Απανθρακωμένος άστεγος - Η "ζωή" συνεχίζεται

H "ζωή" συνεχίζεται.
Και μαζί η τραγωδία της.
Με ανάσες αξιοπρέπειας ή χωρίς.
Με ελπίδα αληθινή ή κάλπικη.
Με λόγια όμορφα ή πεζά.

Απανθρακωμένος βρέθηκε ένας άστεγος μες την παγωνιά των Αμπελοκήπων.
Είχε βάλει φωτιά σε ότι μπόρεσε να βρεί γύρω του, ξύλα, χαρτόνια, παλέτες κλπ για να τα βγάλει πέρα με το χιονιά. Πήραν φωτιά κουβέρτες και παλιόρουχα κι ο άνθρωπος βρέθηκε νεκρός.
'Αλλη μια ανθρωποθυσία στο βωμό της διάσωσης των κερδών.

Είμαστε ακόμη στον καπιταλισμό.
Ας μην το ξεχνάμε.
Εκεί που η ζωή του ανθρώπου δεν έχει αξία.
Εκεί που όλα εξακολουθούν να κρίνονται με πρώτο κριτήριο το "καλό της οικονομίας", δηλαδή των κερδών των καπιταλιστικών επιχειρήσεων.
Εκεί που το κράτος δηλώνει αδυναμία γιατί πρέπει να τηρηθούν οι δεσμεύσεις προς τους εταίρους δανειστές.
Εκεί που υπάρχει αδυναμία να ξοδευτούν ακόμη και λίγες δεκάρες από τον προυπολογισμό για να μαζέψουν σε ένα ζεστό μέρος τους ανήμπορους, να τους φροντίσουν και να τους κοιμίσουν τουλάχιστον τέτοιες μέρες.

Εκεί είμαστε, όποια φαντασίωση κι αν ζει κανείς.

Λαός και Κολωνάκι

Όπως είδαν όλοι, οι συγκεντρώσεις που έγιναν στο Σύνταγμα και σε πολλές πλατείες της χώρας, είχαν πραγματικά ενθουσιώδη κάλυψη από τα κανάλια. Όλα τα δελτία ειδήσεων ήταν διαρκώς σε ζωντανή σύνδεση, ενώ όλες οι γνωστές αστικές εφημερίδες και τα σάιτ τους ασχολήθηκαν θετικά και με μεγάλη θέρμη με την κινητοποίηση "για μια ανάσα αξιοπρέπειας".

Αντίθετα το συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ της 1ης Νοέμβρη που ήταν πολλές φορές μεγαλύτερο δεν είχε την τύχη να του αφιερώσουν ούτε λίγα δευτερόλεπτα, ενώ τα περισσότερα δελτία  δεν έδειξαν ούτε ένα πλάνο!

Ο λόγος ήταν ότι η "ανάσα αξιοπρέπειας" ήταν μια μαζική κινητοποίηση όπου συμμετείχαν "όλοι οι Έλληνες ενωμένοι", ΄"όλοι οι Έλληνες μαζί". Ήταν πράγματι μια κινητοποίηση όπου συμμετείχαν άνθρωποι που δεν ήταν μόνο ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και άλλων κομμάτων, πιθανόν όλων των άλλων κομμάτων.

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε είναι το ότι όταν έχουμε μαζί ανθρώπους που ψηφίζουν διαφορετικά κόμματα, πέρα από ταξικά χαρακτηριστικά, τότε τα ΜΜΕ μιλούν με χαρά και ενθουσιασμό γι αυτό το "μαζί". Όταν όμως  έχουμε δεκάδες χιλιάδες λαού, δηλαδή καταπιεσμένων με μικρά εισοδήματα, οργανωμένων κάτω από τα πανό περισσότερων από 1000 σωματείων και μαζικών οργανώσεων του λαού άσχετα με το τι κόμμα ψηφίζουν(μιλάμε βέβαια για το συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ της 1ης Νοέμβρη), τότε τα ΜΜΕ δε βλέπουν τίποτα. Η μάλλον αυτό που βλέπουν δεν τους αρέσει και το θάβουν.
Αυτό το πραγματικό και με ουσιαστικό νόημα "μαζί", όλων των εργαζόμενων ενάντια στους καταπιεστές τους το απεχθάνονται.

 Είναι φανερό ότι το σύστημα, που βέβαια εκφράζεται απόλυτα μέσω των ΜΜΕ, χαίρεται πάρα πολύ όταν βλέπει να διαδηλώνουν "όλοι οι Έλληνες μαζί", και μάλιστα υπέρ της κυβέρνησης που το διαχειρίζεται φυσικά με την άδεια και την αποδοχή του. 

Κι αυτό γιατί όταν βρίσκονται "όλοι οι Έλληνες μαζί", φτωχοί και πλούσιοι δηλαδή, τότε δεν μπορεί παρά οι φτωχοί, ο λαός, να μη ζητούν τίποτα εναντίον αυτών που τους καταπιέζουν και τους αρπάζουν τη ζωή, γιατί τότε δεν θα ήταν "όλοι οι Έλληνες μαζί" για μια "ανάσα αξιοπρέπειας".
Ισα-ίσα που τότε οι φτωχοί όχι μόνο δε ζητούν κάτι από τους πλούσιους, αλλά τους δίνουν και την άδεια να συνεχίσουν να τους κλέβουν για το καλό της πατρίδας. 

Αυτή η "άδεια", η συναίνεση του λαού στη σφαγή του, ήταν και είναι για το σύστημα πάντα ένα πάρα πολύ σοβαρό ζητούμενο.

Όταν λοιπόν ο λαός βλέπει τα ΜΜΕ που είχαν όλα ζωντανές συνδέσεις με τις πλατείες να χαίρονται, τότε πρέπει να ξέρει ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα γι αυτόν. Κάτι δεν πάει καλά...

Μετά τα τόσα που έχει τραβήξει αυτός ο λαός καλό είναι να μη βιάζεται να πανηγυρίσει. Να μη δίνει λευκές επιταγές σε κανέναν. Να ρίχνει και καμιά ματιά για να δει ποιοι είναι αυτοί που είναι "μαζί" του.
Καλό είναι να προσέχει τι χειροκροτάει, τι στηρίζει και σε τι βάζει την υπογραφή του.

Κι ας σκεφτεί κάποια στιγμή πως οι λύκοι, που τρέφονται με αίμα προβάτων, για να χειροκροτούν δίπλα τους μάλλον είναι αδύνατον να χειροκροτούν τη χειραφέτηση των προβάτων, δηλαδή την ίδια τους τη λιμοκτονία.

ΥΓ:  "Καλό της πατρίδας" για τον καπιταλισμό σε σοβαρή κρίση, "καλό της οικονομίας", σημαίνει την ικανοποιητική κερδοφορία των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, την ανταγωνιστικότητά τους και την ισχυροποίησή τους για να μπορούν να αντέξουν τις θύελλες της κρίσης.

 Όποια πρόθεση κι αν έχει κανείς, η κερδοφορία των επιχειρήσεων είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει ψωμί και στο τραπέζι των φτωχών. Κάτι παραπάνω από ψωμί ή από ψίχουλα δεν μπορεί να υπάρξει για το λαό όταν το σύστημα τρίζει και είναι υποχρεωμένο να στηρίξει τον εαυτό του.
Τα αμύθητα κέρδη που έχουν συσσωρεύσει αυτές οι επιχειρήσεις μεχρι τώρα από τη λεηλασία της δουλειάς των εργαζόμενων, απλά ξεχνιούνται και δεν μπαίνουν στη συζήτηση, αλλά ζητούν από την αρχή νέα προνόμια για να επενδύσουν και να μπορούν να αντέξουν στον μεταξύ τους ανταγωνισμό.
Αυτή την "οικονομία μας", που μόνο δική μας δεν είναι,  ζητούν από το λαό να στηρίξει.

Οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις όμως, είναι καπιταλιστικές επιχειρήσεις, δεν είναι ούτε λαϊκές επιχειρήσεις (όπως θα ήταν στο σοσιαλισμό όπου αυτές θα ανήκαν στο λαό), ούτε φιλανθρωπικά ιδρύματα και επομένως δεν δουλεύουν για το κοινό καλό. Αντίθετα όπως όλοι οι έστω και λίγο 'αριστεροί' γνωρίζουν, οι επιχειρήσεις αυτές έχοντας σαν στόχο το κέρδος εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους και ο πλούτος που αυτοί παράγουν ιδιοποιείται από τους καπιταλιστές.
Με αυτή την οικονομία των καπιταλιστικών επιχειρήσεων λοιπόν, ο λαός όχι μόνο δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμπαραταχθεί όπως του ζητούν(φτωχοί και πλούσιοι "μαζί για το κοινό καλό"), αλλά πρέπει να βρεθεί δυναμικά απέναντί της και να την αντιμετωπίσει διεκδικώντας τη ζωή του και τον κλεμμένο του ιδρώτα.
Αυτός είναι ο εχθρός του και η αιτία της λεηλασίας της ζωής του.
Όσο γλυκά και ωραία λόγια κι αν μας λένε κυβέρνηση και ΜΜΕ, δεν έχουμε λαική κυβέρνηση. Λαική κυβέρνηση θα έχουμε μόνο όταν την εξουσία θα την έχει ο λαός και όχι οι καπιταλιστές.

Τόσο απλά.

Γιατί μας ζητούν να σωπάσουμε;

Τι χειροκρότημα!

Πριν καν δούμε τι σόι σχέδιο-γέφυρα είναι αυτό που ετοιμάζεται;
Πριν καν αρχίσει η κυρίως συζήτηση ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους "εταίρους" της δηλαδή τους εχθρούς του λαού.

Τέτοια καλοπιστία;
Και μάλιστα μετά από τόσες δεκαετίες κοροιδία και τελικά σφαγή της ίδια μας της ζωής;
Και μάλιστα ενώ ήδη η υπόσχεση για 751 κατώτατο μισθό πάει για αργότερα(και να δούμε πως θα είναι η τελική διατύπωση) κι ας έλεγαν ότι θα ήταν χωρίς άλλο ο πρώτος τους νόμος, ενώ το 70% του μνημονίου(που ήταν καταστροφή...) και των μεταρρυθμίσεων κρίνεται ως θετικό και αναγκαίο, ενώ ήδη ψηφίσαμε τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, ενώ οι "κακοί" Γιούνκερ, Σόιμπλε, Ολάντ, Κάμερον κ.α. έγιναν "καλοί", φίλοι και εταίροι στο κοινό ευρωπαικό μας σπίτι...

Ε λοιπόν όχι! Εμείς δεν θα χειροκροτήσουμε ό,τι κι αν λένε εναντίον μας, όσο κι αν το θέλουν κάποιοι που δε θέλουν το λαό στα πόδια τους.
Αυτό που ζητούν άλλωστε, δεν είναι η σιωπή και το χειροκρότημα του ΚΚΕ. Ειναι ο συμβιβασμός και η σιωπή του λαού!

Ο λαός  πρέπει να σταματήσει επιτέλους να πιστεύει σε υποσχέσεις και να καθορίζει τη στάση του μόνο σε σχέση με το τι λένε και τι κάνουν άλλοι γι αυτόν.

Ας βγούμε επιτέλους σαν λαός από τη γωνία!
Φτάνει πιά!
Ας σταματήσουν επιτέλους να απαιτούν τη σιωπή του ΚΚΕ και όποιου άλλου αρνείται να σταματήσει να ζητάει όσα είναι δικά του, αρνείται να είναι καλόπιστος δίνοντας την άδεια να τον τσακίσουν και πάλι.
Ας σταματήσουν να ζητάνε τη σιωπή του λαού που υποφέρει.
Ας πάψουν πιά τη θλιβερή τους απαίτηση να βάλουμε πλάτη, εμείς ο λαός, για μια ακόμη φορά.
Έχουμε υποχρέωση στην ίδια  τη μία και μοναδική ζωή μας να διεκδικήσουμε όλα όσα μας αξίζουν!

Το πρόβλημά μας δεν είναι κάποια κυβέρνηση, αυτή ή όποια άλλη.
Το πρόβλημά μας είναι η απαίτηση των μεγάλων επιχειρήσεων να συνεχίσουν να αυξάνουν τα κέρδη τους για να αντέξουν στον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Η απαίτησή τους να συνεχίσουν να συσσωρεύουν αμύθητο πλούτο κλέβοντας τη δουλειά μας, τον κόπο των εργαζόμενων, τον πολύτιμο χρόνο τους, τη μόρφωση, την υγεία, την ευτυχία και τη ζωή τους.
Αυτούς πολεμάμε και σ'αυτό δεν θα κάνουμε βήμα πίσω!

Κατηγορούν το ΚΚΕ ότι είναι προκλητικά αρνητικό και πάλι.
Λένε ψέματα! 
Το ΚΚΕ αντίθετα  είναι προκλητικά θετικό υπέρ των συμφερόντων του λαού!

Είναι αρνητικό το ότι ζητάμε δουλειά για όλους;
Είναι αρνητικό το να ζητάμε εδώ και τώρα τον κατώτατο μισθό εκεί που ήταν πριν την κρίση;
Είναι αρνητικό το ότι ζητάμε δωρεάν υγεία και φάρμακα για όλους τους εργαζόμενους και τους ανέργους;
Είναι αρνητικό το ότι ζητάμε σχολεία σύγχρονα και δωρεάν για όλους;
Είναι τελικά αρνητικό να ζητάει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα ανθρώπινη ζωή για τους ανθρώπους αντί να τους πει να περιμένουν την ανάκαμψη της οικονομίας, δηλαδή των κερδών των επιχειρήσεων μήπως και  στάξει και σ' αυτούς καμιά στάλα φτηνής ζωής;

Μιλάνε όλοι. πλήν ΚΚΕ φυσικά, για το "κοινό συμφέρον", για την περίφημη "κοινωνική συνοχή", για το "κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι" και άλλα τέτοια.
Ε λοιπόν όχι!
 Εμείς δεν θα ρίξουμε στάχτη στα μάτια του λαού.

Κανένα κοινό συμφέρον δεν έχουν οι εκμεταλλευόμενοι με τους εκμεταλλευτές τους, οι πλούσιοι και οι επιχειρήσεις τους με το λαό.

"Κοινωνική συνοχή" σημαίνει να σωπάσουμε, να κάνουμε ειρήνη μ' αυτούς που μας αρπάζουν προκλητικά  τη ζωή, σημαίνει να δεχτούμε σιωπηλά και ειρηνικά τη λεηλασία των δικαιωμάτων μας για να μην προκληθεί κάποια βλαβερή "κοινωνική αναταραχή" που "θα βλάψει την πορεία του τόπου".

"Κοινό ευρωπαικό μας σπίτι" απλά δεν υπάρχει.
Η ΕΕ, η "Ευρώπη" των μονοπωλίων δεν είναι το σπίτι μας. Είναι το στρατηγείο του εχθρού μας και όποιος το κρύβει ας σκεφτεί σοβαρά τι ζημιά κάνει στη ριζοσπαστικοποίηση της συνείδησης του λαού που τόσο είναι αναγκαία.

Δικό μας σπίτι είναι μια Ευρώπη δουλειάς,  ειρήνης και ευτυχίας για τους λαούς που δεν θα έχει Θεό της τα κέρδη των επιχειρήσεων.

Ας σταματήσουν το παραμύθι λοιπόν.
Η ταξική πάλη δε σταμάτησε επειδή εκλέχτηκε κάποια κυβέρνηση που ισχυρίζεται πως είναι Αριστερή.

Ο πόλεμος εκεί έξω μαίνεται ακόμη εναντίον μας και το ερώτημα είναι ένα και μόνο.

Θα πολεμήσουμε;

Με τρελό ενθουσιασμό

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα κατάσταση.
Ο φοβος έχει γίνει ενθουσιασμός σε πολλούς, ενώ όποιος τολμήσει να πει κακή κουβέντα ειδικά για το ντουέτο Τσίπρα-Βαρουφάκη τον τρώει το μαύρο σκοτάδι.
Ο "λαός" μοιάζει να νοιώθει πως βρήκε τους ηγέτες που ήθελε...
Αυτούς που θα κάνουν όσα έχει ανάγκη για λογαριασμό του, την ώρα που αυτός θα κοιτάζει τη δουλίτσα του και θα χαζεύει αμέριμνος σηριαλ, διαφημισεις και Αλτσαντήρι στην τιβί.

Δυο απλά πράγματα μόνο θα πούμε.
Πρώτα απ όλα δεν έχουμε καμιά εμπάθεια με το ΣΥΡΙΖΑ. Αν κάποιοι απο εμάς δίνουν τέτοια εντύπωση κάνουν λάθος και πρέπει να το κοιτάξουν.

Δεύτερο, δεν μπορεί να μη μας προβληματίζει  ο ενθουσιασμός των συστημικών αλλά και εθνικιστικών μέσων, τα μπράβο των αστικών εφημερίδων και δημοσιογράφων και όλο το περίεργο αλλά και πονηρό κλίμα που υπάρχει.

Αν καποιος έχει λίγη πολιτική σκέψη θα σκεφτεί πως δε γίνεται ο ΑΝΤ1, ο Μπόμπολας, ο Αλαφούζος και τ' αλλα παιδιά να χαίρονται μαζί με το λαό για το καλό που μας βρήκε και να χαιρόμαστε όλοι μαζί αγκαλιασμένοι, αφεντικά και φτωχολογιά.
Κάτι δεν πάει καλά , ειδικά αν κάποιος έχει μεσα του μια στάλα μαρξισμό και εξακολουθεί να βλέπει πως σ'αυτό τον άδικο ντουνιά υπάρχουν και μετά τις εκλογές πλούσιοι και φτωχοί, καταπιεστές και καταπιεσμένοι. Εννοείται πως όλοι θα θέλαμε έναν κόσμο χωρίς συγκρούσεις, αλλά καλό είναι να μην κοροιδευόμαστε. Αυτό αργεί...Λίγη τσίπα χρειάζεται.

Τρίτο, κι εγω γουστάρω τις μαγκιές του Βαρουφάκη, αλλά ξέρω ότι δεν πρόκειται να δώσουν μεροκάματο σε κανένα φτωχό, γιατί ο ίδιος το λέει. Ο ΣΥΡΙΖΑ είπε πρέπει να υποσχεθεί "δάκρυα και αίμα¨" κι όχι παροχές. Αυτό το είπε πριν τις εκλογές. Τωρα ανάμεσα στα πολλά συμπαθητικά που λεει τονίζει απόλυτα την ανάγκη βαθιών μεταρρυθμίσεων που θα τονώσουν την ανταγωνιστικότητα.
Υπήρξαν πολλοί στο παρελθόν που ξεκίνησαν με καλές προθέσεις και κατέληξαν στην κόλαση της λιτότητας που τώρα λέγεται "λιτός βίος". Επίσης δεν είναι κι άσχημα, ούτε στοιχίζει τιποτα να μιλάς για "λιτό βίο" από την πλούσια σκοπιά της δικής σου άνετης ζωής.

ΕΜΕΙΣ λοιπόν οι ΚΚέδες δεν ονειρευόμαστε δάκρυα και αίμα για να σωθεί ο καπιταλισμός, ούτε δεχτήκαμε ότι ο καπιταλισμός είναι η μία και μόνη προοπτική που υπάρχει όπως όλοι οι άλλοι.
Εμείς ονειρευόμαστε έναν άλλο κόσμο. 

Κι όχι γιατί είμαστε ρομαντικοί, αλλά γιατί είμαστε ρεαλιστές. 

Ο σοσιαλισμός είναι ανάγκη κι όχι όνειρο των απελπισμένων.

Αυτοί λοιπόν που τώρα ενθουσιάζονται με όσα συμβαίνουν, χωρίς να έχει κερδηθεί απολύτως τίποτα, και   κοιτάζουν με μισό μάτι εμάς που βάζουμε στο τραπέζι πρώτα απ' όλα τις δικές μας ανάγκες, τις αυτονόητες καθημερινές ανάγκες της λαικής οικογένειας, ας επιτρέψουν σε κάποιους από εμάς να ονειρεύονται το δικό τους όνειρο.
Ας μας επιτρέψουν  να παλεύουμε για το δικό μας όραμα ενός άλλου κόσμου.
Αυτός ο κόσμος που ονειρεύονται, του "ανθρώπινου  καπιταλισμού", έχει περάσει και δεν υπάρχει πια. Αυτό που περιμένουν και τους φαίνεται εύκολο και εφικτό θα τους απογοητεύσει για άλλη μια φορά.
Ας κοιτάξουν λοιπόν και λίγο αλλού κι ας σκεφτούν λίγο παραπάνω.

Εμείς δε θα κάνουμε την ελπίδα κουρέλι, ονομάζοντας το συμβιβασμό αισιοδοξία και την υποταγή αντίσταση.