Με τη ζωή ή με το ..."κάτι καλύτερο";

Όταν βρίσκεσαι σε πόλεμο και κάτω από 
άγριο βομβαρδισμό τι ζητάς;
Να γίνεται ο βομβαρδισμός σε πιο αραιά διαστήματα και με λιγότερες βόμβες;
 Δηλαδή ζητάς "κάτι καλύτερο" ή οργανώνεσαι και πολεμάς για να νικήσεις  τον πόλεμο που σου κήρυξαν και να σταματήσεις κάθε πόλεμο και κάθε αιτία που δημιουργεί τους πολέμους;

Όταν σου βάζουν φωτιά σ'όλη τη συνοικία και βλέπεις γύρω σου τα πάντα να καίγονται τι κάνεις;
Ζητάς ένα ποτήρι  νερό για να σβήσεις "ό,τι είναι δυνατόν", δηλαδή "κάτι καλύτερο" ή παίρνεις την κατάσταση στα χέρια σου και με σχέδιο κι αγώνα  παλεύεις να σβήσεις όλες τις φωτιές, ξεγράφοντας για πάντα αυτούς που έφεραν τη συμφορά;

Όταν το σπίτι σου έχει να ζεσταθεί χρόνια και ξεπαγιάζεις μες το κρύο τι ζητάς; Να σου πετάξουν ένα επικίνδυνο μαγκάλι μια κουβερτούλα και λίγα κάρβουνα για σήμερα κι αύριο βλέπουμε, δηλαδή "κάτι καλύτερο" ή απαιτείς και πολεμάς να σταματήσει αυτό το αίσχος και να ζήσεις τη ζωή που σου αξίζει;

Όταν γύρω σου βλέπεις να σου αρπάζουν ό,τι έχεις και δεν έχεις, τη ζωή σου την ίδια και το μέλλον των παιδιών σου τι κάνεις;
Ζητάς να σε κλέβουν  με τρόπο και ευγένεια ενώ δε σου έχει μείνει πια τίποτα, να σε κλέβουν λίγο και όχι πολύ, δηλαδή "κάτι καλύτερο" ή παλεύεις να σταματήσει η λεηλασία, να αναιρεθούν οι όροι που την επιτρέπουν  εναντίον σου και να ζήσεις σε έναν πραγματικά δίκαιο κόσμο όπου κανείς δεν θα αρπάζει τη ζωή κανενός, έναν κόσμο δηλαδή χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο;

Όταν πεθαίνεις από αφυδάτωση και έχεις ανάγκη ολόκληρες πηγές για να συνέλθεις και να μείνεις ζωντανός, τι ζητάς;
Ένα βρεγμένο κουρελόπανο για να δροσίσεις το πρόσωπο, δηλαδή "κάτι καλύτερο", πριν αφήσεις τον άδικο αυτό κόσμο λέγοντας "πάτερ άφες αυτοίς...", ή βρίσκεις τρόπο να πολεμήσεις και να πάρεις τις πηγές που σου ανήκουν για να πιείς κι εσύ και το μέλλον που το έχει τόσο ανάγκη;

Όταν σου φορτώνουν στην πλάτη ένα βουνό και σου ζητάνε να το κουβαλήσεις για λογαριασμό τους, σαν να είσαι το υποζύγιό τους κι ακόμη χειρότερα, τι ζητάς;
΄Σκύβεις το κεφάλι και παρακαλάς να κάνουν το βουνό λόφο ή βράχο που πάλι ασήκωτος είναι, δηλαδή "κάτι καλύτερο" ή πετάς από πάνω σου το βάρος(που έτσι κι αλλιώς δεν είναι δικό σου) και τους παίρνεις στο κυνήγι απαιτώντας να ζήσεις μια ζωή χωρίς βάρη, αφού μια ζωή σου δόθηκε μόνο κι άλλη δεν έχεις;


Εδώ και χρόνια ο ταξικός πόλεμος έχει αγριέψει και οι επιθέσεις εναντίον του λαού είναι πια αλλεπάλληλες και όλο και πιο δολοφονικές.
Ο λαός λοιπόν μόνο ένα δρόμο έχει.
Να πολεμήσει με πάθος για τη ζωή του, ή αλλιώς  να σκύψει το κεφάλι να παρακαλέσει και να συμβιβαστεί με το  "κάτι καλύτερο" για να απαλύνει αν γίνεται λίγο τον πόνο και τελικά να χαρίσει τη ζωή του και να πεθάνει ελπίζοντας στην αιώνια ζωή η τη δευτέρα παρουσία.

Τι θα επιλέξουμε λοιπόν;
Τη ζωή ή το θάνατο;

Τα αποθέματα και οι αντοχές που είχε παλιότερα ο καπιταλισμός για να ξεπερνάει τις κρίσεις του και να τραβάει ξανά προς νέες δόξες έχουν πια εξαντληθεί.
Είναι ολοφάνερο ότι ο μόνος τρόπος που έχει για να ξεπεράσει την κρίση αυτή είναι να περάσει σαν οδοστρωτήρας πάνω από τις ζωές μας γκρεμίζοντας και σαρώνοντας τα πάντα.

Κοιτώντας  τη ζωή μας, το μέλλον των παιδιών μας και το αύριο στα μάτια ας σκεφτούμε.
Δεν έχουμε δικαίωμα  να ζητάμε αυτό το δήθεν "κάτι καλύτερο" που έτσι κι αλλιώς μόνο καλύτερο δε θα είναι, αφού ακόμη κι αν κάτι μπορούσε να δοθεί, δε θα έφτανε, όχι για να ξεδιψάσει την ατέλειωτη και δολοφονική δίψα που μας έχουν δημιουργήσει, αλλά ούτε καν ένα μικρό ελάχιστο μέρος απ' αυτήν να αντιμετωπίσει. Μάλιστα στο τέλος είναι βέβαιο ότι θα μας πουν ότι για το καλό μας πρέπει η φωτιά που μας καίει  να συνεχίσει να φουντώνει γιατί "δε γίνεται αλλιώς".

Η αρρώστια του σαπισμένου καπιταλισμού δε θεραπεύεται με βροχούλες, όπως ακριβώς καμιά σοβαρή αρρώστια δε θεραπεύεται με ασπιρίνες και placebo, ψευτοελπίδες δηλαδή για ".κάτι καλύτερο".

Θέλει πραγματικές καταιγίδες αγώνων, στόχο, σχέδιο μάχης, μελέτη και εμπειρία αγώνων που μόνο το ΚΚΕ μετά από τόσες δεκαετίες έχει και μπορεί να προσφέρει.

Η πολεμάμε οργανωμένα και κερδίζουμε αυτόν τον πόλεμο που μας κήρυξαν ή μένουμε άπραγοι περιμένοντας τη σωτηρία από Θεούς και σωτήρες που έχουν πεθάνει προ πολλού.

Ο λαός λοιπόν δεν πρέπει να συμβιβαστεί με το παραμύθι που λέγεται "κάτι καλύτερο".

Πρέπει να σκεφτεί, να αποφασίσει και να δράσει άμεσα.
Να οργανωθεί στα σωματεία του, να συνταχθεί με τις ταξικές δυνάμεις, να δείξει εμπιστοσύνη στο ΚΚΕ και να παλέψει για έναν άλλο διαφορετικό πραγματικά δίκαιο δικό μας κόσμο.

Το δίλημμα είναι ένα και μόνο:

Η θα βγούμε από το περιθώριο και τη γωνιά που μας σπρώχνουν όλοι οι άλλοι παίρνοντας τη ζωή μας στα χέρια μας ή θα χαρίσουμε τη ζωή μας στα σκυλιά για να σώσουμε με τη θυσία μας αυτό που μας δολοφονεί.

Μια "κανονική" δημοκρατία

"Αυτό που θέλουμε εμείς είναι να γίνουμε μια κανονική δημοκρατική Ευρωπαϊκή χώρα".

Ποιος το είπε;
Θα μπορούσαν να το έχουν πει πολλοί.
Από τον Α.Σαμαρά και τον Ε.Βενιζέλο μέχρι τους εκπροσώπους της 'Δράσης', του Ποταμιού, της ΔΗΜΑΡ των ΑΝΕΛ, της Τελείας ή της παύλας.
Παρ'όλα αυτά το είπε σε πρωινή εκπομπή ο Δημ.Παπαδημούλης του ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα σε πολλά και μάλλον ενδιαφέροντα.
Και μάλιστα του άρεσε τόσο πολύ που το επανέλαβε αρκετές φορές.
"Να γίνουμε μια κανονική Ευρωπαική χώρα"!

"Κανονική" σαν ποιά χώρα όμως;

Σαν τη Γαλλία της όλο και μεγαλύτερης ανεργίας, όπου το 30% σχεδόν των νέων είναι απελπισμένοι και ψάχνουν τρόπους να δραπετεύσουν από τη χώρα τους αναζητώντας κάποιο μέλλον;
Σαν τη Γερμανία των τεράστιων ανισοτήτων με τους μισθούς των 400 ευρώ για τουλάχιστον 7,5 εκ. εργαζόμενους(σύμφωνα με στοιχεία του 2011) δίπλα στους μισθούς των ρετιρέ; Και βέβαια μιλάμε για την ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία της ΕΕ, που έχει καταφέρει να επικρατήσει στον ανταγωνισμό.
Είναι κατά τον ΣΥΡΙΖΑ κανονικότητα η κακοπληρωμένη περιστασιακή εργασία, όπου επειδή δεν μπορεί να επιλυθεί το πρόβλημα της ανεργίας, μοιράζουν το χρόνο της εργασίας που έχει ανάγκη "η αγορά" και τον διανέμουν σε απελπισμένους; Ως γνωστό οι άνθρωποι αυτοί(για κανονικούς ανθρώπους πρόκειται κ.Παπαδημούλη), δεν θεωρούνται άνεργοι αφού δουλεύουν έστω περιστασιακά με όποιους όρους τους προσφερθούν. Φυσικά είναι υποχρεωμένοι όπως όλοι εμείς να πληρώνουν "κανονικά" τους λογαριασμούς τους.
Σαν την εκτός ευρώ Αγγλία, με τις λούμπεν φτωχογειτονιές των εξαθλιωμένων που εξεγείρονται όπως έγινε πρόπερσι το καλοκαίρι; Τι το όμορφα "κανονικό" υπάρχει σ'αυτό;
Σαν την Ιταλία του επίσης τεράστιου χρέους(που κι εκεί δεν δημιούργησε ο λαός) όπου τα κύματα μέτρων λιτότητας διαδέχονται το ένα το άλλο, και όπου η διαφθορά και η εξαχρείωση του πολιτικού συστήματος εκπροσώπησης στη χώρα βγάζουν μάτι;
Σαν τη Βουλγαρία, Ρουμανία και μια σειρά πρώην σοσιαλιστικές χώρες όπου ο λαός κάθε μέρα βουλιάζει όλο και πιο βαθιά στην απόλυτη φτώχεια χάνοντας αργά αλλά σταθερά ό,τι είχε κατακτηθεί επι σοσιαλισμού παρά τις σημαντικές αδυναμίες που υπήρχαν εκεί;
Σαν την  Πολωνία όπου απαγορεύεται  η λειτουργία οποιουδήποτε κόμματος υποστηρίζει το "μαρξισμό-λενινισμό" και την "κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής";
Σαν την Τσεχία και την Ουγγαρία όπου εκτός από τη φτώχεια και ο αντικομμουνισμός χτυπάει κόκκινο και απαγορεύεται ακόμη και η ονομασία "κομμουνιστικό" σε κόμματα και οργανώσεις;(Στην Ουγγαρία το Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα αφαίρεσε από την ονομασία του το "Κομμουνιστικό".)
Σαν τις χώρες της Βαλτικής όπου διώκονται οι κομμουνιστές και αποθεώνονται οι πρώην συνεργάτες των Ναζί;

Για ποιες "κανονικές" ευρωπαϊκές χώρες και ποιου είδους κανονικότητα μιλάει ο κ.Παπαδημούλης και  ο ΣΥΡΙΖΑ;
Μήπως για την κανονικότητα της υποταγής στις επιθυμίες του Ιμπεριαλιστικού μηχανισμού που λέγεται ΕΕ για το καλό της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων που ονομάστηκε "καλό της Ευρώπης"; Για την κανονικότητα υποχρεωτικής από όλες τις χώρες εφαρμογής διαρκών μνημονίων που σαρώνουν τα λαικά εισδήματα;

Βέβαια ο κ.Παπαδημούλης δεν είπε μόνο αυτό.
Είπε κι άλλα όμορφα, γενικά  και ηθικά.

Πλημμύρισε την ατμόσφαιρα με λέξεις χωρίς πραγματική αξία στον κόσμο των κερδών απ' αυτές που λένε όλοι οι καλοί του καπιταλιστικού τόξου.
Αξιοκρατία, δικαιοσύνη, ισοτιμία των πολιτών, αξιοπρέπεια κλπ.
Έχει όμως μια σημασία ο τρόπος που τα είπε και αυτός και οι άλλοι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ.
Γιατί βέβαια όταν λένε ότι "ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να κάνει φοβερά και τρομερά πράγματα" ή ότι το μόνο που θέλουν είναι να κάνουν αυτή την κοινωνία που ζούμε γεμάτη με τα πιο πάνω ηθικά χαρακτηριστικά, αλλά διαβεβαιώνοντας τους πάντες σε όλους τους τόνους ότι για κάτι τέτοιο δεν είναι δα και αναγκαίο να γίνουν τρομερά πράγματα (υπονοώντας ή ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θα θιχτεί σε καμιά περίπτωση η γνωστή οικονομική βάση όπου χτίζονται όλα, αλλά θα επιχειρηθεί με ασφάλεια να "εξυγιανθεί") ένα πράγμα δηλώνουν:
Οτι αυτός ο καπιταλιστικός κόσμος που έχει Θεό του το επιχειρηματικό κέρδος, μπορεί κάλλιστα με κάποιες παρεμβάσεις και τεχνικές λύσεις, να γίνει δίκαιος και ανθρώπινος με ισοτιμία για όλους!
Εννοείται βέβαια ότι καμιά νύξη δεν γίνεται για κίνημα και εργατικούς αγώνες, αφού κάτι τέτοια ανατριχιάζουν το σύστημα κανονικά.
Τη στιγμή δηλαδή που η ζωή μιλάει με σκληρούς ή και φρικτούς τρόπους για το τι σημαίνει το κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους (όπως στην τραγωδία του πλοίου της ΑΝΕΚ στην  Αδριατική), δείχνοντας που έχει γραμμένο τον άνθρωπο και τη ζωή του ο καπιταλισμός, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κλείνουν τα μάτια και αθωώνουν το σύστημα προβάλλοντας για λογαριασμό του ένα αγγελικό πρόσωπο που φυσικά δεν υπάρχει.

Πως να λέγεται άραγε αυτό;
Μήπως κανονική κοροιδία και εξαπάτηση;

Σε όλα τα πάνελ καθημερινά ρωτούν τους εκπρόσωπους του ΚΚΕ αν θα δώσει το κόμμα μας ψήφο εμπιστοσύνης ή ανοχής σε μια πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Μια τέτοια "ανοχή και εμπιστοσύνη" όμως  θα σήμαινε συμμετοχή στην απόκρυψη της αλήθειας, συμμετοχή στην κοροϊδία του λαού, και βέβαια ψήφο ανοχής στη συνέχιση μιας πολιτικής που τσακίζει το λαό και την προσπάθειά του να απαλλαγεί από τις αλυσίδες του. Γιατί μπαίνουν στον κόπο να ρωτήσουν λοιπόν;

Το ΚΚΕ δεν πρόκειται να συμμετέχει στην απελπισμένη προσπάθεια να δοθεί το φιλί της ζωής στον καπιταλισμό που καταρρέει.
Αντίθετα καλεί το λαό να βρει το κουράγιο και να βαδίσει στο δικό του δρόμο, να πιστέψει στη δύναμή του και να πάρει την οικονομία και τη ζωή του στα χέρια του.

Σε μια τέτοια προσπάθεια το ΚΚΕ δεν θα βοηθήσει απλά.
Θα μπει μπροστά όπως έκανε πάντα και θα δώσει όλες του τις δυνάμεις.




ΥΓ: Και μια εκτίμηση από έναν από τους μηχανισμούς του συστήματος, τον ΟΟΣΑ που δείχνει σε ποια "κανονικότητα" βρίσκονται οι κανονικές ευρωπαικές χώρες. Την ίδια εκτίμηση έκανε και η τράπεζα της Ιταλίας:
- Η Ευρωζώνη βρίσκεται στα πρόθυρα του αποπληθωρισμού, ενώ η επίμονη και παρατεταμένη υποχώρηση των τιμών θα καθιστούσε «δυσκολότερη την αποπληρωμή του χρέους και θα αποθάρρυνε τις επιχειρηματικές επενδύσεις», σε μια εξέλιξη που θα οδηγούσε σε νέα ύφεση και μεγαλύτερη ανεργία. Η ισχνή ανάκαμψη, στο Γ' τρίμηνο του 2014, ωθεί τον ΟΟΣΑ να εκτιμήσει ότι «η απειλή είναι παρούσα και πραγματική».

Χάβρα εναντίον ΚΚΕ- Πυρ ομαδόν στα πάνελ

Αυτή είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ στα πανελ που στήνονται προεκλογικά στα κανάλια.
Εδω ο Θ.Χιόνης μετά το 4.40' προσπαθεί μέσα σε χάβρα πραγματική να απαντήσει σε κλασσική και γνωστή από όλα τα πάνελ ερώτηση που του έχει γίνει.
Συγχρόνως πανω του λένε την άποψη τους και 2-3 άλλοι ενώ άλλοι, όπως ο κ.Μητρόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ χαμογελούν ικανοποιημένοι! Το ίδιο ικανοποιημενος και ο κ.Βορίδης που συμμετέχει ρωτώνας σαν δημοσιογράφος στην προσπάθεια.
Η Δημοκρατία στο φόρτε της.

Τό ίδιο ακριβώς σκηνικό αντιμετώπισε χθες στο ΣΤΑΡ με την ανοχή του οικοδεσπότη Ν.Χατζηνικολάου ο Ν.Σοφιανός.
Υστερα κάποιοι κριτικάρουν το ΚΚΕ ότι έχει ακατανόητες θέσεις.
Ακατανόητο είναι βέβαια αυτό που δεν σε αφήνουν να εξηγήσεις.

Ο αντικειμενικός Καψαμπέλης για να στριμώξει τον Θ.Χιόνη φτάνει στο σημείο να πει ότι είναι πιθανή τρικομματική Βουλή με ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ! Από ποια δημοσκόπηση να προέκυψε η "πιθανότηατα" άραγε;
Οταν ο Θ.Χιόνης του απαντά ότι ακόμη και τότε το πιο πιθανό είναι ότι θα υπάρξει αυτοδυναμία αρχιζουν τα γελάκια.
Γελοίοι;

Χρόνια πολλά ! - Τίποτα δε χαρίζεται!

Καλή χρονιά σε όλους!

Με καρδιά και χαμόγελο στα εύκολα και στα δύσκολα!

 Με αγάπη τρελή για τη ζωή ΄μας και για τη ζωή των γύρω μας.

Με πίστη στη δύναμη που έχουμε όλοι εμείς, όλος ο λαός που υποφέρει μαζί, να παλέψουμε και ν'αλλάξουμε τη ζωή μας

Ας ζητήσουμε όλη την ευτυχία που μας αξίζει στη μία και μοναδική ζωή που μας δόθηκε, κι όχι ψίχουλα ζωής και ευτυχίας!

Τίποτα δε θα μας χαριστεί αν δεν δείξουμε πως είμαστε ΈΤΟΙΜΟΙ να κάνουμε τα πάντα γιά ό,τι είναι δικό μας. 

Η ζωή δεν πρόκειται να μας χαρίσει όλη της την ομορφιά αν δε δείξουμε πως νοιαζόμαστε πραγματικά γι αυτήν, πως παλεύουμε με κάθε τρόπο για να την κερδίσουμε

...ό,τι αγκαλιάσεις σ'αγκαλιάζει

κι  ό,τι αγαπήσεις σ'αγαπάει

Αυτός ο κόσμος είναι ο δικός μας κόσμος.

Είναι το δικό μας σπίτι. 

Ας τον κάνουμε όμορφο και ευτυχισμένο με κάθε τρόπο.

 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΆ!!!