Η "δημοκρατία" πεθαίνει από το κρύο

"Οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται ραγδαία, υποδηλώνοντας πως το μοντέλο κοινωνικής πολιτικής που κυοφορείται δεν στοχεύει στη διαφύλαξη του μεγαλύτερου ιδεολογικοπολιτικού επιτεύγματος των αστικών δημοκρατιών, την κοινωνική ιδιότητα του πολίτη, αλλά στην οριακή διαχείριση της ανθρώπινης επιβίωσης."

Είναι λόγια κάποιων διακεκριμένων καθηγητών Πανεπιστημίου που ειλικρινά δεν ξέρω αν φωτίζουν ή αν μπερδεύουν ακόμη περισσότερο την απαίσια πραγματικότητα που ξεγυμνώνεται και αυτές τις παγωμένες μέρες γύρω μας.

Όταν μιλάει κανείς για το δικαίωμα στη ζεστασιά μέσα σε ένα ανθρώπινο σπίτι τον 21ο αιώνα, τι πιο απλό και αυτονόητο δικαίωμα από αυτό μπορεί να υπάρχει, καλύτερα να μη μασάει τα λόγια του.

Γιατί εδώ δε μιλάμε "για την κοινωνική ιδιότητα του πολίτη" ούτε για τη ΄"διαφύλαξη του μεγαλύτερου ιδεολογικοπολιτικού επιτεύγματος των αστικών δημοκρατιών", αλλά για το ακριβώς αντίθετο.

 Μιλάμε για μια εποχή όπου ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων πεθαίνει από το κρύο χωρίς καν στέγη από πάνω τους, ενώ υπάρχουν όλα τα μέσα και μάλιστα σε ενοχλητικό περίσσευμα για να μη συμβαίνει αυτό. Και βέβαια την ίδια στιγμή και η τεράστια πλειοψηφία αυτών που ζουν κάτω από κάποια στέγη, είτε δεν ξέρουν πια τη λέξη καλοριφέρ είτε το ανάβουν με πόνο ψυχής με το σταγονόμετρο. 

Το "μεγαλύτερο ιδεολογικοπολιτικό επίτευγμα του καπιταλισμού" λοιπόν, αποδείχτηκε πως είναι άλλο ένα τεράστιο ψέμα που δεν έχει νόημα στα δύσκολα της πραγματικής ζωής και περιφέρεται μόνο σαν κούφια φράση στους λόγους των καθηγητών που προσπαθούν να γυαλίσουν ένα δήθεν διαμάντι που κάηκε σαν κάρβουνο στο κρύο.

Οι "πολίτες" των αστικών δημοκρατιων βέβαια, όπως φαινεται τόσο βάρβαρα καθαρά αυτές τις μέρες, είναι χωρισμένοι σε πλούσιους και φτωχούς. Οι πρώτοι, οι από πάνω, γεμίζουν τα σαλέ των χιονισμένων βουνών μοστράροντας τη χλιδή τους στις οθόνες. Οι δεύτεροι, οι από κάτω, ψοφάνε απ' το κρύο και παρουσιάζονται σαν εξαίρεση ενώ είναι ο κανόνας.

Αυτοί βέβαια, οι φτωχοί που ξεπαγιάζουν, δεν πάσχουν από ιδεολογικά επιτεύγματα στα χαρτιά. Πάσχουν από φτώχεια, από κρύο, δηλαδή από έλλειψη αυτών που οι πλούσιοι έχοντες και κατέχοντες την εξουσία έχουν σε τρομερό περίσσευμα, και που χωρίς καμιά δεύτερη σκέψη πετάνε στα σκουπίδια ζητώντας την ίδια στιγμή ακόμη περισσότερα!

Το κακό είναι πως όλα αυτά δεν είναι κάποια λάθη που ξέφυγαν από την προσοχή της εξουσίας και που μπορούν να διορθωθούν. Είναι ή ίδια η ουσία των "αστικών δημοκρατιών" που η ρίζα τους ποτίζεται από την ανισότητα και την αδικία. Είναι ακόμη περισσότερο η μόνη υπόσχεση που μπορεί ο κόσμος του καπιταλισμού να δώσει για το μέλλον.

Αυτή ακριβώς η ανισότητα, που όλοι οι "ειδικοί" καταριούνται, είναι απλά το κίνητρο αυτού του λαμπερού κόσμου που στις σκιερές του γωνίες κρύβει φτωχούς, άνεργους και άστεγους.

Έχουμε φτάσει στο σημείο εκείνο της ιστορίας που η γύμνια εξέχει ολοφάνερα από το περιτύλιγμα και που όποια "οριακή διαχείριση" κι αν δοκιμαστεί όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα είναι υποχρεωμένοι να χάνουν τη ζωή τους για να έχει επαρκή καύσιμη ύλη η μηχανή της οικονομίας του καπιταλισμού.

Τις τελευταίες μέρες είδαμε ένα πλακάτ στους δρόμους των πλούσιων ΗΠΑ με τα 50 εκ. φτωχούς!

Έλεγε: "Αδειάστε τους ξενώνες και γεμίστε τα σπίτια".
Είναι γνωστό ότι την ίδια στιγμή που ΄πραγματικοί άνθρωποι πεθαίνουν από το κρύο στους δρόμους, τα άδεια σπίτια αυξάνονται συνεχώς αφού και εδώ στην Ελλάδα της ΕΕ, οι "ανθρωπιστές" των πολύχρωμων πλέον κυβερνήσεων αντί να σώσουν αυτούς που κινδυνεύουν ψάχνουν να βρουν με ποιο τρόπο θα βγουν στους πληστηριασμούς ακόμη περισσότερα σπίτια μπας και χορτάσει το θηρίο και σωθούν οι ισολογισμοί επιχειρήσεων και τραπεζών.

Αυτός είναι ο κόσμος των περίφημων "αστικών δημοκρατιών" όπου η δημοκρατία δεν χρειάζεται καθόλου να έχει σάρκα και οστά, γεύση ζεστού ψωμιού, μυρωδιά του φαγητού που βγαίνει από το φούρνο μέσα σε ένα ζεστό δωμάτιο γεμάτο χαμόγελα γύρω από τη φωτιά.

Μπορεί απλά να είναι ένα ιδεολογικό επίτευγμα...
Να την χαίρονται λοιπόν τη δημοκρατία τους.
Εμείς πάλι θα παλέψουμε για τη δική μας.

"Αλλάζω τον εαυτό μου για να αλλάξει ο κόσμος"

Άραγε για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει πρώτα να αλλάξουν τα άτομα όπως λένε κάποιοι και μοιάζει λογικό; 

Πρέπει δηλαδή "πρώτα να  γίνουμε άνθρωποι" για να κάνουμε ένα νέο καλύτερο κόσμο; 

Κι όμως όχι! 

Οι κοινωνίες δεν είναι σκόρπια άτομα, ένα μάτσο άνθρωποι που αν αλλάξουν αλλάζει αυτόματα κι ο κόσμος. Ειναι ένα σύνολο σχεσεων που καθορίζονται από τη μορφή της κοινωνίας για να το πουμε απλά. 

Τα άτομα γεννιουνται μεσα σε ήδη διαμορφωμένες σχεσεις, που υπάρχουν πριν από αυτούς και πέρα από τη θέλησή τους, που δημιουργούν κατά βάση το χαρακτήρα τους που βέβαια δεν ειναι δεδομένος εκ Θεού. 

Δεν "φτιάχνουν" λοιπόν τα  άτομα τις κοινωνίες, αλλά το αντίθετο. Παρά τη σχετική αναξαρτησία και την ευθύνη που έχει το άτομο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, δεν είναι αυτό που διαμορφώνει το χαρακτήρα της κοινωνίας.

Το "αλλάζουμε τον εαυτό μας για να αλλάξει ο κόσμος" είναι μια πονηριά του συστήματος που οδηγεί σε αδιέξοδο.
Η πλειοψηφία των μελών μιας κοινωνίας δεν μπορεί να "αλλάξει χαρακτήρα" προς το καλύτερο μεσα σε ένα πλαίσιο που με εντελώς επιστημονικό και μελετημένο τρόπο κάνει ό,τι χρειάζεται για να μας κάνει χειρότερους και έρμαια των συμφερόντων αυτών που έχουν την εξουσία στα χερια τους.

Ο κόσμος που ζούμε μας γεννάει, μας μεγαλώνει στα σχολεία του, μας τρέφει με τα ΜΜΕ που είναι δικά του, με την ιδεολογία του. Μας βάζει στις δουλειές του και μας επιβάλει τις σχέσεις του, αφεντικό- σύγχρονος δούλος, καταπιεστής-καταπιεζόμενος, αγοράζω-πουλάω, κερδίζω-ζημιώνω κλπ. έξω από τη θέληση μας. 

Το να αλλάξει η βάση αυτού του κόσμου, που είναι βέβαια  η οικονομία του με ό,τι κοβαλάει αυτή μαζί της για να μπορέσει να στηριχθεί, δεν είναι μια απλή και χωρίς σημασία "αλλαγή περιβάλλοντος". Είναι όλη η ουσία.

Ποιος μπορεί να αλλάξει τον κόσμο λοιπόν; 

Μα αυτοί που πιο πολύ από τους άλλους καταλαβαίνουν στο πετσί τους το τι είναι αυτός ο κόσμος και που οδηγεί, δηλαδή  οι από κάτω, κι ακόμη περισσότερο η πρωτοπορία αυτών που δεν είναι άλλη από την εργατική τάξη, που μπορούν να αμφισβητούν και να αντιστέκονται οργανωμένα, που έχουν μελετήσει και ξέρουν συγκεκριμένα στο μυαλό τους τι πάει στραβά σ αυτόν τον κόσμο, κι από εκεί ποιος είναι ο κόσμος που μας χρειάζεται. Αυτοί που μαζί με τους συμμάχους τους βρίσκουν το δρόμο και τον δείχνουν και στους άλλους, με επίγνωση ότι όλοι είμαστε γέννημα αυτού του κόσμου και κουβαλάμε σωρό από τα ελαττώματα που μας φόρτωσε, από τα οποία θα απαλλαγούμε αργά σε μια μακριά πορεία στο χρόνο ζώντας πια πάνω σε ενα άλλο 'έδαφος' που θα μας δίνει άλλη 'τροφή'. 

Αυτό σημαίνει ακόμη ότι ο κόσμος δεν θα αλλάξει με ομορφιά, αρμονία και γαλήνη. Κι αυτό γιατί θα υπάρξει αντίσταση και βια από αυτούς που θα χάσουν τα σκήπτρα. Και βέβαια η απάντηση που θα δοθεί θα είναι ανάλογη με την αντίσταση και τη βία που θα προβάλουν.

Ας μην περιμένουμε λοιπόν ότι αυτή η σύγκρουση  που θα έχει κατακόκκινο χρώμα και που αναγκαστικά, νομοτελειακά όπως λέμε θα συμβεί, θα είναι μια όμορφη βόλτα στο δειλινό...

Ανησυχούντες ..."Αντιφασίστες"

Γέμισε ο τόπος ανησυχία για την "άνοδο της ακροδεξιάς".

Αφορμή γι αυτό το νέο γύρο ανησυχίας δεν ήταν άλλη από την ολοφάνερα αποτυχημένη προσπάθεια μαθητικού συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη με εθνικιστικό χαρακτήρα, "ενάντια" στη συμφωνία των Πρεσπών.
Θα πει κανείς γιατί εισαγωγικά στο ενάντια. Μα απλά γιατί όλοι αυτοί που βρίσκονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πίσω από αυτό το ενάντια, από τους φασίστες νεοναζί μέχρι τη ΝΔ, το νεοΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ και τις άλλες ψευτοδημοκρατικές δυνάμεις, όχι μόνο δεν είναι εναντίον της ουσίας της συμφωνίας, αλλά αν ήταν αυτοί στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ σκέφτονται πως  θα την έκαναν πιο περίτεχνα, πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά. Κι αυτό ακριβώς είναι που τους στενοχωρεί.
Γιατί δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι αυτοί;
Φυσικά η ουσία της συμφωνίας δεν είναι το ονοματολογικό, αλλά η συμφωνία και η απαίτηση της μερίδας εκείνης της άρχουσας τάξης να βαδίζουμε σφιχταγκαλιασμένοι με το ΝΑΤΟ και τις ανάγκες του στην περιοχή. Μόνο που αυτό, όλοι οι πιο πάνω έκαναν πως δεν το είδαν και τό 'ριξαν στις μάχες σώμα με σώμα για το όνομα, προσπαθώντας να κάνουν και τον πολύ κόσμο να μην το δει.
Ευτυχώς που υπήρχαν και πάλι αυτοί οι δαιμόνιοι ...Λακεδαιμόνιοι(του ΚΚΕ) που τους χάλασαν το γλυκό.

Ξαναγυρίζουμε στην "ανησυχία" για την άνοδο της ακροδεξιάς και του φασισμού.
Ποιοι είναι όλοι αυτοί που δήθεν ανησυχούν; Αυτοί που δε βγάζουν άχνα για το ότι η ΕΕ στηρίζει ανοιχτά τα ακροδεξιά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης (όπως η Πολωνία) που κυνηγούν τα ΚΚ; Αυτοί που δίνουν το χέρι στους Ουκρανούς νεο-Ναζί; Αυτοί που δέχονται είτε σιωπηλά είτε χειροκροτώντας την επίσημη ιδεολογία της ΕΕ που είναι ο αντικομμουνισμός και η εξίσωση του κομμουνισμού με το φασισμό;
Αυτοί που δέχονται χωρίς λέξη το ότι η μέρα της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης των λαών στις 9 Μάη όπου ο κόκκινος στρατός κάρφωσε το φίδι του φασισμού μέσα στο ίδιο το Βερολίνο,  έχει θαφτεί και   έχει μετατραπεί σε "μέρα της ΕΕ";
Αυτοί που προσπαθούν να εξαφανίσουν με κάθε τρόπο τους αγώνες, καταργώντας με νόμους όλο και περισσότερο ακόμη και το δικαίωμα στην Απεργία;

Αλλά ας έρθουμε πάλι στο θέμα  μας.
Είναι λογικό όταν ανησυχείς για κάτι και "τρομάζεις" για την εξάπλωση της ακροδεξιάς να κάνεις κάτι για να το σταματήσεις. Κάτι παραπάνω από το να μιλάς γι αυτό στην tv. Kάνουν όμως όλοι αυτοί οι συμπαθείς "αντιφασίστες" κάτι;
Βεβαίως κάνουν! Τι; Διαφημίζουν μια αποτυχημένη προσπάθεια των φασιστών της ΧΑ να φτιάξει εθνικιστικό παράπηγμα στα σχολεία!
Γιατί; Ξερουν αυτοί ... Σαν καλοί υπάλληλοι του συστήματος που είναι κάνουν πάντα ότι χρειάζεται το αφεντικό.

Η μεγάλη υποκρισία λοιπόν είναι, ότι ακριβώς τη στιγμή που ανησυχούσαν και τρόμαζαν στα κανάλια, αυτό που έκαναν ήταν να δίνουν το χέρι στο φασισμό και την ακροδεξιά, λέγοντας ψέματα στο λαό πως υπήρξε κλίμα ανόδου του εθνικισμού στα σχολεία.
Η αλήθεια όμως ήταν ακριβώς η αντίθετη.
Ούτε 800 άτομα δεν μάζεψε η μάζωξη στη Θεσσαλονίκη ενώ σε όλη την άλλη Ελλάδα έπεσε εντελώς στο κενό, κοινώς έφαγε χοντρό άκυρο από τους μαθητές. Και αυτό έγινε χάρη στη δουλειά που έκαναν οι κομμουνιστές μαθητές και οι γύρω από αυτούς αγωνιστές μαθητές, όλο αυτό τον καιρό.

Χιλιάδες μαθητές στους δρόμους λίγες μέρες πριν! Μια μεγάλη κινητοποίηση που θάφτηκε κανονικά για να διαφημιστεί η ασήμαντη εθνικιστική συγκέντρωση της Θεσ/νίκης

Λίγες μόνο βδομάδες πριν, οργανώθηκε από τα συντονιστικά των 15μελών των σχολείων, ένα από τα μεγαλύτερα μαθητικά συλλαλητήρια, που κατέβασε στο δρόμο 10000 μαθητές στην Αθήνα και χιλιάδες σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, με αιτήματα γύρω από τα άλυτα προβλήματα της νέας γενιάς στα σχολεία.
Μόνο που γι αυτό οι ανησυχούντες δεν είχαν να πουν τίποτα. Το έθαψαν κανονικά...

Όταν όμως τα φασιστοειδη έκαναν ανώνυμο κάλεσμα στο διαδίκτυο για το εθνικιστικό συλλαλητήριο, όλοι αυτοί που "ανησυχούν" έτρεξαν να το διαφημίσουν ...ανησυχώντας!
Παρά την ομολογουμένως καλή προσπάθεια διαφήμισης όμως έφαγαν πόρτα. Ούτε χίλια άτομα σε όλη την Ελλάδα!

Μια από τις βασικές ερωτήσεις που έγιναν στα διάφορα πάνελ ήταν το "τι πρέπει να γίνει για να φραχτεί ο δρόμος στο φασισμό".
Κι εκεί η μόνη σωστή απάντηση δόθηκε από τους εκπροσώπους του ΚΚΕ.
Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να εμπλακούν οι μαθητές και οι νέοι άνθρωποι στον οργανωμένο αγώνα για μια καλύτερη ζωή που τους αξίζει. Γιατί εκεί φυσικά, σ'αυτό τον αγώνα δεν θα δουν κανένα φασίστα δίπλα τους γιατί απλά θα τους δουν απέναντι τους(όσους δεν είναι κρυμένοι στις φωλιές τους).
Θα δούν ότι ο ρόλος του φασισμού είναι να σκούζει μόνο "για την πατρίδα" και μετά να τρέχει στα σκοτεινά σοκάκια να σπάσει κεφάλια αγωνιστών για να πάρει το μεροκάματό του από τα μεγάλα αφεντικά αυτού του κόσμου.
Το ίδιο έγινε και τώρα. Υπήρξαν επιθέσεις σε κομμουνιστές και αγωνιστές μαθητές στη Γκράβα, χτυπήθηκαν κάποιοι από αυτούς, αλλά οι φασίστες πήραν σκληρή απάντηση από το οργανωμένο κίνημα και το ξέρουν.

Για αυτούς τους αγώνες δεν ακούστηκε τίποτα...

Ας ξέρουν λοιπόν όσοι "ανησυχούν", ότι την ώρα που αυτοί βγάζουν τρομαγμένους λόγους στα κανάλια, βγάζοντας από το σκοτάδι αποτυχημένες εθνικιστικές προσπάθειες, κάποιοι παλεύουν με κόστος καθημερινά να στήσουν κίνημα και αγώνα όπου χρειάζεται, αποκαλύπτοντας έτσι στην πράξη το απαίσιο πρόσωπο του φασισμού.
Ξεκρεμάνε από τα κάγκελα τα γελοία πανώ με τα ξεκρέμαστα και ύποπτα "Η Μακεδονία είναι Ελληνική" και κρεμάνε άλλα που λένε "Οχι στη συμφωνία Πρεσπών", "Εξω το ΝΑΤΟ", "Έξω οι φασίστες από τα σχολεία και τις γειτονιές", "Οχι στον Πόλεμο".
Γιατί βέβαια όπως όλοι ξέρουν, Ελληνική είναι η Ελληνική Μακεδονία και αυτή δεν απειλείται από τους γείτονες γενικά αλλά από το ΝΑΤΟ και αυτούς που ονειρεύονται πολέμους.
 Όποιος λοιπόν ονειρεύεται πολέμους και τα παιδιά μας ματωμένα στο χακί για να σωθούν τα κέρδη των μεγάλων αφεντικών, ας βγει και ας τους το πει καθαρά και ας εισπράξει στα μούτρα το χειροκρότημα που του αξίζει.

"Ηρθαμαν μονάχες μας"

Αραγε τι θα είχε γίνει χωρίς την συμμετοχή των γυναικών στους αγώνες και την ιστορία; Ποια θα ήταν η εξέλιξη αν "κοιτούσαν τη δουλειά τους" παίζοντας το ρόλο που τους είχε ορίσει ο κόσμος της εκμετάλλευσης;

Τι θα είχε συμβεί στο μέτωπο της Αλβανίας;

Τι θα ήταν το ΕΑΜ, η ΕΠΟΝ, ο ΔΣ χωρίς αυτές;

'- Ποιος σας έφερε εδώ; - Ηρθαμαν μονάχες μας. - Ποιος σας έστειλε; - Είπαμαν, ήρθαμε μονάχες μας. - Τι θα πει μονάχες; Πώς συνεννοήθηκαν οι γυναίκες του Λιόπρασου και της Παληοσαμαρίνας, της Συκιάς και της Σκλάταινας; Ποιος σας οργάνωσε; Αυτό θέλουμε να μας πείτε, ακούγεται βροντερή η φωνή του Γερμανού διοικητή.''
Αγνωστη παραμένει για τους πολλούς η συμβολή των γυναικών στην επαρχία και ιδιαίτερα στα χωριά για τη ματαίωση της επιστράτευσης, το 1944. Σαν λύκαινες ορμούσαν να προστατεύσουν τα σπλάχνα τους, απέναντι στις απαιτήσεις των κατακτητών αποφασισμένες να φτάσουν στα άκρα.
"...Ξημερώματα της 11 του Μάρτη.1944 Στην πλατεία του χωριού Ζούλιανη, έξω από τα Τρίκαλα, είναι συγκεντρωμένες 700 γυναίκες, μαχητικές και καλά κατατοπισμένες, που κατάγονται απ' τα χωριά όλης της περιφέρειας. Συγκροτούνται σε δεκαρχίες, με μια υπεύθυνη επικεφαλής της κάθε δεκαρχίας, μια σειρά άλλα γυναικεία στελέχη είναι προορισμένα να οδηγήσουν αυτή τη μάζα των γυναικών στις τοπικές και γερμανικές αρχές της πόλης, ενώ 24 άλλες γυναίκες αποτελούν την επιτροπή που θα μιλήσει με τις αρχές. Ολες ντυμένες με τις τοπικές στολές, τα καραγκούνικα, μπαίνουμε στην πόλη από διάφορα σημεία και κατευθυνόμαστε στη Νομαρχία.
...Πάνω στο μεγάλο τραπέζι, το στρωμένο με πράσινο τραπεζομάντιλο, μια επιτροπή γράφει τα ονόματα των γυναικών και των χωριών που κατάγονται, ενώ ο Γερμανός διοικητής κάνει ανακρίσεις.
- Ποιος σας έφερε εδώ; - Ηρθαμαν μονάχες μας. - Ποιος σας έστειλε; - Είπαμαν, ήρθαμε μονάχες μας. - Τι θα πει μονάχες; Πώς συνεννοήθηκαν οι γυναίκες του Λιόπρασου και της Παληοσαμαρίνας, της Συκιάς και της Σκλάταινας; Ποιος σας οργάνωσε; Αυτό θέλουμε να μας πείτε, ακούγεται βροντερή η φωνή του Γερμανού διοικητή.
- Κανένας δε μας οργάνωσε. Ηρθαμαν όλες μαζί, γιατί ταίριασαν τα μυαλά μας!
- Γιατί ήρθατε εδώ;
- Για να σας πούμε να φύγετε απ' τον τόπο μας. Να πάτε στα σπίτια σας, όπως είμαστε κι εμείς στα δικά μας.
Ο Γερμανός διοικητής αποτείνεται σε μια γριά: - Γιατί ήρθες εδώ γιαγιά; - Να σ' πω παιδιάκι μ' να πας στη μανούλα σ! ...ούλα τα χουριά γιουμάτα αντάρτες με τφέκια... Είπαν θα σας σκοτώσουν... Γρήγουρα να φύγιτι...
...Μετά τις ανακρίσεις, οι 24 γυναίκες της επιτροπής οδηγούνται στη γερμανική διοίκηση, ενώ ένα μεγάλο αριθμό, κοντά 250, μας οδηγούν στις φυλακές της πόλης. Οι υπόλοιπες απελευθερώνονται από έλλειψη χώρου. Μια αποπνιχτική μούχλα και μια αλλόκοτη κρυάδα διαπερνά το σώμα μας, μόλις πατήσαμε στο κρύο τσιμέντο της φυλακής... Από μια τρύπα του μεσότοιχου, που 'ναι φτιαγμένη επίτηδες για τέτοιον σκοπό, άρχισαν να βάζουν νερό που ανέβαινε σιγά σιγά στα πόδια μας.
- Θα μας πνίξουν! Ακούγεται τρομαγμένη μια γυναικεία φωνή.
- Ας μας πνίξουν... είπαν οι άλλες. Δεν είμαστε μονάχα εμείς!
- Ορθιες μέσα στο κρύο νερό, στο σκοτάδι, νιώθουμε τις αναπνοές μας σαν να 'ναι μια κι ακούμε τους χτύπους της καρδιάς μας σα να 'ναι χτύπος ένας...
- Οχ! Πονώ φριχτά. Το στήθος μου πέτρωσε... ακούγεται γυναικείο κλάμα.
- Σου είπα να μην έρθεις αφού είχες μωρό, της λέει κάποια από μας.
- Τι λες; Πώς δε θα 'ρχόμουνα; Μόνο εγώ έχω μωρό;
Η νύχτα που πέρασε, μας φάνηκε αιώνας, ώσπου να ξημερώσει και να δούμε η μια της άλλης το χλομό πρόσωπο.
- Κουράγιο συναγωνίστριες, ακούγονται παιδικές φωνές απ' το φεγγίτη... Να μη μαρτυρήσετε τίποτε. Εμείς τους σπάσαμε και τα τζάμια... Μας χτύπησαν κιόλας πολύ. Ομως, τίποτα δε μαρτυρήσαμε...
Τ' αετόπουλα της πόλης είχαν έρθει κρυφά να μας επισκεφθούν. Από τον ανοιχτό φεγγίτη, μας έριξαν ψωμί φρέσκο, αυγά, τυρί, κρέας...
Στη φυλακή φέρνουν τώρα τις 24 γυναίκες της επιτροπής, μ' επικεφαλής τη Μαρία Κ. απ' το χωριό Κριτσίνη, αφού προηγούμενα πήραν ανακρίσεις από την κάθε μία χωριστά. Κατά το μεσημέρι, μας βγάζουν στην αυλή και ξαναπαίρνουν ανακρίσεις οι Γερμανοί. Πάλι οι ίδιες απαντήσεις.
- Να πάτε του λόγου σας στα σπίτια σας και να μην έρχεστε και μας παίρνετε το σόδημα.
- Να φύγετε, κύριε Γερμανέ και συμπάθαμε, που δε σε ξέρω πώς σε λένε...
Πάλι μέσα στο μουχλιασμένο μπουντρούμι... Τα νερά πάνω απ' τα γόνατά μας.
- Κακόχρονο να 'χεις, που 'χεις κάτι χέρια σαν τσιγαρόχαρτο, μου λέει μια, πλησιάζοντάς με. Και μου βάφει τα χέρια με τη λουλακένια βαφή, που διαλύονταν απ' τη μουσκεμένη μάλλινη ποδιά της... και μου μουτζουρώνει το πρόσωπο με μαυρίλα απ' τον τοίχο για να μην τύχει και με γνωρίσει κανένας. Εκεί στις ανακρίσεις, οι τριεψιλίτες, κάνοντας διάφορες παραπειστικές ερωτήσεις, φώναξαν τ' όνομά μου.
- Δεν την ξέρουμε, είπαν εκείνες.
- Δε λεν καμιά μας έτσι, πρόσθεσαν άλλες.
Η δεύτερη νύχτα ήταν πιο φριχτή. Τη δεύτερη μέρα είναι πιο χλομά τα πρόσωπά μας και τα μάτια μας βαθούλωσαν πιο πολύ... όμως καμιά δεν παραπονιέται.
...Κάτω απ' την αποφασιστική πάλη όλου του λαού της περιφέρειας για τη δική μας απελευθέρωση, μας άφησαν πια οι Γερμανοί. Οταν βγήκαμε απ' την πόλη και πήραμε ξανά το δρόμο για τη Ζούλιανη, είδαμε, με έκπληξή μας, πως είμαστε διπλάσιες σε αριθμό. Μια σειρά γυναίκες και άντρες της πόλης ήρθαν μαζί μας. Λαός απ' όλη την περιφέρεια, μας περίμενε με χαρά και συγκίνηση στο χωριό Ζούλιανη. Βούιζε η ατμόσφαιρα απ' τα τραγούδια της αντίστασης".
Απ το βιβλίο της Βάγιας Παπακόγκου "Ανιχνευτές της ιστορίας "
''Η Βαγια γεννημένη στο χωριό Παχτούρι Τρικάλων, με αδέλφια οχτώ κορίτσια και ένα αγόρι, κόρη παπά και δασκάλου, έγινε και η ίδια δασκάλα. Εργάστηκε σε σχολεία του Νομού Τρικάλων και ο πόλεμος τη βρήκε να φοιτά στη μετεκπαίδευση δασκάλων του Πανεπιστημίου. Στην Κατοχή , στο σπίτι της γίνεται "στέκι" των πρώτων ΕΑΜικών οργανώσεων και των πρώτων ΕΛΑΣιτών του βουνού Κόζιακα. Στην πρώτη Περιφερειακή Συνδιάσκεψη Τρικάλων του ΚΚΕ, στην Τύρνα, το Μάρτη του 1943, εκλέγεται μέλος της ΠΕ και σύντομα μπαίνει στο Γραφείο και στη Γραμματεία. Μετά την Απελευθέρωση, συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο. Με το Θ Ψήφισμα (Σοφούλη) απολύεται από τη θέση της σαν εκπαιδευτικός και διώχνεται από το Πανεπιστήμιο. Βγαίνει στο βουνό και κατατάσσεται στις γραμμές του ΔΣΕ. Τοποθετείται στο επιτελείο της Α Μεραρχίας Θεσσαλίας σαν βοηθός πολιτικού επιτρόπου και σε συνέχεια γίνεται υπολοχαγός πολιτικός επίτροπος.
Πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ενωση σπουδάζει και αποκτά τρία πτυχία: Μαρξιστικής Λενινιστικής Φιλοσοφίας, Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας, Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, το 1966, πήρε και το πτυχίο Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Παράλληλα και με άλλες μελέτες, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιστορία του χωριού της, την καταγωγή, τις λαϊκές παραδόσεις, την κοινωνική ζωή και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες των κατοίκων του. Το 1990 εκδόθηκε το βιβλίο της "Ο Παχτουριώτικος Σύλλογος του 1920 και η ιστορία του".