Τετάρτη 18 Μαΐου 2016
Το πιο υπέροχο χειροφίλημα - Μπράβο Τσόρι!
Μπορεί την ιστορία να την γράφουν οι λαοί και όχι τα άτομα, , αλλά και οι ξεχωριστοί άνθρωποι αφήνουν τα ωραία σημάδια τους στις σελίδες της όπως και να το κάνουμε.
Και αυτό συμβαίνει ακόμη και στην περιοχή αθλιότητας που λέγεται επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Ο Τσόρι Ντομίνγκεζ του Ολυμπιακού λοιπόν χθές, μέρα τελικού κυπέλλου Ελλάδος που έγινε χωρίς φιλάθλους(!)-για τους γνωστούς απαίσιους λόγους, έγραψε με μια υπέροχη κίνηση μια πολύ όμορφη εικόνα, που με έναν τρόπο τόνισε ακόμη περισσότερο την ασχήμια και το αίσχος που επικρατεί και στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Απλά υπέροχα και ιπποτικά, βγαίνοντας από το γήπεδο, και παρά την πίκρα της ήττας, έσκυψε και φίλησε το χεράκι του μικρού κοριτσιού με τη φανέλα της ΑΕΚ.
Ένα υπέροχο χειροφίλημα σε μια στιγμή που ο φανατισμός ποτίζεται προσεκτικά και φουντώνει επιτηδευμένα, για να μπορεί ανα πάσα στιγμή να χρησιμοποιείται σαν εργαλείο χειραγώγησης των δίκαια οργισμένων απλών ανθρώπων ή φιλάθλων.
Μπράβο Τσόρι!
Κατά τα άλλα η ΑΕΚάρα πήρε το κύπελλο με 2-1.
Ακόμη και στη δική μου ΑΕΚτζίδικη καρδιά όμως η εικόνα που έμεινε ήταν αυτό το χειροφίλημα.
ΥΓ: Το κοριτσάκι με την κιτρινόμαυρη φανέλα, ήταν η κόρη του παίκτη της ΑΕΚ Μπουενανότε.
Τετάρτη 11 Μαΐου 2016
Λογικό ή παράλογο;
Είσαι στριμωγμένος στη γωνία.
Μπροστά σου το κάθαρμα έχει σηκώσει τις γροθιές και σού έχει κατεβασει ήδη μερικές στο κορμί και στο πρόσωπο.
Πονάς αλλά σκέφτεσαι...
"Δεν είναι φανερό ότι είναι παράλογο να τσακωθώ;"
Τρως μερικές ακόμη...πονάς περισσότερο...
Εξακολουθείς να σκέφτεσαι:
"Θα έχει άραγε κάποιο αποτέλεσμα να αντισταθώ;"
Το κάθαρμα έχει ξεσαλώσει. Βγάζει ένα περίστροφο, οπλίζει και ετοιμάζεται να σου ρίξει!
Συνεχίζεις να σκέφτεσαι "λογικά"...
"Τι νόημα έχει να προσπαθήσω να ξεφύγω ή να παλέψω; Οι πιθανότητες είναι εναντίον μου, φαίνεται πανίσχυρος"...
Λογικό ή παράλογο;
Δευτέρα 9 Μαΐου 2016
Η λεηλασία συνεχίζεται - Αγώνας Ρήξη Ανατροπή, ο μόνος δρόμος
Με 153 υπέρ των βουλευτών της "αριστερής" κυβέρνησης, που ξεφτιλίζει κάθε μέρα την ιστορία της Αριστεράς στην Ελλάδα, γράφτηκε χθες άλλη μια σελίδα λεηλασίας των δικαιωμάτων και της ζωής του λαού.
Την ίδια στιγμή ο λαός απαντούσε με μεγάλες 3ήμερες κινητοποιήσεις, με απεργίες στους τόπους δουλειάς και με πολύ μεγάλα συλλαλητήρια στους δρόμους.
Για άλλη μια φορά αυτή η κυβερνηση που ξεγέλασε το λαό με ψεύτικες ελπίδες, έδωσε ρεσιτάλ εξαπάτησης κι έδειξε τον πραγματικό της χαρακτήρα σαν πιστό σκυλί της πλουτοκρατίας και της μεγαλοαστικής τάξης.
Και τι δεν έκαναν, και τι δεν είπαν!
Απο που να ξεκινήσει και που να τελειώσει κανείς...
Και μόνο ο τροπος που έφεραν ασφαλιστικό και φορολογικό στη Βουλή για ψήφιση μιλάει από μόνος του.
Τό ίδιο πρωί αποφάσισαν να φέρουν επειγόντως για ψήφιση τη νέα λεηλασία μεσα στο Σαββατοκύριακο αιφνιδιάζοντας τους πάντες.
Αμέσως αποφασίστηκαν απεργίες παντού που όμως ανακοινώθηκαν αργά το απόγευμα με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χρόνος για να γίνει ουσιαστική ενημέρωση των εργαζόμενων όσο και όπως αναλογούσε στην κατάσταση.
Παρ' όλα αυτά το ταξικό κίνημα και το ΠΑΜΕ έδωσε όλες τις δυνάμεις του και απάντησε με τον πιο δυναμικό τρόπο.
Πικετοφορίες αμέσως την ιδια μέρα Πέμπτη απόγευμα στο κέντρο της Αθηνας αλλά και άλλων πόλεων, σάρωση όλων των τόπων δουλειάς από συνεργεία με ανακοινώσεις και προπαγάνδηση της 48ωρης Απεργίας και τεράστια συλλαλητήρια παντού τις επόμενες μέρες.
Παρασκευή, Σαββάτο και Κυριακή στην Αθήνα και τις άλλες μεγάλες πόλεις οι εργαζόμενοι που δεν το βάζουν κάτω δήλωσαν τρομερό παρόν.
Μια από τις κορυφαιες στιγμές ήταν η συνάντηση εργατών αγροτών στο Σύνταγμα το βράδυ του Σαββάτου!

Το τεράστιο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ είχε ήδη κάνει την πορεία Ομόνοια-Σύνταγμα και διασχίζοντας την Φιλελλήνων είχε βγεί και είχε απλωθεί στην Αμαλίας από τους στύλος Ολ.Διός μέχρι τη Βουλή.
Τότε πριν τις 8μμ έφτασαν τα μπλοκ των αγροτών που μπήκαν κι αυτά από τη Φιλελλήνων στο άλλο ρεύμα της Αμαλίας και αποθεώθηκαν με χειροκροτήματα και συνθήματα από τα εργατικά μπλοκ. Μπροστά τους είχαν βγεί απο τα στενά τα φοιτητικά μπλοκ του ΜΑΣ και είχαν φτάσει από την Αμαλίας μέχρι το Σύνταγμα.
Ηταν στιγμές και εικόνες λαικής συμμαχίας που έστελναν μηνύματα παντού.
Δεν μπορούμε να μη μιλήσουμε για την παράξενη εικόνα που συνάντησαν εργάτες, αγρότες, φοιτητές κλπ. στην πλ.Συντάγματος το Σαββατο το βράδυ.
Ενω το τεράστιο συλαλλητήριο του ΠΑΜΕ είχε στριμωχτεί στην Αμαλίας, την Φιλελλήνων και τα ενδιάμεσα στενά, στην πλατεία περίπου 300 διαδηλωτές του μπλοκ της Λαικής Ενότητας είχαν απλωθεί στην Αμαλίας ακριβώς μπροστά στη Βουλή, ακριβώς όσο χρειαζόταν για να εμποδίζουν το πέρασμα του ΠΑΜΕ.Έτσι ενώ όλοι οι γύρω δρόμοι ήταν γεμάτοι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ, το Σύνταγμα ήταν άδειο με σκόρπιους οπαδούς και μέλη της ΛΑΕΝ κάποιων συλλογικοτήτων αναρχικών και ενός μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί δεν έδωσαν χώρο άυτοί οι λίγοι για να περάσει μπροστά από τη Βουλή το συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ. Φαίνεται πως κάποιοι που μιλούν πολύ για δήθεν συνεργασίες των εργαζόμενων στη βάση, τις εννοούν με εναν τρόπο που μόνο αυτοί μπορούν να καταλάβουν.
Πάντως το ΠΑΜΕ δεν εκανε καμιά προσπάθεια να τους απωθήσει ή να τους παραμερίσει για να περάσει. Μιλάμε για μια διαδήλωση του ΠΑΜΕ από δεκάδες χιλιάδες που εμποδιζόταν να περάσει από 300-500 ανθρώπους σκορπισμένους μπροστά στη Βουλή!
Πολύ μεγάλα ήταν και τα συλλαλητήρια της Κυριακής.
Κοκκίνησαν οι δρόμοι πρωί πρωί όταν από παντού ερχόντουσαν οι προσυγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ προς το Σύνταγμα.
Η Αμαλίας μπροστά στη Βουλή γέμισε και πάλι ασφυκτικά παρά την κούραση των συνεχόμενων κινητοποιήσεων.
Μεγάλο συλλαλητήριο και το βράδυ!
Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι βάδισαν και πάλι από την Ομόνοια και αλλού στο Σύνταγμα συσπειρωμένοι στα μπλοκ του ΠΑΜΕ.
Μετά τις 8.30 και ενώ πλησίαζε η ώρα της ψηφοφορίας, κατα τα γνωστά, άρχισαν επεισόδια μπροστά τη Βουλή.
Η αστυνομία, με αφορμή τις γνωστές συμπεριφορές των πάντα "χρήσιμων" στο κράτος μπάχαλων, επιτέθηκε άγρια στους διαδηλωτές προσπαθώντας να διαλύσει τη συγκέντρωση.
Η διαδήλωση δεν διαλύθηκε και συνεχίστηκε μέχρι τις 9.30 περίπου όταν πια η κατάσταση στην πλατεία και τους δρόμους μπροστά στη Βουλή ήταν αφόρητη.
Μέσα στη Βουλή τώρα και τι δεν ακούσαμε.
Από τις "αντιστασιακές" κορώνες του Κ.Μητσοτάκη και της ΝΔ, που μόνο αηδία προκαλούν, και το δήθεν ΟΧΙ που είπαν σε ασφαλιστικό-φορολογικό, μέχρι το "ο λόγος μας είναι συμβόλαιο, αυτά είπαμε αυτά κάναμε..." του Ε.Τσακαλώτου του ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτός ο τελευταίος βέβαια δεν έλεγε εντελώς ψέμματα. Πράγματι, αυτά είχαν πει! Οτι θα τηρήσουν τις δεσμεύσεις και θα εφαρμόσουν τα μνημόνια. Απλά τα είχαν πει με το γνωστό μπερδεμένο και περίπλοκο "αριστερό" τους τρόπο έτσι ώστε άλλα να λένε και άλλα να καταλαβαίνει ο λαός που είχε ανάγκη από λίγη ελπίδα. Φυσικά οχι απλά τήρησαν τα συμφωνημένα με τους εταίρους τους, αλλά τα "εμπλούτισαν" και με πιο "ριζοσπαστικούς" τρόπους σφαγής του λαού.
Η μόνη φωνή ελπίδας μέσα στη Βουλή ήταν αυτή του ΚΚΕ και των ομιλητών του, από το ΓΓ της ΚΕ Δ.Κουτσούμπα και τους άλλους εκπροσώπους του.
Χαρακτηριστικά ήταν κάποια από τα λόγια του Θαναση Παφίλη:
" Μιλάτε για ριζοσπαστική μεταρρύθμιση! Πόσο ριζοσπαστικό είναι το να παίρνουν τα εγγόνια μικρότερη σύνταξη από τους παππούδες αλήθεια":
Και τελειώνοντας είπε:"Ο δρόμος είναι ένας. Αγώνας-ρήξη-ανατροπή! Και θα γίνει και θά 'ναι μέρα μεσημέρι"!
Πέμπτη 21 Απριλίου 2016
Μαύρη επέτειος για σοβαρή σκέψη
Μαύρη επέτειος σήμερα.
49 χρόνια ακριβώς πέρασαν από τη μέρα της επιβολής της χούντας των συνταγματαρχών του 1967.
Το τί σήμαινε αυτή η χούντα το ένοιωσε ο λαός στο πετσί του.
Δεκάδες και εκατοντάδες νεκροί ή δολοφονημένοι από το φασιστικό κράτος, χιλιάδες βασανισμένοι και εξόριστοι, βία, τρομοκρατία και όλα τα σχετικά που περιλαμβάνει ένα τέτοιο καθεστώς, μια τέτοια επιλογή.
Χρησιμοποιούμε τη λέξη "επιλογή" γιατί είναι λάθος να θεωρεί κανείς τα πραξικοπήματα τέτοιου είδους, ανταρσίες λίγων ανθρώπων ξεκομμένων από την εξουσία και τη θέλησή της.
Σε κάθε σοβαρή πολιτική συζήτηση είναι αδύνατον να μην ξεκαθαρίζεται το ζήτημα της εξουσίας.
Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 λοιπόν δεν ήταν μια κίνηση λίγων συνωμοτών που λειτουργούσαν για δικά τους συμφέροντα.
Ηταν η επιλογή της κυρίαρχης μερίδας της μεγαλοαστικής τάξης της εποχής που έβλεπε να μην εξυπηρετούνται τα συμφέροντά της όπως ήθελε από το πολιτικό προσωπικό της εποχής.
Φυσικά δίπλα σ'αυτούς στεκόντουσαν και οι σύμμαχοί τους που ήταν μεγάλα συμφέροντα που εκφραζόντουσαν από ξένες δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ αλλά και κρατικές υπηρεσίες ευρωπαικών χωρών.
Οταν ο ρόλος της χούντας ολοκληρώθηκε και η οικονομία είχε ανάγκη από άλλου τύπου πολιτική εκπροσώπηση η χούντα κατέρρευσε και τη θέση της πήρε η αστική δημοκρατία του 1974. Σ'αυτό βέβαια έπαιξε ρόλο και η πίεση που ασκούσε η αντίσταση του λαού.
Αυτό που έμεινε όμως στη θέση του ήταν και είναι η εξουσία της μεγαλοαστικής τάξης στις πλάτες του λαού, η δικτατορία δηλαδή της αστικής τάξης που παίρνει διάφορες μορφές και ονόματα ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας και τις συνθήκες που επικρατούν.
Αυτή για να ανατραπεί χρειάζονται πολλά περισσότερα.
Πρώτα από όλα χρειάζεται να κατανοηθεί από μια σημαντική μερίδα του λαού ο χαρακτήρας αυτής της εξουσίας και του κράτους της και να εξατμιστούν οι αυταπάτες περί δήθεν δημοκρατίας.
Μια τέτοια"δημοκρατία" που μόνο δημοκρατία δεν είναι,
βιώνει ο λαός στις μέρες μας και νοιώθει στο πετσί του τη βία της εξουσίας των μονοπωλίων που προσπαθούν να ξεπεράσουν την κρίση τους τσακίζοντας τις ζωές μας.
49 χρόνια ακριβώς πέρασαν από τη μέρα της επιβολής της χούντας των συνταγματαρχών του 1967.
Το τί σήμαινε αυτή η χούντα το ένοιωσε ο λαός στο πετσί του.
Δεκάδες και εκατοντάδες νεκροί ή δολοφονημένοι από το φασιστικό κράτος, χιλιάδες βασανισμένοι και εξόριστοι, βία, τρομοκρατία και όλα τα σχετικά που περιλαμβάνει ένα τέτοιο καθεστώς, μια τέτοια επιλογή.
Χρησιμοποιούμε τη λέξη "επιλογή" γιατί είναι λάθος να θεωρεί κανείς τα πραξικοπήματα τέτοιου είδους, ανταρσίες λίγων ανθρώπων ξεκομμένων από την εξουσία και τη θέλησή της.
Σε κάθε σοβαρή πολιτική συζήτηση είναι αδύνατον να μην ξεκαθαρίζεται το ζήτημα της εξουσίας.Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 λοιπόν δεν ήταν μια κίνηση λίγων συνωμοτών που λειτουργούσαν για δικά τους συμφέροντα.
Ηταν η επιλογή της κυρίαρχης μερίδας της μεγαλοαστικής τάξης της εποχής που έβλεπε να μην εξυπηρετούνται τα συμφέροντά της όπως ήθελε από το πολιτικό προσωπικό της εποχής.
Φυσικά δίπλα σ'αυτούς στεκόντουσαν και οι σύμμαχοί τους που ήταν μεγάλα συμφέροντα που εκφραζόντουσαν από ξένες δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ αλλά και κρατικές υπηρεσίες ευρωπαικών χωρών.
Οταν ο ρόλος της χούντας ολοκληρώθηκε και η οικονομία είχε ανάγκη από άλλου τύπου πολιτική εκπροσώπηση η χούντα κατέρρευσε και τη θέση της πήρε η αστική δημοκρατία του 1974. Σ'αυτό βέβαια έπαιξε ρόλο και η πίεση που ασκούσε η αντίσταση του λαού.
Αυτό που έμεινε όμως στη θέση του ήταν και είναι η εξουσία της μεγαλοαστικής τάξης στις πλάτες του λαού, η δικτατορία δηλαδή της αστικής τάξης που παίρνει διάφορες μορφές και ονόματα ανάλογα με τις ανάγκες της οικονομίας και τις συνθήκες που επικρατούν.
Αυτή για να ανατραπεί χρειάζονται πολλά περισσότερα.
Πρώτα από όλα χρειάζεται να κατανοηθεί από μια σημαντική μερίδα του λαού ο χαρακτήρας αυτής της εξουσίας και του κράτους της και να εξατμιστούν οι αυταπάτες περί δήθεν δημοκρατίας.
Μια τέτοια"δημοκρατία" που μόνο δημοκρατία δεν είναι,
βιώνει ο λαός στις μέρες μας και νοιώθει στο πετσί του τη βία της εξουσίας των μονοπωλίων που προσπαθούν να ξεπεράσουν την κρίση τους τσακίζοντας τις ζωές μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)





