Τη ζωή μας πίσω!

Έφυγαν...
Επιτέλους...
Δε θα βλέπουμε τον χυδαίο Σαμαρά να μας κουνάει το δάχτυλο.
Κι ο "μπουμπούκος" Άδωνις που μες την απίστευτη αλαζονεία του είπε πως θα φύγει από τη χώρα...

Κι ο Ντινόπουλος δεν εκλέχτηκε κάν! Τέλειο!

Δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαβάσεις!
Τόσα άρθρα, τόσα τουιτς, τόσα αστεία ποστ στο fb, με πολύ χιούμορ, με περίεργο γράψιμο που να γυρίζει ανάποδα την πραγματικότητα, που να βαραίνει τα πανάλαφρα και να κάνει τα θεόβαρα ν'ανεμίζουν σαν πούπουλα.

Έφυγαν...

Αλλά είναι και το μαγαζί ρε γαμώ το που είναι κλειστό και δε θ'ανοίξει.
Είναι κι αυτό που είπε ο Γιώργος, ο δικός μου ο Γιώργος, χθες το βράδυ την ώρα που τσουγκρίζαμε τα ποτήρια σκασμένοι στα γέλια:
"Α ρε νάχαμε και μεροκάματο αύριο...καλά θάτανε..."

"Το τέλος της ντροπής" διαβάζω κάπου!
Πράγματι... ήταν ντροπή αυτοί οι τύποι.
Αλλά και να μην έχεις δουλειά, ψωμί στο 2015, ένα δεκάρικο στην τσέπη κι αναμμένο καλοριφέρ...
Αυτό τι είναι; Δεν είναι ντροπή;

Είδα τα γλέντια. Στην Κλαυθμώνος, στα Τζουμέρκα, σε πλατείες και σπίτια.
Άκουσα τις δηλώσεις αυτών που ήρθαν από Ιταλία, Ισπανία κι αλλού.


Με τους άλλους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα τι γίνεται;
Αυτούς που βλέπουν να χάνεται η ζωή τους εντελώς;
Η μία και μοναδική ζωή τους η μονάκριβη...

Αυτούς που δε δίνουν δεκάρα για τα δωρεάν συνθήματα "αξιοπρέπεια", "δημοκρατία" "δικαιοσύνη", και δεν τους φτάνει φυσικά "να ξαναγυρίσει το χαμόγελο και η αισιοδοξία";

Αυτούς που και σήμερα μετά τις εκλογές δε μπορούνε να κοιτάξουνε τα παιδιά τους στα μάτια και να τους πούνε πως όλα θα πάνε καλά.

Αλήθεια αισιοδοξία για τι;
Να ξαναγυρίζει ο καπιταλισμός στο προμονοπωλιακό στάδιο του ελεύθερου ανταγωνισμού και να "ελεγχθεί ο ξέφρενος ανταγωνισμός" μεταξύ των "άπληστων"; 

Από ποιον; Από τους ίδιους τους "άπληστους" που έχουν την εξουσία και που δεν έχουν άλλο δρόμο από το να είναι άπληστοι γιατί αλλιώς θα τους φάει το μαύρο φίδι του ανταγωνιστή τους;

Η μήπως θα ελεγχθούν από το πολιτικό τους προσωπικό;

Γυρίζει η ιστορία και η εξέλιξη πίσω;

 Ποιός ξέρει..Αν έχει κανείς "θέληση"... και άπειρα χρόνια για πέταμα μπορεί.


Τα πράγματα όμως είναι σκληρά και απλά.
Εκτός από "το χαμόγελο που ξαναγυρίζει" θα ξαναγυρίσουν και οι δουλειές με κανονικούς μισθούς, με ασφάλιση, θα υπάρχουν σχολεία με καλοριφέρ, θα ανοίξουν τα νοσοκομεία που έκλεισαν; Θα ξαπάρουν πίσω τις δουλειές τους οι απολυμένοι;
Θα έχουν οι ηλικιωμένοι και  οι άρρωστοι να πληρώσουν τα φάρμακά τους;

 Οι συνταξιούχοι θα βγαίνουν να πληρώσουν το ρεύμα και να ζεστάνουν το σπίτι τους;

Γι αυτά υπάρχει αισιοδοξία ή καλύτερα να τα ξεχάσουμε και να πάμε παρακάτω ...με χαμόγελο;
Μήπως τελικά η "ελπίδα" αυτή είναι "απελπισία" ντυμένη στα μεταξωτά για να γίνει το πάρτυ με το ζόρι;
Και ο καλοντυμένος συμβιβασμός, πάλι συμβιβασμός είναι.
Κι όταν σε σκοτώνει τότε καλύτερα να μην τον χειροκροτάς.

Βάρκιζα τέλος!


Τελικά η λύση στη σοβαρότερη κρίση του καπιταλισμού ποιά θα είναι; Η ψυχολογία;
Η μήπως όλοι όσοι χάνονται έχουν ανάγκη απο πολλά πολλά παραπάνω;
Μήπως τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά και δεν γίνεται, ειδικά καποιοι απο μας(ξερετε ποιοι) να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε;

Μήπως πρέπει από σήμερα κιόλας να τους κόψουμε τη φόρα και να τους δηλώσουμε καθαρά και ξάστερα πως θέλουμε τη μία και μοναδική ζωή μας πίσω;

Αυτή τη ζωή κι όχι την επόμενη!

Αποτέλεσμα των εκλογών-Νίκη ΣΥΡΙΖΑ, αβέβαιο διστακτικό βήμα

Μεγάλη η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου!

Γι αυτό φυσικά δεν υπάρχει αμφιβολία.
Ποιος θα φανταζόταν πριν από λίγα μόλις χρόνια ότι ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που στις εκλογές του 2009 ανησυχούσε σοβαρά για το αν θα μπει στη Βουλή θα γινόταν κυβέρνηση 5 και κάτι χρόνια αργότερα.
Το πως έφτασε ο ΣΥΡΙΖΑ από το 4% στο 36,4% είναι μια μεγάλη κουβέντα που δεν θα την κάνουμε τώρα.
Μένουμε στο ότι κατάφερε να κερδίσει την πλειοψηφία του λαού και να πάρει την εντολή για να κάνει κυβέρνηση.
Ο λαός έκφρασε έστω και με αυτό τον τρόπο τη δυσαρέσκεια και το θυμό του και τη διάθεσή  του "να αλλάξει κάτι".

Όμως μεγάλη "νίκη του λαού" δεν ήταν. Πόσο μάλλον "ιστορική νίκη".
Αυτό ας περιμένουμε να το δούμε αργότερα όταν θα έχει περάσει κάποιος χρόνος και θα έχουμε νοιώσει στο πετσί μας το τι πραγματικά άλλαξε και τι όχι μετά και από αυτήν την εκλογή.

Τις νίκες ο λαός τις κάνει στο δρόμο δίνοντας σκληρές μάχες, κι όχι ρίχνοντας μια ψήφο στην κάλπη.
Από το πρωί άλλωστε σε όλα τα μέσα η ψήφος αυτή "μεταφράζεται" ανάλογα με το πως συμφέρει το σύστημα.
Ακόμη κι αν η χθεσινή ψήφος ήταν ψήφος πραγματικής ανατροπής, πάλι ο λαός με τη δράση, τις διεκδικήσεις και τους αγώνες του θα έπρεπε να  στηρίξει και να πάει ακόμα πιο μακριά την επιλογή του και να την επιβεβαιώνει καθημερινά.

Από εκεί και πέρα και παρά το κλίμα αισιοδοξίας που έχει περάσει σε ένα μεγάλο ποσοστό του λαού δεν μπορούμε να μη δούμε τα παρακάτω:
1. Το ότι η ΝΔ παρά την εξοντωτική πολιτική 2, 5 χρόνων που διαδέχτηκε εκείνην του ΠΑΣΟΚ, δεν εξοντώθηκε, δεν υπέστη μεγάλη ήττα. Σημείωσε μια μικρή σχετικά πτώση μόλις κατά 1,85%, δηλαδή μέσα σε πολύ λογικά όρια για κόμμα που κυβερνούσε. Επομένως η ΝΔ είναι ακόμη εδώ.
2. Τα ποσοστά της Χ.Α. εξακολουθούν να είναι ψηλά για συμμορία δολοφόνων, που σημαίνει ότι ένα σημαντικό ποσοστό γοητεύεται από τη Χ.Α. παρά τη ολοφάνερη δολοφονική δράση της.
3. Το ψηλό ποσοστό που πήρε το Ποτάμι, ένα δεξιό μνημονιακό κόμμα γεμάτο ανθρώπους που ήταν όλα αυτά τα χρόνια κομμάτια του "καθεστώτος" ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, δείχνει ότι ένα άλλο σημαντικό κομμάτι του λαού δεν έχει καμιά διάθεση να δεχτεί αλλαγές πέρα από τις εναλλαγές προσώπων, ενώ έχει δεχτεί ότι η πολιτική των "μεταρρυθμίσεων" είναι για το καλό μας.
4. Τα ποσοστά των ΑΝΕΛ, του ΚΙΔΗΣΟ, της "Τελείας" και του "Κόμματος Κεντρώων"(Λεβέντης), δείχνουν  τη θολούρα που επικρατεί σε ένα επίσης σημαντικό ποσοστό του λαού που μετά από τόσα χρόνια κρίσης δεν έχει πάρει είδηση τι του φτάιει, τι πρέπει να γίνει και προς ποια κατεύθυνση.
5. Όλα τα πιο πάνω, παρά την τιμωρία κυρίως του ΠΑΣΟΚ αλλά και της συγκυβέρνησης, δείχνουν ότι τα αντανακλαστικά του λαού εξακολουθούν να είναι σε συντηρητική κατεύθυνση με το ριζοσπαστισμό να κινείται με πολύ χαμηλή ταχύτητα.

Οι αλλαγές που έδειξε ο λαός ότι εγκρίνει κινούνται περισσότερο σε επίπεδο προσώπων και πολύ λιγότερο σε επίπεδο πολιτικών.
Παρά το μαρτύριο δηλαδή που περάσαμε όλα αυτά τα χρόνια, το σύστημα με τα μέσα που διαθέτει διατηρεί τον έλεγχο της κατάστασης

Για το ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ εδωσε τη μάχη των εκλογών μέσα στις γνωστές δύσκολες συνθήκες.
Και αυτή τη φορά, παρά το ότι ήταν καλύτερα προετοιμασμένο, ήταν μόνο του στην πλευρά του λαού εναντίον της ΕΕ, του ΝΑΤΟ στην πλευρά δηλαδή μιας πραγματικά ανεξάρτητης πορείας έξω από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς που ελέγχουν τα πάντα για λογαριασμό των μονοπωλίων.

Στα πανελ που παρακολούθησε ο λαός κανένα άλλο κόμμα δεν πήρε παρόμοια θέση. Και φυσικά όλοι οι άλλοι απο κοινού, επιχείρησαν με διάφορους τρόπους να απομονώσουν και να απαξιώσουν τις θέσεις και την άποψη του ΚΚΕ (π.χ.για μονομερή διαγραφή του χρέους και κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής) και να την κάνουν να φανεί σαν άποψη ρομαντικών ή ακόμα και γραφικών και όχι σαν την μόνη αναγκαία όπως πραγματικά είναι.
Παρ'όλα αυτά το ΚΚΕ κατάφερε μεσα σε ένα κλίμα έξαρσης του δικομματισμού, με τα τα 2 κόμματα να παίρνουν  65%, να σημειώσει άνοδο σε ποσοστά και ψήφους παίρνοντας 338000 ψήφους, 61000 περισσότερες από τις εκλογές του 2012.
Χωρίς φυσικά να θεωρούμε αυτό το ποσοστό μεγάλο, θεωρούμε ότι είναι ένα θετικό ποσοστό, εκτιμώντας τη δυσκολία να περάσει στη συνείδηση του λαού μια πολιτική θέση τόσο διαφορετική από εκείνην που είχαν όλα τα άλλα κόμματα που κατάφερναν να πείσουν την πλειοψηφία να υποκυψει στο φόβο και το συμβιβασμό.

Οι 338000 ψήφοι που πήρε το ΚΚΕ μπορούν να γίνουν  ένα καλό νεο ξεκίνημα, για να πεισθεί ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό για τα πραγματικά σπουδαία, για τα μεγάλα και τα δύσκολα.

Για να πεισθεί ο λαός ότι μπορεί πραγματικά και πρέπει να πιστέψει στη δύναμή του, να αντισταθεί και να παλέψει για τη ζωή του και τελικά και για την πραγματική ανατροπή.

Ελπίδα

Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν  ελπίδα

Μια ό,τι να ναι "φρέσκια ελπίδα" που  ν' αχνίζει απελπισία.
Μια νίκη που θα μυρίζει από μακριά συμβιβασμό, παραδοχή της ήττας

Μια πίστη που  δεν πίστεψε ποτέ ότι μπορούμε

Αφησαν το τέρας να τους νικήσει, να σκοτώσει αυτή τη  μέσα τους ελπίδα,
παραδόθηκαν, κουράστηκαν να παλεύουν
και τώρα πουλάνε
μια "ελπίδα"  κοκκαλιάρα και ρακένδυτη ,
ένα πουκάμισο αδειανό σαν κρύο σώμα.


Ο κόσμος δεν αλλάζει λένε.
Τ' όνειρο αυτό έχει πια πεθάνει.
Ας παίξουμε το παιχνίδι των κυβερνήσεων.
Με την άδεια και την έγκριση τους

Ας ανατριχιάσουν τα ξερονήσια.
Ας τρίξουνε τα κόκκαλα των εκτελεσμένων που τα έπαιξαν όλα κορώνα γράμματα.
Ας ξανανοίξουν οι πληγές των βασανισμένων που δεν υπόγραψαν τη δήλωση.

Αυτός ο κόσμος λένε δεν αλλάζει...

Η "νεα ελπίδα" τους είναι ότι η ελπίδα πέθανε,
Η "ελπίδα" τους είναι ότι ο κόσμος δε θ'αλλάξει ποτέ.
Η ελπίδα που απελπίστηκε και τα βρήκε με τους νικητές.
Τώρα παίζει ζάρια με το δήμιο πάνω απ' το ίδιο της το πτώμα.

"όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα..."

Θα λένε παραμύθια πως έρχεται ένας κόσμος που δεν υπάρχει,
ενας δήθεν ανθρώπινος καπιταλισμός
που θα τον λέμε "σοσιαλισμό με δημοκρατία", ένας φονιάς
καλόκαρδος, που θα λέει τα ψέματα
 μ' ένα χαμόγελο γλυκό προτού τραβήξει το μαχαίρι.

Θα μιλάνε για μέρες καινούργιες, γεμάτες ρυτίδες κι αρρώστια παλιά.
Για μια ελευθερία γεμάτη αλυσίδες και κλειστές πόρτες.
Για μια λάμψη σκουριασμένη, μια ορθοστασία σκευρωμένη κι ετοιμόροπη.


"Όμως εγω δεν παραδέχτηκα την ήττα..."

Κι εσύ μη χαίρεσαι και μη χαμογελάς
Δεν ξεφορτώθηκες την τρέλα μας.
Ακόμα και γυμνοί και καταμόναχοι
μ' ένα χαμόγελο διασχίζουμε χειμώνες
Τη νύχτα φίλο δεν την κάναμε ποτέ
ούτε χαθήκαμε στο δρόμο μες το χιόνι.
Κρατάμε ακόμα το κερί μας αναμμένο
Σα σίδερο
κι από τις δυό μεριές.
Στο τώρα και στο αύριο
Εκεί που η ιστορία θα ξαναρχίσει απ'την αρχή.

Εκεί που ο άνθρωπος θα ψηλώνει πιο πολύ απ΄ τον ουρανό.
Εκεί που ο Θεός θ' απέχει μόνο ένα βήμα.

Εκεί που εργάτες άγγελοι θ'αρπάζουνε τον κόσμο από τους ώμους
και θα τον σφίγγουνε στην αγγαλιά τους και θα λένε
"Όλη αυτή την ομορφιά τη φτιάξαμε εμείς
με το δικό μας το μυαλό και τα δικά μας χέρια
και δεν τηνε χαρίζουμε ποτέ, ποτέ ξανά!
Δικός μας είναι ο κόσμος!"

Νομίζετε πως ξερετε τι πάει να πει ελπίδα...
Η ελπίδα είναι τρέλα και φωτιά
που όσο σε καίει τόσο πιο πολύ  τη θες και την αντέχεις.
Η ελπίδα είναι πίστη και πράξη κι εμμονή.
Είναι δόντια σφιγμένα και βλέμμα κόκκινο.
Η ελπίδα είναι ρούχο που δε βγαίνει από πάνω σου.
Η ελπίδα είναι όλα ή τίποτα.

Δεν ξεμπερδεύετε έτσι εύκολα με τα μεγαλα και τα δύσκολα.
Εμείς να ξέρετε καλά
 θα βρούμε δρόμο να τα κάνουμε όλα απλά,
σαν τραγουδάκια και σα φίλους
να τα σφυράμε μέρα νύχτα στις παρέες
Και κάθε μερα θα μας παίρνουν το μυαλό
Και κάθε μέρα νέοι τρελοί και νέες καινούργιες νότες
θα συμπληρώνουν το σκοπό.

Μεχρι το τέλος, μέχρι τη νίκη, μέχρι τη ζωή την πραγματική,
μέχρι την ελευθερία, μέχρι τον άνθρωπο

Γιώργος Σαρρής: Γι αυτό το πάθος μας για κάτι μακρινό...

Γιατί στα ορυχεία της μιας και μοναδικής ζωής που μας δόθηκε υπάρχει τόσο χρυσάφι που μας ανήκει, τόσο χρυσάφι που πρέπει να αγγίξουμε εμείς, να εξορύξουμε εμείς και να χαρίσουμε στο τώρα και το μέλλον εμείς, κι όχι να το αφήνουμε στα σκυλιά με σκυφτό το κεφάλι.

Για να σταματήσουμε επιτέλους να κλείνουμε και με το δικό μας χερι το στόμα του ονείρου, που ουρλιάζει πως είναι εδώ και ψάχνει σώμα για να ζήσει!


Γιατί μες το αίμα μας φυσάει ένα αεράκι καλοκαιρινό από ένα αύριο που μας παίρνει το μυαλό και δε μας αφήνει να ησυχάσουμε.

Για να γίνουν τα λάθη φίλοι, όπλα και συμπεράσματα για τη λύτρωση κι όχι θλιμμένοι απολογισμοί στα υπόγεια μιας χαμένης και ηττημένης ζωής.


Γιατί το ΚΚΕ είναι οι χθεσινοί νεκροί, οι βασανισμένοι κι οι εξόριστοι που ακόμη περιμένουν να δώσει κάτι η θυσία τους για να ησυχάσουν, είναι οι τόσοι αδικημένοι που απαιτούν ευτυχία και δίκιο σ' αυτή τη ζωή, είναι τα εκατομμύρια βλέμματα των παιδιών που ζητάνε όλη τη χαρά που τους αξίζει απ' το αύριο, που ζητάνε να ζήσουν σ΄έναν άλλο όμορφο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση.


Γιατί έτσι κι αλλιώς εκεί έξω μες στη βροχή υπάρχει ένας κόσμος γυμνός, μια ζωή που πονάει και περιμένει να βγούμε νικώντας το φόβο, να την αγκαλιάσουμε, να την πάρουμε στα χέρια μας και να την κάνουμε δική μας.


Γιατί δεν έχουμε δικαίωμα να κάνουμε πίσω.


Γιατί πώς αλλιώς να ξεδιψάσει "αυτό το πάθος μας για κάτι μακρινό" εκτός απ' το να συνεχίσουμε να βαδίζουμε ακούραστα πλάι στους εργάτες κάτω από τις κόκκινες σημαίες.
 

Γιώργος Σαρρής

Τραγουδιστής τραγουδοποιός

(μέλος του ΔΣ του ΠΜΣ)

Κύμα φθινόπωρο

Λεωφόρος νωπή

Κυματίζει φθινόπωρο

Ακτογραμμή καλοκαιριού

που γράφει ο φλοίσβος



Έρημη άμμος ξαπλωμένη και γυμνή

σε απείρου χρόνο

να πλημμυρίζει ασπρίλα

αφρό βουβό από Σεπτέμβρη κουρασμένο



Λεωφόρος νωπή, χώμα κόκκινο

στη βαρεμάρα κόβει βόλτες ο αέρας

και τριγυρνάει νωθρός κι αναποφάσιστος


Ξυπνάνε οι άνθρωποι

Ψηλαφιστά μες των ονείρων τις σκιές

Ψηλαφιστά

στων οραμάτων τα αγάλματα


Ζευγαρώνει ο φόβος

με τ' αβέβαια βήματα

μες του αγνώστου το τρέμουλο

αποτύπωμα αφήνει


Μονοπάτι αχνοφαίνεται η άβυσσος

την προβάλουν με πείσμα οι οθόνες...


Σαρκοβόρος καιρός

που σαρκάζει τ'αδιάφορα βλέμματα

Ποιος πιστεύει; ποιος πονάει κι αντέχει;

Ποιος λυγίζει και χάνεται;

Ποιος διψάει για ζωή κι αντιστέκεται;


Λεωφόρος νωπή

Χώμα υγρό, χώμα κόκκινο

Ο αόρατος φλοίσβος

 όλο γράφει, όλο σβήνει

Κυματίζει φθινόπωρο

πιάνει ψύχρα τα βράδια


Πρωτοβρόχια με ψέματα

θα μας βρούνε στο δρόμο

Που πηγαίνουν οι σκέψεις γυμνές;

κι ο βοριάς; κι η πυξίδα;


Πολιορκία λερού αλατιού

οξειδώνει το διάφανο διάστημα

το γυαλί το θαμπό

που ολοένα θαμπώνει


Κυματίζει φθινόπωρο


Έχω ένα όνειρο...

Δεν είναι όνειρο ακριβώς

Είναι ταξίδι δέντρο χλωρό

και περιπέτεια φοβερή

Λιμάνι κι άνεμος μαζί

Τη μια συνείδηση την άλλη άγριο κύμα

Κυλάει στο στήθος μου ρευστό

και τη σκουριά του φόβου διαβρώνει


Έπιασε πάλι βρώμικη βροχή

Είχε νοτιά, πολύ νοτιά

το καλοκαίρι

Ύπνος ανήσυχος, σεντόνια ιδρωμένα.

Η λύτρωση άραγε, που κατοικεί

σε ποιο δρομάκι μένει;


Πόλη γκρεμίζεται, ψεύτικοι δρόμοι,

τρομάρας τρέμουλο κι ανατριχίλα

Πονάν τα κόκαλα,

μουδιάζει ο χρόνος

Κοίτα τα πόδια του πρησμένα

δεν κάνουν βήμα

Κάποια ανεπάρκεια σοβαρή θα πρέπει να 'ναι...


Κι όμως κυλάει

Κυλάει η μέρα, νύχτα πυκνή

Γδέρνει το δέρμα της πάνω στα σύρματα

Σπάει απ' το ψέμα το γυαλί, σύρτες κλειδώνουν


Γέρνουν οι άνθρωποι

Μέθη, ζαλάδα, θανάτου άρωμα

ελαφρύ για να μη φαίνεται

Ριπές εικόνων,

η όραση έκπληκτη τις καταπίνει

φιλμάκια γρήγορα

φαστ φουντ η σκέψη χωρίς συμπέρασμα

Δίκαιο ή άδικο

πολτός και λάσπη

Δεν ξεχωρίζονται


Κυλάει φθινόπωρο

Κίτρινοι δρόμοι μες τη βρώμικη βροχή...


Η λύτρωση άραγε

Σε ποιο σοκάκι αφώτιστο να μένει;


Λες πως αγάπησες πολύ...

Έτσι νομίζεις;

Μα τι είν' η αγάπη; Μήπως το ξέχασες;

Δεν είναι μάχη;

Δεν είναι πόλεμος

τρελός κι ατέλειωτος με ό,τι πονάει;

Δεν είναι όνειρο;

Δεν είναι πείσμα

να βρει κορμί ό,τι ερωτεύτηκες;

Σκέψου τι αρνιέσαι, σκέψου τι δέχεσαι


Λεωφόρος νωπή

Μούχλα υγρασία

και το χώμα σαπισμένο


Κύμα φθινόπωρο

φλοίσβος αόρατος

σβήνει και γράφει

σε ακτή απείρου


Σεπτέμβρης μήνας

Καιρός σποράς

Καινούργια αυλάκια ζητάει το χώμα

Ακούει κανείς;


Καιρός να αγκαλιαστούνε τα κορμιά

Μέσα στον κόκκινο ουρανό να δώσουν όρκο!

να βρει ο πόθος σώμα

κι ανάσα που να καίει

Να ερωτευτούμε απ' την αρχή αυτό τον άνεμο

που όλο γυρνάει και ρωτάει κι επιμένει

ποιος λέει παρών, ποιος αγαπάει

και ποιος αντέχει λάβα ονείρου στο κρασί του.



Καιρός καινούργιο σπέρμα να κυλήσει

Να του ανοίξουμε να μπει από παντού!

Κι η μήτρα η τρελή η διψασμένη

να το δεχτεί,

ν' αφήσει όλη τη λάσπη της

στις εκβολές των άστρων να πλυθεί

να καθαρίσει ο κόσμος


Να γαληνέψει η βροχή,

αιώνων λόγος,

πάνω στο δέρμα το χλωρό

να φτιάξει σπίτι.

Να βρει γωνιά να γεννηθεί

να σαρκωθεί το απίστευτο

Ζωή να γίνει,

κόσμος άλλος.


Ανθρώπων κόσμος!

Μια άλλη θάλασσα

"Δύναμη κρούσης για άμεσες επεμβάσεις σε όλη τη γή"... δημιουργεί το ΝΑΤΟ ενώ από την άλλη με αντίστοιχες εξαγγελίες απαντά η Ρωσία.
Η καπιταλιστική κρίση εξελίσσεται κανονικά και σπρώχνει τον πλανήτη που ήδη βρωμάει μπαρούτη σε σύγκρουση γιγάντιων διαστάσεων.

Την ίδια στιγμή κάποιοι, όπως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, εξακολουθούν να θεωρούν το ΝΑΤΟ δύναμη σωτηρίας και τρέχουν πρώτοι να δηλώσουν τη χώρα, και μαζί και τα παιδιά μας, σε διαθεσιμότητα για οποιαδήποτε χρήση, μπας κι αρπάξει η μεγάλη αστική τάξη τη χώρας κανένα κοκαλάκι από τη νέα μοιρασιά που μπορεί να προκύψει...
Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει να διαλυθεί η συμμαχία!! (Από ποιον άραγε το ζητάει;)
Αν μας έλεγε κάποιος και το πως μπορεί να διαλυθεί μια συμμαχία τέρας, που έχει βάλει στόχο την παραπέρα επέκταση και γιγάντωσή της, χωρίς να αποχωρήσουν χώρες-μέλη προκαλώντας κάποια προβλήματα και δείχνοντας δρόμο και σε άλλους λαούς για να παλέψουν για τα ίδια, θα βγάζαμε και μεις μιαν άκρη.

Εν τω μεταξύ τα μεγάλα ΜΜΕ συνεχίζουν το έργο τους εκπέμποντας όλα στην ίδια συχνότητα και επαναλαμβάνοντας ακριβώς ό,τι λέει το ΒΒC, το CNN και τα άλλα παιδιά του καπιταλισμού για το ό,τι συμβαίνει.
Συμπτωματικά πάντα στο ρόλο του καλού βρίσκονται οι ΗΠΑ, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, ο Ομπάμα, ο Κάμερον και οι φίλοι τους, ενώ όλοι οι άλλοι είναι εχθροί της Δημοκρατίας(τη ποιάς;) και τουλάχιστον ύποπτοι για τρομοκρατία ... ή ό,τι άλλο προκύψει ως επιχείρημα.

Επειδή η αλήθεια δεν κρύβεται, και η διάθεση για άγρια σύγκρουση βγάζει μάτι, ξαναζεσταίνονται διάφορες σούπες περί κόντρας Δύσης-Ανατολής, θρησκευτικών πολέμων και επικίνδυνων απολίτιστων τεράτων που απειλούν την πολιτισμένη Δύση και άλλα τέτοια για να μπερδεύεται το μυαλό και να μην καταλαβαίνει ότι τα τέρατα τα πραγματικά είναι εντός των πυλών.
Και βέβαια δεν είναι άλλα απο τα γιγάντια μονοπώλια, που προσπαθώντας να επικρατήσουν στον χωρίς όρια πλέον ανταγωνισμό, έχουν βγάλει τα μαχαίρια και δε λογαριάζουν τίποτα προκειμένου να σώσουν το τομάρι τους και να εδραιώσουν ακόμα περισσότερο τη θέση τους μέσα στην κρίση που μαίνεται.

Κάπου στη γωνία οι λαοί αδυνατούν να καταλάβουν τι τους συμβαίνει, αφού άλλοι τους καθησυχάζουν, άλλοι τους μπουκώνουν με αυταπάτες χωρίς περιεχόμενο και άλλοι τους εκφοβίζουν ανοιχτά ή δια της πλαγίας για να μην μπορούν να σκεφτούν.

Και μόνο κάτι λίγες φωνές που όμως δεν το βάζουν κάτω, φωνάζουν κάθε μέρα με όλους τους τρόπους την αλήθεια παλεύοντας να την κάνουν να ριζώσει όσο πιο βαθιά γίνεται και να αρχίσει να φουντώνει.
Μιλάμε βέβαια για τους κομμουνιστές κι εδώ στην περίπτωσή μας για το ΚΚΕ, που όμως το σύστημα έχει φροντίσει με όλα τα κόλπα και τις εφεδρείες του να σπρώξει όσο γίνεται στην άκρη, γεμίζοντας τον αέρα με παράσιτα που μπερδεύουν το σήμα που εκπέμπουν αυτές οι κόκκινες φωνές.

Η αλήθεια βέβαια ήταν και θα είναι πάντα απλή.
Η αιτία όλων όσων μας συμβαίνουν είναι μία. Οτι στον κόσμο που ζούμε το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό κι όλο μεγαλώνει μέχρι να σκάσει, κι αυτό δεν αλλάζει εκ Θεού αν κι εμείς δεν κάνουμε κάτι.
Κι όσο υπάρχουν μεγάλα ψάρια και καρχαριες πάντα έτσι θα γίνεται.

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος κόσμος, κάποιοι κάποτε έδειξαν το δρόμο, όπου τα μικρά ψαράκια που χτίζουν κάθε μέρα με τη δουλειά τους τον ωκεανό που ζούμε και που κανένας δεν τους δίνει σημασία, παίρνουν χαμπάρι, ενώνονται, οργανώνονται και παίρνουν στο κυνήγι τους καρχαρίες και στο τέλος τους εξαφανίζουν και τότε η θάλασσα του κόσμου βρίσκει την ησυχία της και γίνεται πραγματικός παράδεισος.

Αρκεί να το πιστέψουμε, να απλώσουμε τα χέρια και να το κάνουμε πραγματικότητα.

Δολοφονικός τοξικός καπνός

Oι επιδρομές των Ισραηλινών ξανάρχισαν.
2000 και παραπάνω νεκροί δεν είναι αρκετοί...
600 παιδιά νεκρά δεν είναι αρκετά...
Μια μαντρωμένη πόλη που ισοπεδώνεται δε φτάνει...

Τίποτα δεν είναι αρκετό γι αυτούς.
Κανένα όριο δεν υπάρχει για τη σκληρή κι απάνθρωπη πλευρά και αιχμή του ιμπεριαλισμού.
Αυτό λένε στους λαούς,
 πως δεν υπάρχουν όρια...

Ο ΟΗΕ εξακολουθεί να ξεφτιλίζεται παριστάνοντας το δίκαιο κριτή και κρατώντας ίσες αποστάσεις.
Ξαναρχίζουν οι μαζικές δολοφονίες κι αυτοί μιλάνε για "έναρξη των εχθροπραξιών".

Οι ΕΕ και ΗΠΑ ξεσκεπάζονται για άλλη μια φορά στηρίζοντας το δολοφονικό Ισραηλινό κράτος παρά τα κλαψουρίσματα δήθεν για την ειρήνη και τον πόνο για τα παιδιά που σκοτώνονται. Το ίδιο κάνουν άλλωστε και στην Ουκρανία.

Ο διεθνής φασισμός-Ιμπεριαλισμός στέλνει μήνυμα σε όλους μέσω Γάζας...
"Να τι είμαστε ικανοί να κάνουμε όταν έρθει η δύσκολη στιγμή..."
Η κρίση του καπιταλισμού μαίνεται...

Κατά τα άλλα οι πολλοί συνεχίζουν αδιάφορα, ή με ένα κάποιο "ανθρωπιστικό" ενδιαφέρον το καλοκαίρι τους.

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα της μέσα σε μια  ζέστη που πυκνώνει επικίνδυνα σαν τοξικός καπνός.

Ο φόβος ξέρετε...

Παρήγγειλα στις δημόσιες υπηρεσίες
να σταματήσουν επιτέλους να μου στέλνουν
καθημερνά φόρμες δηλώσεων υποταγής

αφού ο δειλός μου εαυτός, ειναι πλεον νεκρός
και ως εκ τούτου δεν υπάρχει κανείς
που να ενδιαφέρεται να υπογράψει.

Ηταν ο πρώτος βλέπετε
που αποφάσισε να αυτοκτονήσει
και μάλιστα δημόσια, μπροστά στις οθόνες,
πνιγμένος απ' το κολάρο και τη γραβάτα του.

Ο φόβος ξέρετε...
εκτός υποταγής
κρύβει πάντα και θάνατο.

.              . γιώργος σαρρής .             .

Με ξελογιάζει ο κίνδυνος

κόκκινο πρωί

Δυο κουταλιές φεγγάρι στον καφέ
και ξεχαστήκαμε
Βαθιά σιωπή, για το όνειρο
ούτε λέξη
οι αστερισμοί χαλίκια σκορπισμένα
Άμμος λευκή
σα γαλαξίας ο δρόμος
Σαστίζει πέρα το πρωί
θλιμμένο ρόδο

Παίζουν για πλάκα στα πανιά μου
οι αέρηδες.
Βάλε ένα όνειρο στο στήθος
να σε βρίσκω
Τώρα που βάζει νύχτα από παντού

Με ξελογιάζει ο κίνδυνος
μου παίρνει το μυαλό
και μια σειρήνα
απλώνει χέρια και μ αρπάζει
Μπαίνει με φόρα στη σκηνή
κόβει το χάραμα στα δυό
έτσι σαν τρένο.

Πρέπει καλά να το σκεφτείς.
Χαμένος έρωτας
στο λέω, δεν υπάρχει.
Ο ήλιος γράφεται με ίσκιους κεφαλαίους!
.         .         .         .         . Γιώργος Σαρρής .       .          .          .           .

Εγραψα τη λύπη μου στην άμμο και περιμένω

Που ξημερώνει ο ήλιος σου
αυτή την άλλη αυγή;
Τί έκανες τόση γιορτή
μεσα στα λίγα σου δευτερόλεπτα;

Τώρα στους ώμους σου
αντί σγουρά μαύρα μαλλιά
χύνονται αστέρια
Έγινες ποτάμι και κυλάς
μέσα μου, πλάι μου
έξω, μακριά μου
Θάλασσα κυματίζεις
και σ' ακούω
μες στη σιωπή,
πίσω απ' το τζάμι,
μπροστά απ' τον κόσμο
Βροχή ασημένια από τα σύννεφα
στάζεις στο λάκκο του μυαλού μου
εκεί στα σπλάγχνα της συνείδησης,
και δε μ' αγγίζεις
ούτε σ' αγγίζω.
Χαράζεις το πρωί μεσα στο κόκκινο
και με τυλίγεις
Βασιλεύεις τ' απογεύματα κι απλώνεσαι
χρυσοπόρφυρο τρυφερό μου μετάξι
Με σαρώνεις το μεσημέρι όπως αέρας
Με ανατινάζεις μόλις νυχτώνει μέσα στ' όνειρο
ξυπνάω κι ενώνω κομμάτια κι εικόνες

Τώρα στα μάτια σου χορεύουν γαλαξίες και σύμπαντα
Τωρα στο δέρμα σου κυλάνε ρυάκια αρυτίδωτα
Τώρα στα χείλη σου μεθάνε
υπάρξεις φωτεινές του απείρου
καθώς τα χέρια σου διάφανα φτερά
γίναν συνέχεια των αγγέλων

Φοβάμαι αυτούς τους παιδικούς ανέμους
που με τραβάνε πέρα στους αρχαίους αμπελώνες
Πονάει να ταξιδεύω έξω απ' το σωμα
να σε βρώ
Πώς να αγκαλιάσω τώρα
το πάντα που έγινες,
Πώς να μεγαλώσω τόσο χωρίς να διαλυθώ;
Πώς να κάνω την αγάπη τόσο αιώνια
για να σε χωρέσω;

Εγραψα τη λύπη μου στην άμμο και περιμένω
Μα έχει άπνοια κι απόψε ο Θεός
και δε φυσάει ακόμη