοιπόν, ο ιμπεριαλισμός με τα μέσα του κατάφερε να μπερδέψει πάρα πολλούς.
Άρπαξε την ευκαιρία από ην άγρια και απαίσια δολοφονία των εργαζόμενων του Γαλλικού περιοδικού και την εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο διώχνοντας από πάνω του την τεράστια ευθύνη που έχει.
 Και σ'αυτό έβαλαν το χεράκι τους και οι διάφοροι "αριστεροί" όλων των ευρωπαϊκών κρατών που κρύβουν προσεκτικά ποιος είναι ο εχθρός και ο αντίπαλος που πρέπει να πολεμήσουμε, που κρύβουν προσεκτικά τον ιμπεριαλισμό, την πονηριά του και τα εργαλεία του.

Δεν κατάφερε να μας μπερδέψει όλους όμως.

Ευτυχώς υπάρχει και το ΚΚΕ!