94 χρόνια ΚΚΕ- Με χαρά συμμετέχω τραγουδώντας σ'αυτό το προσκλητήριο μάχης

Με μεγάλη χαρά συμμετέχω την Κυριακή τραγουδώντας στην εκδήλωση για τα 94 χρόνια του ΚΚΕ στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Ειναι μια εκδήλωση, που εκτός από το πολιτιστικό και γιορταστικό της κομμάτι, είναι κύρια και έντονα πολιτική. Είναι για μένα ένα προσκλητήριο μάχης και γι αυτό η τιμή που νοιώθω συμμετέχοντας είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Η δήλωση που έκανα στο Ριζοσπάστη γι αυτή τη μέρα είναι η παρακάτω.

"Σβήνοντας ένα ακόμα κερί γενεθλίων το ΚΚΕ έχει ανάψει ήδη μια μεγάλη πυρκαγιά. Την πυρκαγιά του αγώνα για την εξουσία του λαού.

Αυτή την πυρκαγιά ακολουθούμε με πίστη. Την πυρκαγιά που δε βολεύεται με λιγότερο ουρανό, την πυρκαγιά που θα κάψει τη μεγάλη νύχτα και θα ανοίξει το δρόμο για τα αστέρια, το δρόμο για τη δική μας έφοδο στον ουρανό. Είναι μεγάλη τύχη για την Ελλάδα που το δικό μας κόμμα δε χάθηκε στο δρόμο όπως τόσα άλλα. Ευτυχώς το ΚΚΕ δεν ήταν ένα ακόμα κόμμα με «φυσιολογικές» αντοχές. Αντεξε στις εξορίες του Μεταξά, στην εποχή με τις 2 ΚΕ και τους 2 «Ριζοσπάστες» σε συνθήκες άγριας παρανομίας και χαφιεδισμού, στον πόλεμο χτίζοντας το ΕΑΜ, στον τρομερό ματωμένο Δεκέμβρη του '44, στα χρόνια του ηρωικού ΔΣΕ, στα πέτρινα χρόνια, στη χούντα και το '68, στη θύελλα της αντεπανάστασης του '89-'91. Κι έμεινε εκεί, όρθιο, στήριγμα κι ασπίδα, στρώμα και προσκεφάλι του λαού. Εμεινε εκεί για τα χρόνια που έρχονται με γρήγορο βήμα. Για τις μέρες που οι πολιορκημένοι θα ετοιμαστούν ξανά για τη μεγάλη έξοδο."  Γιώργος Σαρρής-Τραγουδιστής

Δουλικό...

Η διαχείριση της αστικής εξουσίας είναι μια πολύ βρώμικη δουλειά.

Ειναι γεμάτη σκοτεινούς διαδρόμους, δολοπλοκίες, διαπλοκές, διαφθορά, ατιμία, γλιστερά περάσματα, αισχρούς συμβιβασμούς, ψευτιές και πάνω από όλα αδικία εναντίον των απλών ανυποψίαστων ανθρώπων του λαού που έχουν μάθει να εμπιστεύονται άλλους και να αφήνουν σε ξένα χέρια τη ζωή και την τύχη τους. Και μη  μας πουν πως "είναι μια βρώμικη δουλειά που όμως κάποιος πρέπει να την κάνει". Άλλη είν' η δική μας δουλειά.

Βλέποντας κάθε μέρα αριστερούς  εκπροσώπους του λαού, είτε από αυτούς που ήδη βρίσκονται στην κυβέρνηση είτε από κείνους που τόχουν βάλει στόχο να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη δε μπορείς παρά να στενοχωριέσαι.

Άλλο ένα στενό ρούχο που δε μας χωράει με τίποτα ετοιμάζουν για το λαό πλέκοντας ψιλοβελονιά με ωραία λόγια.

Τους χαζεύεις να συγκρούονται τηλεοπτικά με τους "συναδέλφους" της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για το ποιός είναι ο πιο άξιος, ο πιο καλός για τη "δουλειά" και σε πιάνει ένα σφίξιμο στο στομάχι. Αξιολύπητο θέαμα πραγματικά να τους βλέπεις να πιστεύουν πως αυτοί θα μπορέσουν... να βάλουν τάξη επιτέλους.

Τάξη όμως βάζει κανείς στο δικό του σπίτι, όχι στο σπίτι του αλλουνού. Κι αυτό το κράτος, το αστικό, ανήκει αλλού κι όχι στο λαό. Δεν είναι δικό μας σπίτι.

Όταν τακτοποιείς ξένα σπίτια, δεν είσαι αφεντικό, είσαι υπηρετικό προσωπικό. "Δουλικό" όπως έστω σκληρά το λέγανε παλιά στη  λαική γλώσσα, που μπορεί για όσους και όσες κάνανε αυτή τη δουλειά στα πλούσια σπίτια να ήταν πραγματικά άδικο, στην περίπτωσή μας όμως  η λέξη τα λέει όλα.
"Δουλικά" της εξουσίας άλλων. Αυτό πάνε να γίνουν.

Το αστείο μάλιστα είναι που λένε, πως παρότι υπηρετικό προσωπικό, θα σώσουν κι εμάς τους υπόλοιπους. Πως; Μάλλον θάχουν στο μυαλο τους να πουν καλά λόγια στ' αφεντικά για μας...

Κι ύστερα ας αποφασίσουν αυτοί ό,τι τους φωτήσει ο Θεός. Δικό τους είναι το σπίτι.

Ας κάνουν ό,τι νομίζουν. Εμείς πάλι θα χτίσουμε και θα φροντίσουμε το δικό μας σπίτι.

Εκεί που θάμαστε εμείς αφεντικά.

Χωρίς δόση... αλήθειας

Aπό Δευτέρα σε Τετάρτη κι από Τετάρτη σε Δευτέρα το πάει το eurogroup, με την ελληνική κυβέρνηση να δηλώνει διαρκώς την αισιοδοξία και τη βεβαιότητά της ότι η δόση θα εκταμιευθεί, αλλά η δόση να μην έρχεται. Την ίδια στιγμή πλήθη αναλυτών στις οθόνες κάνουν ό,τι μπορούν για να θολώσουν τα νερά και να μπερδέψουν όσο μπορούν την κατάσταση και τη σκέψη μας.

Με λίγα λόγια όμως το ρολόι κόλλησε και "η ώρα της Ευρωπης" που έλεγε ο Α.Σαμαράς δεν έρχεται.

Η Ελλάδα έβαλε  τη θηλειά στο λαιμό της, κάνοντας ακριβώς το αντίθετο από αυτό που είχαν υποσχεθεί στο λαό τα 3 κόμματα της συγκυβέρνησης, και "ορκίστηκε" στους εταίρους να πηδήξει στο κενό όπως της ζητήθηκε. Όμως ο καπιταλισμός που βρίσκεται σε τρομερή κρίση, κοιτάζοντας στο βάθος της εικόνας, βλέπει το πρόβλημά του να περιπλέκεται όλο και περισσότερο κι έτσι δεν κάνει το βήμα που περιμένει η ελληνική πλευρά.

Η ΕΕ και το ΔΝΤ ξέρουν καλά τι πρόκειται να ακολουθήσει, όχι μόνο σε Ιταλία, Ισπανία και τις άλλες "προβληματικές χώρες", αλλά και στις υπόλοιπες "υγιείς" οικονομίες που δεν μπορούν πια να κρύψουν τις σοβαρές σκιές που έχουν ήδη εμφανιστεί. Αυτό είναι που μπερδεύει το κουβάρι της κρίσης όλο και περισσότερο αφού δημιουργεί συνθήκες έντασης της ενδοκαπιταλιστικής κόντρας και των αντιθέσεων, κάνοντας το "φώς στο τούνελ" να απομακρύνεται όλο και περισσότερο κι από την άλλη μεριά να εμφανίζεται η σκληρή αλήθεια που τόσο καιρό τώρα λένε μόνο οι κομμουνιστές.
Κι αυτή η αλήθεια λέει το εξής:
Η κρίση αυτή δεν οφείλεται ούτε στην άσωτη Ελλάδα, ούτε στον κακό Νότο, ούτε σε κάποιους άπληστους που πήραν λάθος δρόμο, ούτε στο χρέος που κάποιες χώρες το "άφησαν να ξεφύγει" κάνοντας "υπερβάσεις", ούτε στο ζαβό το ριζικό μας.
Η κρίση είναι αποτέλεσμα του τρόπου ανάπτυξης του καπιταλιστικού συστήματος και ήταν αναπόφευκτη. Ήταν μαθηματικά βέβαιο, ότι το κυνήγι όλο και μεγαλύτερων κερδών από τους καπιταλιστικούς ομίλους και τα μονοπώλια, οι διάφορες "ελευθερίες" που δόθηκαν στους καπιταλιστές σε όλα τα επίπεδα γι αυτόν ακριβώς το λόγο, από τους δικούς τους μηχανισμούς-όπως η ΕΕ-,θα οδηγούσαν σε αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα.
Η λύση που αναζητάει τώρα ο καπιταλισμός για τη δική του σωτηρία, είναι μια λύση που θα απαιτήσει "αίμα" από τους λαούς. Από όλους τους λαούς, από άλλον λιγότερο κι από άλλον περισσότερο.
Είναι "λύση" που θα απαιτήσει να γυρίσουμε σε παγκόσμιο επίπεδο δεκαετίες πίσω και μάλιστα έχοντας τη βεβαιότητα ότι μ' αυτό τον τρόπο το μέλλον και το κοντινό και το πιο μακρινό μόνο χειρότερο μπορεί να γίνει.
Στο επόμενο διάστημα οι αστικές κυβερνήσεις, και μαζί και η δική μας, που ενώ διαχειρίζονται την  αστική εξουσία σαν υπηρετικό της προσωπικό  παριστάνουν τους εκπροσώπους των λαών, θα αναγκαστούν να βγάλουν τις  μάσκες και να δείξουν το πραγματικό τους σκληρό και αντιλαικό πρόσωπο. Ο καπιταλισμός που θα επιχειρήσει μέσω της "ελεύθερης αγοράς" και του σκληρού ανταγωνισμού να βρεί διέξοδο, θα δείξει με τρόπο ωμό και αδίστακτο το απάνθρωπο πρόσωπό του.

Ας το δούμε πια καθαρά. Στην αλήθεια δεν υπάρχουν δόσεις. Είτε τη βλέπουμε ολόκληρη είτε την αφήνουμε να ξεφύγει και πληρώνουμε μετά, κι εμείς και το αύριο, τις συνέπειες
Το μόνο  που υπόσχεται πια ο καπιταλισμός είναι ένα βαθύ σκοτάδι διαρκείας. Είναι πόνος και θυσίες που κανένα αντίκρυσμα δεν θα έχουν για μας όσο η εξουσία δεν αμφισβητείται και παραμένει σε λάθος χέρια. Όλες οι "εντός πλαισίου" διαχειριστικές λύσεις δεν μπορούν να ξεφύγουν από το σκοτεινό μονοπάτι των θυσιών χωρίς τέλος, και επομένως είναι αδύνατο να μην εκτεθούν ανεπανόρθωτα.
 Στο τέλος δυο δρόμοι θα εμφανιστούν. Ο ένας θα είναι ο σκοτεινός δρόμος του εκφασισμού που θα επιτίθεται γενικά σε "όλους τους πολιτικούς που μας πρόδωσαν και μας έφεραν εδώ" και θα κρύβει την αλήθεια προσφέροντας κάλυψη και προστασία στο σύστημα. Ο άλλος θα είναι ο δικός μας δρόμος, ο δρόμος της εξουσίας του λαού.

Είναι καιρός λοιπόν σαν εργαζόμενοι να αναλάβουμε την ευθύνη μας και να μην αφήσουμε να μας βυθίσουν στους βάλτους που ονειρεύονται για να σωθούν.
Είναι στιγμή να πιστέψουμε στη δύναμή μας και να παλέψουμε για την ανατροπή τους.
Είναι καιρός με πίστη και αισιοδοξία να βάλουμε πλώρη για τη δική μας εξουσία. Αυτή είναι η μόνη λύση.

Κ.Βάρναλης: Τέχνη ταξική, Τέχνη ύπουλη

Από τον Κ. Βάρναλη δεν ξέρεις ποια πλευρά του να διαλέξεις. Τον ποιητή, το δάσκαλο, τον πολιτικό, τον άνθρωπο, τον αγωνιστή;
Ένα κείμενο όπου με το δικό του απλό και σταράτο λόγο, ξεκαθαρίζει με τον καλύτερο τρόπο το θέμα της ταξικότητας της Τέχνης. "Τέχνη ουδέτερη, ηθική ουδέτερη, επιστήμη ουδέτερη δεν υπάρχουνε" λέει. "Η Τέχνη ίσα ίσα που καυκιέται, πως μένει "υπεράνω της συρράξεως" είναι κείνη που εξυπηρετεί πιο πολύ το καθεστώς της, γιατί το εξυπηρετεί πιο ύπουλα (ξεγελώντας με το ...ουράνιο χαμόγελό της την ανύποπτη ψυχολογία του πλήθους) από την Τέχνη που τάσσεται χωρίς επιφύλαξη κι ανοιχτά με το καθεστώς της"


"Εξόν από τη συναισθηματικήν ευαισθησία, εξόν από την ικανότητά του να καταλαβαίνει κανείς την πραγματικότητα, χρειάζεται και χαρακτήρας. Δυστυχώς τα ταξικά καθεστώτα φροντίζουνε όχι μόνο να χαλάνε το μυαλό, μα και τους χαρακτήρες των θυμάτων τους.
Και τώρα γεννιέται ένα άλλο ζήτημα. Μπορεί, επιτρέπεται η υψηλή τέχνη, που είναι τόσο πιο αληθινή, όσο είναι πιο απάνου,από τοπικούς και χρονικούς προσδιορισμούς, η υψηλά Τέχνη που αντικρύζει τις άφθαρτες ουσίες, όπως ο αητός τον ήλιο, η υψηλή και μεγάλη Τέχνη, που δεν είναι πεχλιβάνης του πανηγυριού, να κυλιέται στη σκόνη, αγκαλιά με χυδαίους ανθρώπους και χυδαία θέματα; η υψηλή και μεγάλη και παγκόσμια Τέχνη, που ουσία της είναι το ιδανικό, χρόνος της η αιωνιότητα και τόπος της το απόλυτο, είναι δυνατό να "πολιτεύεται";
 Δεν είναι δυνατό να... μή  "πολιτεύεται". (Πρέπει όμως να δώσουμε  στη λέξη πολιτεύεται την πλατύτερή της έννοια. Γιατί όλες οι Τέχνες πολιτεύονται. Ολωνώνε και το περιεχόμενο και η τεχνική είναι κοινωνιολογικά καθορισμένα στοιχεία. Όλες στηρίζονται απάνου στις κυρίαρχες αξίες του καιρού τους κι όλες γίνονται στηρίγματα αυτωνών των αξιών. Τέχνη ουδέτερη, ηθική ουδέτερη, επιστήμη ουδέτερη δεν υπάρχουνε.
Και για να μη γενικεύουμε πολύ το ζήτημα, η Τέχνη ίσα ίσα που καυκιέται, πως μένει "υπεράνω της συρράξεως" είναι κείνη που εξυπηρετεί πιο πολύ το καθεστώς της, γιατί το εξυπηρετεί πιο ύπουλα (ξεγελώντας με το ...ουράνιο χαμόγελό της την ανύποπτη ψυχολογία του πλήθους) από την Τέχνη που τάσσεται χωρίς επιφύλαξη κι ανοιχτά με το καθεστώς της. Και για να εξηγούμαστε καλύτερα: Υπάρχει σήμερα Τέχνη που να ζητάει την έξοδο, τη φυγή από τον κόσμο της ασκήμιας, από τον κόσμο της καθημερινής βιοπάλης και δυστυχίας προς τον κόσμο της αιώνιας ομορφιάς, της υπέρτατης γαλήνης και ισορροπίας όλων των δυνάμεων! Ε, αυτή η Τέχνη προσφέρει στα θύματα της ζωής ό,τι και η θρησκεία. Παίζει τον ίδιο ρόλο μ' αυτήνε. Ζητάει ν' απατήσει τα πλήθη και να μεταφέρει όλες τους τις δυσαρέσκειες, όλες τις πιθανότητές τους να καταλάβουνε τι τρέχει 
ζητάει να παραλύσει όλη τους τη ζωτικότητα γι αντίδραση μέσα σε τεχνητούς παραδείσους γεμάτους από καπνούς οπίου.
Αυτή η Τέχνη βραβεύεται από το κράτος κι απ' όλα τα επίσημα ιδρύματά του. Τούτο τι σημαίνει; Ότι "προάγει τα εθνικά και τα... κοινωνικά ιδεώδη!" Είναι Τέχνη ταξική. Είναι Τέχνη που "πολιτεύεται". Κι αν αυτή η αριστοκράτισσα Τέχνη, η άυλη("φως το χέρι, φως το πόδι") έχει το δικαίωμα να σκεπάζει τους ανομολόγητους σκοπούς της, όπως η αλεπού του παραμυθιού με το ράσο της καλόγριας, με το ράσο της υποκρισίας και του ταρτουφισμού, γιατί να μη μπορεί να πολιτεύεται με τον τρόπο της και η προλεταριακή Τέχνη, χρησιμοποιώντας για τη δουλειά της τον ωμό ρεαλισμό της και την ειρωνεία της; Ό,τι η αστική Τέχνη κάνει ασυνείδητα ή συνειδητά, η προλεταριακή Τέχνη το κάνει μονάχα συνειδητά, γιατί η ακαταγώνιστη δύναμή της είναι η γνώση της αλήθειας, που βγαίνει από το ματεριαλιστικό αντίκρυσμα της κοινωνίας.
Τώρα δεν είναι δύσκολο να βρεθεί πιο από τα δυό κύρια είδη της Τέχνης, τη συντηρητική και την επαναστατική, έχει περισσότερη ηθική δικαίωση για την ...πολιτική της. Αρκεί να θυμηθούμε πως το καθεστώς που γεννάει τη μια και την άλλη, είναι καθεστώς, που κατρακυλά, που έχασε κάθε ιστορικό λόγο να υπάρχει, και παρατείνει τη ζωή του με περισσότερες ανομίες, περισσότερη τρομοκρατία και περισσότερα ψέματα. Ηθικότερη κι αληθινότερη δε μπορεί να θεωρηθεί η Τέχνη, που είναι αλληλέγγυη με ένα τέτοιο επίσημο παρόν.
Και δεν είναι καθόλου Τέχνη πέρα απ' το Χρόνο. Είναι Τέχνη που ζητάει να σταματήσει το Χρόνο, την εξέλιξη του κόσμου. Τέτοιου ποιού είναι η ...αιωνιότητά της κι η καθολικότητά της!
Αν τώρα αυτή η Τέχνη είναι "καθαρή" Τέχνη  (η poesie του Αββά Μπρεμόν) και κείνη, που ζητάει να βοηθήσει την πρόοδο της ανθρωπότητας, είναι ακάθαρτη τέχνη, δε μπορούμε να συζητήσουμε!"