Το κεφάλαιο και οι νομοτέλειές του -Με αφορμή τον Θ.Φέσσα(ΣΕΒ) και την ACS

του Στέργιου Βασιλείου

Σήμερα το πρωί, 6/4/2020, ο κ. Ν. Χατζηνικολάου αθώωσε, από το ραδιόφωνο του, Real FM 97.8 πλήρως τον κ. Θεόδωρο Φέσσα(*), Πρόεδρο του ΣΕΒ, για τις αυξήσεις της acs, τις οποίες, μετά την κατακραυγή, πήρε πίσω.

Μας ενημέρωσε ότι σε όλα τα 10 χρόνια κρίσης δεν αύξησε ούτε σεντς τις τιμές της εταιρείας! Δεν είπε αν τις μείωσε.

Μετά, για να τον αθωώσει πλήρως, μας ενημέρωσε ότι τις αυξήσεις δεν τις έκανε η δική του εταιρεία – μητέρα, αλλά περιφερειακοί συνεργάτες, δηλαδή μικρομεσαίοι!

Θα μπορούσε να είναι και έτσι, παρότι πολλοί θα προβάλλουν πολλές ενστάσεις.

Ναι, ας πούμε ότι δεν αύξησε τις τιμές 10 χρόνια! Όμως οι κυβερνήσεις φρόντισαν να εκτοξεύσουν τα κέρδη του μέσα από τα γενικά μπόνους προς την εργοδοσία! Ο μέσος μισθός στην Ελλάδα το 2010 ήταν μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο του 2018 κατά 38,8% (1.247 έναντι 898€, μείωση 28%). Πέραν αυτού έχουμε την εκτόξευση των μορφών ευέλικτης εργασίας των νέων προσλήψεων και σύμφωνα με το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, από το 2010 έως το τέλος του 2018 σχεδόν τετραπλασιάστηκε ο αριθμός όσων αμείβονται με έως 250 ευρώ (64.000 το 2010, 190.927 το 2015 και 251.020 το 2018), ενώ τριπλασιάστηκε ο αριθμός όσων λαμβάνουν 500-600 ευρώ! Ας μην αναφέρουμε καθόλου τη μαύρη εργασία.

Κέρδη, κέρδη, κέρδη!

Το έμμεσο μπόνους από την κρίση προς την εταιρεία ήταν δυσθεώρητο και φαίνεται στα στοιχεία των ισολογισμών της. Ενώ οι πωλήσεις (τζίρος) της αυξήθηκαν από το 2012 μέχρι το 2018 κατά 44%, τα κέρδη στην ίδια περίοδο αυξήθηκαν κατά 402%!!! Εννέα και πλεον φορές πάνω!

«Η κρίση μπορεί να είναι ευκαιρία» έχει πει πολλές φορές ο κ. Πρόεδρος του ΣΕΒ! Δεν το αμφισβητούμε, ούτε τα στοιχεία το αμφισβητούν. Και δεν μισούμε, ούτε ζηλοφθονούμε τα κέρδη γενικώς. Αν τα κέρδη ήταν κέρδη της κοινωνίας και όχι ιδιώτη – καπιταλιστή, θα τύχαιναν ενθουσιώδους υποδοχής από τους ανθρώπους του μόχθου και ατελείωτου ζηλόφθονου μίσους από τους καπιταλιστές γιατί θα στερούνταν της "ελευθερίας" να τα κάνουν δικά τους!

Το ακούει όμως κάθε πικραμένος, εργάτης, άνεργος, μικρομεσαίος, πτωχευμένος, «πλειστηριασμένος» κλπ και αναρωτιέται πως είναι αυτό το μεγάλο κεφάλαιο και θέλει νέα υπεραύξηση κερδών και στη δεύτερη κρίση, αυτή της πανδημίας του κορονοϊού; Πολύ δε περισσότερο, όταν ο όγκος δουλειάς των ταχυμεταφορών, με τον αποκλεισμό της κυκλοφορίας, εκτοξεύθηκε σε απίστευτα ύψη, σε σημείο που και για τρόφιμα οι καταναλωτές να περιμένουν πολλές ημέρες!

Μα τι είναι αυτό το κεφάλαιο τέλος πάντων; Απλό! Είναι ένα, χωρίς όριο, ποσοτικό μέτρο συσσώρευσης κερδών, ποιοτικού περιεχομένου, υπεραξίας ή απλήρωτης εργασίας του εργαζόμενου! Αν μπορούσε, εκτός του απλήρωτου ιδρώτα των εργαζομένων, να «φάει» και τον εαυτό του για να αυξήσει τα κέρδη του θα το έκανε! Κάτι που βλέπουμε να γίνεται στους οικονομικούς ή ένοπλους ιμπεριαλιστικούς πολέμους με τον κανιβαλισμό των κεφαλαίων, την ώρα που σφαγιάζονται δικαιώματα και λαοί στον βωμό νικητών και ηττημένων.

Αυτές είναι οι νομοτέλειες του κεφαλαίου.

(*) Έχω ακούσει πολλές φορές τον κ. Φέσσα σε συνέδρια και γενικές συνελεύσεις του ΣΕΒ. Είναι ένας σύγχρονος, μορφωμένος άνθρωπος με χιούμορ και μεγάλη σχέση με την κοινωνία, μακράν άλλων προέδρων του ΣΕΒ! Όμως ως επιχειρηματίας και εργοδότης είναι αδύνατο να εισάγει στο κεφάλαιο την κοινωνική ευαισθησία γιατί αυτό θα ήταν αυτοκτονία και γρήγορη πτώχευση, λόγω κυριαρχίας των ανταγωνιστών του που δεν έχουν κανένα λόγο να εισάγουν κοινωνική ευαισθησία, μειώνοντας τα κέρδη τους. Ακόμη και την αποκαλούμενη «Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη» και οι υποκριτικές χορηγίες και παροχές που κάνουν, υπολογίζονται με βάση τι κέρδη θα τους επιστρέψουν από την «πίσω πόρτα», αλλιώς δεν θα τις έκαναν! Έτσι, στον θεσμικό του ρόλο, ένας άνθρωπος, ως επιχειρηματίας αναγκαστικά αντιφάσκει με πραγματικές κοινωνικές ευαισθησίες που εκδηλώνει, (όπως ο κ. Φέσσας) ή ακόμη και με το να είναι υπέρ των εργαζομένων (όπως Έγκελς, Μπάτσης κ.α. για να μη πει κανείς που το είδα). Γι αυτό, για τους μαρξιστές, εχθρός δεν είναι ο κοινός άνθρωπος αλλά το κεφάλαιο που μετατρέπει τους κοινούς ανθρώπους - ιδιοκτήτες, σε απάνθρωπα όργανά του.

Πηγές: ιστοσελίδα acscourier.net και iefimerida.gr 15/5/2019

Το σίγουρο καλό μιας κρίσης - "Προυπόθεση της ύπαρξης είναι η συνύπαρξη";

Το σίγουρο καλό που θα κάνει αυτή η κρίση, θα είναι η συνειδητοποίηση(όχι φυσικά από όλους αλλά από έναν μεγάλο αριθμό), ότι δεν είμαστε καθόλου ανεξάρτητοι ο ένας απο τον άλλο. Οτι ειμαστε απόλυτα "δεμένοι" μεταξύ μας κι ότι ό,τι κακό ή καλό κάνει κανεις επηρρεάζει το σύνολο.

 Δηλαδή μπορούμε να πάμε σε μια συνειδητοποίηση από πάρα πολλούς, ότι ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ της ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ είναι η ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ,  ότι συνυπάρχουμε θέλουμε δεν θέλουμε. 

Ετσι ότι κι αν πιστεύουν κάποιοι για την ατομάρα τους, θα καταλάβουν ότι δεν μπορούν να τα καταφέρουν μόνοι εναντίον όλων όπως νόμιζαν ως τώρα, όσα κάστρα κι αν φτιάξουν.

 Όσο μακριά κι αν βρισκόμαστε τώρα από αυτό, ο μόνος τρόπος είναι το "όλοι για έναν και ένας για όλους". 

Αυτό φυσικά είναι πολύ πιο εύκολο να το καταλάβουν οι αδύναμοι που το έχουν περισσότερο αναγκη κι αυτό έχει μεγάλη αξία. 

Οι δυνατοί, οι από πάνω, φυσικά θα το αρνηθούν βγάζοντας τον εαυτό τους εκτός πραγματικότητας και θα προσπαθήσουν να επιβάλουν το δηθεν "δικαίωμα τους να είναι ισχυροί" εναντίον όλων των άλλων. Αυτό ακριβώς όμως είναι που μπορεί να τους μετατρέψει σε αδύναμους και να τους βγαλει από το παιχνίδι. 

Κατι τέτοιο φυσικά δε γίνεται από μόνο του αλλά με τη συνειδητή δράση της πρωτοπορίας, δηλαδή αυτών που καταλαβαίνουν πόσο καταστροφική μπορεί να γίνει η ΄"ατομική" συμπεριφορά των ισχυρών -που φυσικά θα προσπαθήσουν, για ακόμη μια φορά, να θωρακίσουν τη "δυναμή" τους και το ατομικό τους συμφέρον κόντρα στο κοινωνικό. 

 Όπως έχει αποδειχθεί στην ως τώρα εξέλιξη των κοινωνιών οι λύκοι δεν μπορούν και δεν θα θελήσουν να γίνουν αρνάκια για το καλό της κοινωνίας. Το μόνο που θα κάνουν αντικειμενικά θα είναι να προσπαθήσουν να γίνουν ακόμη "πιο λύκοι" για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα και στη σύγκρουση με τις άλλες αγέλες λύκων που θα προσπαθούν να επιβιώσουν. Ας μην περιμένουν λοιπόν τα αρνάκια ότι οι έχοντες θα καταλάβουν και θα μοιράσουν τα ιμάτιά τους για να κερδίσουν μια θέση στη μετά θάνατον ζωή. Η μόνη αλήθεια είναι ότι δεν θα έχουν την πολυτέλεια να ενδιαφερθούν για τόσο μακρινά πράγματα όταν θα παίζεται η επιβίωση της λατρεμένης τους επιχείρησης. Τότε θα καίγονται για τον ισολογισμό του τριμήνου και για αυτόν θα είναι έτοιμοι να κάνουν "αυτό που πρέπει", όποια θυσία(άλλων φυσικά) χρειαστεί.

Ερχεται λοιπόν αντικειμενικά σύγκρουση όπου θα πρέπει να πάρει κανείς θέση. Τότε προσπαθώντας να προστατέψει τη ζωή του θα δει ότι ο μόνος τρόπος είναι να παλέψει να προστατέψει τη ζωή των πολλών(και αδύναμων), αφού προυπόθεση της ύπαρξης μας είναι η σύνδεσή μας με την ύπαρξη και των άλλων, από την επίθεση των λίγων και ισχυρών που αντικειμενικά δεν μπορούν παρά να νοιαστουν για την ατομική τους "δύναμη" που δεν θα θέλουν φυσικά να στερηθούν...

Είναι φανερό λοιπόν ότι πάμε για μια ταξική σύγκρουση μεγάλων διαστάσεων.

ΥΓ: Άραγε μπορεί κανείς να σκεφτεί και να αναλύσει πραγματικά δυσκολες και πολύπλοκες καταστάσεις, χωρίς να βάλει σαν πρώτο κανόνα σκέψης, το ότι ο κόσμος αυτός δεν είναι ένα αλλά αποτελείται από δυνατούς και αδύναμους, από εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, ότι δηλαδή είναι χωρισμένος ταξικά; Η απάντηση είναι βέβαια ΟΧΙ.

Brigada medica Cubana- Το χειροκρότημα στο Αεροδρόμιο στους Κουβανούς γιατρούς!

Oι Κουβανοί γιατροί σε άλλη μια επικίνδυνη αποστολή αλληλεγγύης και σωτηρίας αναχωρούν απο το αεροδρόμιο Χοσέ Μαρτί για την Ιταλία.
Οι Κουβανοι υπερήφανοι χειροκροτούν τα παιδιά τους που φεύγουν για άλλη μια επικίνδυνη και δύσκολη μάχη.
Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι που όταν λένε "στεκομαστε στο πλάι αυτών που το έχουν ανάγκη" βάζουν το κορμί τους μπροστά από τα λόγια  τους.
Είναι η Brigata medica Cubana "Henry Reeve",  με ηγέτη τον γιατρό Carlos Perez που μετά τις αποστολές στην Αφρική εναντίον του Έμπολα, τώρα παίρνει το δρόμο για τον Ευρώπη και τον covid-19.

Αλλη μια κραυγή από την Ιταλία: "Όλοι πεθαίνουν σαν τα σκυλιά, σαν τα γουρούνια, δεν ντρέπομαι που το λέω αυτό."

“Όλοι πεθαίνουν σαν τα σκυλιά, σαν τα γουρούνια, δεν ντρέπομαι που το λέω αυτό. Δεν είναι δίκαιο που ο μπαμπάς πέθανε έτσι. Οι άνθρωποι λένε ότι ήταν ηλικιωμένοι, ήταν άρρωστοι: αλλά ήταν ο πατέρας μου, δεν ήταν ηλικιωμένος και δεν ήταν άρρωστος, άντε στο δ@@&o. Εδώ στη Val Seriana ακούγονται μόνο οι σειρήνες των ασθενοφόρων και οι καμπάνες που θρηνούν."

Άλλη μια συγκλονιστική μαρτυρία από το μαρτυρικό Μπέργκαμο.
Άλλη μια φωνή απόγνωσης από την Β.Ιταλία, την Ιταλία του G7, την "πλούσια" χώρα που δεν μπορεί να εφοδιάσει τους γιατρούς της με ασφαλείς μάσκες, την "μεγάλη βιομηχανική δύναμη" που ξέμεινε από γάντια και υλικά με αποτέλεσμα να αρρωσταίνουν και να πεθαίνουν οι γιατροί και οι νοσηλευτές, αυτοί οι μαχητές της πρώτης γραμμής που τους αφήνουν μόνους να δώσουν τη μάχη, εφοδιάζοντάς τους με χειροκροτήματα, τους μάρτυρες υγειονομικούς που ήδη αποτελούν το 16% του συνόλου των ασθενών στη χώρα!

Μας έμαθαν να μετράμε την "ανάπτυξη" με αριθμούς όπως το ΑΕΠ, τα ισοζύγια συναλλαγων, τα κέρδη των επιχειρήσεων,  κλπ. Τώρα ο "πλούτος" αυτής της μεγάλης οικονομίας του καπιταλισμού μετριέται με φέρετρα ανθρώπων που "πεθαίνουν κάθε μέρα σαν σκυλιά και σαν γουρούνια" όπως λεει η ίδια η Roberta Zaninoni.

Αξίζει τώρα  να σκεφτούμε. Τι είδους δικαιώματα παρέχει η οικονομία της αγοράς στον άνθρωπο; Τι είδους κόσμος που είναι αυτός που η ανθρώπινη ζωή μετριέται στη ζυγαριά κόστους-οφέλους και αποφασίζεται εδώ και χρόνια να περικοπεί και λίγο ακόμη για να "αναπτυχθουν" οι αριθμοί και τα κέρδη;

Πόσο λογικό είναι να κλείνουν όλα αυτά τα χρόνια σε όλο τον "προηγμένο κόσμο" με τις περίφημες "μεταρρυθμίσεις" Δημόσια  Νοσοκομεία και να εξαφανίζεται κυριολεκτικά η Πρωτοβάθμια Φροντίδα στις συνοικίες, τα σχολεία, τους παιδικούς σταθμούς κλπ επειδή όλα αυτά θεωρήθηκαν κοστοβόρα;
Πόσο λογικό και χρήσιμο αποδεικνύεται το να μην διαθέτει ένα ανεπτυγμένο κράτος δική του φαρμακοβιομηχανία καθώς και βιομηχανία παρασκευής ιατρικών υλικών, και να χρειάζεται να τα εισάγει από άλλες χώρες που όμως τώρα τα χρειάζονται κι εκείνες;

Πόσο κοστίζει η ζωή και πόσο ο θάνατος;

Οι άνθρωποι που ζουν στη γειτονική Ιταλία και στις άλλες "ανεπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες" που κάθε μέρα ξεμένουν από μάσκες, γάντια και αντισηπτικά(!), είναι σήμερα φανερό ότι δεν έχουν το δικαίωμα να ζουν και να πεθαίνουν σαν άνθρωποι.
Ας το σκεφτούν λοιπόν καλά και αυτοί και εμείς.

Το παρακάτω απόσπασμα από το άρθρο-μαρτυρία το διάβασα στο "πρωτο θεμα":

"Ο Giuseppe Zaninoni, 72 ετών, είναι ένα από τα θύματα του κορωνοϊού στο Μπέργκαμο της Ιταλίας. Εχοντας κοντά του μόνο τους γιατρούς για αρκετές ημέρες, έφυγε από τη ζωή, χωρίς να μπορεί να αποχαιρετήσει τα αγαπημένα του πρόσωπα. Η κόρη του, Roberta Zaninoni, συγκλονίζει μέσα από τη συνέντευξή της στο δίκτυο Ansa It, στο οποίο περιέγραψε την τραγωδία που ζει.
“Ο πατέρας μου πέθανε σαν το σκυλί, δεν είναι δίκαιο”, λέει στον δημοσιογράφο με οργή και συνεχίζει “Όλοι πεθαίνουν σαν τα σκυλιά, σαν τα γουρούνια, δεν ντρέπομαι που το λέω αυτό. Δεν είναι δίκαιο που ο μπαμπάς πέθανε έτσι. Οι άνθρωποι λένε ότι ήταν ηλικιωμένοι, ήταν άρρωστοι: αλλά ήταν ο πατέρας μου, δεν ήταν ηλικιωμένος και δεν ήταν άρρωστος, άντε στο δ@@&o. Εδώ στη Val Seriana ακούγονται μόνο οι σειρήνες των ασθενοφόρων και οι καμπάνες που θρηνούν. Οι άνθρωποι που ζουν εδώ ίσως να μην το συνειδητοποιούν, αλλά στην κοιλάδα μας πεθαίνουμε σαν να είμαστε σε πόλεμο. Ολοι μας θρηνήσαμε μόνοι, όταν ήρθε ο υπεύθυνος κηδειών μας είπε ότι θα χρειαστούν δύο ή τρεις εβδομάδες για να τον αποτεφρώσουμε..."