Το "αντιρατσιστικό" βρομοσχέδιο επι σκηνής

Το νέο θέατρο με το δήθεν "αντιρατσιστικό" νομοσχέδιο βρίσκεται ήδη επι σκηνής.
Tα βάζουν κάτω και κάνουν μια λίστα με το τι θέλουν να πετύχουν.
Εχουμε και  λέμε:
1. Να αποκτήσουμε ένα "αντιρατσιστικό" για τα μάτια του κόσμου, που να μη χτυπάει το φασισμό και το ρατσισμό, αλλά να κάνει όλες τις βρώμικες δουλειές που χρειάζεται να κάνουν τέτοια νομοσχέδια.
2. Να μην τα χαλάσει η ΝΔ με την ακροδεξιά πλευρά της και να αποφύγει φθορές(πράγμα που ενδιαφέρει φυσικά και το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ γιατί μπορεί να μην υπάρχει κυβέρνηση χωρίς αυτούς, αλλά ούτε αυτοί θα υπάρχουν χωρίς την κυβέρνηση)
3.Να φανούν μάγκες, προς τα αριστερά, και να κερδίσουν κανένα ποντάκι δημοσκοπικά οι ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ που δείχνουν όλο και πιο κάτω. Να πουν επίσης ότι δεν είναι δεκανίκι αλλά έχουν την πυγμή να διαφωνούν με τη ΝΔ. Γι αυτό ενδιαφέρεται και η ΝΔ που φυσικά θέλει χρήσιμους συμμάχους.
4.Να απομονωθεί και να εκτεθεί αν γίνεται το ΚΚΕ και να φανεί σαν κόμμα ξεκομμένων και ασυνεννόητων γραφικών που δεν έχει σχέση με τα σύγχρονα "ευρωπαϊκά" δεδομένα και που παραμένει κολλημένο στο "σταλινισμό" ακόμη και 60 χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν. Το τί έχουμε ν'ακούσουμε δε λέγεται. Εδώ θα βοηθήσουν όσο μπορούν και τα σαΐνια των καναλιών.
5.Να συγχρονιστούμε με την νομοθεσία της ΕΕ και την απόφαση- πλαίσιο 2008/913(περί ταύτισης φασισμού και κομμουνισμού), όπως ζητάει και η επίτροπος κα Μάλστρομ, αλλά και να γίνει μια πρώτη μεγάλη "συζήτηση" που να είναι μια προεισαγωγή στο επιχειρούμενο ξαναγράψιμο της ιστορίας που να βάζει στη σκέψη όσων δεν έχουν τον καιρό να ψάχνουν από μόνοι τους, όλα τα τελευταία "επιτεύγματα" και "ανακαλύψεις" της διαστρέβλωσης της ιστορίας.( Εδώ μάλλον θα ζητηθεί και η βοήθεια του ΣΥΡΙΖΑ.)

Τα παραπάνω πρέπει να επιτευχθούν όλα.
Το πως θα γίνει αυτό το επεξεργάζονται και ελπίζουν πως το βρίσκουν βήμα-βήμα. Π.χ. η ΝΔ δεν συμφωνεί να φέρει η κυβέρνηση το νομοσχέδιο στη Βουλή και δεν το ψηφίζει(:) κι έτσι μένει στο απυρόβλητο από την ακροδεξιά ή όποιες άλλες απώλειες και φθορές. Οι άλλοι 2(ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) επιμένουν και δήθεν τραβάνε το σκοινί ελπίζοντας σε κέρδη. Κάποιοι ήδη μετράνε κουκιά στο ποιοι θα ψηφίσουν και ποιοι όχι και φτιάχνουν τις 2 πλευρές όπου το ΚΚΕ μπαίνει στην ίδια πλευρά με τη ΝΔ και ειδικά με τη ΧΑ(!) κ.ο.κ.
Αν κάτι δουν ότι δε βγαίνει θα το αφήσουν και θα μείνουν με άλλο ένα σιχαμένο και βρώμικο παιχνίδι εντυπώσεων μέχρι την επόμενη ευκαιρία.
Μένει να δούμε ποιοι θα βάλουν το χέρι τους για να βοηθήσουν σε όλο αυτό και ποιοί όχι. Η συνέχεια επί της οθόνης.

Σταθερά α-ταξικά και αντιΚΚΕ

Αλλο ένα άρθρο χωρίς περιεχόμενο, γεμάτο γενικολογίες χωρίς κανένα αντίκρυσμα από στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.
Μιλάμε για το άρθρο του Αν.Νταβανέλου "Μετά τη δοκιμασία της ΟΛΜΕ" που είδαμε στο ΙΣΚΡΑ.
Με τη γνωστή λογική των χαμένων ευκαιριών για το κίνημα που χάθηκαν "εξ αιτίας της στάσης της Αριστεράς"(οπότε το συμπέρασμα;) προσπαθεί να εξηγήσει τα όσα έγιναν στο θέμα της "μη Απεργίας" της ΟΛΜΕ.
 Για μια κόμη φορά δε βλέπει κανείς πουθενά μια αναφορά στην ανάγκη ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος για να μπορεί αυτό να προχωρά σε δύσκολες κινητοποιήσεις όπως μια απεργία διαρκείας και να δίνει λύσεις από τα κάτω.  Δεν θα μπορούσε βέβαια, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε μπορεί ούτε θέλει να βοηθήσει στην ανάπτυξη ενός δυνατού κινήματος από τα κάτω, που θα είναι δυνατό μόνο αν έχει καθαρό ταξικό προσανατολισμό.
Κατά τα άλλα, και προκειμένου να μην ομολογηθεί η κραυγαλέα επιβεβαίωση της γραμμής του ΠΑΜΕ για 48ωρη και Γεν.Συνελεύσεις που θα έβλεπαν τη συνέχεια, ο Αν.Ντ.  γράφει:
"Το ΚΚΕ βγήκε εξαρ­χής και βιαί­ως έξω απ’ όλα τα κα­θή­κο­ντα αντι­με­τώ­πι­σης της επί­θε­σης στην εκ­παί­δευ­ση."
"Εξ αρχής και βιαίως"... Θα υπέθετε κανείς ότι αρνήθηκε οποιαδήποτε κινητοποίηση και κατάγγειλε την Απεργία διαρκείας. Μόνο που το ΠΑΜΕ είπε καθαρά πως "δεν είναι εναντίον καμιάς μορφής πάλης και επομένως ούτε εναντίον της Απεργίας διαρκείας" Απλά όταν επιλέγεται μια μορφή πάλης καλό είναι πρώτα, πρώτα και όχι μετά, να εξετάζεται αν μπορεί να υλοποιηθεί ή αν θα γελοιοποιήσει αυτούς που την επιλέγουν και αν θα εκθέσει και το κίνημα. Η "συνεπής" θέση του ΣΥΡΙΖΑ όμως ήταν "Διαρκείας ή τίποτα, μπορούμε δε μπορούμε". Απλά, σοβαρά και κυρίως δημοκρατικά. Οποιος δε συμφωνεί, τρώει σαβούρα.
Οταν μιλάει επίσης κάποιος για κλιμάκωση, δε μπορεί να εννοεί βέβαια  το πήδημα από το τίποτα σε μιά απεργία διαρκείας. Αλλιώς, αφού υπάρχει γενικά μια ανάγκη κλιμάκωσης, ας κηρύξουμε από τώρα και μια "πολιτική Γενική Απεργία διαρκείας" να τελειώνουμε. Κι αμα πιάσει έπιασε. Στη ζωή πρέπει να ρισκάρεις...Αλλιώς τι μάγκας είσαι;
Αμα δεν πιάσει θα την πέσουμε στο ΚΚΕ και γενικά στην Αριστερά  που έχασε άλλη μια ευκαιρία. (Γιατί όμως χάνει τόσες ευκαιρίες η "Αριστερά"(μαζί και το ΚΚΕ); Ποια είναι η εξήγηση; Γιατί και η Δεξιά και η ακροδεξιά τα ίδια λέει όταν θέλει να κρατήσει το λαό σε συντηρητική κατεύθυνση.)
Τέλος αναρωτιέμαι αν ικανοποιεί το ΣΥΡΙΖΑ η εξήγηση της "προδοσίας από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ". Δεν ξέρουν τι ρόλο παίζουν οι ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ; Δηλαδή είναι δυνατόν και να οδηγήσουν με συνέπεια μια πολυήμερη και δύσκολη κινητοποίηση αν έρθει η στιγμή; Και μάλιστα σε μια τόσο κρίσιμη για το σύστημα συγκυρία όπου ο καπιταλισμός τρώει σίδερα για να σώσει το τομάρι του;
Μήπως η ελαφρότητα, για να μην πούμε τίποτα άλλο, ξεπερνάει τα΄όρια εκεί στους χώρους της "Ανανέωσης";
Αλλα αντ'άλλων δηλαδή, νά' χουμε κάτι να λέμε που να φοράει και κάτι κόκκινο πάνω του.
Πάντως ένα πράγμα μένει μονιμο και σταθερό.

Σταθερά α-ταξικά και αντιΚΚΕ-Μήπως δεν είναι και τόσο σάπιο;

Η αισχρή συκοφάντηση όσων λέει και κάνει το ΚΚΕ. Και μαζί το τείχος που ορθώνουν στη μόνη λύση. Το ξεκάθαρο σε προσανατολισμό ταξικό εργατικό κίνημα. Γιατί  το ερώτημα ήταν είναι και θα είναι πάντα ένα. Με ποιον είσαι; Με ποιά ανάπτυξη; Των εργαζόμενων και του λαού ή του "καλού" κεφαλαίου; Με ποιούς αγώνες και για ποιό στόχο; Για έναν άλλο καινούργιο κόσμο ή για τη σωτηρία του παλιού και σάπιου; (Η μήπως δεν είναι και τόσο σάπιο;)
Και τέτοια κρίσιμα ερωτήματα, όπως φαίνεται δεν θέλουν να μπουν στον πυρήνα της σκέψης των εργαζόμενων.

ΥΓ: Θα πούμε ακόμη μια φορά ότι έχει καταντήσει αηδία,αυτό το κλαψούρισμα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ με τις δήθεν διαφορετικές θέσεις που τα βάζουν με όλους και δήθεν και με τον εαυτό τους(τι δημοκρατία!!), προσπαθώντας να μην αφήσουν χώρο που να μη ρίχνουν δίχτυα. Στο κάτω κάτω κατάφεραν το αδιανόητο. Πήραν 27%. Ας το κάνουν πρώτα κάτι αυτό το 27% και μετά ας ρίξουν και αλλού δίχτυα. Γιατί μέχρι τώρα δεν έχουμε δει τίποτα. Και στη συγκέντρωση της ΟΛΜΕ(για την επιστράτευση) δεν έφεραν πάνω από 1000-1500 άτομα δικά τους. "Με τις πορδές" έλεγε η γιαγιά μου, "δε βάφονται αυγά".

H ομιλία του Γ.Σαρρή στην παρουσίαση του βιβλίου "Ο άγνωστος Βάρναλης και 19 αδημοσίευτα ποιηματά του" στη Θεσ/νίκη

O Κ.Βάρναλης ήταν υλιστής.
Δεν πίστευε στην "αιώνια ζωή"
Με την Τέχνη του αποφάσισε να υπηρετήσει το λαό.
Το λαό που γνώρισε στις γειτονιές, τα χωριά και τις πόλεις του καιρού του.
Φυσικά ήξερε και αυτός, ειδικά αυτός, όπως και οι άλλοι μεγάλοι ποιητές, ότι η γλώσσα αλλάζει και εξελίσσεται.
Δεν τον ενδιέφερε όμως αν η επιλογή του να μιλήσει με τη λαική γλώσσα του καιρού του, μπορεί να του στοίχιζε την ποιητική του αιωνιότητα. Είχε περισσότερο από όλους τους άλλους υπερβεί την συνηθισμένη ματαιοδοξία που βρίσκει κανείς ακόμη και στους καλύτερους. Κέντρο της σκέψης του και των όσων έκανε δεν ήταν ο εαυτός του, αλλά ο σκοπός που είχε αποφασίσει να υπηρετήσει. Και αυτό που επιδίωξε σε όλη του τη ζωή σαν ποιητής και δάσκαλος ήταν να δώσει στο λαό όπλα εκφραστικά για να τον βοηθήσει να ανέβει στο ύψος που του αξίζει.
Κι όμως αυτή ακριβώς η επιλογή του 'ήταν ένα ακομα στοιχείο που τον τοποθετεί στην κορυφή των λαικών καλλιτεχνών, που με κάθε θυσία έβαλαν τον εαυτό τους και την Τέχνη τους, στην υπηρεσία των "τυραγνισμένων" και όχι των τυράννων.
Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα της ομιλίας που έκανα στη Θεσ/νίκη.
Ελπίζω να κατάφερα να το κάνω κατανοητό.

Υ.Γ. Όλες οι ομιλίες που έγιναν ήταν πραγματικά εξαιρετικές και έδωσαν ένα χαρακτήρα "συνεδριακό" στη βραδιά. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και πιο ολοκληρωμένες ήταν αυτή του καθηγητή Π.Παυλίδη που μπορείτε να διαβάσετε εδώ στο "Κόκκινο πρωί"

"Καλά που είναι κι αυτοί..." -Πολύ μεγάλη συγκέντρωση-πορεία

Πολύ μεγάλο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ σήμερα στο κέντρο της Αθήνας,
Πλημμυρισμένη η Ομόνοια με κόσμο, από την ώρα που οι προσυγκεντρώσεις έφτασαν από τους γύρω δρόμους, ενω όταν η πορεία ξεκίνησε και ο κόσμος που βρισκόταν μέσα στην Αθηνάς και την Πειραιώς μπήκε στην Ομόνοια  για τη Σταδίου, η κορυφή έφτανε στο Σύνταγμα ενώ η ουρά βρισκόταν ακόμη στην Ομόνοια
Οταν η πορεία έστριψε από την Ξενοφώντος και μπήκε στην Αμαλίας με μέτωπο προς τη Βουλή, ο κόσμος απλωνόταν σε πυκνή διάταξη μέσα στη Φιλελλήνων, τη Συντάγματος στο κάτω μέρος της πλατείας με την ουρά να περνάει εκείνη την ώρα την Αμερικής και να ετοιμάζεται να μπει στο Σύνταγμα.
Ηταν μια από τις μεγαλύτερες, μάλλον η μεγαλύτερη των τελευταίων μηνων για το ΠΑΜΕ σε μια μέρα που δε φαινόταν ότι μπορούσαμε να έχουμε μια τέτοια συγκέντρωση.
Φαίνεται πως η δουλειά που κάνουν τα μέλη του ΠΑΜΕ ιδιαίτερα στους τόπους δουλειάς πιάνει τόπο.
Περνώντας από την πλ.Κοραή με την πορεία να γεμίζει πυκνά όλη τη Σταδίου άκουσα από το πεζοδρόμιο κάποιον να λέει στο διπλανό του:"Καλά που υπάρχουν κι αυτοί"
Το ίδιο μου είπαν κάποιοι φίλοι ότι λεγόταν  και αλλού από ανθρώπους  που καμιά σχέση δεν είχαν με την πορεία και  το ΠΑΜΕ.
Δεν ήταν φυσικά μια συγκέντρωση που μας έστειλε σε πελάγη ενθουσιασμού, αφού όπως είπε κι ο κεντρικός ομιλητής "οι ανάγκες είναι πολύ μεγαλύτερες και απαιτούν πραγματική πανστρατιά". Ηταν όμως μια συγκέντρωση που έδειξε πως η καθημερινή κουραστική δουλειά σπάει την απογοήτευση, που σπέρνει το σύστημα μέσω των ΜΜΕ  αλλά και η απόλυτη απροθυμία ή αδυναμία όλων των άλλων δυνάμεων να συσπειρώσουν και να πείσουν αυτούς που επηρεάζουν να παλέψουν.
Ο,τι κι αν πιστεύει κανείς για το ΠΑΜΕ δεν μπορεί να μη δει ότι είναι η μόνη δύναμη που αντιστέκεται, έχοντας σημαντική παρουσία στους δρόμους και τους τόπους δουλειάς, τέτοια που είναι  αδύνατο να αγνοηθεί. Κι αυτό φυσικά συμβαίνει γιατί το ΠΑΜΕ είναι η μόνη δύναμη που πιστεύει στο λαό και τη δυναμική του οργανωμένου αγώνα.
Τι έχουν άραγε να πουν όλοι αυτοί που έλεγαν και λένε πως το ΚΚΕ που στηρίζει τη δράση του ΠΑΜΕ, παραπέμπει τα πάντα στο σοσιαλισμό; Που να βρίσκονται άραγε; Σε ποιο βαθύ καναπέ αδράνειας και απελπισίας; Που να βρίσκεται άραγε αυτό το πραγματικά εντυπωσιακό 27% του ΣΥΡΙΖΑ; Που είναι το λαικό κίνημα που ο ΣΥΡΙΖΑ λέει πως θα στηρίξει την "κυβέρνηση της Αριστεράς"; Γιατί τα πράγματα δείχνουν ότι μάλλον δεν θέλουν να υπάρχει κανένα κίνημα που να μπερδεύεται στα πόδια τους. Ειναι κι αυτή η ρημάδα η ευελιξία που θα δυσκολευόταν από κινητοποιήσεις και τέτοια. Εξ ου και η άκρα του τάφου σιωπή που έρχεται από τη "μεγάλη δύναμη της Αριστεράς όπως ονομάζει ο ΣΥΡΙΖΑ τον εαυτό του".

Αίσθηση να πουμε πως έκανε σήμερα η είσοδος στην Ομόνοια και  η παρουσια του μπλόκ των απεργών της ΜΕΒΓΑΛ με τις μπλε σημαίες, που κλείνουν 4 βδομάδες απεργίας.
Για κάποιους η ταξική πάλη είναι πάντα εδώ και μαζί της και οι σκληροί ταξικοί αγώνες.