Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

Αραχτός...για το θαύμα

Αραχτός με φραπέ στο μπαλκόνι ή την καφετέρια της γειτονιάς.
Βρίζει τους πάντες. Τα λαμόγια οι πολιτικοί φταίνε για όλα. Ολοι...
Εχει ακούσει τους πάντες αλλά με αυτιά βουλωμένα. Δε θέλει να ξέρει, αλλά να κάνει πως ξέρει.
Οποιος δεν έχει "νέα ευχάριστα να πει καλύτερα να μη μας πει κανένα".
Κάνει μια βόλτα που και που σε καμιά διαδήλωση για να μη νοιώθει ενοχές , αλλά και για νάχει κάτι να πεί στους φίλους το βραδάκι. Πως ήταν κι αυτός εκεί...κάπως.
Απεργία δεν κάνει ποτέ, εννοείται. Δε θα τον πιάσουν και κορόιδο τα κομματόσκυλα. Σιγά να μη γίνει και επανάσταση...
Ακούει όλες τις μουσικές, ό,τι νάναι. Παει σε όποια στέκια νάναι. Μιλάει με όποιους νάναι. Συνεχώς. Ειναι σίγουρος ότι αυτός θα βρεί την άκρη, θα χωθεί στην ευκαιρία όταν προκύψει.
Ο κόσμος να καεί αυτός θα την κάνει. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην την κάνει...Μαλάκας είναι;
Αλλά και η κατάσταση η πουτάνα που το πάει ρε πούστη μου...
Ακόμα στο βούλιαγμα, μετά από τρία χρόνια;
Ξεκίνησε από υπάλληλος με μισθό, έγινε παρτ τάιμ για να μη χάσει τη δουλειά και μετά άνεργος. Πως του τη φέρανε ρε γαμώ το; Τέλος πάντων...κουφάλες, δε βρίσκεις άκρη.
Αλλά όλο αυτό που θα βγεί δηλαδή;
Δε βαριέσαι, κάτι θα γίνει στο τέλος και θα τελειώσει, έτσι γίνεται πάντα. Ουτε που θα το θυμόμαστε σκέφτεται.
Αραχτός με φραπέ στο μπαλκόνι ή την καφετέρια της γειτονιάς. Ανάβει τσιγάρο και περιμένει.
Φοβάται κι ας μην το λέει.

Το θαύμα... δε θαρθεί. Τσάμπα περιμένει.
Το πάντα τέλειωσε. Πάμε γι' άλλα.


2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ (Κ.Βάρναλης)

Μες στην υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές,
(απάνου εστρίγγλιζε η λατέρνα)
όλη η παραία πίναμε εψές,
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής,
ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Οσο κι ο νους αν τυραννιέται
άσπρην ημέρα δε θυμιέται!

(Ηλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος του άσωτου ουρανού,
ω! της αυγής κροκάτη γάζα
γαρούφαλλα του δειλινού,
λάμπετε-σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!)

Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος - ίδιο στοιχιό
του άλλου κοντόμερη η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό,
στο Παλαμίδι ο γυιός του Μάζη
κ' η κόρη του γιαβή στο Γκάζι.


-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

-Φταίει ο θεός που μας μισεί!

-Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

-Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!

"ποιος φταίει; Ποιος φταίει;... κανένα στόμα
δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα.

Ετσι, στην σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει, μας πατεί:

δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα!
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!


WrongTendency

Ανώνυμος είπε...

... ah natan keinos arxhgos
prthypourgos kai minstrale
na deis pws paei enas laos
ginete american kai bale...

ShareThis