Το είδα στο Αριστερά και πολιτική και ειναι ενα βίντεο που μιλάει για την απαγόρευση με νόμο της καλλιέργειας στο σπίτι!Οι ντομάτες στο σπίτι δηλαδή και κάθε άλλος τρόπος επιβίωσης μες στην κόλαση που στήνουν να θεωρείται παράνομος.
Το ρεπερτόριο εξαθλίωσης δεν έχει τέλος..
Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011
Το σύστημα, η Ζήμενς και τα καθαρτήρια
Αριστερα και πολιτική
Θύελλα, λέει η ειδησεογραφία, έχει προκαλέσει στο πολιτικό σκηνικό η δημοσιοποίηση των πορισματικών θέσεων των κομμάτων για την υπόθεση Siemens, με πυρά εναντίον τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και... οργισμένες αντιδράσεις από πρώην υπουργούς για τους οποίους ζητείται τάχα περαιτέρω διερεύνηση για τυχόν ευθύνες.
Όλοι εναντίον όλων και το σύστημα στο απυρόβλητο!
Μεγαλύτερος χλευασμός σε ένα λαό που στενάζει κάτω από συνεχή κτυπήματα σε όλα τα δικαιώματά του δεν μπορούσε να υπάρξει. Όλοι των αστικών κομμάτων κάνουν ότι θέλουν τη κάθαρση και αλληλοκουκουλώνονται. Οι πλέον υπεύθυνοι είναι και οι πλέον προκλητικοί όπως ο κ. Σημίτης που ανακάλυψε ότι η χώρα που είναι «ανάμεσα στις πλουσιότερες του κόσμου»… «όχι μόνο είναι σε οικονομική κρίση αλλά και σε αδυναμία να υπερβεί τις δυσκολίες της, γιατί ένα τμήμα των πολιτικών δυνάμεων προτιμά τα αδιέξοδα από τις λύσεις»! Ποιες να είναι άραγε οι λύσεις για τον άνθρωπο που την έκανε από τις… «πλουσιότερες»;
Το μεγάλο δούλεμα πάντως με τα πορίσματα, το έκανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο γνωστός για την ακαμψία του, αξιότιμος κύριος Γιώργος Πεταλωτής: «Το σημαντικό είναι ότι, για πρώτη φορά, αποδείχθηκε πως υπάρχει ισχυρή πολιτική βούληση για διαφάνεια στην πολιτική ζωή. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που συμμετείχαν στην επιτροπή, αποφάσισαν ελεύθερα, ανεπηρέαστοι, χωρίς καμία σκοπιμότητα, παρά μόνο με τη συνείδησή τους και βάσει του υλικού που προέκυψε. Κι αυτό εμείς το αποδείξαμε»!!! Δούλεμα προς όλους, κανονικό! Ακόμη και προς τους βουλευτές του. Αφού πρώτα είναι εξασφαλισμένη η ατιμωρησία πολιτικών και πολυεθνικών μετά γεμίζουμε τον κόσμο με λέξεις χωρίς νόημα.
Από άποψη συστήματος καθόλου δεν με ενδιαφέρουν τα ονόματα όσων λαδώθηκαν από τη ΖΗΜΕΝΣ αφού κάθε μέρα αέναες είναι οι αναπαραγωγές των «λαδωμένων» που δήθεν δεν ξέρουμε και δεν είδαμε. Όχι πως δεν θα ήθελα να τιμωρηθούν αλλά έτσι δεν θα μου πουν εμένα ότι εξαγνίσθηκε το σύστημα και δεν πρέπει να ανατραπεί. Νομίζω για άλλους λόγους «δεν ενδιαφέρουν» τα ονόματα και σε όλο το αστικό πολιτικό σύστημα. Αυτό που τους ενδιαφέρει άμεσα είναι ποιοι δίνουν… συνδρομή στο ΚΚΕ και σκέφτονται ότι πρέπει να φυλακίσουν τη Παπαρρήγα για αυτή τη… τεράστια «λαμογιά» του ΚΚΕ!!!
Αν κάτι ο λαός πρέπει να κρατήσει από τις εξεταστικές και τις απίστευτες κομπίνες των πολιτικών με κέντρο διαφθοράς τις πολυεθνικές, είναι ή σύμφυσή τους, δηλαδή το σύστημα. Η πηγή της διαφθοράς δεν είναι ούτε οι πολιτικοί μεμονωμένα ούτε οι πολυεθνικές μεμονωμένα. Το σύστημα που τους παράγει και τους συμφύει και τους δύο, δηλαδή ο καπιταλισμός στο ανώτατο στάδιό του, τον (κρατικο)μονοπωλιακό καπιταλισμό της παρακμής και της απόσυρσης από την ιστορία, είναι η αιτία.
Αν δεν καταλάβουμε ότι το σύστημα συνολικά παράγει και τη διαφθορά και τους διεφθαρμένους πολιτικούς της αστικής τάξης και τους διεφθαρμένους γραφειοκράτες υπαλλήλους μαζί μ’ ένα μέρος του λαού που ξερογλείφει κανένα κόκαλο, δεν θα καταλάβουμε τίποτα. Θα πηγαινοέρχονται εξεταστικές σε όλα τα κράτη του κόσμου όπως εκείνες οι εξεταστικές για τη δολοφονία του Κέννεντυ και 46 χρόνια μετά δεν θα ξέρουμε τίποτα.
Γιατί αν κάποιος πει ότι το φαινόμενο είναι ελληνικό θα μας δουλεύει σίγουρα! Σαν η ΖΗΜΕΝΣ να είναι ελληνική! Σαν η γερμανική δημοκρατία να είναι άμεμπτη και να μην είναι αυτή που συμφωνεί με κάθε απατεώνα να τον προστατεύσει έναντι τρίτων διώξεων, αν έφερε με τις απατεωνιές του πλούτο στη Γερμανία. Άντε να πάρουμε Χριστοφοράκο πίσω μετά. Όχι δεν έκανε απλά λάθος η ελληνική δικαιοσύνη. Αν ήθελε η Γερμανία τώρα θα ήταν στον Κορυδαλλό. Όμως πώς να μη προστατεύσει τα παιδιά της;
Οι ΗΠΑ κάνουν το ίδιο. Νομιμοποιούν κάθε εξαγορά κυβερνητών αρκεί να το γράφουν σε επίσημες «λίστες χορηγών». Κάτω από το τραπέζι νομιμοποιούν κάθε εξαγορά κυβερνήσεων και αξιωματούχων εντός και εκτός, προκειμένου να προωθηθούν οι πωλήσεις όπλων, προϊόντων, δανείων κλπ. Μέχρι και το γνωστό ΕΣΕΛΟΝ έθεσαν στην υπηρεσία των πολυεθνικών τους και έκλεβαν απόρρητες πληροφορίες από άλλες πολυεθνικές για να τις προσφέρουν τζάμπα στις δικές τους! Τον ιδρυτή της WikiLeaks που τους ξεμπροστιάζει έμαθαν μόνο να κυνηγάνε…
Οι ΗΠΑ που έχουν… «αυστηρούς νόμους» κατά της διαφθοράς είναι η χώρα με τις περισσότερες δολοφονίες ηγετών κρατών, αξιωματούχων και πολιτικών αντιπάλων εκτός χώρας. Τι έμεινε στην Ελλάδα δηλαδή να τους συναγωνιστεί όλους αυτούς σε διαφθορά η οποία δήθεν τώρα με τον κ Παπανδρέου θα… παταχθεί! Το είδαμε με το Βατοπαίδι, τώρα το βλέπουμε με τη ΖΗΜΕΝΣ, αύριο θα το δούμε στο C4I, TOR M1, υποβρύχια, αγορές αιώνα και χιλιετίας και με άλλες, νέες, περιπτώσεις… Και να φαντασθούμε ότι στην επιφάνεια έρχονται τα σκάνδαλα που από σπόντα και λάθος αποκαλύφθηκαν, όχι από έρευνα των οργάνων που είναι εντεταλμένα. Αυτά το πολύ να φτάσουν να βρουν… 8 εκατ. ζημία στα νοσοκομεία από κάποια περίεργα μικρο-λαμόγια του συστήματος που μπορούν εύκολα να θυσιαστούν.
Το πρόβλημα είναι το σύστημα. Αυτό που παράγει τη δύναμη των πολυεθνικών, τη δυνατότητα εξαγορών, διαφθοράς, άλωσης του πολιτικού συστήματος από τα χειρότερα στοιχεία του σε περίοδο σήψης και παρακμής. Κάτι σαν τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία που κατέρρεε κάτω τη διαφθορά όχι απλά των ηγετών αλλά από τη παρακμή όλου του δουλοκτητικού συστήματος. Δεν έκαναν λάθος οι ρωμαίοι αυτοκράτορες. Παιδιά της παρακμής του συστήματος ήταν. Το ίδιο και οι διεφθαρμένοι του καπιταλισμού.
Τελικό συμπέρασμα: το σύστημα του καπιταλισμού πρέπει να ανατραπεί για να ανατραπούν και τα φαινόμενα παρακμής, διαφθοράς, κρίσεων, καταρράκωσης των λαών. Και αν ρωτάτε για την εναλλακτική λύση, οι λαοί ποτέ δεν στέρεψαν από ιδέες και δύναμη. Από οργάνωση πάσχουν και αυτό είναι το σημερινό παγκόσμιο πρόβλημα των λαών και ειδικά της εργατικής τάξης, της μόνης που παράγει τον πλούτο και μπορεί να τον διαχειριστεί χωρίς να κλέβει τον εαυτό της. Αν η Αριστερά εγκαλείται για κάτι δεν είναι ούτε η ιστορία της ούτε τα λάθη της, ούτε το παρελθόν της. Είναι το μέλλον της και η αμηχανία της μπροστά στο ιστορικό ρόλο που καλείται να παίξει για το μέλλον των λαών.Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011
Ανοιχτό κάλεσμα Συντονισμού "Δεν πληρώνω"
ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ
ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΕΚΑΔΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΕΚΑΔΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Πήραν μέρος πολίτες από 28 τοπικές, δημοτικές και περιφερειακές κινήσεις της Αττικής, επιτροπές ενάντια στα μέτρα, εργαζόμενοι από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (Μ.Μ.Μ.) και άλλους εργασιακούς χώρους, από το Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων, από το δίκτυο αλληλεγγύης εργαζομένων και ανέργων «δικαίωμα», από φοιτητικούς συλλόγους της Αθήνας, από το Πανελλαδικό Συντονιστικό Επιτροπών Αγώνα κατά των Διοδίων και άλλους φορείς και οργανώσεις, καθώς και μεμονωμένοι ενεργοί πολίτες.
Κοινή ήταν η συμφωνία πάνω στα παρακάτω σημεία:
1. Εκφράζουμε και θα εκφράσουμε έμπρακτα τη συμπαράστασή μας στον αγώνα που δίνουν οι εργαζόμενοι στα Μ.Μ.Μ. για να μην ανατραπούν τα εργασιακά δικαιώματα και για δημόσιες, ασφαλείς συγκοινωνίες.
2. Αντιστεκόμαστε στο χαράτσι της αύξησης κατά 40% του εισιτηρίου και της κάρτας στις αστικές συγκοινωνίες. Δεν θα επιτρέψουμε στην κυβέρνηση να προχωρήσει στην προκλητική αυτή αύξηση και μάλιστα τη στιγμή που οι στρατιές των ανέργων και των φτωχών μεγαλώνουν κάθε μέρα και οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι νέοι έχουν ήδη χάσει σημαντικό μέρος του εισοδήματος και των δικαιωμάτων τους.
3. Όλοι μαζί συμφωνούμε και καλούμε από την 1η Φεβρουαρίου, ημέρα για την οποία έχει εξαγγελθεί η αύξηση - χαράτσι, σε μαζική ανυπακοή. Κανείς να μην ακυρώνει το εισιτήριό του. Ούτε και να πάρει κάρτα απεριορίστων διαδρομών, στέλνοντας μήνυμα ανυπακοής. Θα είμαστε χιλιάδες και κανείς δεν θα μπορέσει να μας επιβάλλει οποιοδήποτε κύρωση και πρόστιμο. Προτείνουμε η ανυπακοή να συνεχιστεί καταρχήν για όλη την πρώτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου και στη συνέχεια να προχωρήσουμε με την ίδια ή και άλλες μορφές αντίστασης μέχρι να υποχωρήσει η κυβέρνηση. Συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, πορείες στις γειτονιές και «κινούμενες καταλήψεις» μέσων μαζικές μεταφοράς θα είναι σίγουρα μερικές από τις κινήσεις μας. Από σήμερα και μέχρι την 1η Φεβρουαρίου θα συνεχίσουμε με δεκάδες δράσεις ενημέρωσης και ανυπακοής σε όλες τις γειτονιές αλλά και αλληλεγγύης στους απεργούς. Ειδικότερα τα δύο επόμενα Σάββατα θα οργανωθούν διαμαρτυρίες στις στάσεις και μέσα στους σταθμούς και τα Μ.Μ.Μ. στέλνοντας ένα πρώτο δυνατό μήνυμα συντονισμένης δράσης παντού.
4. Ο αγώνας μας είναι αγώνας που σκοπό έχει να νικήσει. Επιδιώκουμε τη δημιουργία ενός πραγματικού μαζικού κινήματος. Κάθε κίνηση και επιτροπή θα συνεχίσει την αυτόνομη δράση της, διατηρώντας την πλήρη αυτοτέλειά της, θα συνεχίσει να έχει τις ιδιαίτερες απόψεις και θέσεις της, τα υλικά της αλλά και τις δικές της μορφές δράσης. Όλοι, όμως, συμφωνήσαμε στην ανάγκη ενός και μόνο ενιαίου συντονισμού που θα συμβάλλει στην ενοποίηση και μεγιστοποίηση της δύναμής μας και στην τεχνική συνεννόηση ώστε να βρεθούμε παντού. Ο συντονισμός αυτός ενοποιείται πάνω στη δράση και σε 2 συγκεκριμένα και απλά σημεία (Δεν πληρώνω το χαράτσι – Νίκη στην απεργία για δημόσιες συγκοινωνίες)
5. Τις επόμενες μέρες έχουν οριστεί, εκτός από τις κινητοποιήσεις που εξελίσσονται, και άλλες συναντήσεις συντονισμού σε γειτονιές και στο κέντρο της Αθήνας. Θα συμμετέχουμε σε όλες αυτές και προτείνουμε μία μεγάλη κοινή τελική συνέλευση ενιαίου συντονισμού την Κυριακή 30 Ιανουαρίου και μάλιστα σε χώρο οικείο σε όλους τους επιβάτες, εργαζόμενους και πολίτες (π.χ. μέσα στο σταθμό μετρό του Συντάγματος). Για το τελευταίο θα επανέλθουμε άμεσα.
6. Απευθύνουμε λοιπόν σε όλους:
ΑΝΟΙΧΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΝΙΑΙΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ –
ΑΠΟ 1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ»
Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2011
Πάμπλο Πικάσο - ο κομμουνιστής
Σημ.Γ.Σ. :O Πικάσο υπήρξε μια προσωπικότητα παράξενη, διφορούμενη και εντελώς ιδιαίτερη.Εχοντας στο μέγιστο βαθμό τα χαρακτηριστικά της ιδιοφυίας ήταν ένα άτομο που δεν μπορεί έτσι απλά να ενταχθεί σε κανονικότητες, κατηγορίες ή συλλογικότητες με τον ίδιο τρόπο που θα συνέβαινε με κάποιον άλλο.Ετσι εννοείται ότι γύρω από τη ζωή του υπάρχουν πολλές σκιές κι επιφυλλάξεις.Παρ' όλα αυτά το άρθρο που ακολουθεί είναι πολύ ενδιαφέρον και γι αυτό και αναδημοσιεύεται.
Η πολιτική διάσταση στο έργο και στη ζωή του Πικάσο
The Guardian
Οι νεκρές φύσεις του Πικάσο είναι παράξενα ζωντανές. Ζωγράφισε κρανία, πολλά κρανία. Ζωγράφισε μαδημένα κοκόρια που έμοιαζαν περισσότερο με ανθρώπους που αγωνιούν πάνω σε πάγκο βασανιστηρίων παρά με πουλερικά έτοιμα για μαγείρεμα. Οταν τον ρώτησαν γιατί ζωγράφιζε τόσο πολλές εικόνες με φαγητά, κατσαρολικά και μαχαιροπίρουνα στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στο Παρίσι, είπε: «Ακόμα και μια κατσαρόλα μπορεί να φωνάξει!» Πεινούσε κι αυτός τότε, όπως όλη η Ευρώπη. Αρνιόταν όμως να πάρει επιπλέον κουπόνια για τρόφιμα και καύσιμα, αρνιόταν να «συνεργαστεί».
Η αίθουσα με τις νεκρές φύσεις στην έκθεση της Tate Liverpool «Picasso: Peace and Freedom» είναι ένα εντυπωσιακό σύνολο από πίνακες και γλυπτά. Μια κουκουβάγια σκαλωμένη στην πλάτη μιας καρέκλας μας κοιτάζει σαν αταβιστικό ανθρωποειδές μέσα από το γυμνό τοπίο του τελάρου. Μια μεγάλη μπρούντζινη νεκροκεφαλή μοιάζει με σκασμένη βολίδα κανονιού. Σου θυμίζει ότι στην τελευταία αυτοπροσωπογραφία του, ένα σχέδιο του 1973, της χρονιάς που πέθανε, ο Πικάσο είναι πιο πολύ νεκροκεφαλή παρά ζωντανό κεφάλι.«Ενας πεθαμένος στην Ισπανία είναι πιο ζωντανός από οποιονδήποτε πεθαμένο αλλού στον κόσμο», έγραψε ο Λόρκα, που δολοφονήθηκε από μπράβους του Φράνκο και που τα οστά του δεν έχουν ακόμα βρεθεί. Η διαμάχη για το άνοιγμα των μαζικών τάφων των νεκρών του εμφυλίου αποτελεί πολύ μεγάλο θέμα στην Ισπανία σήμερα – περισσότερο από ποτέ άλλοτε μετά τον θάνατο του Φράνκο, το 1975. Ο Πικάσο πέρασε σχεδόν τη μισή ζωή του εξόριστος στη Γαλλία μετά τον ισπανικό εμφύλιο. Αρνήθηκε να επιστρέψει στην πατρίδα του όσο ήταν ζωντανός ο Φράνκο. Και, επειδή ήταν μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, δεν του επιτράπηκε ποτέ να ταξιδέψει στην Αμερική.
Μέλος του κόμματος
Ωστόσο, παρά την παρακμή του Παρισιού κατά τη δεκαετία του ’50 και την άνοδο της Νέας Υόρκης στο κέντρο του καλλιτεχνικού κόσμου, ο Πικάσο ποτέ δεν νοιάστηκε ιδιαίτερα που δεν μπορούσε να πάει εκεί. Μαζί με πολλούς άλλους Γάλλους διανοούμενους και καλλιτέχνες, εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα και παρέμεινε μέλος σε όλη τη ζωή του. Διοχέτευε χρήματα στο κόμμα και σε κομμουνιστικές εφημερίδες. Εδωσε ένα εκατομμύριο φράγκα σε απεργούς μεταλλωρύχους. Εκανε έργα, ιδίως σχέδια, για κομμουνιστικής εμπνεύσεως συνέδρια ειρήνης και αναρίθμητες άλλες υποθέσεις. Και ήταν –σπάνιο για Ισπανούς της γενιάς του– αντιρατσιστής.
Η πολιτική διάσταση του Πικάσο ποτέ δεν αμφισβητήθηκε, αν και συχνά παραμερίστηκε από την προβεβλημένη εικόνα του καλλιτέχνη ως πρωτεϊκής ιδιοφυΐας και πριαπικού τέρατος. Ηταν ένας άνθρωπος του καιρού του, διαμορφωμένος από την ανατροφή του, τη φιλοδοξία και το ταλέντο του (τον κατείχε όπως κι εκείνος το κατείχε), καθώς και από τα γεγονότα που έζησε. Η «Γκερνίκα», με θέμα την καταστροφή της αρχαίας βασκικής πρωτεύουσας το 1937 από γερμανικά και ιταλικά βομβαρδιστικά, παραμένει η πιο φημισμένη δήλωση απέχθειας του Πικάσο προς τον φασισμό. Ομως, ο πόλεμος και η οδύνη είναι μόνιμα στη θεματολογία του. Τα μαύρα, τα άσπρα και τα γκρίζα της «Γκερνίκα», αδρά σαν πρωτοσέλιδες ειδήσεις, ξαναεμφανίστηκαν σε έργα όπως η «Σφαγή στην Κορέα», το 1951, ή το περίφημο «Οστεοφυλάκιο», που ανήκει στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης και είναι το έργο με το οποίο ανοίγει η έκθεση στο Λίβερπουλ.«Η ζωγραφική δεν είναι για να διακοσμούμε σπίτια», έγραψε το 1943. «Είναι ένα εργαλείο αμυντικού και επιθετικού πολέμου ενάντια στον εχθρό». Ο Πικάσο ασχολήθηκε με το «Οστεοφυλάκιο» για μεγάλο διάστημα, μεταξύ 1944 και 1945, παρά το γεγονός ότι το έργο φαίνεται αδρό και μισοτελειωμένο. Είναι ένα απατηλά περίπλοκο και πλούσιο έργο, με εκπληκτική ένταση ανάμεσα στο θέμα του και τον τρόπο απεικόνισής του – η σφαγμένη οικογένεια σωριασμένη κάτω από το τραπέζι της κουζίνας. Οσο το κοιτάζεις, τόσο μπλέκεσαι μέσα του. Ο Πικάσο εμπνεύστηκε αρχικά το έργο από ένα ντοκιμαντέρ που έδειχνε τον φόνο μιας οικογένειας στη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου. Το φάντασμα των «Συμφορών του πολέμου» του Γκόγια τριγυρνάει μέσα στην ακινησία των νεκρών σωμάτων. Ενα χέρι εξέχει προς τα πάνω, σε νεκρική ακαμψία, απλωμένο στο πουθενά.
Το υλικό
Εκτός από πίνακες, η έκθεση είναι γεμάτη πόστερ, επιστολές, αντίγραφα τηλεγραφημάτων από τον Φιντέλ Κάστρο και το σοβιετικό πολίτμπιρο. Η Λίντα Μόρις, η επιμελήτρια της έκθεσης, πέρασε χρόνια στα αρχεία συγκεντρώνοντας υλικό. Υπάρχουν φωτογραφίες του Πικάσο να παρακολουθεί ένα συνέδριο ειρήνης στην Πολωνία? ο Πικάσο με Σοβιετικούς αξιωματούχους? ο Πικάσο να κοιτάζει μια φωτογραφία του Στάλιν.
Ολα αυτά είναι συναρπαστικά και τεκμηριώνουν την πολιτική στράτευση του Πικάσο και τη γενναιοδωρία του. Χάριζε βαλίτσες με χρήματα. Διαμαρτυρήθηκε για την εκτέλεση στην ηλεκτρική καρέκλα των Ρόζενμπεργκ, που είχαν κατηγορηθεί ότι έδωσαν μυστικά της αμερικανικής ατομικής βόμβας στους Σοβιετικούς. Και έκανε το μοναδικό του ταξίδι στη Βρετανία για να πάρει μέρος στο συνέδριο ειρήνης του Σέφιλντ το 1950? μόλις έφτασε στον σταθμό Βικτώρια, άνδρες της υπηρεσίας αλλοδαπών τον συνέλαβαν και τον κράτησαν για 12 ώρες.Εκείνο που μετράει όμως είναι η ίδια η τέχνη (αν και με τον Πικάσο όλα μετράνε). Δεν πετούσε τίποτα, και σήμερα ακόμα και το πιο μικρό και πρόχειρο σχέδιο ή σημείωμα έχει αποκτήσει μαγική σημασία όπως και όταν ήταν ζωντανός. Οταν κάποτε ο ιδιοκτήτης ενός μικρού μπιστρό τον παρακάλεσε να κάνει ένα σχεδιάκι πάνω σε χαρτοπετσέτα, ο Πικάσο του απάντησε ότι ήθελε να πληρώσει το γεύμα του και όχι να αγοράσει το εστιατόριο. Και παρότι ήταν ο διασημότερος κομμουνιστής καλλιτέχνης στον κόσμο, αρνήθηκε να υπακούσει στη γραμμή του κόμματος και να στραφεί στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Για τους Σοβιετικούς κριτικούς του, παρέμεινε πάντα ένας παρακμιακός φορμαλιστής.
Εμπνευση, σχόλια, έμμεσες αναφορές
Είναι αδύνατον, επίσης, να πεις ακριβώς πόσο πολιτικά είναι κάποια από τα έργα του Πικάσο. Η ιδέα ότι οι παραλλαγές του Πικάσο πάνω στο φημισμένο έργο του Βελάσκεθ «Las Meninas» μπορεί να περιέχουν έμμεσες αναφορές στον Φράνκο και στην προσπάθειά του να προετοιμάσει τον Χουάν Κάρλος για διάδοχό του, δεν είναι ιδιαίτερα πειστική. Ηταν οι παραλλαγές του Πικάσο στον πίνακα του Ντελακρουά «Γυναίκες του Αλγερίου» αναφορά στον πόλεμο ανεξαρτησίας της Αλγερίας; Περισσότερο φαίνεται να είναι μια έκφραση θαυμασμού για έναν κλειστό κόσμο νωχέλειας και επίδειξης γυναικείας σάρκας. Από την άλλη μεριά, ο πίνακας του 1960 «Η αρπαγή των Σαβίνων», εμπνευσμένος από τον Πουσέν και τον Νταβίντ, μπορεί κάλλιστα να είναι ένα σχόλιο στην αμερικανική επεμβατικότητα και επιθετικότητα στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Ενα άλογο με τεράστιους όρχεις ποδοπατάει μια γυναίκα? ένα ανθρώπινο πόδι κλωτσάει μια γυναίκα που έχει πέσει από το ποδήλατό της. Ο Πικάσο δεν χρειαζόταν να εκσυγχρονίσει αυτές τις εικόνες προσθέτοντας καουτσουκένια κλομπ και σύννεφα δακρυγόνων. Οταν τον ρώτησαν για τις πολιτικές του απόψεις το 1968, ο καλλιτέχνης παρατήρησε ότι, αν ήθελε να απαντάει σε τέτοιες ερωτήσεις, θα άλλαζε επάγγελμα και θα γινόταν πολιτικός. «Αυτό, βέβαια, είναι αδύνατον», πρόσθεσε. Η τέχνη υπάρχει στον κοινωνικό κόσμο και είναι πολιτική είτε το θέλουμε είτε όχι. Ο Πικάσο έπιασε τον ταύρο από τα κέρατα. Η τέχνη του ξεχωρίζει για τη δική της δημιουργική ελευθερία, και ήταν μια τέχνη που ποτέ δεν τον άφησε να ζήσει εν ειρήνη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)