Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω



Ενα παλιό τραγούδι που έγραψα το '97 σε μια φόρτιση πάνω για όσα έβλεπα τότε να χάνονται, να γλιστράνε μέσα από τα χέρια μας.

"Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω"

Σε παίζουνε στα ζάρια και σε χάνουν
κάθε μέρα εδώ πέρα
και σβήνουνε τα ίχνη της αυγής
τα μεσημέρια τα ξεφτέρια
και κλέβουνε απ' τις αυλές
παλιά χαμόγελα γλυκά
κι οι δρόμοι γίνανε χλωμοί
κι η μοναξιά τόσο πυκνή
που δεν μπορείς να περπατήσεις

Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
κι αν με γυρέψετε είμαι ακόμα στην αλάνα
ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
μη με μαζεύεις απ' το δρόμο ακόμα μάνα

Με σπρώχνουν οι καιροί σε μέρη ξένα
από σένα κι από μένα
μα εγώ έχω μάθει αλλιώς
σ' ένα χορό που σπάει τη πέτρα
έξω απ' τα μέτρα
στα μάτια σου πιστεύω μόνο
και στην τρέλα την παλιά
μα εδώ στην ώρα των φιλιών στο λέω καθαρά
δεν κάνω πίσω ούτε ένα βήμα

Ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
κι αν με γυρέψετε είμαι ακόμα στην αλάνα
ευτυχώς που ξέχασα να μεγαλώσω
μη με μαζεύεις απ' το δρόμο ακόμα μάνα


*Αφιερωμένο στη χθεσινή μέρα της ποίησης
Οι φωτογραφίες είναι από το site της Γαλλικής εφημερίδας Λιμπερασιόν

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis