Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Τ' αστέρι του βοριά



Yπέροχη εκτέλεση από τον Μ.Φραγκούλη. Αγγίζει άραγε τη συγκίνηση του Λ.Παππά;



για τη μουσική της ταινίας “America, America”:

(από το λογομνήμων...)

Στην Αθήνα όταν τελειώνει το καλοκαίρι είναι γιορτή. Και η νύχτα είναι πιο όμορφη κι από την πιο όμορφη γυναίκα. Μια τέτοια νύχτα, πάνω σε μια ταράτσα με πολύ κόσμο που μίλαγε και τραγουδούσε, ο Καζάν μου φώναξε από μακριά: “Θέλεις να γράψεις τη μουσική για το America, America;”

Κείνη την ώρα ακριβώς, η Ακρόπολη, χρωματισμένη σαν γλυκό συνοικιακού ζαχαροπλαστείου από το Ήχος και Φως, με Δωρικές τρομπέτες και Ιωνικές συγχορδίες, ετρόμαξε κι αυτόν κι εμένα, ενώ μια τρομερή φωνή μας υπενθύμιζε πως πριν τρεις χιλιάδες χρόνια οι Αθάνατοι Έλληνες φτιάξανε τον Αθάνατο Παρθενώνα… και η Ακρόπολη άλλαζε χρώματα από την ντροπή της.

Τη στιγμή που είπα στον Καζάν ότι δέχομαι, η Ακρόπολη είχε γίνει “πράσινη” από το κακό της και οι κιθάρες άρχισαν να παίζουν γλυκανάλατα τα Παιδιά του Πειραιά.

Ακούγοντάς το ο Καζάν, μου φώναξε αγαναχτισμένα πως δε θέλει στη μουσική που θα του φτιάξω μπουζούκια ή οτιδήποτε που να θυμίζει την άλλη “αθάνατη” δημιουργία το Ποτέ την Κυριακή.

“Συμφωνώ”, του απάντησα.

Κι έτσι άρχισε το πρόβλημα. Τι όργανα θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω στη μουσική του America, America.

Αυτά έγιναν το 1962.

Μια άλλη νύχτα, στη Νέα Υόρκη του Σεπτέμβρη το 1963, βρήκα επιτέλους πως θα ταίριαζε πολύ στις αντιδράσεις του Σταύρου -του ήρωα της ταινίας- ένα σαντούρι, που να κυριαρχεί πάνω σ’ όλα τα άλλα όργανα.

Τι είναι το σαντούρι; Μια μπαγκέτα που χτυπά δυνατά πάνω σε μια γυμνή χορδή. Κάτι σαν τσέμπαλο. Τουλάχιστον έτσι το θέλησα εγώ.

Έντεκα νύχτες, καθόλου όμορφες, στην Αθήνα του Νοέμβρη του ίδιου χρόνου, έγραψα μες σ’ ένα στούντιο τέσσερις ενότητες μουσικής για το America, America σύμφωνα με τα αρχικά μου σχέδια. Για το χωριό, για την πόλη, για την αστική οικογένεια των Σινίκογλου και για το βαπόρι που ταξιδεύει για την Αμερική.

Μια άλλη νύχτα, στις 26 Οκτωβρίου του 1963, επιστρέφοντας στη Νέα Υόρκη, χάνω τα αρχικά μου σχέδια με την τσάντα μου σ’ ένα ταξί. Μα ευτυχώς η μουσική μου είχε τελειώσει.

Και μια βροχερή νύχτα στο Figaro του Greenwich Village έγραψα αυτά τα λίγα λόγια, μαζί με την αγάπη μου για τον Καζάν και την ταινία του, που μου έδωσαν την ευκαιρία να γράψω αυτή τη μουσική.

Μάνος Χατζιδάκις, 1963

περιοδικό ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ





Ο πρόλογος απ' το soundtrack της ταινίας "America America" (1963) του E. Kazan. Συμπεριλαμβάνει την εισαγωγή με το Μουσουλμανικό κάλεσμα για προσευχή...

3 σχόλια:

ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΟΣ drashstowraiokastro.blogspot είπε...

Πλάκα οδός θόλου , Απανεμιά Λάκης Παππάς και δίπλα, η Εσπερίδες Γιάννης Αργύρης. Νοιώθω ευλογημένος που πέρασα ώρες υπέροχες εκεί μέσα. Μα πάνω απ΄ όλα είμαι ευγνώμων στην στην ΕΦΗ που με πρωτοπήγε. Αλλοτινές μου εποχές αλλοτινοί μου χρόνοι Ερωτικές μου συντροφιές.
Με καρασυγκίνησες που θα έλεγε και η Μαλβίνα, σε ευχαριστώ .

ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΟΣ drashstowraiokastro.blogspot είπε...

Υ Γ. Μέγα σφάλμα ξέχασα τον Ζωγράφο .

symastev είπε...

απο μουσική δεν σκαμπάζω αλλά η καρδιά μου λέει οτι είναι προσβολη να ρωτάμε ποιά εκτέλεση είναι καλυτερη. Ο Παππάς έδωσε το DNA του συναισθήματος αυτού του τραγουδιού.

καλή η δεύτερη εκτέλεση αλλά μόνο καλή.

ShareThis