Αντιφασίστες;

Υπάρχουν πάρα πολλοί που απεχθάνονται τον φασισμό, πιστεύοντας ότι πρόκειται για εκτροπή από την κανονικότητα, μια ξαφνική και απροσδόκητη "ασθένεια" της "υγιούς" αστικής δημοκρατίας που κατά τη γνώμη τους απεχθάνεται τέτοιες εκτροπές. Έτσι προσπαθούν να πολεμήσουν τα συμπτώματα, δηλ. την πρακτική του φασισμού, χωρίς να καταλαβαίνουν την αιτία της "ασθένειας".
Όμως δουλειά του φασισμού είναι η προστασία του συστήματος(της αστικής οικονομίας και εξουσίας, δηλ. της αστικής δημοκρατίας) από το θυμό του λαού που έτσι κι αλλιώς αργά ή γρηγορα εμφανίζεται όταν κάποια σοβαρη κρίση του συστήματος απαιτήσει μια μεγάλη επίθεση ενάντια στο λαό που οδηγεί αναγκαστικά σε φτώχεια, ανέχεια, δυστυχία καταπίεση ή πόλεμο.

Η ιστορία έχει δείξει καθαρά ότι ο ρόλος του φασισμού είναι η σκληρή και έξω από τα όρια προστασία του συστήματος από οποιαδήποτε σκέψη, ανησυχία ή σχέδιο ανατροπής του από το λαό, που πάντα μέσα του με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αναπνέει το όραμα μιας δικής του εξουσίας.
Ο φασισμός είναι το τελευταίο αποκούμπι του συστήματος όταν θεωρηθεί ότι αυτό
κινδυνεύει, είναι ο δολοφόνος μπράβος του που πετάει τη χαμογελαστή μάσκα και αρχίζει να σκοτώνει για λογαριασμό του αφεντικού.

Ο Αντιφασισμός λοιπόν, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΜΗΝ ΈΧΕΙ ΜΈΣΑ ΤΟΥ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ αυτού του συστήματος που ποντάρει δημοκρατία όσο προηγείται στο σκορ και ελέγχει την εξέλιξη του παιχνιδιού, αλλά κρατάει το φασισμό έτοιμο στον πάγκο και τον ρίχνει στο γήπεδο όταν χρειαστεί το δολοφονικό του χέρι.

Ενα παράδειγμα φασιστικής πρακτικής που όμως υλοποιήθηκε από κοινοβουλευτικές "δημοκρατικές" κυβερνήσεις είναι η Μακρόνησος και οι  άλλοι τόποι μαρτυρίου.

Ποιοί όμως πέρασαν από τα βράχια τους, βασανίστηκαν ή έχασαν τη ζωή τους εκεί;

Μα στη συντριπτική πλειοψηφία οι κομμουνιστές και όσοι στάθηκαν στο πλάι τους στη μεταπολεμική σύγκρουση όταν απειλήθηκε και αμφισβητήθηκε η αστική εξουσία.

Όσοι πάλεψαν δηλαδη για έναν άλλο κόσμο, για το όραμα μιας άλλης δικαιοσύνης έξω από τα όρια του αστικού συστήματος και της οικονομίας του, δηλαδή όσοι έδωσαν τη μάχη για την εξουσία του λαού.

Ποιοι ανέχθηκαν ή και συμμετείχαν στην "κάθαρση" των αγωνιστών κομμουνιστών που τσακίστηκαν στα "αναμορφωτήρια" της Μακρονήσου και των άλλων τόπων εξορίας;

Μα όλα τα "δημοκρατικά" κόμματα, της τότε δεξιάς και της τότε σοσιαλδημοκρατίας(π.χ. Γεώργιος Παπανδρέου) που χωρίς περιστροφές και με μια φωνή στάθηκαν απέναντι και πολέμησαν τους κομμουνιστές αλλά και  το όραμα για έναν άλλο πιο δίκαιο κόσμο που απειλούσε τον κόσμο που αυτοί εκπροσωπούσαν, δηλ. τον κόσμο των αφεντικών τους. Αυτοί δηλαδή που στα λόγια και τότε και στη συνέχεια θεωρούσαν τους εαυτούς τους "αντιφασίστες", "δημοκράτες"(γενικά και αόριστα) και πολιτικούς που εκπροσωπούσαν δήθεν το λαό, τον οποίο λαό όμως δεν δίσταζαν καθόλου να δολοφονούν στα Μακρονήσια της εποχής.

Φαίνεται λοιπόν και απο το παράδειγμα των τόπων εξοριας, πως οι φασιστικές συμπεριφορές και πρακτικές αποτελούσαν μέρος μιας φυσιολογικής συμπεριφοράς μιας εξουσίας που είχε απειληθεί και έδειχνε τα δόντια της και το πραγματικό της πρόσωπο σε όσους την αμφισβήτησα έμπρακτα. Φαίνεται ακόμα πόσο κάλπικος και υποκριτικός μπορεί να ειναι ο "αντιφασισμός" κάποιων που όχι μόνο δεν συντονίζονται στη συχνότητα του οράματος για έναν άλλο πραγματικά δίκαιο κόσμο αλλά αντίθετα γίνονται το ακριβώς αντίθετο από αυτό που υποστηρίζουν στα λόγια όταν το απαιτήσουν οι συνθήκες και κυρίως όταν το απαιτήσουν αυτοί που εκπροσωπούν.

Το συμπέρασμα επομένως είναι ένα και απλό:
Αντιφασίστες   που είναι ταυτόχρονα και πιστοί στρατιώτες στην υπηρεσία αυτού του συστήματος που δεν διστάζει καθόλου να δολοφονήσει όποιους το αμφισβητήσουν στην πράξη δεν υπάρχουν.

Πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα θα πούμε ότι ο πραγματικός αντιφασισμός δεν μπορεί παρά να ταυτίζεται με την πραγματική Δημοκρατία δηλαδή την πραγματική και ολοκληρωμένη εξουσία του λαού. Δεν μπορεί επομένως παρά να στέκεται στο πλάι του λαού σε κάθε σύγκρουση ανάμεσα στις δυο αντιμαχόμενες πλευρές στην εξέλιξη της ταξικής πάλης , δηλ. ανάμεσα στην πλευρά των εξουσιαστών και την πλευρά των εξουσιαζόμενων. και βέβαια δε μπορεί παρά να στέκεται  ολοκληρωτικά και χωρις ερωτηματικά στο πλευρο των "απο κάτω" όταν έρχεται η στιγμή της τελικής σύγκρουσης που   έχει ως διακύβευμα την ίδια την εξουσία.

Μπόχα μεν κανονική δε

"Μια ημέρα πριν καταθέσουμε την δόση μου μετέφερε την επιθυμία του "μεγάλου", όπως είπε για τον πρωθυπουργό, να πληρώσουμε το ποσό της πρώτης δόσης 26,3 εκατ. ευρώ που μας αναλογούσε. Αν και το τοπίο ήταν θολό για την επιστροφή των χρημάτων, εμείς πληρώσαμε και μας ευχαρίστησαν. Τα χρήματα αυτά ήταν πεντακάθαρα, γιατί είχαν ελεγχθεί εξονυχιστικά και όλο το τίμημα και δεν υπήρχε καμία υπόνοια για μαυρο χρήμα όπως λέει σήμερα ο κ. Παππάς που τότε χαρακτήριζε αψεγάδιαστο τον φάκελο. Μου ζήτησαν τότε και μια άλλη χάρη, ο κ. Παππάς, που αποτελούσε αίτημα του πρωθυπουργού, όπως μου έλεγε. Να συναντήσω τον κ. Καλογρίτσα, ο οποίος και πράγματι ήρθε στο γραφείο μου και μου ζήτησε να του καταβάλω υπό μορφή δανεισμόυ το ποσό της πέμπτης δόσης των 20,2 εκατ. ευρώ για να πληρώσει την πρώτη δόση. Για να τον βοηθήσω για να έχουν ένα κανάλι. Επειδή είχα επισκεφθεί τον κ. Παππά στο γραφείο του, υπάρχουν δελτία τύπου επ αυτού, ήταν κάτι που μου το ζήτησαν. Εξήγησα στον κ. Καλογρίτσα ότι είχα όλη την καλή διάθεση αλλά δεν μπορούσα να το πράξω..."

Αυτή είναι η δήλωση του γνωστου εφοπλιστή Β.Μαρινάκη.

Η μπόχα που βγαίνει είναι ολοφάνερη, ενώ από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει μεν μια ωραία, γλαφυρή απάντηση που τα χώνει μια χαρά στον Β.Μαρινάκη αλλά διάψευση δεν υπάρχει...

Θα πείτε τώρα, μα καλά υπάρχει κάτι καινούργιο σε όλο αυτό;

Οχι είναι η απάντηση.

Πρόκειται για άλλη μια επιβεβαίωση της πραγματικότητας που λέει ότι τα κόμματα που αναλαμβάνουν τη διαχείριση της οικονομίας της αγοράς, δηλαδή την διαχείριση της εξουσίας των μεγαλοεπιχειρηματιών, υποχρεωτικά έρχονται σε σχέσεις τέτοιου είδους, όπως η παραπάνω, με τους ίδιους τους μεγαλοεπιχειρηματίες.

Με λίγα λόγια η λεγόμενη διαπλοκή δεν αποτελεί εκτροπή από κάποια "σωστή" συμπεριφορά αλλά αποτελεί καθήκον και συνηθισμένη πρακτική των κυβερνήσεων διαχείρισης αυτού του συστήματος.
Εννοείται ότι τα ίδια ακριβώς θα έκανε και η ΝΔ αλλά και οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση που θα έμπαινε στον πειρασμό να "τακτοποιήσει" αυτό το σύστημα και την οικονομία του

Μετά από αυτό κάθε ερώτηση του τύπου γιατί το ΚΚΕ δεν συμμετέχει σε κυβερνητικούς συνασπιμούς "αριστερού", "προοδευτικού", "αντιφασιστικού" ή άλλου τύπου περιττεύει.

Το ΚΚΕ δεν είναι κόμμα που προσπαθεί να βρει λύσεις στα αδιέξοδα της οικονομίας των μεγάλων επιχειρήσεων.

Το ΚΚΕ είναι το κόμμα που ενδιαφέρεται για τα αδιέξοδα του λαού και μόνο. 

Επομένως μόνο με το λαό οφείλει να συζητά.

Ποιος ποτίζει το δέντρο του φασισμού;

Την ημέρα της ψήφισης στη Βουλή της συμφωνίας των Πρεσπών πηγαίνοντας στη συγκέντρωση του ΚΚΕ, που ήταν και η μόνη μαζική συγκέντρωση εκείνη την ημέρα με χιλιάδες ανθρώπους που ήξεραν καλά τι έλεγαν και τι ήθελαν, έπεσα πάνω σε μια φασιστική χρυσαυγίτικη γκρούπα που πήγαινε στο  Σύνταγμα. Ηταν άτομα που έβριζαν χυδαία, ούρλιαζαν διάφορα στα χαμένα, απειλούσαν και φώναζαν  που και που ένα σύνθημα.
"Η Μακεδονία είναι Ελληνική, αλήτες προδότες πολιτικοί".

Όλο τον τελευταίο καιρό, στα διάφορα πάνελ, σε ραδιοφωνικές εκπομπές όλων των σταθμών, αλλά και σε όλα τα ΜΜΕ, ακούμε δημοσιογράφους και αναλυτές  να ρίχνουν στο πρόχειρο λιγότερες ή περισσότερες ευθύνες στους "πολιτικούς" γενικά, για τον τρόπο που αντιμετώπισαν το γνωστό "μείζον εθνικό ζήτημα". ΄Και το κάνουν αυτό άλλοτε μιλώντας για την ουσία του ζητήματος, άλλοτε για το ότι δεν "κάθονται όλοι σε ένα τραπέζι να συνεννοηθούν" και άλλοτε για άλλους λόγους (διαφθοράς, διαπλοκής κλπ). Υποκύπτουν έτσι στη γνωστή δημοφιλή και πιασάρικη άποψη ότι "για όλα φταίνε οι πολιτικοί", κρύβοντας έτσι το ποιος φταίει πραγματικά για όλα όσα μας ταλαιπωρούν, αλλά και για το συγκεκριμένο, που δεν είναι άλλος από τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα, διεθνή ή Ελληνικά που ασχολούνται με την γειτονιά μας  και βγάζουν το ψωμί τους στην πλάτη των λαών της περιοχής στέλνοντάς τους ακόμη και στην κόλαση αν χρειαστεί.
Φυσικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το ότι έτσι τσουβαλιάζουν δίκαιους και άδικους, αφού βέβαια οι πολιτικοί του ΚΚΕ παραδείγματος χάριν, καμιά σχέση δεν έχουν με τα όσα κατηγορούν τους πολιτικούς γενικά.
Επίσης φαίνεται πως καθόλου δεν τους ενδιαφέρει πως η άποψη "αλήτες-προδότες-πολιτικοί" είναι Χρυσαυγίτικης προέλευσης και είναι γνωστό ότι αποτελεί τον πυρήνα της προπαγάνδας των νεοναζί.
 Δεν χωράει καμιά αμφιβολία φυσικά ότι η Χ.Α. υπάρχει επειδή καταφέρνει, και με τη βοήθεια τέτοιων "αναλύσεων" και απόψεων να εκμεταλλεύεται τη δυσαρέσκεια και την οργή του λαού για τη συμπεριφορά των αστικών κομμάτων εξουσίας και των εκπροσώπων τους, που βγάζουν τα προς το ζην αυτοεξεφτελιζόμενοι για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα που είπαμε πιο πάνω και φυσικά δεν έχουν καμια απολύτως σχεση με το λαό.
Κάπου εδώ είναι να αναρωτιέται κανείς:
Μα καλά, δεν βλέπουν όλοι αυτοί που κάθε λίγο και λιγάκι σχίζουν δήθεν τα ρούχα τους ανησυχώντας για την άνοδο της ακροδεξιάς σε διάφορες χώρες του πλανήτη, ότι αυτοί οι ίδιοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους με τον τρόπο που είπαμε στις φασιστικές απόψεις;
Δεν ξέρουν ότι ο κοινοβουλευτισμός και η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία είναι προιόν μιας διαδικασία εξέλιξης χιλιάδων χρόνων, που παρά τις γνωστές αδυναμίες που έχει αποτελεί κατάκτηση και ότι η παραπέρα πορεία αυτής της διαδρομής δεν μπορεί παρά να είναι προς την κατεύθυνση μιας όλο και πιο πλούσιας και ουσιαστικής Δημοκρατιας όπου ο λαός όχι απλά θα μπορεί να ελέγχει πληρέστερα τις αποφάσεις που τον αφορούν, αλλά ο ίδιος θα αποφασίζει, θα σχεδιάζει και θα υλοποιεί το μέλλον του, δηλαδή προς τα μπρός; Δεν θα έπρεπε να είναι αυτονόητο πως  σε ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν μπορεί να ζητάει κάποιος να βαδίσουμε προς τα πίσω, προς την κατάργηση δημοκρατικών κατακτήσεων -δηλαδή προς την κατεύθυνση που ζητούν οι φασίστες, οι ακροδεξιοί και τα άλλα τσιράκια της πραγματικής εξουσίας;
Είναι γνωστό ότι όταν η πραγματική εξουσία, βλέπε τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, τα βρει σκούρα, δεν έχει κανένα πρόβλημα να αγκαλιαστεί με το φασισμό.

Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε ένα σημερινό εξώφυλλο που λέει πολλά.
Αυτό με τους φιλάθλους που λένε το γνωστό σύνθημα παίζει παντού...

Το ποιά είναι η Ελεύθερη Ωρα δεν χρειάζεται να το πούμε.
Πρόκειται για μια ακροδεξιά εθνικιστική εφημερίδα με όλα τα χαρακτηριστικά υποκουλτούρας, θρησκοληψίας κλπ που συνοδεύουν τέτοιες εκδόσεις.
Στο προκείμενο όμως δεν κάνει τίποτα περισσότερο από αυτό που ακούω να κάνουν πολλές φορές την ημέρα διάφοροι δήθεν προοδευτικοί δημοσιογράφοι και διανοούμενοι.
Το νου μας λοιπόν.

Αυτό που δεν λένε οι "πατριώτες"

Αυτό που δεν λένε οι διάφοροι "πατριώτες" της αντιπολίτευσης που τσακώνονται με την κυβέρνηση για το ποιος αγαπάει πιο πολύ την πατρίδα είναι αυτό:

1. Ότι όλοι τους συμφωνούν  στη συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ όπως και ότι τα Σκόπια έπρεπε να μπουν στο ΝΑΤΟ. Το ίδιο λέει και η κυβέρνηση. Εξυπακούεται ότι εφ' όσον συμμετέχουμε στο ΝΑΤΟ έχουμε την υποχρέωση να μην πηγαίνουμε κόντρα στα συμφέροντα της συμμαχιας ειδικά όταν πρόκειται για κεντρικά ζητήματα όπως είναι το ζήτημα του σχεδιασμού της στρατιωτικής παρουσίας της συμμαχίας στην περιοχή. 

2.Οποια κυβέρνηση κι αν έκανε τη διαπραγμάτευση θα κατέληγε υποχρεωτικά σε μια ίδια ή παρόμοια συμφωνία, εφ' όσον ΗΤΑΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑΤΟ να υπογραφεί ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ η είσοδος των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. 

3. Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς είχε δεσμευτεί σε Αμερικανούς και ΕΕ ότι θα έκλεινε κ αυτό το θέμα. Το ιδιο υποχρεωμένο θα ήταν απέναντι στους "συμμάχους" οποιοδήποτε άλλο κόμμα που λιγουρεύεται την διαχείριση του συστήματος. Θα πέρναγε ακριβώς από τον ίδιο κύκλο επαφών που έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές προκειμένου να γίνει αποδεκτό από την πραγματική εξουσία.

4.Το ότι οι ΗΠΑ και η ΕΕ έσπρωξαν προς μια συμφωνία που αφήνει μέσα της σοβαρά και επικίνδυνα κενα, δείχνει ότι  ούτε ήταν ούτε είναι ούτε θα είναι "παράγοντας ισορροπίας και ειρήνης" αλλά είναι ακριβώς το αντίθετο όπως άλλωστε έχει αποδειχθεί ειδικά σε αυτή τη γειτονιά του πλανήτη.

5. Ο μόνος τρόπος για να πιέσει η Ελλάδα για μια άλλη συμφωνία, όπου θα δινόταν μια σωστή λύση σε θέματα όπως η εθνότητα, η γλώσσα κλπ, θα ήταν να γράψει το ΝΑΤΟ στα παλιά της τα παπούτσια. 

Αυτό όμως για να γίνει θα έπρεπε τα πιο πάνω κόμματα εξουσίας να μην είναι υπερ ΝΑΤΟ και ΕΕ, κι έτσι να μην εχουν λόγο να υποκύψουν στη θελησή τους. 

Ο μόνος τρόπος λοιπόν για να βρεθεί σωστή  λύση για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής, χωρίς το ΝΑΤΟ στο κεφάλι μας   και χωρίς αλυτρωτισμούς, θα ήταν να μην ενδιαφερεται η Ελλάδα για τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ. Δηλαδή να είναι μια χώρα όπου ο λαός να κρατάει τη μοίρα του στα χέρια του με μια κυβέρνηση που να νοιάζεται για τα δικά του συμφέροντα και όχι για συμφέροντα τεράστιων επιχειρηματικών ομίλων.  

Ομως τέτοιες θέσεις εναντίον του ΝΑΤΟ και της ΕΕ που έχουν σαν κέντρο τους τα συμφέροντα του λαού και μόνο, μονο ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ έχει στη Βουλή. 

Ποιό; Βρειτε το και ακολουθήστε το. 

Ειναι τόσο απλό
Και πατριώτης και υπερ του ΝΑΤΟ είναι όπως φαίνεται κι εδώ ΑΤΟΠΟ!

ΥΓ. Τωρα βεβαια ΝΔ,ΠΑΣΟΚ κλπ λενε ότι αυτοί θα αντιστεκόντουσαν στο ΝΑΤΟ καλύτερα απ τον ΣΥΡΙΖΑ... Όσο αντιστάθηκε κι ο ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΕ...με αντίσταση στο επίπεδο της ιδέας ενω στην πράξη τα κάνει όλα και συμφέρει