Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Επιστολή του Π.Κατσιμίχα στον Μ.Χατζηγιάννη


Ειπε κάπου ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, πως η έντεχνη αντιπροσωπεία , εκλεισε. Με λίγα λόγια δηλαδή, πως δεν υπάρχει έντεχνο σήμερα.
Ο Πάνος Κατσιμίχας απαντώντας έστειλε την παρακάτω επιστολή και τη δημοσίευσε το 7 της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.
Προφανώς ο Πάνος τα πήρε και όχι άδικα αν είναι έτσι ειπωμένα τα λόγια του Μ.Χ.
Είναι φανερό πάντως πως ο Πάνος δεν επίτίθεται με εμπάθεια, δεν ξεχνάει ότι μιλάει σε κάποιον που ο κόσμος αγαπάει, και επίσης του αναγνωρίζει το χάρισμα της φωνής του.
Η αλήθεια συνήθως είναι κάπου ανάμεσα, όμως εδώ κάποιος ξέφυγε από την πορεία.Κάπου εκεί καμιά φορά έρχεται η ζωή και κάνει τις διορθώσεις της.

"Αγαπητό Επτά,
Διάβασα τις προάλλες τη συνέντευξη του τραγουδιστή Μιχάλη Χατζηγιάννη
και ανατρίχιασα. Ξαφνικά ένα νεαρό παιδί, εκφράζοντας τη φθήνια, την
αγραμματοσύνη και το θράσος της εποχής, βγαίνει ύστερα από δύο - τρεις
επιτυχημένες σεζόν σαν φουσκωμένο κοκοράκι και επαίρεται ασύστολα. Θύμα
των μέσων που τον ανέδειξαν και τον παρέσυραν και επικίνδυνο παράδειγμα
για όλα τα νέα παιδιά που τον θαυμάζουν και τον παρακολουθούν.
Και τι δεν είπε το παιδί: "Δεν έχω ανάγκη κανέναν", δεν με βοήθησε
κανείς, "τα κάνω όλα μόνος μου", "δε με ενδιαφέρει τίποτα" κ.λ.π. Και σαν
να μην έφταναν αυτά, πατάει και την πεπονόφλουδα του έμπειρου
δημοσιογράφου περί "ανυπόταχτων οπαδών του εντέχνου" που απέρριψαν το
Μιχάλη και τρελαίνεται ο Μιχάλης και υπογράφει με τη βαριά θανατική του καταδίκη του μίζερου και δυσνόητου "έντεχνου τραγουδιού" και συνεχίζει
την ξέφρενη πορεία του προς τη δόξα της "σκεπτόμενης ποπ" Καινούργιο
είδος αυτό. Δική του ανακάλυψη.

Επειδή όλο αυτό το "κόλπο" είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό και εντελώς
επικίνδυνο, μπαίνω στον κόπο να τον ρωτήσω:

Ξέρεις που βρίσκεσαι Μιχάλη; Ξέρεις για τι πράγματα μιλάς ακριßώς;

Ξέρεις ποιοι χύσανε ιδρώτα και αίμα 20 χρόνια τώρα, για να
δημιουργήσουν από το τίποτα αυτό το τεράστιο συναυλιακό κοινό που γεμίζει
τα καλοκαιρινά γήπεδα και θέατρα;

Ξέρεις πάνω στις πλάτες ποιων πας τα καλοκαίρια και παριστάνεις
τον κούκλο και θησαυρίζεις;

Θα σου το πω εγώ, για να το μάθουν και οι υπόλοιποι του στιλ σου, αλλά κι
αυτοί που εκτρέφονται μαζικά στα ορνιθοτροφεία των reality shows και είναι
έτοιμοι να βγουν και να διαστρέψουν τα μυαλά των πιτσιρικάδων:

Οι "έντεχνοι" και το "έντεχνο" που με τέτοιο θράσος βγαίνεις και φτύνεις,
αυτοί οι ίδιοι είναι που άνοιξαν το δρόμο της συναυλίας και των μεγάλων
ακροατηρίων. Αυτοί υπερασπίζονται εδώ και είκοσι τόσα χρόνια το ελληνικό
τραγούδι και την αξιοπρέπεια του δημιουργού, αν αυτά σου λένε κάτι.

Σε τι σε πείραξε εσένα άραγε το "έντεχνο" (όπως το ονομάζουν οι διάφοροι
αγράμματοι); Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να το αποκαλείς μαγαζί" και
"αντιπροσωπεία"; Μήπως το μπέρδεψες με τα μαγαζιά που δουλεύεις;

Δεν έχω τίποτα μαζί σου προσωπικά, όμως, κάποιος πρέπει να σου πει, ότι,
θέλεις δε θέλεις, είσαι παράδειγμα για πολλούς πιτσιρικάδες, οπότε πρέπει
να σκέφτεσαι πριν να μιλήσεις.

Παρεπιπτόντως, μήπως θυμάσαι μια συναυλία που δώσαμε με τον Χάρη στη Λευκωσία το 1996; Τη διοργάνωσε ο Προσφυγικός σύλλογος ΠΑΕΚ Κερύνεια και μάζεψε γύρω στις 10.000 άτομα. Πριν από μας τραγούδησες εσύ. Ένα παιδάκι
17 ετών, σεμνό και μαζεμένο, με υπέροχη φωνή, ντυμένο και κουρεμένο κατ' εικόνα και ομοίωση του Γ. Νταλάρα. Κάποιος ήρθε μ' ένα δίσκο demo και
παρακάλεσε να τον ακούσουμε και να βοηθήσουμε αν μπορούμε το
Μιχάλη. Είσαι σίγουρος ότι δεν είχες, ούτε έχεις ανάγκη από κανέναν και ότι τα ξέρεις
όλα; Και τότε, το βραβείο για την κατηγορία "έντεχνο τραγούδι" γιατί το
παρέλαβες στα Αρίων, αφού η "αντιπροσωπεία έκλεισε"; Επειδή σου άρεσε το νάιλον αγαλματάκι;
Aκουσε λοιπόν φιλαράκο δυο πράγματα και τελειώνω:

Πρώτον, μη μιλάς πολύ και απλώς τραγούδα με την όμορφη φωνή σου
τα παιδικά σου τραγουδάκια. Είναι αναμφισβήτητα γλυκύτατα και χρήσιμα.
Αλλιώς τι θα χόρευε η επτάχρονη κόρη μου στα πάρτι με τις φίλες της;

Δεύτερο και σπουδαιότερο: Ξεκαβάλησε το καλάμι, γιατί αν φυσήξει
κανένας αέρας και το γυρίσει από οριζοντίως, κάθετα, θα έχεις σοβαρό
πρόβλημα. Έχεις πολύ δρόμο και πολλή δουλειά ακόμα μπροστά σου. "Ήσουνα μικρός για τέτοια ανοίγατα". Μάθε να σέβεσαι την πνευματική ζωή του τόπου που σε φιλοξενεί και σου δίνει ψωμί να φας. Τώρα μίσησε με ελεύθερα ή
κάτσε και σκέψου."

Πάνος Κατσιμίχας

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Σαν πρώην φανατική θαυμάστρια του Μιχάλη Χατζηγιάννη μέχρι πρότινος, πριν αποφασίσει να κάνει μια θλιβερή στροφή και να απομακρυνθεί απ' αυτό το είδος που αρχικά φαινόταν πρόθυμος να υπηρετήσει, αυτό του "σύγχρονου" έντεχνου (παρά το γεγονός ότι τις ταμπέλες στην μουσική, δεν τις κατάλαβα ποτέ) σήμερα από σένα μαθαίνω πως το αποποιείται κιόλας...αναρωτήθηκα τι εννοεί ότι η αντιπροσωπεία του "έντεχνου" έκλεισε: ότι δεν υπάρχουν δισκογραφικές να το υποστηρίξουν ίσως; Γιατί το κοινό το υποστηρίζει ακόμα, αυτό ήταν το κοινό που γέμισε το Λυκαβητό και όχι μόνο, σε όλες τις συναυλίες του και έκανε πλατινένιους τους δίσκους του τον έναν μετά τον άλλον...ίσως δεν είναι το ευρύ κοινό που προτιμάει να ακούει το "κορίτσι πράγμα" αλλά τι να κάνουμε...ο καθένας κάνει την επιλογή του...που θέλει να απευθύνεται...όπως επίσης είναι θέμα αντοχών...πόσο γερό στομάχι διαθέτεις για να υπηρετείς κάτι διαφορετικό απ' το φθηνό, το εύπτεπτο στην εποχή του εύκολου και του "fast food" σε όλες τις εκφάνσεις του...Η μόνη ένστασή μου σε όσα λέει ο Π. Κατσιμίχας είναι ότι το κοινό του Μ. Χατζηγιάννη δεν ήταν ΜΟΝΟ 7χρόνα και 10χρόνα παιδιά...και αυτό ήταν εύκολο να το διακρίνει όποιος τον ακολουθούσε στις εμφανίσεις του ήταν αυτές ήταν σε κάποιο μαγαζί είτε σε συναυλιακό χώρο...ήταν άνθρωποι όλων των ηλικιών, από 10 εως 50...αντιλαμβάνονται τον θυμό του κ. Κατσιμίχα, τον οποίο σέβομαι και θαυμάζω απεριόριστα, αλλά ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα...

Elena Simel

Γιώργος Σαρρής είπε...

Δεν έχεις άδικο.Πράγματι εδώ φαίνεται οτι θυμώνει, μάλλον δικαιολογημένα ο Πάνος.Από την άλλη και το ότι ο ΜΧ έχει ξεφύγει με αυτά ου λέει κι αυτό μεσα στα πλαίσια της λογικής είναι με δεδομένο οτι έχει Θεοποιηθεί και φυσικα γίνει παρα πολυ πλούσιος για να είναι ταπεινός.Δεν πανε μαζί αυτά. Ποτέ όμως.

ShareThis