Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Στο θυσιαστήριο


 Ειναι καθαρό ότι η κρίση αυτή -που είναι  βαθιά συστημική- εκδηλώνεται έντονα με τρεις τρόπους.
1. Κρατικά χρέη και κρίση δανεισμού, 2.Κρίση τραπεζικού συστήματος, 3. Βαθιά ύφεση.
Τι από όλα αυτά αντιμετωπίζει άραγε η  "μακροπροθεσμου" ορίζοντα απόφαση της τελευταίας συνόδου που θα ήταν τάχα η τελική-τελική λύση; Απλά τίποτα.
Ο στόχος λένε είναι να καθησυχάσουν τις αγορές. Το πόσο θα τις καθησυχάσουν θα το δούμε αν όχι από αύριο πρωί, σίγουρα στις επόμενες μέρες όταν τελειώσουν τα πρώτα πυρομαχικά της δήθεν ρευστότητας(των παραγώγων) και ξαναμπούμε στα σκοτάδια της ανησυχίας.

Με πολύ λίγα λόγια η "Δημοσιονομική ένωση" που αποφασίστηκε, ή αλλιώς ο όρκος ότι δεν θα επιτρεψουν ελλείμματα, σημαίνει γρήγορη εξόντωση του κοινωνικού κράτους σε όλη την Ευρώπη και ταπείνωση της εργασίας όσο δε γίνεται προκειμένου να ισοσκελιστούν οι κρατικοί προυπολογισμοί. Σκέφτηκαν δηλαδή ότι είναι μια καλή ευκαιρία εκβιάζοντας τους πάντες να τελειώνουν με τα αγκάθια τόσων δεκαετιών. Οταν καθαρίσουν με αυτά θα σκεφτούν τι θα κάνουν  και με την κυρίως κρίση από καλύτερη για τα αφεντικά τους θέση, προχωρώντας  και σε έκδοση ευρωομολόγων αλλά και σε όποια άλλη τεχνική λύση χρειαστεί. Αρκεί να έχουν εκβιαστικά την εξουσία στα χέρια τους και τους εργαζόμενους στο βούρκο της ανέχειας και της απελπισίας.

Για την ώρα, κι ενω τα προβλήματα τρέχουν σχεδόν ανεξέλεγκτα σε όλα τα επίπεδα δημιουργώντας μικρές και μεγάλες κρίσεις πανικού, η Ευρώπη των 26 κοιτάζει αλλού. Εκεί που έχει πάρει εντολή να κοιτάζει. Στο να μετατραπούν οι λαοί  και οι εργαζόμενοι από ανθρωποι σε περιουσιακό  στοιχείο και ιδιοκτησία που μάλιστα θα έχουν την εξής παράξενη ιδιότητα: Οσο πιο φθηνοί τόσο πιο πολύτιμοι!
Το σύστημα φαίνεται να είναι σε τετοιο τραγικό αδιέξοδο που μάλλον έχει αποφασισει να επιστρέψει στη φεουδαρχία κι από εκεί να κινήσει και πάλι για νεες μέρες δόξας ξαναμπαίνοντας στον καπιταλισμό!
Αλλιώς απειλεί να πεσει... πάνω μας και να μας πλακώσει...
Και οι λαοί  αντί να κάνουμε 2 βήματα πιο πέρα και να σκαψουμε έναν ωραίο και βαθύ λάκο, σηκώνουμε φοβισμένοι τα χέρια και δηλώνουμε στους δημοσκόπους αποφασισμένοι  να κρατήσουμε αυτό το ερείπιο όρθιο πάση θυσία. Για πόσο άραγε;

2 σχόλια:

BUTTERFLY είπε...

Για ποσο Γιωργο, αλλα και γιατι αραγε; Τι λειπει απο τη σκεψη μας, απο την ωριμοτητα μας, ποιος φοβος μας κραταει δεσμιους; Για να βρεθει η λυση σε ενα προβλημα, πρεπει πρωτα να διαπιστωθει το ιδιο το προβλημα, η λυση η αιτια του. Μονο οταν καταλαβουμε απολυτα τι μας τραβαει προς τα πισω, μονο οταν κανουμε γερη αυτοκριτικοι ολοι οι λαοι και αποφασισουμε πρωτα να πολεμησουμε αυτο, τοτε μονο θα λυσουμε τα δεσμα μας και θα πολεμησουμε και τα υπολοιπα...

Γιώργος Σαρρής είπε...

Κατα ένα τρόπο ο καπιταλισμός είναι μια πολύ ζόρικη εξάρτηση. Οι λαοί λειτουργούν ως junkies του καπιταλισμού ενω ξερουν οτι τους καταστρέφει

ShareThis