Πρωταγωνιστεί η Ατζελίνα Τζολί!

Νομίζω πως σήμερα όλοι μπορούν να αισθάνονται καλύτερα σε σχέση με το "προσφυγικό πρόβλημα". Τι σημαίνει άραγε ακόμη κι αυτό το ..."προσφυγικό πρόβλημα"; Πως πρόκειται για μια κατάσταση, ένα πρόβλημα που δημιουργείται από τους πρόσφυγες; Μπορεί...

Σήμερα πάντως όλα φαίνονται καλύτερα μετά τον ερχομό της Ατζελίνας Τζολί.
Όπως φαίνεται το πρόβλημα δεν είναι ακριβώς πρόβλημα.
Είναι ταινία του Χόλιγουντ! Πρωταγωνιστεί η Ατζελίνα Τζολί.
Η Ατζελίνα που ήρθε με τζετ, σαν σταρ που είναι, αλλάζοντας σχέδια πτήσεων, περιοδιών κλπ. Που στάθηκε ηρωικά ανάμεσα στους κατατρεγμένους απέναντι στις δεκάδες κάμερες που χθες έγιναν ακόμη περισσότερες κι από τους πρόσφυγες στο λιμάνι.

Η Ατζελίνα σήμερα έκανε δηλώσεις και είπε πως ήρθε να βοηθήσει την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και την Ελληνική κυβέρνηση... Πως άραγε;
Είπε ακόμη πως θέλει να γυρίσουν στα σπίτια τους όλοι αυτοί με τους οποίους γνωρίστηκε κιόλας.
Και είπε ακόμη ότι "ειναι τραγικό και ντροπιαστικό ότι βρισκόμαστε μακριά από αυτό το σημείο(της επιστροφής).
Δεν είπε βέβαια ποιος πρέπει να ντρέπεται.
Οι πρόσφυγες; κάποιες κυβερνήσεις όπως η Ελληνική; η Συρία του Άσαντ; οι κακοί θεοί του πολέμου; Ποιος ξέρει;
Πάντως αποκλείεται να πρέπει να ντρεπονται ή να φταίνε οι ιμπεριαλιστές. Και ειδικά οι ΗΠΑ, δεν υπάρχει περίπτωση να φταίνε.
Αλλιώς θα το έλεγε η Ατζελίνα...

Αλλά δε βαριέσαι. Αφού το είπαμε και στην αρχή.
Ο πόλεμος δεν είναι πόλεμος. Η επέμβαση δεν είναι επέμβαση.
Όλα είναι ταινία του Χόλιγουντ.
Πρωταγωνιστεί η Ατζελίνα Τζολί!

Δεν υπάρχει κράτος...

"Δεν υπάρχει κράτος ρε φίλε..."

"Η Ελλάδα είναι καφενείο ρε, δεν είναι κράτος"...

"Τι κάνουν ρε για τόσα προβλήματα; Ουρές στις κρατικές υπηρεσίες, λάθη παντού..."
 "Τι κάνουν για τους πρόσφυγες που έχουν γεμίσει λιμάνια και πλατείες; Πεινάνε οι άνθρωποι...που είναι το κράτος;"

"Πήγα να τακτοποιήσω κάτι σχετικά με το μαγαζί και με διαλύσανε, δεν υπάρχει κράτος σου λέω..."

Τέτοια ακούμε εδώ και χρόνια, και το μόνο που αλλάζει είναι οι λεπτομέρειες της επικαιρότητας.

Είναι έτσι όμως; Δεν νομίζω...

Το κράτος υπάρχει και παραυπάρχει.

Απλά δεν είναι για μας. Δεν είναι δικό μας κράτος.

 Το κράτος δεν είναι ουδέτερο, ανήκει κάπου. Ανήκει σε εκείνους που έχουν την εξουσία.

Το κράτος είναι μηχανή εξαναγκασμού, δεν είναι υπηρεσία εξυπηρέτησης του λαού.

Ας φανταστούμε για δευτερόλεπτα ότι δεν υπήρχε αυτό που λέμε κράτος, αυτή η μηχανή επιβολής των νόμων που δεν είναι φυσικά ουδέτεροι.

Θα ανεχόταν κανεις όλα αυτά που υποχρεώνεται να υποστεί;

Από τη βία του αφεντικού του μέχρι τους λογαριασμούς της εφορίας;

Θα πήγαινε κανονικά να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ, κι ας μην έχει ούτε γάλα για τα παιδιά του, "για το καλό της πατρίδας";

Θα δεχόταν να πληρώσει το γάλα 1,5 ευρώ επειδή έτσι αποφάσισε ο επιχειρηματίας και η "αγορά";

Ή μήπως θα γινόταν ο μαύρος χαμός;

Ας το σκεφτούμε...

Λένε τώρα πολλοί για τους πρόσφυγες τα ίδια. "Δεν υπάρχει κράτος..."

Ας κάνουν καμια εξέγερση σε κάποιο σημείο, κι εκεί θα το δούμε μια χαρά το κράτος και θα τρίβουμε τα μάτια μας για την αποτελεσματικότητα του. 

Δηλαδή στη FYROM που έκλεισε σύνορα λειτουργεί καλύτερα το κράτος; Αλλά κι εκεί τα ίδια θα λένε στα καφενεία, πως "δεν υπάρχει κράτος".

Ομως και συρματοπλέγματα σηκώθηκαν, και δακρυγόνα και ρόπαλα βγήκαν, και ό,τι άλλο ζητήθηκε από την εκεί εξουσία.

Αλλά κι εδώ "δεν έγινε τίποτα";

Και τις ΜΚΟ ποιος τις αφήνει να ξεσαλώνουν και να δείχνουν ότι οι κοινωνικές υπηρεσίες πρέπει να περάσουν σε άλλα χέρια και το κράτος(κι αυτοί που έχουν την εξουσία επομένως) να μην μπαίνει στον κόπο και στα έξοδα;

Και το ΝΑΤΟ ποιος το έφερε να "ρυθμίσει" την κατάσταση;

Και στον πόλεμο ποιος συμμετέχει;

 Τα κράτη δεν συμμετέχουν και μαζι και το δικο μας που με την ψήφο του και τις διάφορες "διευκολύνσεις" εγκρίνει και βοηθάει τον "πόλεμο κατα της τρομοκρατίας", περιμένοντας κάποιο φιλέτο από τη μοιρασιά της Συρίας για τα εδώ επιχειρηματικά κοράκια;

Αν πειραχτεί άραγε καμιά μεγάλη επιχείρηση απο αυτές που έχουν την εξουσία δεν θα εμφανιστεί το κράτος; Εκεί να δεις κράτος...

Δηλαδή στη Χαλυβουργία δεν υπήρχε κράτος;
Τότε τα ΜΑΤ πως εμφανίστηκαν;
Και η δίκη από ποιον στήθηκε όπως στήθηκε;

 Και τις καταδίκες στους ήρωες απεργούς ποιος τις έριξε; Η "τυφλή" και ανεξάρτητη δικαιοσύνη; 

Και τον αγώνα τους, και κάθε αγώνα, ποιος τον συκοφαντούσε; Η "ανεξάρτητη" ενημέρωση;

Και μόνο που μετά από 6 χρόνια φτώχεια ακόμα ο λαός δεν έχει πάρει χαμπάρι τι παίζεται και δεν κάνει οργανωμένη αντεπίθεση για να πάρει πίσω τη ζωή του, δείχνει πόσο καλά δουλεύει η μηχανή που λέγεται κράτος. 

Οι πολλοί περιμένουν από κάποιον  να κάνει κάτι. Ποιον;

 Το "κράτος" άραγε; Που δεν είναι δικό μας αλλά των ταξικών μας εχθρών;

Δηλαδή στον ταξικό πόλεμο που όλο και αγριεύει περιμένουμε τα όπλα του ταξικού εχθρού να πολεμήσουν για μας και όχι γι αυτόν που τα κατέχει. Περιμένουμε από την εξουσία να αυτοπυροβοληθεί;

Το κράτος όμως και "κανει κάτι" και δεν είναι ουδέτερο. 

Το κράτος μάλιστα δεν κάνει απλά κάτι. 

Κάνει τα πάντα, τη μια με μαστίγιο την άλλη με καρότο,. Τη μια με "ενημερωση" και εκπαίδευση(ιδεολογικοί μηχανισμοί), την άλλη με γκλομπς, δακρυγόνα και νόμους.

Το κράτος λοιπόν είναι εδώ και θα είναι εδώ για λογαριασμό των συμφερόντων που είναι φτιαγμένο να υπηρετεί. Μόνο που τα συμφέροντα αυτά δεν είναι τα λαικά συμφέροντα αλλά εκείνα που βρίσκονται ακριβώς στην απέναντι, στην αντίπαλη πλευρά.

Ο μόνος τρόπος είναι να το γκρεμίσει ο λαός και να φτιάξει το δικό του κράτος.

Με δικούς του μηχανισμούς, με δικούς του νόμους που να δουλεύουν για τα δικά του συμφέροντα. Κι από το παλιό να μείνουν μόνο αναμνήσεις, φωτογραφίες εποχής και τίποτα παραπάνω.

Πολυλογίες θα μου πεις αλλά αυτή είναι η αλήθεια. 

Δεν καθαρίζουμε με γκρίνιες και κατάρες.

Θέλει πιο πολλά. Γράψου στο σωματείο και πολέμα. 

Για το δικό μας κράτος.

Tα μπλόκα και τα τρακτέρ τους στο Σύνταγμα-Ανατριχιαστική εικόνα νίκης! (βίντεο)

Μια τρομερή ιστορική στιγμή.
Και που δεν έτρεξε ο νους!

Μια στιγμή που συγκλόνισε και ανατρίχιασε όσους βρέθηκαν εκεί στην πλατεία.
Η εικόνα της μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας.
Εργάτες- Αγρότες-μικροί επαγγελματίες- νεοι- γυναίκες- συνταξιούχοι- όλος ο λαός που υποφέρει μαζι για το δίκιο του!

Η αίσθηση της συμμαχίας που θα φέρει την τελική μεγάλη νίκη!.
Αυτό πρέπει να χτιστεί όσο πιο γερά γίνεται!

Τεράστιο ποτάμι οργής και ελπίδας-Μεγάλη Απεργία

Mε τη μεγαλύτερη σε συμμετοχή Απεργία των τελευταίων χρόνων και με ένα τεράστιο συλλαλητήριο από το ΠΑΜΕ, ήταν σίγουρα ένα από τα μεγαλύτερα που έχουν γίνει τα τελευταία 6 χρόνια της κρίσης, απάντησε ο λαός στην κυβέρνηση και το ασφαλιστικό νομοσχέδιο.

Το "τσακίζουν την ασφάλιση και βγαίνουμε στο δρόμο, πάρτε πίσω το νόμο λαιμητόμο" ήταν το σύνθημα που δονούσε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, ενώνοντας σαν μια κόκκινη αλυσίδα αγώνα τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους συνταξιούχους, τους νέους και τις γυναίκες αυτής της χώρας.

Η Ελλάδα της εργατικής τάξης των πόλεων, η Ελλάδα των μπλόκων, η Ελλάδα όσων ονειρεύονται έναν άλλο κόσμο και δεν το βάζουν κάτω, έδωσε σήμερα ένα τρομερό παρόν και μαζί την υπόσχεση ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι τη νίκη. Ότι όσες τρίπλες κι αν κάνει το σύστημα, όση απογοήτευση κι αν σπέρνει μέσω των "καλών" και "λογικών" κομμάτων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ  που ακολουθούν κατα γράμμα τις εντολές της ΕΕ, δεν πρόκειται να τους παραδώσουμε τη μία και μοναδική ζωή μας.

Όταν εκλέχτηκε αυτή η κυβέρνηση κανείς δε μπορούσε να φανταστεί ότι μέσα σε 5 μόλις μήνες θα οργανωνόντουσαν 3 πανεργατικές απεργίες με κορυφαία την σημερινή καθώς και πολλές μικρότερες κινητοποιήσεις, όπως βεβαια κανείς δεν πίστευε ότι οι αγρότες θα γέμιζαν τις εθνικές με τα μπλόκα τους.

Υπήρχε όμως μια δύναμη που από την πρώτη μέρα της νεας κυβέρνησης, όχι μονο  προειδοποίησε το λαό για το νέο κύμα λεηλασίας, αλλά τον κάλεσε αμέσως να προχωρήσει σε οργάνωση των αγώνων του, ξεχνωντας κι αφήνοντας στην άκρη την απογοήτευση και την απαισιοδοξία.

Κι αυτή η δύναμη δεν ήταν άλλη από το ΠΑΜΕ.



Δε μπορεί κανεις να σκεφτεί βέβαια ότι θα μπορούσε να γίνει η σημερινη Απεργία και τα συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα, αν δεν υπήρχε το ΠΑΜΕ. Σήμερα φάνηκε [πιο καθαρά από κάθε άλλη φορά, ποιά δύναμη μπορεί να εμπιστεύεται ο λαός. 

Η χρεοκοπία του ΣΥΡΙΖΑ και των συνοδοιπόρων του ήταν φανερή και στο σημερινό συλλαλητήριο. 

Τα άλλοτε ισχυρά μπλοκ ομοσπονδιών(όπως πχ η ΟΛΜΕ) σήμερα ήταν αποδεκατισμένα ενω συνολικά το συλλαλητήριο της Κλαυθμώνος κάτω από τις σημαίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ σε τιποτα δε μπορούσε να συγκριθεί με αυτό του ΠΑΜΕ που ήταν πολλές φορές μεγαλύτερο.

Ενώ στην πλευρά του ΠΑΜΕ πάνω από 60000 λαού πλημμύρισαν την Παν/μίου(που είναι υπερδιπλάσια σε πλάτος από τη Σταδίου) αλλά και την Αμαλίας από την Ομόνοια μέχρι τους στύλους του Ολυμπίου Διός, η πλευρά των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και σία, δυσκολευόταν να γεμίσει τη Σταδίου σε μήκος 3-4 τετραγώνων.

Επίσης η βοήθεια που δόθηκε από τις δυνάμεις των διάφορων αριστερών παρατάξεων στην οργάνωση της Απεργίας ήταν ελάχιστη . Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα μόνο βοήθεια δεν ήταν.

Οι εργαζόμενοι λοιπόν, όποιο κόμμα κι αν ψηφίζουν ή συμπαθούν, πρέπει να σκεφτούν και να τους εγκαταλείψουν. 

Αν θέλουν να έχει ο αγώνας μας δυναμισμό, συνέχεια, διάρκεια στόχο
και αποτέλεσμα ένας δρόμος υπάρχει: 

Η συμπόρευση με το ΠΑΜΕ που οδήγησε στη μεγάλη επιτυχία της Απεργίας και στο ξαναφούντωμα της ελπίδας και της αισιοδοξίας ότι ο λαός μπορεί να παλέψει και να πάρει πίσω τη ζωή του.