Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Λιγομίλητο το καινούργιο

Λιγομίλητο το καινούργιο
Δεν του παιρνεις λέξη
Δρομάκι θεοσκότεινο δε λέει που βγάζει

Πελάγη περιπλάνησης απλώνουν τα χέρια τους
Πέφτει αργά κι αβέβαια η νύχτα
όπως χιόνι απάλό, μυστικό... σκοτεινό

Κάποιος επικύρηξε τη συμπόνοια
κι εκείνη η τρελή
πήγε και κρύφτηκε
ακουμπώντας στ' αετώματα παλιών χρόνων
ζωγραφισμένων με φλάουτα και τσιγγάνικα βιολιά

Λιγομίλητο το καινούργιο
και το αύριο ξεψυχισμένο και λιπόψυχο
μιλάει τόσο χαμηλόφωνα
που κανείς δεν ακούει τι λεει

 Κι όμως ο ίσκιος πλάγιασε κιόλας
Κάπου έχει ήδη ξημερώσει
Σε λίγο θα ξέρουμε...

1 σχόλιο:

Ανατολή είπε...

Κι όμως υπάρχει ελπίδα.
Κανείς δεν επικύρηξε τίποτα. Ακόμα.
Αφού μπορούν και ερωτεύονται οι άνθρωποι.
Κι η συμπόνοια κι η αγάπη και η πίστη και η αισιοδοξία. Και το όνειρο.
Ακόμα εδώ είναι.
Εγώ στο λέω.
Θυμάσαι τι σου έγραφα πριν από ένα χρόνο, φίλε μου;

ShareThis